장음표시 사용
221쪽
miae quidem orationi dubium non est , quin apprime conveniat ista significatio, sed ab altero loco, de quia bus agimus, eadem plane aliena esse videtur. Se sisse hoc dixeris veteres interpretes, quod, quum in illo loco, uno sere eonsensu, significatione arboris usi fuerint, hoc ramen eadem prorsus abstinuerint, mis Iuerantque sensem minus definire int quasi conjectando xxprimere, v*lux LXX, ἐηεβλεψει ἐπὶ την ποοσρ'χην
222쪽
των ταπειν , Vula. Chald. I ' ποῦ desolat . rum, Syr. i miserorum. Recentiorum quibusdam placuit, ' uin derivare ex verbo ri V. ut sit ho- ano plane nudus, h. e. auxilio omni destitutus: invita linguae analogia, quae docet, geminatam ejusmodT formam peculiarem esse verbis, quorum secunda ra- diealis vel desectiva est', veI quiescit. Hovni GANTIVE conjecit, legendum esse γ ν Π, ex rad. VM . framgere, alligere. Perili. MICHAELIs nomen IV V e dem suisu sumendum esse fatuit, quem habet vox
arabica , quae meleagridem significat: videm que haec sententia reliquis omnibus multum anteferenda. Sed superest tamen alia interpretatio, serte , non contemnenda. Nempe arabicum verbum 'observante ALE. SCHvLTENs Io 25 , Onomatopoet, cum est, ut graecorum γα γαριον, denotatque recia procare spiritum iu gutture instar moribundi. Uerbum. ixariuscule obvium deprehendimus in libro msto, qui
rnseribitur, hortus proborum et O , Θ, cap. Fo. Amru Ibn As morti jam proximus dixisse re-
resipiscentiae lactis est, quo usque spiritus non imtercluditur homini. Itaque ' V V potest habere signi- .seationem moribundi, quam aptissimam esse ad exprimendam sortem populi languentis in exilio redactigin ad incitas, non est quod multis probemus.
223쪽
163 V Animadvers. ad qruaedam lom
Sensus horum verborum mirifice perturbatus est E plerisque interpretibus. LvTHERI certe versio ita comparata, ut vix putaVerimus a quoquam capi eam posse liuestigique. Nec nobis satisfacit celeb. MICHAELIs interpretatio, nis comprimerem cupiditatem meam atque sedarem, futura mihi esset ut infans lacte de ussus matri. Etenim, ut non dicamuS, parum accuratam esse eam comparationem , qua cupiditas, quae in homine est, cum infante componitur, primo ne eessitas haec studuamque continuum reprimendae cupiditatis non bene consentire videtur cum illa moderatione atque aequitate animi, quam verbis proxime antecedentibus de se praedicat carminis auctor, negans, se quidquam appetere,' quod sit supra ipsius conditionem positum. Deinde, nisi nos omnia saliunt, tan- tum abest, ut parvulus lacte depulsus debeat esse im go hominis cupiditatibus obnoxii, ut contrarium potius hujus rei asseverare haud dubitemus. Ea enim cum sit, quod omnibus constat, parvulorum indoles, ut, dum lacte materno nutriuntur, ubera Vehementer appetant, inoram omnem impatienter ferant, plorent, Hulent, nec nis mammae admoti acquiescant, contra vero simulatque depulsi lacte fuerint, eo non tantum libenter abstineant, sed omne etiam illius desiderium de Ponant exuantque; quis non intelligit, in ista serie orationis puerum , db uberibus desuefactum , propo-stum esse tanquam imaginem hominis moderati, libe-xiqite a pr si nis suis des lectis 3 Itaque lqci hujus ii terpretatio nostra haec est,
224쪽
. Omnino eo ofui sedavique animum meum,auimus ablactati erga matrem, ut animus inquam ablactati, es meus in me animus, ad quam ulterius confirmandam sunt nobis monenda quaedam breviter. vim habet assirmandi, ut Esai V, 9, abusque locis haud paucis. Repetendus hie usus, qu id vel tironibus notum est, ex sormula juramento tum , in qua eum apodosis saepe fuerit silentio pressa, velut Es. X, V, 24, factum est, ut ea- dena loquendi ratio adhiberetur, etiam extra jurandis bipemnitatem, ad firmiter graviterque asseverandum. quod proprie significat complanare, elegantissime usurpatur de motibus animi sedatis compositisque, cum sit linguis fere omnibus commune, verba, tu significationem habentia, transferre ad vehementiores animi commotiones' ac perturbationes, quibus ille effertur quasi et extollitur: pertinetque huc locus insignis Habae. II, 4, ubi Π π , animum tum factum, et , animum plancim, sibi invicem oppositum esse, feliciter ac ingeniose, ut solet, . primus demonstravit NIC. GuIL. SCHROEDERVS 27 .
