장음표시 사용
571쪽
ost, quae fiduciam nostram testimoniorum dirigat nigne moderetur, sed intimam eius vim minime possit enervare. Qui autem nimia sui considentia effertur, ut nihil ab aliis traditum ac narratum, nisi quod ipso penitus comprehendere et ex intelligeti ita sua ducere possit, accipere velit, satile erilicae illius
modestiae terminos egreditur et tales constituit regulas criticas, quibus multi historino Ioci immerito in suspicionem vocentur et in sabularum contemtionem detrudantur. Et negari non potest, mulios recentioribus temporibus in hunc errorem incidisse. Cum autem haec testimoniorum contemtio in literis, quae pro- sanae dicuntur, mox ad iudicium sanum ei subactum reducta sit, in eritica sacrorum librorum tractatione tam alias egit radices, ni utrum iam temperari coepta Sit nec ne dici vix possit. Postquam haec in universum monuimus propius ad quaestionem, quam hoc libello tractandam nobis SumSimus, accedere possumus. Eienim dente illo eritico, de quo loqui iti sumus, cum multi alii V. T. libri, tum auetoritas libri Estherae historica arrosa est. Primus historiae Estherae adversarius exstitit Oederus, qui scripsit: Frete Unterstichungen oberden Eanou des A. T; vir doctrina non mediocri et saraei late praediius. Maxima quidem quaestionis eius de libro
Estherae pars speciat ad auctoritatem, quae dicitur canonica, ei versatur in testimoniis Patrum Graecorum de hac V. T. particula examinandis. Postquam hunc locum sustus traeiavit et vulgares passim opiniones corrigendas esse demonstravit, tum demum ad alteram transgreditur partem, qua in historiae ipsius veritatem et probabilitatem inquirit. Attamen si libri alienius sacri fides historica addubitatur, ante omnia ipsa historica libri huius indoles examina uda est, nam nisi verus eSt, Sager esSe non potest. Quare iesiimonia illa Graecorum otiolam omnino de nucioritate lihri canonica quaestionem relinquamus, et hoc solum vobis iluaerenduin sumamus, uirum hi Moria, quae de Esthera narratur, vera sit an salsa. Et hanc
ν Quae anto Oederiam eontra librnm Esuierae prolatri sunt v. Bonari. Conam. P. 8 shq. Unelii Demon. Evang. P. 223. 22.3. ed. Francs. 1722. CarpZ. Introd. p. 352. Budd. Ηist. V. T. II. P. 946., admodum lavia ac vaga erant, neque ad universum virorima doctorum de hoc libro iudicium quidquam valebant.
572쪽
liistoricam polissimum quaestionem nunc esse necrasariam, eo rum, quae recentioribus temporibus de libro Estherae in utramque partem disputata sunt, demonstrat via atque ratio. Nam ii, qui Oederum deinceps sequiati sunt, hoc maxime egerunt,
ut disii cultates et dubitationes, quas ille contra historiae fidem excitavit, auirerent et exornareui. Michaelis quidem Bibl. Orient. II. p. 34 sqq. et maxime in Annoiait. suis T. XlII. p. 91. sqq. speciem defensoris libri Estherae nonnunquam prae se fert, shd non solum dissicultates multas in medio relinquit et ipse novas suspicionis ansas profert, sed ex iota etiam eius de libro Estherae loquendi ratione apparet, mentem ipsius a dubitatione minime esse liberam. Corrodi vero, qui in librormietichiung der Geschichte des juriscian Bibricano p. 64. eie. sdem historiae Estherae impugnat, summam suam sententiam his verbis complectitur: es wird nichi daraus sehen, duas eine Grachitate, die Noli tinwahrscheisdicter stiamte ist, geseleti auch, dass man den ein Den Schisi Mig Ien etwas ent genset u kann, das Geprctge der V -- lich eu trist p. 65. . Similiter Semlerus historiam vostram pro mera habet sabula Unterstichung des liano II. p. 251.3. Deinde Elchhoruius cum primum librum suum rn Heuung ins A. T. , in publicum ederet, quamquam plures dissicultates ipse solvere studuit, tamen ad historiam addubitandam multo magis inclinavit, . quam ad credendam. Eodem fere modo Beriholduus, postquam nonnihil in utramque partem
