장음표시 사용
351쪽
nores esse oportet , quo quis arti ius SocietatM corpori coniunἱ2- est,quantumlibet tamen quisque sit coniuncti
in quibusdam cas sus separari ab ea
posset, ac deberet, ut sequenti capite videbitur. Ergo causae, quas sequenti
cap. 2. enumerat, suo modo accom
modari ad dimissionem ipsorum pro- fullorum debebunt. Vnde in declarationibus illius capitis r. livcra O. dicitur : In quibusdam eas ιbm etiam professi, cui Qcumque graduι ct diagnitatis in Societate sinit, dιmitti possent, si retineri sine detrimento illim, ac diuini obsequb no posse iudicaretur. Vbi vides nullam aliam causam pecu- lliarem assignari , aut gratuitatem &genus delicti,aut incorrigibilitatem; sed solum bonum commune Societatis & diuinum obsequium , quod retento eiusmodi prosello periclit, tur : & sane in hunc unum finem suille expulsionem inductam in antiquos Religiosorum mores saepius
monuimus, maxime ε. r.& 8. Eadem
fuit Gregorij XI IL mens in sua Extrauaganti , eum alias,ann. II 82. 22.
Septembr. Cum enim Paulus III. &Pius IV. prohibuisset ne quis Religiosus Societatis ad alium ordinem, qu m ad Carthusiensem quocumque maesito praetextu etiam strictioris obseruantiae transire posset absque Praepositi Generalis licentia: Dubitare contingit,inquit Gregor.an Pra- ρω- pro tempore exfIrens valeat etiam professos ex causis id exigentibus ab iUa Societate emitrere , &c. Cui dubitationi sic respondet Pontufex : Nos re serpensa , atque diligenter examinata Sucietatis i ιιι ρο--tati atque incremento, eminorumque pro rempore saluti consulere volentes, latuim. ιι , ut deinceps in perPeruum licem dicio Praposito, quas ouis au rit ab i a Societate emittere , &c.
Obseruat vero Suar cap. I.cit.num . . Gregorium neque nouam , neque
ampliorem facultatem Generali &Societati facere,sed confirmare duritaXat eam, quam Pius IV. conceste-l rat, & certiorem sublatis dubiis cir-l ca illam excitatis. Vides igitur Gre- gorium non aliam huius dimissionisi prosellorum causam requirere, quam illam, quam sufficientem Midoneain iudicauerit Praepositus Generalis ad Societatis bonum , & diuinum obsequium scilicet: quod volunt Paulus de Pius, dum iustas causas huius expulsionis exigunt. Haec omnia coΠ-l firmantur ex '. pari. constitur.cap.A. f.I. Vbi enumerantur casus, in quibus pollet, ac deberet Societas, ubi de illis sinciemissime consaret, Generalem officio priuare, & si opus
elset, a Societate remouere. In Omnibus prae oculis habendo quod ad ι maiorem Dei gloriam, & uniuersale, bonum Socieratis sore iudicabitur.
Enumerantur vero ista peccata ibid. peccata mortalia in actum externumi prodeuntia , ac nominatim copulacarnalis, vulnerare quemquam , ex redditibus collegiorum aliquid ad proprios sumptus adsumere, vel cuiuis extra Societatem donare, vel alia qua stabilia bona domorum, aut collegiorum alienare , vel prauam doctrinam habere. In quibus neque pinstulatur incorrigibilitas, neque --nium maxime enormia delicta recensentur; immo aliqua,quae non usque
aded grauita videri eossent, & quae
in aliis ordinibus sine dubio non plecterentur expulsione ; dc tamen sussiciunt in Societate ad ipsum Generalem non ex aut horandum modo, 'sed eiiciendum ex ipsa Societate.N q:ie aliud obleniatur in declarati nibus , quam ut eiusmodi desectuin
352쪽
s obationes esseacissimae sim morata
modo loquendo, ne quis locus sit calumniae, cui magis obnoxia sunt, qui aliis praesunt. Vnum itaque -- num commune Societatis spectatur in puniendis delictis per eiectionem
e Societate,& non tantum ipsa eno mitas , 5c atrocitas criminum attenditur. Ratio est , quia cum S ictas tota in proximorum salutem incumbat , maxime indiget bono nomine, ac famae existimatione, atque pro bis operariis , quibus tam periculosa ministeria crcdcre possit. At vero ea existimatio facile laeditur etiam culpis non atrocibus, sed quae in operariis euangelicis foedos naeuos inurunt : & qui in illas labuntur, aut lapli iam sunt, vix securitarem illam, quam postulare debet Societas, praestare possunt. Verendumque perpe tuo crit, ne & sibi ipsis, ct caeteris obsint.Et denique hoc metu eiectionis cohibentur ipsi socij, ne quid minus honestum committant': &persuasio illa communis Societatem prauos ministros non pati plurimi unad retinendam, tum integritatem, tum eius famam conducit. Ad extremum Obseruo cum Suare cap. illo I. num. q. debere hoc peccatum commillum fuisse post professionem, aut
