장음표시 사용
321쪽
diso P Ri UILEGIA ROM. PONTIFICItorum .... Patriarcharum , Archiepiscoporum, Episcoporum , baliorum de diverss Mundi partibus nobilium, vel eorum μο- euratorum: es qui absunt,laqueis Domini tui impediuntur irretiti, Thaddaeus, inquam , sess. 3. audita sententia ait: Intelligo nullum remedium patere discrimini . Nec verum est , quod attexit Natalis Fridericum uni, ac soli Pontifici sententiam in se latam tribuisse : nam tametsi de
Innocentio praesertim queratur , tamen in litteris ad Regem Angliae apud Goldastum tom. a. Constit. Imper. conqueritur de
quibusdam Episcopis Hispanis , quatenus in Concilio testes adversus ipsum stetissent , & in litteris ad Regem Angliae apud Parisium conqueritur de Innocentio quidem , sed subjungit :
Pui vocata Synodo , ut asperit, generali contra nos nec citatos ,
nec eonvictos aufus es depostionissententiam salvere . Non ignorabat ergo in Synodo id actum. Neque veri magis esse simile,quod ait Natalis a Gallia , Italia, & Anglia sententiam illam non fuisse admissam , ex eo patescit, quod horum Regnorum Episcopos
Concilio Lugdunensi intersuisse certo certius est , ab eisdem Vero intortam etiam illam sententiam nos satis evicimus. Fuere enim vero ex Germania, & Italia plerique , qui partes Friderici sectarentur , ut exinde in duas factiones , pro Imperatore unam, quae Gibellinorum, pro Pontifice alteram, quae Guelphorum deinceps audiere , scinderentur : sed ear ex laicis potissimum conflatae sunt,quorum plane in rebus fidei acceptatio non attenditur; siquidem a Pastoribus oves, non viceversa, fidem exigere debeant. Postremo Fridericus gradu dejectus caussam suam S. Ludovico Regi commisit litteris ad ipsum datis , quas resert Duchangius: S. Ludovicus vero Innocentium Lugduni adhuc agentem adiit, rogans enixe, conditionibus ejus noni ne oblatis, quatenus Friderico se adhuc indu Igentiorem praeberet; quem nihilominus Pontifex obfirmato pectore repulit ajens, non suam tantum, sed tOtius Ecclesiae caussam agi , Imperatorem vero fidem omnino fin-Xam gerere , ut qui promissa jurisiurandi religione firmata saepe violasset. Gallicanam item Ecclesiam sententiam illam acceptam habuisse confirmatur ex Synodo Valentina in Gallia celebrata
anno a a 48, in qua a Legatis Apostolicis, Archiepiscopis 4 ,
322쪽
Epi scopis Is . intorta iterum sententia excommunicationis est in Fiidericum, quem vocant quondam Imperatorem. Germaniae
vero potiorem Episcoporum partem eidein sententiae in Concilio Lugdunensi latae adhaesisse ex eo liquet, quod acceptis litteris Innocentii, quibus Principes electores jubebantur ad alterius Imperatoris electionem devenire , atque Henricus Thuringiae Lantingravius proponebatur, Principes maxime Ecclesiastici, quamvis ex laicis plerique obsisterent, mandatis Pontificiis obtemperantes abnegato Friderico Henricum in Germaniae Regem hujus nominis VII. elegerunt. Reseruntur hae litterae a Raynaldo ad annum II 66 : sed hactenus de his, quae si fusius forsan, quam suisset par, persequuti sumus , iccirco fecimus , ut palam fieret, primas , ac praecipuas in Concilio partes a Pontifice fuisse peractas :Pontifici praeeunti Concilium obsequutum: pronuncianti obaudivisse : a Pontifice appellanti non auscultasse: idest Pontificem supra se potem agnovi sie . Concilium Lugdunense II. generale XIV. sub B. Gregorio X. anno Ia 74Uo unione Ecclesiae Graecae,quam a Latina olima Photio abstractam, ei vero rursus consociatam , denuo Michael Cerularius , & Leo Acridanus in schisma adduxerant, coactum suit. De hocce unionis negotio jam egerant cum Michaele Palaeo- Iogo Urbanus IV, & Clemens IV , qui proinde ea occasione non levia suae auctoritatis documenta tradidere. Urbanus siquidem sciens Graecos de Romano Pontifice male sentire , ut viam pararet unioni, operae pretium duxit Michaelem Imperatorem ea de re instruere. Datis igitur ad eumdem litteris , quas legere est apud Raynaldum ad annum i a 63, per Α. Fratres Minores ejus Legatos missis, & apud Vadingum ad eumdem annum, inter alia