disputavii Einteis. V, I. p. 2416 eic. , hanc pronuntiat se
leuitam: bei der Uebersicht diasis in dem mche vorkο1 meriden Umoahrscheinlichiveiten Idann man tinmutita das 1 etheia xuriiriuialten, dass der Inhati dessetaen ganet una gar nichi das sep der ista Hichen Geschisiae triagi p. 2433.), et volumen Estherae, ui Hebraei loquuntur, inter ibi os poeileos refert p. 24 4.). De Wettius denique unum tantum sestum Purim integrum relinquit, cetera omnia, quae hoc libro reseruntur, in suspicionem vocat. Dic Erziamn inquit V. B., spoliet alter historiachen Inhrscheinlisiadeit,iand enthiali die avsfaueniten Schwiea QMisen una mehrere Veriaiysse geon die persischen Sillen neben 'ritation B
573쪽
Schwί strighelten duroh Geschichrshenninias tind Schar inuoiicklicli sein, aber dem Ganzen wird man me das Goprii-getichter seschichfe Iethen, sowenig ala dem schr tiknliachen 3. B. der Mahkabaer Einleit. I. p. 251. ed. 3. . Ex his plurium criticorum, qni magnam habent laudem, sententiis manifestum est, historiae huius aueloritatem Penes multos erilicos levem vel etiam nullam esse. Neque tamen desuerunt, qui quum liber ille tam acriter impugnaretur, patrocininm eius susciperent. Iam priusquam Dederi quaestiones a Vogelio editae sunt, scripsit Huepedenias quidam se Dissertationem bibliologicam, in qua historiae sacrae de Esthera Asiae regina sua vindieatur auctoritas Gotting. 1736.). Is divinasse quodammodo videtur periculum, in quod liber ille
esset incursurus, studet igitur ansas aliqnoi dubitandi praeoccupare; ceterum hic libellus neque a doctrina neque a subtilitate valde commendatur, nec mirum est, quod in quaestione de Esthera nulla eius fit mentio. Dederi accusationibus Oeen
rere conatus est Schulatus, qui in Bibliotheca Hagana Class. 5. Facte. 2. p. 249-282. scripsit se dissercalionem de sile hi siori ea libri Estherae. Ex titulo huius scriptionis apparet,. Schulatum primariam quaestionis Oederi partem aggresSumeSSe, neque negari potest, eum plures dubitationes dotio et selle tractasse. Deinde peculiarem orationem pro libro Estherae habuit Ι. A. Vossius Traieti. 1775. , sed hanc inspicere
mihi non contigit. Iam supra monuimus, Eielihornium, quamquam de veritale historiae dubitaret, plura ad solvendas dissicultates attulisse; hanc viam, cum iterum librum suum ederet, iam Sirenue persequutus est, ut nihil eorum, quae contra Veritatem libri Estherae diei posse putaret, relinquersi, quin eonirariis argumentis rescindere conaretur, quamquam' a pristiuis
suis dubitationibus prorsus liberari uon potui L Hunc in .desendenda libri nostri auctoritate sequitur Iahnius, qui non solum Singula adversariorum argumenta diluere stude , sed totius historiae veritatem plena amplectitur sducia Ein D. II, 1, p. 298 eis. 3. Tum laudabili diligentia quaestionem noSiram iractavii Dereserus, qui eam partem V. T. a Brevianio editiet illustrali, quae librum Estherae continet, curavit Frahe.1813. . Ιs omnium sere argumentorum, quM aceu tores li-
574쪽
liri Esilierae proiiii eruiti, iusti viii 'reeitSionem atqtie resulatio nem, et quamquam rion omnia iuia haberi possunt, multa lamen ilocle ab eo disputari Suni; prReterea annotationes seius ad
historiam illustrandam passim haud inutiles sunt. Quamquam uon levem excitare potest suspicionem, quod idem Dereserus auctoritate Concilii Tridentini permotus eodem studio fidem appendicis Graecae, quae Hebraeorum volumini de Esthera ad tecta esl, defendendam suscepit. Breviter denique sed sortiter
librum Estherae defendii Rosenniuellerus BAL Asite hums-kunde I, 1, p. 361. 384. ete.).