saltem continuatum. Nam si ante illam contrahatur, supponitur extinctum & emendatum fuisse per ipsam professionem , quae alioquin illi permissa non suis let: quare nisi sit in rate aliquod periculum reincidendi in illud , quod auferri intra Societatem nequeat,non erit sussciens causa eiectionis regulariter loquendomams professione emissa, publice detegeretur,& infamiam, ac scandalu cro- et , quod dilui non pollet, nisi ciectione,reucra illa usurNnda esset sed id raro euenturum existimat Suarea. l
tradiιa. EX his, quae de natura, effectis bus , de causis e lectionis a Religione fusius disputauimus , plures dissicultates explicare licebit.
tiones , quae viros a Societate Religiosie expellendos esse persuadent, ubi suo exemplo aliis nocent,
de obdurati in suis sceleribus perstastunt, aeque valeant in Sanctimonialibus. Et S. Augustin. in sua Regula cap. 23. idem statuit circa Sanctimoniales,quod de Religiosis hac in pa
te edixerat.Nihilominus tamen hane poenam eiectionis vix unquam legimus in sanunis vi urpatam ; immo eius contrarium ex pluribus antiquis monumentis licci colligere.
Nam cum fornicatio, & sacrilegae nuptiae in Sanctimonialibus maximum crimen , & grauissimc puniendum semper visiim fuerit 1, nunquam tamen eiectione e monasterio puniatum suit, sed aliis poenis. Basl. quiadem can. i 8. ad Amphiloch. testatur illas olim instar Digamorum punitas fuisse, & post innum ad communi nem admissas , nimirum ex praescripto Synodi Ancyranae can.I9.Ipse tamen Basil. tum eo loco, tum Can.6O. tanquam adulteras puniri mandat.
Aliquando emedari prouidentia Epias copi iubentur:sic Synodus Romana sub Eugenio II dc Leone IV. c. .
353쪽
3e sub Innocentio Il. p. frequentior vero huius criminis poena erat priuatio communionis usque ad vitae exitum Tributiense cap. 23. & 26. Eliberitan. cap. I 3. si toto vitae' tempore pccnituerint ; alioquin nec in fine dandam illis esse communionem negat. Aliae tamen Synodi illud poenitentiae de communionis tempus, vel contraxerunt , vel arbitrio Episcopi reliquerunt. lib.7.capitular. c. 237. suspenduntur a cominmunione , donec quod deliquerint, emendauerint. Aurelian F. cap. I9.Sι culpam sequennitione sanauerint rumpendo scilicet insanda coniugia ὶ ad communio iis graciam reuois
centur. Arelatense 2. can. 32. Toletan. I. cap. I 6. decem annorum pC
nitentiam praescripserat antequam ad communionem admitteretur deuota lapsa ; si vero maritum duxerit, non admittitur ad communionem, nisi marito defuncto egerit poenitentiam ; si autem vivente eo poeni- tuerit , nullo modo nisi in ultimo accipiet communionem. Carthaginent A. can. vlt. tempus priuationis huius communionis viduis & Sanctimonialibus praeuaricantibus non
definiuit , sicut neque ForoiuliensecapAi. sed ubi digna fuerit earum poenitentia , quibus passim limitia
decreta reperias ; nulli bi autem eiectionem a Religione,inamo nec monasteriorum quidem coetu de Ecclesiarum conuentibus eliminandas,sed in ergastula retrudendas esse , xt ibi puri ruratorio poeninidinis igne decoquantur statuit TIiburient .cap. 23. - dccis lib. 2. capitular. Cap. 2. re runtur acta Synodi habita a Bonifacio Mogunt. Apostolico, logam & i Francorum Episcopis sub Carolo quam eiecitas e monasteriis mille Martello. ann.7 2. ubi statuit , ut Sanctimoniales in suorum scelerum
Responlapis in carcere poenitentiam faciant ,
in pane de aqua per annum, de omnes capilli carum radantur, in ignominiam scilicet. Nam non fuisse attonsas olim sacras Virgines,& Nonas velatas fuisse alibi ostendimus.