sic loquitur : Ut igitur hujusmodi unitatis Ecelesiae gratia firma ,
illibata penitus jervaretur, unum eidem unitati Dominus, videlicet B. Petrum Aposolorum Principem , Caput eostituit, NAngisrum , ut illam , quas Noe arcam , extra quam animantia derelicta in aqua: diluviijubmerguntur , in ipse Apostilorum Principe velut in uno cubito consummaret ; eique magisterium Eccle, Dae conferens, or Primatum, oves, es agno uos paseendos praemiseja trina interrogatione commisit , o ne issius Principis fidei def
323쪽
ceret aliquando, estisaeiter pro ipse exoravit, quod quum posmο- dum aliarum GHesarum nonnulla fuerint haereticorum errore Dein data , Romana Ecclesia, eujus ipse B. Petrus Mugifer extitit, immaculata rem seu 3 nullamque prorsus labem contraxit haereticae pravitatis. Neque huic insitutioni Dominicae M. tres postmodum re, iterunt, sed usius Principis successorem tamquam illam , qui Chrsi vices in terris obtinet, venerantes, es ad ejus judicium Hesdei recurrenter dubiis, ejus auctoritate haereses condemnarunt, manentes fleuti membra in eorum evite, Apsolieo scilicet throno Antiscum Romanorum , a quo quaerendum es quid i tenendum, quidve eredendum , quum ejuIst reprehendere, saluere , ordis re , disponere , praecipere , solvere, O Aeo illius ligare, qui aedi-
flavit illum , es quod nulli alii, sed i foli, quod plenum es tr
didit , es concessit. Huie etiam throno omnes Catholui jure divino eaput Delinant , es Primates mundi veram eonstentes Idem , ianquam ibi Domino Iesu obediunt, es intendunt 3 ae in illum tanquam in Solem respiciint, es ab eo lamen veritatis, o ei
eualutem recipiunt animarum. Tale ergo est Romani Pontificia divinitus collatum magisternim , ut ex ipsus auctoritate haereses fuerint condemnandae 3 ab ipso quid credendum quaerendum esset , ipsi tanquam Christo Domino esset obediendum , & in ipsum tanquam in Christum intendendum, quum ab eo lumen veritatis, Ee fidei dimanet. Haec scribebat Urbanus pio instructione fidei ad Imperatorem schismaticum . haec scribens putasne Concilio erit subjectus , ac a fide devius esse poterit ΘUrbano vita lancto de eadem unione a Clemente IV. ejus successore, retractatum est , qui proinde Michaelem Paheologum ardentius unionem expetere sibi visum instruere prosequens , postqliam mysteria fidei, &sacramenta ei credenda exposuisset, quae de Romano Pontifice credenda forent explicans , litteris datis, quas apud Raynaldum ad an. I a 67. legere est, postquam dixisset B. Petro in Ecclesiam universam plenum , summumque Primatum filisse collatum , eique Romanum Pontificem in pari potestatis plenitudine succedere , subjungite δῖuod cur prae ceteris
tenetur Uet veritatem defendere , μ'quae de fide subortae fuerint quainones , suo debet judicio demire οῦ ad quam Ecclesiam δε-
324쪽
VINDICATA. Λ R T I C u L u s III. sy. III. ass Mnam potes gravatus quilibet in negotiis ad forum Gelsusteum
pertinentibus appellare. Sed N In omnibus caussis ad examen ει-
ele sicum spectantibus ad ipsius ραtes recurri judicium , es eidem omnes Ecelsae sunt subjectae , ipsarumque Praedati s Obedientiam,
S reverentia bi debent; apud quem e potesatis plenitudo eου tit, quod Gelesias ceteras ad Ilicitudinis partem admittit, quirum multas , o Patriarchales praecipue diverss privilegiis eadem Romana Ecclesia honoravit λ fua tamen praerogativa, tam in generalibus Conciliis , quam in quibuscumque aliis semper salva.... Nec licet , nee expedit in dubium revocari praemissam verae mei puritatem , tor sacrae pagina auctoritatibus, tot Sanctorum roboratam sententiis, tot Romanorum Antiscum bili definitione mmarum . His homines schismatici edocebantur ab uno Pontifice finitivo, irreformabilique judicio fidei quaestiones definiri, unumque Pontificem penes Ecclesiasticae potestatis summam, sive plenitudinem in ceteros pro manandam consistere . Ex quibus certe
consequi oportet eumdem gemino inde sectibilitatis a fide , &potestatis supra Concilia privilegio a Deo fuisse cumulatum.
