장음표시 사용
411쪽
Deus certiorem saceret Praesectum de singulorum remissione : Nihil illis apponebatur ad cibum praeter
panem & minuta olera, nullo oleo, aut vino unquam adhibito, aut orationi continub , aut palmarum soliis texendis vacabant. Illis Isiacus quidam singularis & eximiae virtutis
In qua Climaci narratione non nullam difficultatem facit, quod ait
De Reis o paenitentibus ad monaBeria det rina ct in illis inclusis. FVit solemnis & antiquus ille 3.
mos in Ecclesia ut Clerici, aliaeve personae Ecclesiasticae in glauius crime lapsae ad monasteria tanquam de continuanda poenitentia, donee ergastula puniendae detruderentur, Deus Praefecto omnium aperiret set immo & aliqui interdum laici inui- Peccata poenitenti condonasse : ne- ti attonderentur ut Monachi, & neque enim hanc legem Deo ponere quid tutbare deinde in Republica quis potest: & facile suit falli in ea pollent, aut laicum statum repetere, reuelatione dignoscenda aliaque oe- monasteriis includebantur : Vnde currunt plurima incommoda,ex qui- noui anti monachi ineptissime inrubus definitio temporis poenitentiae terunt monasticum statum nullis si ignati impugnari videtur. l magis conuenire . quam lapsis &Itaque existimarim non fuisse il- facinorosis, quibus ideo a Patribus iam constantem monasterii legem, poenae loco imponatur, esseque sta sed Praesectum id temporis, qui exi-itum poenitentiae non purae,integrα mia Virtute praeditus erat , non nisi que virtutis : qui quam insulse ista consulto numine , & ubi omnibusicolligant, facile fuerit ostendere. expensis momentis iudicabat elutas Fateor igitur amandatos olim futile peccaris debitas & in poeni-saliquos in monasterium agendae pentiam impositas poenas illos eo poenitentiae causa, ic inibi coercitos, carcere soluisse: neque ullum poeni- atque clausos fuisse.Conc.Agatheiactentiae decurrendae spatium certum an. sos. Symmacho Pontisce Epi- futile,uti in aliis monasteriis fieri so- i scopum, Presbyterum & Diaconum,lebat: in quibus creti dies poeniten-iqui capitale crimen admiserir, quip tiae fere erant definiti, quos produ-ipe aut chartam falsauerit, aut falsum cere aut minuere , nisi grauissimis testimonium dixerit, honore ossici, ex causis , & fere inconsulta Conia depositum in monasterium detrudi, gregatione non licebat Abbati, qui & laica commussione contentum es etiam,vti diximus disquisitione pro- se , quoad vixerit libet cap.FO.quod zima, non iniungebat poenitentiam paucis pδst annis Concit. Epaunen grauiorem , nisi in Congregatione, se , Hormisda Pontifice cap. 22. de neque etiam nisi de eius consensu, nub sanetuit, de Presbytero & Dia illaque praesente solemni ritu recon icono capitale crimen committenterciliabat poenitentem : quod eodem Episcopi: enim non meminit Aure- loco fuit expositum. lian. 3. Childeberi regnante cap.7.de Clerico adulterii covicto sic statuit,
412쪽
pore trudatur. Tolerari. 6. cap. 28.
aera 68 i. hoc est anno Domini 6 3. coactiam, Episcopum, Presbyterum, Diaconum 3c Clericum quemlibet, Ariolos, Ariaspices , Magos & sertilegos consuletem ab honore dignitatis suae deponi mandat, monasteri, censuram accipere , ibique perpetuae poenitentiae deditum scelus admissum factilegi j soluere. Toleta. cap. 3. Clericos honoratiores Ecclesiae , qui tardi fuerint dc negligentiores in commonendo vicino Episcopo de exequiis & morte sui Episcopi, totius anni spatio in monaste. riis ad poenitentiam deputari vult. Iidem Patres Toletani in concil.8. an. s. Recesibinthi Regis cap. 3. tertio ratiocinationis alloquio, id est, tertia sessione dolent Simoniam,
sua tones , Ecclesia decretis arescere Potuerat, ad vicem Lernara capuM truncatam , viseste e vr porro huic malo maiorum frequenter mucro . e
succiso ct vulners cancerieo. Ignitum ferrum iniiciant, praeter anathematis poenam decernunt, ut simoniace Ordinatus , ct suscepto hovoru gradu ρν ι uetur , ct an monauerio sibpere una poenitentia relegetur. Quinta vero astionis impulsu , agentes de Clericis , qui uxorum, aut quarumcumque foeminarum immunda &execrabili societate turpantur , ubi de modis illos castigandi, de in ossicio continendi disputarunt, ita concludunt : I ti vero si omni o coerceri nequiueri Vt . viique ad exι tum vi a
Sextat discussionis obiecto cum relatum esset , Subdiaconos carnis immunditia sordidari; immo & nouis uxoribus copulari , qudd dicerent se benedictionem a Pontifice non accepiste; iubent, ut deinceps cum