Quod si ad saeculum redirent, & ad
nuptias , ad monasteria denuo reuocabantur. Nam Concit. Meldense cap.6 . de eiusmodi Sanctimonia-.dibus lapsis sic statuit: Ipsa vero locis congruis poenitentia retrudantur,
ct ad habitum Religionis redire cogantur. Et cap.7o. Si detegi potuerint Episcopali authoritate , ct regia ρο- testate in taIibus locis residere sub testimonia religioso cogantur , ubi Paenitentiam fecerint dignam assequantur etiam fructuosam. Et ne quis hac in re dubio locus esse possit,San' chimoniales , quae propter sua facinora e monasterio suerant eleche, ad illud reuocari iubet Synodus Me tensis sub Arnulpho Rege cap.6.iuxta antiquos Canones. Duae Sanctiis moniales propter Ibum facinus de
monasterio sine velamine erant eie- .cta ; sed iuxta sacros Canones sancta constituit SInodus , ut velami na illis redderentur , cy' intra monasterium in ergastulo ponerentur, pariιο pane , ct aqua breui , cum abundantia diuini verbi usque ad satisfactionem fruerentur. Et Concit. V Vormat. cap. 6. Farmina, quaesacro velamine sunt consecrata si fuerint , quod nolumus , fornicata, vela men deponere non e sumant , sed poenitentia iugo submissa summopere dccertare feninent, vi ad indulgentia ct remi sionis valeant gratiam pertient e. Ex quibus vides antiquos Ecclesiae mores & sensum , dc nun-
ancillae Dei in crimen sornicationis poenam.
354쪽
ex his canonibus agere cie Sanctimonialibus , quae domi suae manebant , quas ubi venere illicita peccarint, iubent Synodi in ergastula, atque etiam in monasteriorum carceres ad poenitentiam retrudi ; alias vero condigna satisfactione Sc poenitentia scelus eluere , intereaque Eucharistica communione abstinere: unde nihil licet colligere ad eiectionem, de qua agimus,impugnandam. Secundo dico eas, quae in monasteriis degebant , fuisse aliquando &segregatas, & e monasteriorum coetu , atque Ecclesiarum conuentibus eliminatas,ut loquutiir Foroiuliensis & Triburiensis Synodi, quibus Ver, bis exprimunt eiectionem , de qua agimus. Huic tamen poenae fuisse additum carcerem , & ergastulum, Ut aiunt , quod etiam vult Metense Concilium ; Oormatiense autem
loquitur de ipsis, quae sponte velum deponebant , ubi lapis fuerant:
quas velum iterum sumere cogit, ne se liberas omni lege fingant , . atque impune peccare audeant. Tertibcum in omnibus Canonibus agatur duntaxat de lapsu carnis , sapienter statuerunt Patres ad castigandam fraenandamque sacrilegam illam venerem , ut eiusmodi Sanctimoniales non haberent vagandi licentiam; sic enim facilius peccarent , & maioricum lcandalo , atque infamia Religionis et quare neque bonum commune Religionis, neque emendatio Sanctimonialis obtineretur', quod tamen qiurrit per eiectionem Religio. Cum igitur ratio illa boni communis , quae persuadet eiectionem Religiosorum a Religione non modo cellet in Sanctimonialibus , sed
omnino contrarium postulet, ut nimirum non esiciamur , sed potius
SECTA RIVM II. Nou aso de impedimento essen
tiali,siue substantiali secundum diuersa Relietionum statuta : cum enim professio cum illo facta irrita omnino sit , non tenetur Religio, ubi illud impedimentum & nullitatem professionis agnouerit , illarudenuo acceptare, sed potcst expellere non Religiosum ; immo de sortassis neque cum eo dispensare , si tale impedimetui perseueret. Quae stio igitur est de impedimento alia
quo secundario , aut accidentali, cu lusinodi est aes alienum, morbus aliquis infamis , obscuri, aut damnatinat les, ut Iudaeorum , aut Maurorum. Fraudem ieitur & dolum
tacente hoc impedimentum iuilam causam dari expulsioni , quamuis professio si valida , existimauit Na
perpetuo carcere teneantur, aliisqueroenis castigentur: existimo non e se licitam illarum elechionem contra Sarach. lib.6. cap.'. n. 6. Qui quam uis nolit inconstulto Pontisce hanc poenam aduersus Moniales usurpari; in rigore tamen iuris illam licitam cile existimat ; sed male omnino, cum ea pugnet cum bono communi Religionis, cui infamiam creat, &caeteris offensionem,& foueat potiuScrimina Monialium, quam corrigat. Vnde Ecclesia nunquam illa usa