Verum jam antea Innocentio IV. ante Palaeologum a Ioha ne Diica , Batatae dicto , Graecorum Imperatore Romam missi pro eadem unione Legati sequentia capitula Graecorum nomine obtulerant. I. Romanae Sedi, ejusque summo Pontifici prae ceteris Patriarchalibus sedibus summi recognitionem , ac prosessionem in Ecclesia Principatus e canonicam obedientiam Innocentio, ejusque succetaribus canonice intrantibus exhibendam. a. Praerogativam appellandi ad Romanam Ecclesiam, quum sacrae pers nae Ecclesiae Graecorum a superioribus sitis crediderint se gravari. 3. Liberum recursum ad Sedem Apostolicam in quaestionibus, quas inter Praelatos , & alias personas Ecclesiasticas Graecas co tigerit si boriri. 4. Obedientiam quoque in sententiis , quas R manus Pontifex sacris non adversas canonibus promulgλbit.
In Conciliis eidem Pontifici primam sedem , dc primam su scribenda vicem , quum sabscriptiones suerint facienda . 6. In quaestionibus fidei , si quae ibidem fortassis emerserint, prae aliis dare tententiam, si que voluntatis proferre judicium ; quod, dummodo Evangelicis , dc ca uicis nota obviet institutis s
325쪽
obedienter ceteri suscipient, & sequentur . 7. In aliis vero Eocleissiasticarum personarum caussis, & negotiis , quae in Conciliis tractabuntur, sententiis, quas Romani Pontificis dictabit auctoritas, dummodo sacrorum non adversetur Conciliorum decretis , ceteri adquiescent. His promissis capitulis petebant Graeci oratores restitui Graecis Sedes Patriarchales amotis Latinis . Haec Graecorum legatio ad Innocentium IV. ob turbas Ecclesiae Latinae , & obitum innocentii effectu cartiit, & dilatum est negotium usque ad Alexandrum IV, a quo Legati Constantinopolim pro unionis negotio remissi cum instructione sunt , ea concessone facta Graecis , ut symbolum absque additamento Filioque recitarent, modo in ipso fidei dogmate cum Romana Ecclesia
convenirent . Quem vero exitum ejusmodi legatio sortita sit, non constat: constat tantum unionem Ecclesiae Graecae cum Latina
absolutam non fuisse , nisi in Concilio , quo de agitur. Interea tamen id observes ex antea dictis , scilicet ex capitulis a Graecis oblatis Graecos ne dum consessos fuisse, atque subinde ab Urbano IV, & Clemente IV obstrictos ad confitendum Romani Pontificis Primatum , ut optime notavit P. Petitdidier tract. Theolog. de infallib., & auctorit. Rom. Ponti f. cap. I o. , sed etiam Roma ni ejusdem Pontificis in Concilia supremam auctoritatem , ac in fidei caussis inde sectibilitatem , quae duo Privilegia, vix ac ne Vix quidem ab ejusdem Primatu queunt divelli . Itaque B. Gregorius X. Ponti sex Maximus pro eo , quo flagrabat conciliandae unionis studio , Constantinopolim missis Apo- crisariis Religiosis 4. hominibus ex ordine Fr. Minorum cum sormula fidei, eadem nempe , quam conscripserat Clemens IV. Ω- perius relatam quam ipse,Patriarcha,&Episcopi, nec non Clerus Ecclesiae Graecae profiteri deberent, nam eam professionem fidei, praesertim circa Romani Pontificis privilegia , scuti Clemens IV, hc Gregorius X. in antecessiim a Graecis exigebant, antequam Concilium indiceretur, siquidem illam verbo Dei scripto, &tradito iam satis firmatam in Concilio ad incudem revocari omnino nolebant, Michaelem Imp. hortatus est, ut ad Synodum veniret ipse , vel oratores mitteret, scuti &ceteros Graecos Episcopos. Igitur sese. 3. ad Concilium advenere oratores Graeci, non Impe Disitigod by Cooste
326쪽