ordinabuntur , cum vasis minister, benedictio eu ab D seopo detur , sicut in quibusdam Ecclesiis ex sancta& antiqua consuetudine seruatur: Omni pensius ab istu Iorde mulιεν um, ac familiaritate remota. Deinde si in idem crimen labantur, sic edicunt: Quous hoc vulnera deinceri sue. me auctaιi e mox erunt sub fi ueniremia oneribuε vshe ad extremum uti ἀmonasteriu religandi. Denique in septimae assertionis accessu,de iis,qui inuiti , Euentu necissitataem, ut metu Persculorum ordinati fuerunt, de pristina coniugia, amores repetunt fulius disserentes, tandem statuunt eos omni Ecclesiastici ordinis dignitate priuandos esse , & tanquam a poliatas ab Ecclesiae criminibus &Societate fidelium excludendos . ac denique monasteνη claustru , donecaavii erant sub paenitentia re r
Circa quae duo postrema edicta
Toletana aliqua dissiciliora occurrunt : in primis quod cap. 7. volunt
Patres eos , qui inuititn euemu necessitatum , G metu ρσι-Lνuω o dinati sunt, & vere , ac valide ordinatos elic, 8c ad continentiam teri
ri stipponant: quae quaestio alio loco sui ius in nostra icientia canonica agitatur , satis sit in praesentiarum monere cum Vasque in s. pari. disputar. 246. c. . Patres eo loco agere de me tu , qui licet extorserit consensum , illum non tamen non impedivit, neque iniustus suit: neque eam ob causem illatus est , 3e qui non reddidit ordinationem prorius inuoluntariam,sed tantum secundum quid , uti contingit in omnibus,quae netu grauis mali impcndentis V
Iuntur : non enim inuoluntaria simpliciter sunt, sed secundum quid ,uti ex morali disciplina dc i. a. fusius r.
413쪽
parte nostrae scientiae Canonicae di
Difficilius est, quid sit in cap.6. illa benedictio pontificia,quam Suia
diaconi Toletani in sua ordinatione non perceperant, & cuius desectu negabant se ad continentiam teneri, sibique licita elle coniugia conten debant , quamque, ut Omnis praetextus elusinodi incontinentiae prae scinderetur, voluerunt Patres deinceps 1 Pontifice dari cum vasis ministeris, vii sancta antiqua quorumdam Ecclesiarum consuetudo serebat. Suspicabar primo, hanc benedictionem suille manuum impositionem , quam Sacerdotes quidem &Diaconi accipiebant in sita ordinatione ; non vero Subdiaconi,vti aperte traditur cap.1.ConciliJ q. Carthaginensis, quod pluribus annis praecessierat Toletan. 8. fuit enim Camthaginense coactum anno Christi 398. vii ostendit illo anno Baron. Toletanum vord anno 61 r. manuum porro impositionem diei benedicti nem, siue consecrationem constat ex cap. 3. Concit. Carthaginensis citati: Presbyter quum ordinatur, Efiscopo eum benedicente, ct manuin super caput eim tenente; & cap. . Diaconm lcum ordinatur , sol u Episcopuν, qui eum benedicit, manum super eapua illius ponat. Subdiaconus igitur, quia non acciperet manuum Imposti nem a Pontifice, neque ab eo bens dici ac consecrari dicebatur: idemque Toletani Subdiaconi se ad secro rum hominum continentiam teneri non existimabant. Et sanὲ Durand. in dist. . qmestia L. num.6. des ctu huius manuum tinpositionis,sive benedictionis negauit Subdiaconatum esse Sacramentum : quod etiam
docuit Caiet. tom. . opulc. tract. I I.
M vino. Magist. in d. . f.septimus ordo. Gratian. in mereto di stinct. xi. g. r. in fine. Hugo de S.Vsectore lib. 1. de sacram. pari. .cap. I 3. Martin. de Araia lib. de traditionib. Apostol. 2. pari. cap. de ordine. Alphonsus a Castro lib.aduersus haeres. ver.ordo. Si itaque defectu illius impositionis manuum dubitatum fuita quibusdam , an Subdiaconatus ellet Sacramentum multδ potius dubitare licuit, an imponeret obligationem seruandi continentiam. His adde in antiquiori Ecclesia Subdiac natum non fuissse ordinem sacrum, uti testatur Urbanus II. can. nulluS ad Episcopatum, dist.6o. ubi nullum in Episcopum eligendum elle statuit, nisi fuerit in sacris ordinibus. Sacros autem,inquit, Ordines dicimus Diaconatum ct Presbyteratum : has μquidem solos primitiua legitur habuisse Ecclesia. Innoc.III. hunc V bani textum exponit cap. a multis, de aetate & qualitate ordinan. ubi male in textu vulgari habetur Urba- mis primus, cum corrigendum siti Urbanus secundus: in sapienter po id aduertit Vrbanum se ad antiqui rem Ecclesiam retulisse et eius enim aetate Subdiaconatus erat iam ordo sacer, quod ex eiusdem verbis probat , quae reseruntur quoque in P normit. lib. 3. tit. de contin. Clericorum, cap. I 3αζ Io . quibus Su diaconatum sacrum ordinem esse fatetur , ideoque ad continentiam obligare : quod etiam probat Innoc. ex Gregoris verbis, quae excerpsit ex lib. I. Epist 2. ad Petrum Subdiac
num in Sicilia. Cum igitur MimSubdiaconatus non esset ordo face neque impositionem manuum acciaperet ab Episcopo , dicebant Toleistini Subdiaconi se ad continentiam
minime teneri, & polle tuna coniugia priora repetere, cum noua Comuahese.