n liceat expellire a Religio, ne eum , qui tacuit impedimentum , propter quod nou
355쪽
summ. cap. so. easu 4. Sanch. lib. . de matrim. d. 7. num. νι. Layman. lib. . trach. s. cap. I . num. I. Placet
tamen non esse hoc locu sussieientem causam expulsionis , cum aliis poenis plecti queat ea fraus , & cul- a quodam zelo , sed temerario Re-igionis admissa , & cuin nulla infamia Religioni inde creetur, neque
bonum commune periclitetur. Ita censet perdinanae a Castro tract. I 6. disp. . ptinct. Ist. num. 9. Bonac. q. 2. de clausura punct. I 2. g. i. num.7. Et qui suam lententiam retractarunt, Roderiq. m. 3 .qq.regular.quaest. I7.art.9. & Sanctim lib.f. in Decalog.
expelli. R Atio dubitandi est : quia vidimus quosdam Religioses, qui
ob morbos, & valetudinem inepti erant seruandae Regulae; cum tamen non decumberent, permistos elle a
suis superioribus, dimitto habitu re- ulari in saeculo sub obedientia Or
inarioruin vivere, datis in eam rem
literis , ordinis sigillo munitis , &manu tum secretar' ordinis, tum ipsius net Generalis stubscriptis.. Respondeo in hoc casu non esse cram expulsionem de ciectionem a Religione quae in gravis delicti poenam , Se ad Ordinis integritatem sertiandam usurpatur , sed elle perent Lsionem aut dispensationem Commorandi extra claustrum, dimitto habitu, de qua disputauimus cap. 2. g. 3. Consectar. a. quamque ex graui necessitate & utilitate, vel monasterii,
uel ipsius Religiosi , vel proximorum meticndam esse monebamus.
Dehoc casu singulari nihil comperi: non damna rem tamen eiusmodi Religionum praxim , atque cos Religiosis tutos elle in conscientia cen-ierem : quod facile colligitur ex iis, quae loco citato diximus. Et sane posse Religiosum ex consilio Mediet , & de superioris licentia extra conuentum etiam dimisio habitu degere ad curandam sanitatem docent Roderiq. tom. 3. q8. Regular. q. 3 3 art. . Nauarr. consil.7o. de Regularib. de Petrin. de subdito Religioso quaest. I. cap. 23. Qui etiam dicunt posIe Generalem permittere Religioso ad triremes damnato, dc ρο-nea restituto, ut seruiat alicui hospitali, aut Ecclesiae sub obedientia ordinarij, aut ut vitam eremiticam duineat ; volunt tamen habitum retineri. Vide Nauarr. consiL 7 . de Regula-i rib. negat tamen idem Roderi q. q.
citata art.6.Generales ordinum re, se iustis ex causis concedere Monachis, ut maneant extra claustra inhabitu Clericali decenti sub obedientia ordinarij; verum dicti sui nullam
rationem affert. Et sapienter adsertit Nauarr. consit. 7o. de Regularib. num. 8. Iure non esse determinatum qua causa sit iusta ad exeundum , smanendum extra monanerium , vel relinquendum habitum : α ita relin qui . arbitrio boni viri determinandum. Ex iure igitur communi poterit Superior haec omnia permittere in casu, de quo agimus, ii omnibus momentis expensis , ita expedire
videatur. Aliorum tamen sensum hac in quaestione lubens consulerem C o N s 2 C
356쪽
Di uisitio I L. Cap. IV. s. XIV. 323
74. CONfECTARIUM IV. Religiosin eiuIus tenetur ad
Religioiae. Non agimus de in ualide eiectis;
cum enim hi non sint absoluti ab obligatione religiose vivendi, debent, quantum in ipsis silerit, eiusmodi obligationem implere. Neque etiam sermo est de illo, qui ad tempus duntaxat eiectus suerit, eo enim transacto debere ad Religionem re dire , nisi fugitivus haberi velit,certissimum est. Quaestio itaque est de illo , qui valide in perpetuum per sententiam definitivam pro vario procedendi diuersarum Religionunmodo, fuit expulsiis. Aio itaque prim5 Religiosum expulsum teneri mores deprauatos corrigere , atque ita dignum se exhibere , qui pristino statui restituatur.Sic Sotus lid. . de iustit. quaest.2. art. I. in Blui. ad 3. sub fin. Grassis i .part.