Imperator, ut putarunt aliqui , Patriarcha, &Episcopi Graeci deserentes litteras Imperatoris Palaeologi ad Gregorium X. inscriptas ad Primum, es Summum Antiscem, quae perlectae sunt sese. q. His porro in litteris catholicam fidem profitebatur secundum formulam ab Apostolica Sede sibi praescriptam , atque inter alia de Romano Pontifice haec habebat, quae planissima ejusdem privilegia faciunt, ut proinde de iis subdubitandi locus omnis imposterum fuerit ademptus : Ipse quoque Romana Ecclesa summum, es plenum Primatum, es Principatum super universam Ecclesam Catholicam obtinet , quam se ab ipse Domino in B. Porro A'pυDlorum Principe, sive Vertice , cujus Romanus Antifex es successor, cum potesatis plenitudine recepisse veraciter , shumiliter recognosci . es scut prae ceteris tenetur mei veritatem
defendere , se quae de de Iubortae fuerint quaesiones, suo de
bent judicio definiri: ad quam c. ut in litteris Clementis IV. supra descriptis continetur. Eadem sessione perlectae quoque Iitterae Episcoporum Graecorum , quibus se cum Imperatore eamdem de Romano Pontifice fidem tenere profitebantur. In sese. 4. eadem Gregorius Acropolita magnus Logotheta Imperatoris orator ejus nomine, sicuti & ceteri Graecorum Praesulum Legati, &Episcopi praesentes schismate ejurato fidem Catholicam Ecclesiae Romanae professi sunt, atque eam quidem professionem edidere , quae lecta suerat in Concilio, & habetur Cap. desumm. Trinit. , o Cathol. Me in 6., estque prima ex Constitutionibus in Concilio promulgatis. Proinde falsa profecto sunt, quae quidam Graeculi improbe ei tiere, scilicet a Concilio Lugdunensi una cum Graecis
confixam Latinorum sententiam de Processione Spiritus Sancti a Filio, vel nullam inter utramque Ecclesiam factam unionem fuisse. Qua de re legendus Leo Allatius lib. II. de perp. consen. utriusque Ecclesiae cap. I s. Graeculos istos refellens . Reducibus a Concilio Constantinopolim Legatis , Imperator Iosephum Patriarcham, qui unioni subscribere pertinaκ renuerat , & fidei sermulam a Legatis allatam admittere , e gradu dejecit,eique suffecit Johannem Ueccum,seu Beccum Ecclesiae Romanae addictissimum, ut alibi ostendemus. Ueccus statim Synodum universalem ex Graecis Constantinopoli celebravit , in qua idem
327쪽
Veccus , & ceteri Episcopi fidei prosessionem secundum exemplara Sede Apostolica transmissum edidere : Romanae Ecclesiae sumismum,& persectum Primatum,& Principatum super universam Catholicam Ecclesiam , quam in se ipsa ab ipso Domino in B. Petro Apostolorum Principe , seu Vertice, cujus Romanus Ponti sex est
successor,cum plenitudine potestatis recepit, se agnoscere,& revereri sanctissime contestati sunt: & quod quemadmodum prae aliis tenetur fidei veritatem defendere,sic di si quae de fide subortae fuerint quaestiones, suo debent judicio definiri &c. Reliqua exhibuimus in litteris Clementis IV. Alterius generis esse privilegia, quibus gaudent Patriarchae: a λιοd ea, addunt ibidem, quae eetera Ecelesiae, es Patriarchales specialiter diverss temporibus obtinuerunt privilegia , sanctionibus Imperatorum, S divinorum Conciliorum Constantinopolitani, & Chalcedonensis eadem Geloia Romana maxime in Later. IV. sub Innocentio III. de primatu Ecclesiae Constantinopolitanae eonfirmavit , es roboravit, s non aliter obtinuerunt confrmationem Ecclesarum hujusmodi praerogativae, nis eadem Geloia Romanasuum super iis judisium,inyententiam protulisset. Litteras demum synodicas ad Johannem XXI. dedere Graeci de gestis in Synodo, & de praelaudata fidei professione, quas reserunt Leo Assatius, odoricus Raynaldus, de Labbeus
tom. Ia. Concit. pari. I. Dedere quoque ad Pontificem litteras Imperator, & Andronicus ejus filius, quibus Ecclesam. Romanam omnium Christianorum Dominam, &Magistram, summum ero Pontificem Patrem verum ipsius Ecesesiae , universalem omnium Christianorum Rectorem , S: Doctorem catholicae veritatis ,