Iii altero hemistichio utrinque positum est ellip-
.tice pyO In comparationibus enim, ubi eadem res bis nominanda , interdum quidem repeti tur nomen, velut Esai. XXI, 3: frequentissime autem
secundo loco omittitur, ut Ps. XVII l, 34. XLVIII, 7 LV. 7. CHI, . Job. XXXV, 2. Es. X, IO al. Quae
quidem observatio, quanquam trita videri potest atque obvia, tamen haud raro taegligitur etiam ab optimis interpretibus: cuius rei illustre exemplum esse potest laeus ille gravissimus vexatissimusque Ps. CX, 3. ane
libri prorsus eximii spes novam, earnque auctiorein. editioncm paratum iri ab auctore celeberrimo.
225쪽
. ε 1το Animadvers. ad quaedam loca μ
mine, quod scimus, praeter reverend. LO TAIvM recte feliciterque tractatus 28 . - vertendum intra me, videturque pleonastice positum esse, ut Ps.
XLII, 5. T. CXLII, 4. - Voce subjectum orationis contineri, cum et ab aliis observatum sit, et, Per se pateat, vix est quod moneamus. Ps. CXLVIII, 14 Verba M plerumque vertuntur , popula qui Us propinqtιus est. Sic habent recentiores interpre- .
tes. VENEMA, MICHAELIS, ZACHAMAE, MOLDEN-NAwERus, seque ac Veteres, Alexandrinus, λαω
ἐγγίζοντι ἀυτῶ, Chald. populo qui, appropinquat ei, Syrus populo qui
propinquus ei est. Nec tamen facile quisquam negaverit, planiorem ac simpliciorem fore eam interpre-- tationem, qua sumatur ut substantivum, idque re Bum a nomine antecedenti, hoc modo: popula prosinquiseu amici sui. Atque sic quidem CoeCEJus ver-ha aeeipit: sed quod ille Messiam hie deprehendissesbi visus est, veremur ut justis rationibus possit probari. Nobis autem ad Abrahamum reserenda videtur ista magnifica appellatio. Hic enim ille est, qui non modo Uzz'n'Nri a Ndieitur Esai. XLl, 8 et II Chron.. XX, 7, sed etiam, quod diserte testatur Jacobus, apostolus, II, 23, honorificentissimum nomen, φιλος Θεοῦ, obtinuit. Extat praeterea loeus mentorabilis in Corano, Sura IV, v. I 24, Abrahamum adscivit Ibi Deus .amicum. Huic alium afum et de s. poesi hebr. pati stor. edit. u. Goetting. l
226쪽
' 'Psalmorum. Fascie. IL . XII adjungimus ex dicti libri , cui titulus est Hortus pro
Saxial h. e. Abrahamus mori in hundus cum dixisset: an unquam vidi amicum animam adimere amici γ respondit Deus : an vidi unquam amicum aversari occursum amici sui γ Tunc ille , adime igitur, inquit, animam meam protinus. Sed Arabibus universe nihil frequentius est, quam Abrahamum' non modo
amicum Dei sed breviter etiam atque sim,
227쪽
Usalmus, quem tractundum hac occasione nobis s mimus, etsi haud itu comparatus est, ut inter longe difficillimos referri debeat, et commentatorem quo sue suum nactus est doctum atque diligentςm, Io. UILA. SCHROEDERUM, cujus commentarius satis co- .piosus prodiit Groningae MDCCLIV, habere tamen quaedam nobis visus est nondum tam soluta atque ex . Pedita, quin novam aliquam disputationem admittere possent. Argumentum ejus quod attinet, gravissime de eo apud Deum conqueritur auctrar, quod improbi, in vexandis opprimendisque aliis prospera fortuna utentes, omnem majestatis divinae reverentiam a jiciant , Deumque humanarum rerum curam habere' audacter negent. Et vulgaris quidem opinio est, agi in hoc carmine de ejusmodi improbis, qui et ad irsam gentem Israeliticam pertinerent, et in Da'idem potissimum ejusque amicos saevirent. Sed rectius de hae re judicasse nobis videtur perii l. MICHAELIS, qui existimat, barbararum hie gentium surorem describi, quae armis aliquandiu superiores Israelitarum fines ii cursionibus et latroeiniis infestaverint. Nihil enim est, quod de domesticis hostibus cogitare nos jubear, sed quae contrarium suadeant, plura sunt, praecipue iquod Deus ex ditione sua barbaras gentes extermiha - turus esse dicitur v. 16, ex quo planissime sequitur, Judaeam tum obnoxiam suisse copiis hostilibus. Auctorem vero Davidem statuere, non modo nihil prohibet,
sed suadet etiam eximia illa in benevolentia, Dei fiducias
228쪽
eia, meliorisque conditionis certissima expectatio v. I 6sq. qua lugubria sita carmina finire solet Davides et quasi insignire. Caeterum in hae nostra qualicunque opera se versabimur, ut primo singula, quae lucem . desiderare videantur, illustrare studeamus, deinde latinam carminis versionem iubjiciamus.