decision. lib. 3. cap.I. mam. 1 7. An- es in florib. 2. pari. de voto art.2. disticuli. 8. Aragon. 2. 2. quaest. 88. ari. 3. ad 2. S. dico 1. Sayr. inclaui lib.6. cap.9. num. 2I. Sanch. lib.6. in Decalog. cap. . numer. 2s. Naid. in sumin. ver. Religio. Molin. trach. 2.
de iustit.disput. i o. Friderit. de Sen. consiui 3 . Mirat . tona. i. manualiqv st. Fr. ari. 3. & alij inferius adducendi cum Suar. trach. 8. de Relig. lib. . cap. s. nuin. q. Corduba in rc-ῆul. S. Francis. q. 2I. Cum enim vi
ae professionis, quae , ut dicam secundum illum statum , obligatur non modo quantum potetit , illum non impedire, sed etiam procurare; alioquin si secundum illum non vivat , uti obligatur , non excusabitur, quandoquidem sua culpa se extra illum constituit, de non tollit impedimenta seruandae illius obligationis, sed lubens ea ponit, aut ponere peT-git:'viod sapienter confirmat. SuareEex illo , qui voto ingrediendi Religionem ligatur: simul enim tenetur tum ad non ponendum impedimentum suae in Religionem admissionis. tum ad illam procurandam , quan tum licuerit moraliter loquendo; alioquin reuera non implet obligationem sui voti. Religiosus voto prosellius , quamuis eiectus potiori multb ratione tenebitur obligationem religiose vivendi, & intra ipsam Religionem implere : quandoquidem , uti monui, electio obliga-nem non abstulit, maxime elim culpa ipsius eiecti contigerit; alioquin sua iniquitas illi patrocinaretur. Aio secundd hunc eiectum tene ri omni ope luam in Religionem admissionem petere & procurare: quod tradunt Doctores allati , 5 ratio Superioris allertionis et iidenter ostendit. . Nam qui obligatur in aliquo statu viuere , sibi illum
procurare omnino dcbet , & illum acceptare, quoties in eum admittetur , ut ostendebamus in ha
bente votum sinplex inprediendi Religionem. Adde hunc RPligio-
lum , quem nemo Negabit ad emendationem oblig'ri , nunquam n
scri emendatum, donec qibmisse flagitet iterum in ordinem suum admitti , ut Religioni, quam suis prauis moribus violauit , faciat satis.
inferius , non dissoluitur per harne: Quare existimauit Tabiena ver. Re
clectionem , teneatur ad viueudum ligio num. 21. illum varia monasteria adire oportere , neque V Ra Ie pessa contentum cIle, quamdiu pro-
357쪽
bubilis aliqua spes admissionis affulgebit. Aio tertio, Religionem posse Resit. 79. Indcque tandem concludit
consit. So. non poste cogi, ut ad Religionem redeat. Eius tamen sentendum libuerit, illumque teneri parere. Ita Suar. lib. 3. tract.8. de Relig. cap. I. a niuaa. 6. & tona. I. in . part ligiosuiri a se expulsum reuocare,itiain qui notas apposuit in conii l. 7. consutat ex Frederico de Senis Bonavent. & aliis, Nauarro subscripsit:
de Pettin. in subdito Religioso qsa p. 23. concl. 7. Vas l. I. i. disp. 161 Probatur vero sententia nostri Conlectaris ex dictis M. i. Religiosus cap. 8. n.87. Molin. tract. 2. dii p.r O. Ciectus manet vere Religiosus,neque f. quoad votum. Leis lib. 2. cap. i. per eiectionem soluitur eius proses.