Christi Domini in terris Vicarium , BB. Apostolorum Principum Petri, & Pauli Successorem nuncupant, di confirmare se perhibent omnia , &sngula, quae de catholica fide Sacrosancta Romana Ecclesia tenet, docet, & praedicat. Porro Glossa in cit. Constita Gregorii X. decr. lib. I, tit. i. Nota , ait, quod in his , ρμα sunt de de ea tholica , eius articulis, necessario tenere deinbemui , s sequi, quia tenet , sequitur Romana Geloia , alias
ememus haeretiei. Plane si haec de Pontifice Romano Graeci pro sessi sunt, alienos ab hac professione Laetinos Pata es Concilii Lugd
nensis nefas est arbitrari, Unum Disiligod by Corale
328쪽
Unum est reliquum , quod abunde jam dictis superaddatur . Constitutio in Concilio Lugdunensi, quae ordine secunda legitur , a B. Gregorio X. edita fuerat de electione, es electi potesate, in qua statuta ab Alexandro III in Concilio Lateranensi reseri, confirmat , innovat, quamque Concilio approbante ab se promulgatam affirmat. Constitutionem Cardinalibus non fuisse probatam , , nullumque non motum lapidem , ut ab Episcopis pariter improbaretur , acta Concilii testantur: at Pontificem seorsum vocatis Episcopis ab illis obtinuisse , ut Constitutioni subscriberent, eamque sigillis suis communirent. Eam retulit Bonifacius VIII. in lib. 6. decret. tit. de eleri. , S electi potes. eap. Ubi. Observat vero Glossa constitutioni illi robur accessisse magis ex renovatione S.Caelestini V, &ex hac approbatione, & confirmatione Bonifacii VIII, quam ex primaeva constitutione Gregorii iccirco , quia revocata pridem fuerat ab Hadriano V , & a Johanne XXI, & ceu revocata habebatur, nec olim inter Gregorianas legebatur: Et certe . subdit Glossa, quum consitutio isa tum utilis approbatione tanti cincilii fuerit edita , non aequum fuit, quod a0que requistione concilii revoeata fuerit,quia, ut habet regula juris in s. lib. S. decret. tit. II. omnis res per quoscumque caussaI nascitur , per e dem dissolvitur . Haec Glossa. Verum Glossa secummet pugnat ream enim constitutionem ait revocatam ab HadrianoV, & Johanne XXI, seu potius XXII mutarunt etiam in quibusdam Clemens V,.& Clemens VI, ex quo patet Romanos Pontifices Conciliorum etiam generalium constitutiones pronunciare irritas posse: interim tamen innuit eam revocandam non suisse, nisi alterius Concilii judicio. Verum subdit citatis.verbis Glossa eadem : De plenitudine tamen potesatis id facere potuerat, quum sit Papa supra omnia Concilia . Quibus verbis ita se solo Pontificem' in praest lotuisse significat ; ac proinde regulam illam juris in eo casu locum nun habere consequitur et quandoquidem ab inseriori potestate statnta per superiorem infirmari, atque pro insectis 'gbenda esse decerni, Glossa eadem affirmante , possint. Jam quae hic Pontificibus summis parum aequi de suo ingenio comminiscantur audiendi. Bossuetius des decl. par. a. lib. I a. cap. 3 6. decretum Concilii Lusdunens s II. de Papae auctoritate
329쪽
αs8 . PRIUILEGIA ROM. PONTI pici 'nihil nobis favere putat: nihilque ex eo posse extundi, quo Pontificum infallibilitas , & superior Concilio potestas firmetur iobservari vult enim, quod verba illa in professione fidei ac Ie
mente IR proposita, quamque tum Graeci iuramenti religione se tenere contestati sunt, tum in Const. I , quae est de Anim. Trianit. in Concilio edita , legere est, verba, inquam, illar Romanus Pontifex . . . scut prae ceteris tenetur dei veritatem defendere oes deme in quaesubortae fuerint quaesiones ,suo debent
judieio definiri, ad invicem debent referri , ita ut sensus sit e Pontificem, sicuti non solum, sed prae ceteris tenetur de sendere fidei veritates, sic non solum, sed prae caeteris quaestiones fidei definire deberer sic scilicet, ut praecipua illius auctoritas sit, ut habitae Synodo ipse praeeat , communemque sententiam suo quo.