breviter dictum est pro quod extat Levit. XX, 4. l Sam. XII, 3. Esai. I, IN. Ezech. XXu, 26. Prov. XXVIlI, 27. Eminus subsistere, oculus claudere Deus Hebraeis tum dicitur, quando differt opem desideratam, precibusque nihil
vox recte ab HERM. UENEMA, ad Ps. IX, Io, derivatur e verbo , quod Iccitatis notionem habere intelligitur, non quidem ut
cel. SCHvLEIo ad loe. cit. visum est ex aria. sed certe ex nomine chald. Nd dAI, quod hebraico respondet Esai. V, I 3. Hos II, 5 3 . Siccitas autem quo molestior esse solet in illis regionibus, eo sicilior erat illius vocabuli translatio ad calamitatem universe designandam, ,
p feopiose de verbo hoc agit SCHROEDEos. Persequendi, exagitandi notionem cum eo conjunctam esse, apparet tum ex lingua arabica, in qua proprie dicitur de gladio e vaginae prociduo, tropice de turma quae cum impetu irruit, tum ex locis, Gen. XXXI,
229쪽
α Ad Psalmum. X. XXXI, 36. I Sam. XVII, 3. Thren. IV, 19. Sed
cum duriusculum sit, vel imperionaliter sumi, vel repeti nomen Mun; videtur potius dicendum esse Nipta. quod etiam membrorum parallelismomu, to est convenientius. Etenim veritum non, ut quibusdam placuit, quibus accedit celeb. ΚΟΕΗLε-nus, Repertor. hibl. et orient. P. III, referendum est ad . 1 ed potius ad nomen in se recto positum ut sit continuatn descriptio adversae illius fortunae, qua conflictandum sit inferioris conditionis hominibus. Caeterum voces xxv et de tota hominum multitudine sumendas esse, vel exinde intelligutur, quod verba modo singulari numero, modo plurali posita esse conspicialitur. V. 3. Verba plerumque se vertuntur. gloriantur improbi de eoncupiscentia sua, quod omnia ipsis ex voto succedant. Sed quamquam locus Ps. XLlV, 9 afferri solet ad probandam vim i transitivam verbi certum tamen est, verbum ae , Inri nunquam ita usurpatum esse, ut res, de qua quis gloriatur, particulam sibi habeat praeia missam. Nostra igitur sententia formula m , narnihil aliud fgnificare hie potest, quam , secundum desiderium animae suae, i. e. ex voto, ex animi
sententia. Uerba vero ae mutatis vocaliis bus, passive sunt esserenda, , praeeunte versione Alexandrina, οτι επαινειτή o αμαρτωλος ενταις επιΘυμ-ς της αυτκ, και θ ενευλογειταί, quam sequitur Uulse atque Arabica. Amborum autem significatio eadem est, u inpe, beatum praedicare, sunt iue eodem modo hic conjuncta, quo
Dr. ι a. univcrse quidem denotat iniqui lucri
230쪽
eri studiosum: sed hoc loco hostes intelligendi esse vi. identiar, qui latrociniis ae praedationibus fines tum infestabant. Sic Habac. II, 9 rex Chaldaeus dieitur', non quod avarus esset, sed quod e pugnandi libidine captus alienis provinciis inhiarer, helloque omnia vastaret. - Duo postrema hujus commatis vocabula ad sequeluem versum ableganda sunt, ut statim videbimus.
. ad vim reserunt sere plerique interpre
tes, hoc tamen discrimine, ut vel, praeeunte eliald. versione, suppleant accusativum zzz n N, improbus non quaerit Deum, quod visum. est GROTIO, GEIERO, al. vel particulam substalitive aecipiant, vellit, prae
notionem sentiendi tribuit, eamque, ut Se HVL-ΣIus notat, petitam ab arab. quod vero, quantum nos videre possumus, significat ' quidem terere, non vero sentire seu percipere. Rectius alii, velut Cel. Eo EHLERus, impiorum de Deo opinionem de seribi his verbis existimant, quod v. I 3 omnino pο-
stulati Ita qui statuunt. subaudiendum. esse post vocem 'LN putant verbum n ,.quisd quidem HARIVS, Anglus svid. Annotations on the Psalms, by I. MER-RIcκ, Reading i 68 ad lectionis adeo integritatem requirere velle videtur. Sed tali' vel sensus vel lectionis supplemento prorsus non opus est, quod diximus , Voces nan IM, quibus commode earere