sio , ergo obligatur ad omnia ipsi ellentialia , cuiusmodi est obedien-
lib.6. in Decalog. cap.9. num. o. Fer- tiae votum. Quam consequentiam,dinand. a Castr.Palao tract. l o lisp. . t quamuis perspicua sit, iterum inse- punct. 2 i. num .s. Bonac. Jc alii con-i ritus confirmabo: ergo tenebitur obe-clus i. relati: qui & alios dabunt. dire, quoties illi imperabitur ali- Contra Nauarr. comm. 2.de Regularib. num. 33. ubi dicit ; sic eiectum desinere elle regular , & mcmbrum obedientiarium illius: de n. 36. hanc ipsam quaestionem pluribus tra-ebat , probatque sententiam negantem ex Glolia Bernardi in cap. vlt. de Regularib.dum ait fugitiuos compelli polle ad redeundum , 5 de eiectis tacet, quasi alia ipsorum sit conditio hac in parte. Quo eodem modo .loquitur ibid. Abbas in vitiino notabili, & Cardinalis notab. . q.7. quibus etiam adde Anton. . p. tit. I 6. cap. s. in princi p. Qui omnes aliter de fugitivis, quam de eiectis losui videntur quoad istam compulsionem. Eamdem sententiam docuit idem Nauare. conlit. 7 . de Regularib. ubi eiusmodi ciectum non amplius lubdi Praelato regatari contendit. Idciti haba consit. 78. dc con-
quid ad Religionem,& ad prosessi
nis obligationem pertinens , cuius modi est manere intra Religionem, a qua obligatione perbeiectionem excusabatur talum per impossibilitatem : non enim erat in ipsius potestate manete in Religione, a qua expellebatur. Cum igitur a Religione reuocetur, & possit implere id , ad quod obligabatur, omnino implere debet. Et sane si eiectio liberaret eiectum omni eiusmodi obligatione,
commodum ex sua iniquitate reportaret , de maiorem libertatem, quam antea haberet, assequeretur, atque omnia importuna onera a se excuteret : quare poena non clici ciectio:
priuare igitur debet eiectum Religionis commodis, de non absoluere ab obligatione, quam sua professi ne contraxerat, nisi in iis, in quibus illius impletio actualis cum ipsia cie- . ctione isti ac by
358쪽
Disi uisis II. Cap. IV. s. X III.
ctione pugnat, cuiusnodi est actuale , ut ita dicam regimen Superiorum I non vero potestas iterum regendi , dum lunebit. Cum itaque possit ad pristinum suum statum redire eiectus, dum , Religione reuocatur , de obligationem, qua seinpertenebatur, soluere, non potest ab illa amplius se eximere , sed omiuno illam implere cogitur.Neque obstat, quod Nauarr. 6c Sol. liba de iustitia quaest.ε. art. I. ad 3. dicunt Religionem , dum noluit petentem admittere , cessisse iuri illum repetendi, ac proinde si repetat, absque iure προ-
tere : ideoque illum non teneri reuocantem audire. Nam non magis
cessi suo iuri Religio non admittendo postulantem admitti, quam pe
cantem eiiciendo : nam aeque propter sua demerita non admisit, atque
expulit I; eo quod nondum aut condigna poeim emendallet delichiun, aut in illo pergeret , aut spem melioris frugis non satis firmam daret, aut bonum Religionis aeque posceret illam non aumissionem, atque primam eiectionem : quare quod semel, aut iterum , aut saepius repid-sam Uerit palliis , non acquirit ius aliquod aduersus Religionem ad cius mandata detrectanda , aut immunitate in ab obligatione redeundi, ubi poterit & reuocabitur, sicut tenebatur', ubi primum suit eiectiis , &nondum acina ti pctierat. Adde neque Religionem posse omnino &absolute, siue irrevocabiliter cedere iuri suo. Cum enim illud ius ortum ex professione privab & per se Deum respiciat: illud laxare sine iusta ca sa nequit Religio : atqui licet dari possit iusta aliqua caula ad eliciendum Religiosim, ac proinde ad ceridendum usui iuris, quod habet Religio in illum ; nulla tamen potest