que nomine edat, pronunciet, exequatur. Illo quoque verbo
definire contendit intelligi non debere , ut solus Pontifex insalii Abili judicio definiat , sed solum ut Pontifex definitivam ferat
sententiam e sed contendit verbis, non momentis. Initio enim inaniter Bossuetius fidit iis verbis prae caeteris: si enim prae ceteris
Pontifici jus definiendi incumbit , quia est supremum Caput, e habet sunmum , es plenum Primatum super universam Eccle-sam, pIanum fit ita Pontificem definire, ut a Concilio in definiendo non pendeat, imo potius Concilio definiens ita praeeae, ut Pontifici definienti Concilio nonnisi ex ossicio parendum restet. Praeterea , & pellime ea verba interprctatur, & intorquet: si enim C Iementis IV. professionem fidei cum fidei professione ab Urbano IV. eisdem Graecis eade in de caussa proposita contulisseu , CΟ-gnovisset probe, sicuti ab Urbano Pontificis magisterium Graecis propositum fuit tamquam infallibile , & omnium supremum , ita propositam fidem a Clemente IV. pari. ratione intelligendam Bre . Rursus si Clementis IV. prosessionem fidei in Concilio Lugdii n. a Graecis expressam contulisset cum pro sessione fidei editae in Synodo Constantinopolitana a Joanne Ueccho , illi ceteris Grat. cis Episcopis , cognovisset perinde privilegia concessa etiam a Conciliis generalibus non ali rer obtinere firmitatem , nisi ex Romanae Ecclesiae judicio , & sententia . Imo si rite, & animo a prae
judiciis alieno professio fidei Clementis IV. perpendatur , consta
330쪽
ViNDICATA . ARTIC u Lus . Iur. III. aps bit plane aliud esse fidei veritatem defendere,aliud de fide quaestiones definire : primum vel ad laicos spectat , secundum nonnisi ad Pontificem , vel ad Conciliiim una cum Pontifice I ac proinde quum per se solus Pontifex , vel in Concilio, quod tamen per se soloen Concilium non potest sine Pontifice , fidei caussas definire possit, & debeat, palam est to prae eeteris non esse subintelligendum in to ἐπ s quae de Me . Iterum, quum in eadem professione adstruatur in Romano Pontifice potestatis plenitudo, consequens est solum Pontificis judicium satius esse ad fidei causisas finiendas . Nugatur vero Boslaetius, quum per t. definire intellligi non vult definitionem in fallibilem , sicuti s pudere ipsum debuerat hanc instituere comparationem J per definitiones S. Facultatis Parisiensis infallibilia judicia non dantur intelligi. Quum enim , ut ostendimus, judicium definitivum Pontificis stpostremum, liquet profecto, quod si illud non si infallibile, nihil erit in fide ratum , & fixum . Nolim hic illud ei objicere, quod si per tb de ire in Romano Pontifice intelligi inficiatur judicinm infallibile, pari jure per to definire in Conciliis notia
inseretur infallibile judicium : nam hora est ut ad reliqua , quae restant agenda , gradum properemus, gravioribusque prae apinis hisce , tricisque operam impendamus.
Concilium Viennense in Gallia Mnerale XV. sub Clemente V. anno I 3II. celebratum est, de quo Pontifice nobis frequens sermo recurret. Principio paucis , sed praeclaris Apostolicae Sedis Iaudes omnes complexus est Clemens in encyclicis de celebra.
tione Concilii: Romiana, inquit, Leeloia Mater alma Melium, Caput es, disponente Domino , Ecclesarum aliarum omnium, es orsra , a qua veluti a primitivo fonte adflneulas alias esu de dei rivuli derivantve , ad cujus reximen voluit Christi clementia Romanum Antiscem vice vi deputare minisrum, ut instruditionem, o doctrinam ipsus eloquio veritatis Evangelica tradiatam euncti renatisonte baptiVmatis teneant, es conservent : ut qui sub hae doctrina cursum vita recte peregerint, Ialvi fant di, qui
vero ab ea deviarint, eondemnentur . In eo vero Concallo Templariorum caussa exagitata est; quumque Philippus Rex Galliarum doctrinali consultatione S. Facultatis Parisiensis habita ,