Quae eum ita sint, multa quidem ad dubitationes contra fidem libri nostri diluendas eoileeia atque prolata sunt, inmen sui peculiari scriptione omnia comprehenderet, ribus liaec causa posset defendi, exstitit nemo. , Quamobrem equidem
hanc causam suscepi, ut quantulumcunque pro lacullate mea fieri posset, ad hanc controversiam componendam conferrem. Facilius autem hanc quaestionem, quam mulias alias, quae de Iibris sacris agantur, ad sinem posse produei mihi persuasum est. Maximum enim impedimentum, quominus inulti plenam fiduciam in libris sacris ponere possint, est hos, quod saepe eiusmodi res narrant, quae omnes rerum terr 'sirium sines excedant et peculiari quadam ratione esse divini- ius institulae et peraciae censeri debeant. Hoc autem argumentum a miraculis, quae dicuntur, Pettium cum iam peni insin apimis hominum insideat, ut historicis argumentationibus lolli nequeat, hi libri admodum dissiciles suill ad defendendum. In historia autem Estherae nihil legimus, quod a Deo contra naturae legem et consuetuditiem institutum sit. Nihilo minns inmen ea, quae de recentioris artis eriticae eonfidentia in uni-
Cum quaestionem meam Paene iam absolvissem, comperi, exstare librum: Κesse vindiciae- Estherae Frib. I 820. 4. Sed cum Ox ratione, qua Uinerus sBibl. Reu Urirb. s. v. Esth. II. ed. Iiuncas fert, colligi liceat, Κ Ilium ab Oa sententia, quam equidem quaestione mea reperi, muItum discreparo, opus haud inutile egisse mihi videor. Praeterea post Kellii im res nonnullae Patefactae Sunt, quae ad quaestionem nostram non parvum habent momentum. Alia men dolui, quod librum illum ad scriptionem. meam adhibere non contigerat. Disit: bν Corale
575쪽
versnm doenimns, ad hune librum debent aeeommodari. Multa enim continet, quae etsi non sunt miracula, tamen vulgarem rerum humanarum usum et morem transgrediuntur. Qui
igitur nimis sibi in rebus iudicandis confidit, omniaque ex sua ipsius intelligentia ei eorum, quae Ipse viderit, 'ratione metitur, is facile res illas credere, gravabitur, et ex hac causa plurimas criticorum dubitaliones infra videbimus repetendas esse. At vero quum res, quae hic nobis narrantur, n nostra cDu- suetudine et loco et tempore longissime absint, in hoc genere historiae examinando ante omnia oportet nostrum ponamus modulum; transeundum est ad ipsum orientem, contemplanda sunt instituta, mores, consuetudines, quae ibi valent, discenda, quae ex his universis eansis hic illic nata sint laesa singularia et illis, quae in libro nostro leguntur, similia. Ita com- Paratur copia rerum multiplex, qna qui instructus fuerit is demum ad hanc controversiam rite diiudicandam aptus censendus erit. Recte igitur monet Schulatus, eiusmodi res, quae primo quidem obtutu miram habeant speciem, ,, illustrandas esse partim ex interiori aniiqnitatum Persarum penu, partim