esse ad abdicandam omnem potestatem, qua pollet in ipsinia 3 eximendum Religiosum Oinni obligatione ;ita ut no teneatur redire ad Religi o-nem , quantum ex se est, nisi soluatur vinculum prosessionis , ut pa te dc ex Monacho , aut Religioso fiat non Monachus no Religiosius : quod neque facit eiectio , neque saccrepotest Religio. An verδ dc quomodo id valeat ossicere Pontifex. alius est disputandi locus in nostra scientia canonica. Et quia obligati est reciproca inter Religiosum dc Religionem , nequit Religiosius ciectus liberare Religionem obligati ne illuna iterum admittendi , tricausa eiectionis fueris Oaeni modesublata : quia & delictum punizum est, Be cessat omne periculum futuri alicuius incommodi , dc infamiam
Religionis , ac bonum commune integra manent , atque caetera eius- modi , quae iustam reddebant clectionem prorsus desinunt.Quia cinncontractias professionis obIigationem reciprocam clientialiter inuoluat,.uti iam monui, qua diu non
rescindituet ille conir is per solutionein professioni , maneat neccsse,
. Sec dδ nunquam innocens pri- 77.uatur iure suo propter peccatum alterius:quare quando innocenti conceditur facultas alium a se abiiciendi ; non idcirco priuatur iure ipsum
aut retinet di , aut expulsum reuocandi ; alioquin quod titur illi in fauorem , cederet in ipsus detri
naculum , contra communem regu
lam l.Quod fauore.C.de legibus , dc Resul. 6 i. de Rc l. iiii is in 6. Vnde iit, ut licet coniux innocens pos iit adult tuni repudiate ; illum tamen , si velit , retinere potest : α nocens diuertere ninuit, teneturque ad
359쪽
ad debitum coniugale, atque vitam maritalem. Imnio facto diuortio
care condonando illi iniuriam ; atque adulter tenebitur in consortium maritale redire, quamuis alias redire voluerit, neque sit permissus. Quod enim coniux innocens voluerit uti iure suo & fauore sibi concci se , non liberat nocentem Se adultorum onere coliabitandi S: reddendi debitum , ubi placuerit innocenti non amplius uti i ure suo , & mutarit
priorem voluntatem. Qxiae omnia ex comuni Doctorum tradit Sancti. lib. io. de matrimon. dii put. IO. q. l.
Cum igitur in hoc diuortio spirituali Religionis & Religiosi eiecti Religio sit innocens, atque ex sibi concesso iure eiectum propter sua crimina repudiarit , non priuauit se iure illum reuocandi, ubi expediens esse iudicauerit, manόtque eiectus obligatus redire & reconciliari Religioni , ubi illa voluerit. His omnibus accedit cap. vlt. de Regularib. quod
iubet an uatim sollicite inquiri sagitiuos & eiecto, a Superioribus: &si redire noluerint, ad id censuris
compelli. Tenentur igitur redire : de nisi faciant, peccant: neque caput illud agit de eiectis dunta 3 at iniuste, ut existimat Nauarr.sed de omnibus, ut patet ex ipso textu. Quod vero
aliqui Canon istie , quos adduxit Nauarr. dum compullionem istam explicant, de solis fugitivis loquantur , de de eiectis sileant, non facitius: neque propterea negant eiectos cogi non poste; sed ex eo textu colligitur potius , uti alias monui, ciectos , ubi contumaces sunt, de nOlunt redire vocari, iam inter stigitiuos censori, atque aded illorum poenis damnandos esse. Quae vero in coutrarium adducit Nautar. parum
firma sunt, nimirum, quod res iudicata per definitivam sententiam seruanda sit.l. res iudicata. ff. de Regul. iuris . Adde quδd exceptio rei iudieatae impedit litis ingressiim Clem. I.