ex hodierno huius geniis statu p. 262. . Et quod ad hoc
posterius attinet pergit iller orientis gentes et imprimis Ρe me antiqui ritus atque habilus tenacissimi sunt, nec uti Gallorum atque Germanoram Protei sese mox in hanc, mox in illam Armam vertunt. Quibns verbis duplicem indicat V. D. sentem, e quo, quae ad historiam Esthemo eum intelligendam
tum ab suspicione vindieandam sint necessaria, haurire debeamus. Priusquam vero ad rem ipsam aggrediamur, breviter Praemonendum est, qua ratione quaestionem nostram instituamus. Hoc facita manifestum est, si Dis sdem libri Estherae defendendam suscipiat, ei anis omnia refutanda rese ea argumenua, quae ab adversariis huius libri inventa sint. Sed in plurima libri lectione in nonnulla incidi, quae quamvis Ossen-aionem habeant, ab istis tamen non sint annotata neque t0ntra auctoritatem libri historieam prolata. Haec igitur eum alios Ariasse, qui dubitaliones suas non publieas Reerunt , impediant, quominus veritatem historiae Estherae possint agn Beere, Vel tempore etiam futuro in mediam possint proferri, non aesii bo, sed inter celera illa argumenta proponam e
576쪽
rumque ossensionem tollere conabor. Atiamen vera historia, praesertim cum temporis ei loei, quo cireumSeripia est, notitiam habeamiis, non solum a salsis Suspicionibus delandi potest, sed habeat etiam necesse est, quibus fides eius et veri-ias demonstrari possis. Ad eam igitur partem, qua argumenia adversa diluantur, altera quaedam Reeedere debei, quae quiadem altera pars illa priori eo videtur maioris ei iam esse mo- 'menti, quod fuerunt critici, qui, quamvis omnibus contra fidem libri Estherae prolatis argumeniis aliquid posse opponi concederent, ipsam tamen historiam ab omni veritatis specie desiitulam esse contenderent. Hae autem duae quaestionis nostrae partes uris. nquam Si Rd ipsum genus spretamus satis inter se tamen tu singulis rebus exponendis dissicillimum est, hoc incri meu servare, quia nonnunquam una eademque res ita comparata est, ut utrique parii subiici possit vel etiam debeat. Quare ne in molestas incurrerem repetitiones neve tota quaestio in particulas nimis sepositas diseerperetur, ordinem ita studui administrare, ut gravissimas quasque res secundum illam regulam discernerem, quae vero iis adhaererent minuta et levioris momenii, ibi insererem, ubi quaestionis cursus postulare sive saeillime admittere videretur. Praeterea cum altera illa pars mulio copiosior sit et pili ira complecteretur eapita, quae facilioris conspectus causa eommode possint inter se segregari, id quod in priori minus videtur apium esse, in singulis capis bus deseribendis diversorum illius partis generum ordinem, e ius rationes suis loeis indicabo, sequi quam landamentum bi partitae quaestionis illud ubique contra partium etiam eo cinnitatem tenere malili.
577쪽
Argumenta, quae contra fidem H bri Esther ac prolata 8unt sive Proferri possunt,
eae uminantur atque refutantur. Ni in singulis argumentis recensendis libri ipsius ordinem se qnimur, primum incidimus in narrationem de magnis epulis, quos Aliusverus rex instituerit. Narratur enim Alia verus omnis,ns vasti sui imperii ministris per centum octoginta dies epulas paras et postquam hoc nobilium convivium sint lumsit, omnem Susianorum, inter quos rex domicilium situm haberet, plebem per septem dies de mensis regiis coeliasse. Describitur praeterea, quantopere solus horum conviviornmni paratus ad summnm splendorem regium et luxuriam compositus fuerit. Si miis hanc narrationem ex rerum nostrarum mediocritate et penuria, ex nostra temperantia atque industria metiri voluerit, ei omnia, lateor, , stupenda sane et in redibilia erunt. Quare non mirum, quod Oederus et Corrodi, qui illum modulum nostrum ad hoc historiae Estherae initium examinaiidum et alias saepe adhibnerint, exclamant: quam in
Duchi. p. 693 Plures etiam erilici in hoc maxime os enderunt, quod omnes provinciarum praefecit propter convivii diuturni latem per insum dimidium annum a sedibus finis abesseni necesse fuerit v. Oederi l. c. Eichhorn. p. 581. ed. II. Beriholdsp. 2425 etc. . Sed ea, quae supra in universum de causis criticae eonsidentiae et dubitationis immodestae monuimus, admodum perspicue in hoc argumento eernuntur. Quantum Asiaticorum desidia et tarditas a nostra agilitate ei studio disiail Quantum discrimen inter nostrarum reriim angustias ei imperii Persici vastitalem ei opulentianii Sed nos in hoc uni-Verso argumento, quemadmodum adversarii nostri, acquiescere
578쪽
nolumus; adeamus Scriptores et antiquos et recenitores, qui rei mn Asiaticarum Persicarumque naturam et rationem alii ipsi viderunt, aut a testibus locupletibus docti sunt; ium videamns quid illud argumentum ex nimia convivi omini Ahasveri luxuria petitum ad thistorsae nostrae fidem impugnandam valeat. Quastrentibus nutem de Persarum moribus testimonia seri plorum veterum silet satis eertae nobis occurrunt, quae disseultatem, quae instat, augeant potius quam tollant. Eienim eum omnia sere, quae libr9 ΠοSiro narrantur, Summa distuant luxuria, apud veteres Scriptores loci inveniuntur, qui Persis eximiam semperantiae Iandem attribuant. Pandanis
commodavit. At vero nemini facile in mentem veniet, haec ei similia testimonia contra sdem historiae nostrae asserre, nam magna aliorum Iocorum Silva invenitur, qui de moribns Persarum omnia rontraria testantur; Iaeque vero haec locorum controversia dissicilis est ad solvendum. Nam manifestum est, illos scriptores loqui de rerum Persicarnm primordiis, quum illi vix ex pristinis sedibus suis egressi alios populos, penes quos Asiae principatus esset, adoriri et vincere coepissent, alteros vero ad p0Steriora spectare tempora, quibus Persae totam sere Asiam tenerent occupatam. Haec enim erat communis omnium postulorum antiquorum fortuna, ut simulae sortitudine ma vi-
ciuis populis viciis ad maius quoddam imperii fastigium eveherentur, patriae ac priscae simplicitatis atquo modestiae immemores insolentia et pravis moribus in dies magis magisque eorrumperentur.. Η Persis quoque accidit et Xenophon ipse hanc morum depravasionem eorumemorat eamque oriam esse
579쪽
existimat ἐπεὶ -ο ' βασιλευς καὶ οἱ συν αυτω ζr-τους του oινου ἐγένοντο Cyrop. 8, 8, 12. cis. Strabo l. 15. p. 329-T. III ed. Tauchn). Aliamen idem Xenophon ne suis quidem
seniliori hus, omne priscae illius temperantiae vestigium eva miisse testatur, postquam enim veterum PerSarum mores de-
. seripsit, ita pergit: καὶ νῖν ε ι ε/ι1ιενει ιι τυρια καὶ τῆς ιιετριας διαιτης αὐτων καὶ του ἐκπονεω λαι τὴν δίαιταν
Cyr. 1, 2, 16 esta Ammianus Marcellinus 23, 6.