de except. Per scritentiam praeterea
definitivam extinguitur obligatio, quae amplius reuiuiscere nequit, ubi in ivirpetuum sublata suit l. qui res, ῆ. vlt. t f. de solui. Et sicut Clericus degradatus cogi nequit, ut ad suum Aradam redeat; ita neque Monachus clectus, ut repetat ordinem suum; in eoque sustineat infamiam , & opprobria suae eiectionis , atque ita puniatur propter peccata,quae iam adedseuere per eleesionem punita sunt. Haec, inquam, nia nihil ossici usu:
nam in hoc casu non mutatur res iudicata , sed finitur eius effectus tempore ab ipsa virtualiter praescripto: eius enim sensus est, ut Religiosus
eiectus tamdiu maneat extra monasterium de actuale regimen Superioris , quamdiu videbitur Religioni: sicut sententia definitiva diuortij
non mutatur, quando innocens cogit nocentem ad se redire: quia illa conditio continebatur in ea sententia. Non suit etiam sublatum viliculum professionis , neque obedientiae
votum , aut illius obligatio ; sed solum eius usus actualis, & exercitium per materiae subtractionem impeditum. Degradatus quoque tenetur ad Omnia, quae sunt oneris clericalis;
non ad ea, quae sunt honoris N utilitatis, quibus priuatus est. Obligatio autem redeundi ad Religionem, de obediendi est onus vinculi professionis religiosae, de voti obedien tiae, quo proinde non absolimur eiectus , quamuis aliis relistiolis commodis priuetur,& degradatus a P
rifice , a quo solo gradui restitui v let, compclli polici ad rcassume
360쪽
Disequisitio I L. Cap. IV. f. X IV. 329
gum gradum suum. Et denique non reperitur speciale votum obedientiae ad exercenda munera ecclesiastica, sicut in Religioso etiam eiecto ad viuendum in Religione, quando in eius suerit potestate. Frustra vero timet aut infamiam , aut exprobrationem peccati admissi, tum quia Superiorum fuerit illam impedire: tum quia si ea sequatur, non est noua poena, aut punitio , sed aliquid cum antiqua obligatione connexum , &cui iple suo peccato causam dedit,&quidpiam omnino extrinsecum , &per accidens ex eiectione iusta consequens.
CoNfECTA RIVM V. An Religio cogatur eiectum iam
HAEc quaestio nascitur ex superiori: cum enim ostenderimus Religionem posse reuocare eiectum, ill simque ad redeundum cogere; Videtur quoque Religiosum, ubi fuerit emendatus , polle compellere Religionem ad te admittendum, cum , uti sepius monuimus in proissessione fiat reciprocus contractus, atque ita censent Cordub. in Regulam S. Francis cap. 2. q. 21. punet 2. Lessius lib. 2. cap. 63. dub. I F. n. D 2. Molin. trach. 2. de Iustit. disput. I o. f. quoad votum. Turrecrem. in Re gul. S.Benedict.trach 88. Sylvest.ver. apostasia quaest.s. numer. Io.sequuti Nauarc consit. 8. de Regularibi. 3.
Peiunis in subdito Religioso q. I. cap. 21.cOP. . Qui etiam refert apud Minimos suos ita statutum suille in Capitulo Barchinon. Plerique tamen ex his Doctoribus limitam siuam sententiam , nisi Re- Iigio iustas habeat causas non admittendi eiusmodi eiectiam: quia vel inde nasceretur scandalum , vel id
consere ad aliorum terrorem , aut
quia inhabiles ad Ordinis ossicia inutmorbo aliquo contagiose affecti redibunt. Existimarim ego cum Sanch.lib. 7. in Decalog. cap.9. num. 2. & Suar. trach. 8. lib. 3. cap.F. numer. I 3. Religionem non teneri ad recipicitos hos
eiectos, quos per sententiam iustam in perpetuum , se ablegauit. Neque
enim eiectio in emendationem tantum rei , sicut excommunicatio infligitur : unde fit, ut posta emendatione , & sublata contumacia, Iollenda sit excommunicatio ; sed inpunitionem & bonum Communi tatis. Quare cum perpetua eiectio iudicata suerit iusta poena delicti, quamuis illud emendetur , non teneriir Religio poenam illam mutare, sicut etiam contingit in degradatione Clerici : neque enim , ubi fuerit correctus , cogitur illum Ecclesia suae dignitati restituere. Idem videmus in omnibus aliis delictis , in quibus ex antiqua disciplina in e
tremo tantum vitae restituitur communio : & qui damnantur aut exilio perpetuo, aut triremibus , aut bonorum mulctatione, quamuis deinde emendentur,& satisfacere velint, non absoluuntur suis illis poenis, atque ut aliquid magis accommodatum afferamus , quamuis coniux nocens debeat parere innocenti iulum ad maritalem vitam reuocanti nequit tamen cogere innocentem, ut sibi reconcilietur , quamuis iam emendato, ut ex communi Doct
rum sensu constat. Cum itaque in hoc diuortio spirituali Religio expellens de diuertens sit innocens, non poterit ab expulso nocente ad reconciliationem cogi.