Vix haec tam lase essem persequutus, nisi inter tot summae luxuriae Festigia, quae in narratione de epulis Ahas- veri insunt, unam rem mihi visns essem deprehendisse, quae ex prisca illa Persarium continentia ducenda esset. Postquam enim totus mensae regiae apparatus et pompa descripta est, ut
singulare aliquid additur: ON PN n P
Si hic mos vulgaris fuisset in epulis regiis, sine dubio haec omnia non commemorata essent; praeterea etiam formulam illam 2N mP non puto adhibitam fuisse, nisi iam altera contraria PIN mP solennis esseι saeia. Et aliunde satis certoeoniicere possumns, hanc necessitatem bibendi conviviis regiis plerumque impositam fuisse. Alexander, qui in omnibus serexebus reges Persarnm imitabatur, non solum inter convivas
suos potationis eertamina instituit v. Athen. 10, 44. 49. A rian. Exp. 4, 12, 4. , sed etiam sodales hibere coegit Athen. 12, 53.). Deinde Horatius hunc morem universo regum generi adscribit de arte mei. 434. eli. ei Serm. 6, 68.). Cha dinus denique, cum in oppido Tillis apud praesecium quendam regium coenaret, eandem invenit consuetudinem Voyages L p. 197 eie. edii. Amsiel. a. 1735. . cum autem Abasverus
extraordinarium instituisset convivium , omnesque undique coi vocasset ministros ei praesectos suos, ex testimoniis supra de Persarum moribus allatis facile fieri poluii, ut nonnulli eorum ad vinolentiam aulicam nondum assuefacti priseam potius sequerentur continentiam. Quid igitur magis est eonsentaneum, quam eiusmodi coisvivarum respectu necessitatem illam bibendi molestissimam sublatam esse δIam vero ad luxuriam ei splendorem harum epularum eXPlieandum progrediamur. μοσίας ἐν Περσικῶν πανιος
580쪽
φησι τους βασιλευόντας τῆς 'σσίας περὶ τρυφὴν σπουδασαι,
seribit Athenaeus 12, c. 38., ei Strabo loco supra allato regesimlirimis testatur a pristina simplicitate declinasse. Et quod apertius huius rei detenmentum fingi potest, quam ' illud, quod pluribus locis 4, 25. 12, 9. 39. bo. refert Athenaeus, adeo
omnis Iibidinis sontes et rivulos a regibus Persarum exhaustos esse, ut ad satietatem et fastidium evitandum ei, qui novum voluptatis genus iuvenisset, praemium pollicerentur' Cum his tosti moviis egregie conVeuit, quod idem Athenaeus narrat, Darii 'staspis monurnenio hanc Iaudem suisse inscriptam ra δυνas ιζ' καὶ οἶνον πινεῖν πολυν κaὶ τουτον φερειν καλέος 10, 4b.3; similiter Cyrus Minor virtvies regias, quibus fratri . suo praestes, iactans hoc quoque gloriatur: oIνον πλείδενα πίνειν καὶ φερειν Plinia reli Ariax. c. 6. . Quae luteinpera inia si t tam imperandi vim atque rationem dissolutam reddidit soἰαῖ παντων ἰδέων-ciπεδειξε τὴν βασιλεων Aib. 12, 55. , quid mirum, quod epulae regum omnem modumi egrediebantur Ad hanc libidinem aceessit immanis quaedam in solentia, qua reges Persarum iussali plus quam humanum honorem et totam Asiam ad Suum ipsorum usum atque commodum sibi nacti esse videbantur Ηdt. 9, 115. , eui quidem
insolentiae eo plus attribuendum est in splendore epulariim ab Abas vero institularum explicando, cum ab auctore narrationis hoc ipsum esseratur, omnia ostensationis causa comparata es
Si hae solae cansae universae respiciuntur, 'quis assir mare audeat, narrationem nostram ab omni probabilitate desiit viam esse I Sed multo propius ad singularum rerum descriptionem accedere possumus. Inter luxurias Persarum documenia a Graecis scriptoribus hoc quoque resertur, regem
magnum peculiare quoddam vini genus, quod Chalybunitum dicereiur, in Suum usum sibi elegisse Αib. 1, 51. ell. 4, 26. Plut. seriun. Alexand. . l. e. 11. Strabo 15. p. 330. T. III.
Si haec inscriptio per se spectatur, dubia lacile alicui videri potest, ut Grotelandio v. meren Ideen I, 2, p. 379. ed. Sinantem cetera quoque id genus testimonia respiciuntur, nillil liabere mihi videtur quod probabilitati contrarium sit. Ceterum Grotela . diiis loco Darii Crii nomen Posuit.