414쪽
trahere. Itaque non male in eo Canone benedictio pontificia pro manuum impositione accipietur. Plura tamen obstant huic explicationi : primo enim falsum est desectu huius impositionis manuum,
siue benedictionis pontificiar Su,
diaconatum non fuisse Sacramentum : quia cum hodie ex communiori sententia sit Sacramentum , &careat illa manuum impositione.eius desectus non potest tollere rationem Sacramenti:vnde quoque colligitur
neque desectu illius benedictionis non fuisse ordinem sacrum. Nam cum iampridem ipsiusque Urbani II.
aetate, uti diximus, foret ordo sacer: non tamen habebat impositionem manuum, qua etiam hodie caret. Denique cum ratio Ordinis sacri in eo consistat,ut hominem incapacem matrimonij noui contrahendi, se antiquo utendi constituat , atque ad iaculum redeundi , idque faceret Subdiaconatus etiam aetate magni Gregorij, uti ostendebat Innoc.III. citatus, absque manuum impositione: male ex defectu manuum impositionis dixistent Toletani Subdiaconi se legibus continentiae non Obstringi, cum iam antea Romae, &alibi in Occidente continentia tenerentur ἔ neque tamen per manus impositionem ordinarentur. Secundo vehementilis me mouet
altera pars Canonis Toletani : iubent siquidem Patres ad exscinden.
dum omnem incontinentiae praetextum Subdiaconos eam benedictionem accipere a Pontifice , propter cuius desectum sibi licita esse contu gia dicebant i & addunt Patres id iam obtinuisse sanctam, & antiquam
quarumdam Ecclesiarum consuetudinem: amui neque ante hoc Concilium Toletanum 3. neque post il-
lud legimus in Hispania, aut alibi
manus impostas fuit Ie in ordinatione Subdiaconi, uti constat ex Coiicit. 4. Carthaginens. cap. F. citato, quod sere trecentis annis antecessit Toletanum. Isidoro lib.1. de ossiciis Ecclesiast. cap. ro. Raban. lib. t. de instit. Clericor. c.8. Hugo de S. Victore lib.1. de Sacram .cap. Io. 8c aliis atque ipso pontificali Romano no, quod sciam, repugnante supplemento. Gabriel. in A. dist. 24. quaest. I. art. . dub. . f. quintus ordo. Sed delusus est hic Author mendoso textu Innoc.I I I.cap. I.de Sacramentis non iterandis. Vbi quaeritur a Pontifice, an permitti debeat ministrare, qui sine impositione manuum fuerit ad Ordinem Subdiaconatus alIumptus Respond&que Innocentius in talibus casibus non es le aliquid iterandum , sed caute supplendum, quod
fuerat incauth praetermistum. V rum , uti iam monui, vulgaris illa
lectio mendosa est, & loco Subdiaconatus legendum est Diaconatus, uti constat ex antiqua tertia collectione eod. titulo, quam edidit Anton. August. Cum igitur dicat Concilium Toletanum ex antiqua , δίsancta quarumdam Ecclesiarur. consuetudine Subdiaconos in sita ordinatione ii Pontisce benedici,& deinceps eam benedictione ustirpari velit; neque tamen unquam reperiatur
facta manuum impositio Suodiaco nis, benedictio Pontificis in eo rextu sumi nequit pro impositione ma
Suspicor itaque secundo petendam nobis este lucem ex antiquiori consuetudine , quae etiam viguit in Hispania ordinandi Subdiaconos per Corepiscopos. Can. I 3. Concit. An cyrani Corepiscopis prohibet ordinare Diconos & Presbyteros. Idem habetur
415쪽
habetur in Concit. Antioch.Can. I .& expressus ipsis concedit ordinare Hypodiaconos, Lectores, exorcistas, Synodus Meldensis cap. 4 . iuxta decreta Innocentii prohibet , ne Corepiscopus Ecclesiaι consecret, ct ordines Ecclesiasticos , qui per impositionem ma 'uum tribuuntur,id est,
non nisi ad Subdiaconatum , ct Me ente Discopo , ct in locis, quibu
Canones designant; agere ρ sumat.
Atque in ipsia Hispania Synodus 2. Hispalensis , quae aliquot annis Toletanum 8. praecessit; habita est enim aera 6s . id est , anno Christi 619. regnante Sisebuto Corcpiscoporum iura & facultatem describens in septimo examine , eo quod Agapius Cordubensis Episcopus , mr Ecclesiastica di eiplina ignarus , ct statima seeulari militia ad sacerdotati ministerium delegatuι. Frequenter Cm- episcopos adhibuisset ad sacra ministeria : illis prohibitum esse dicit
Presbyterorum , Diaconorum , &Virginum consecrationem , & alia
nonnulla , quae ibidem singillatim
Synodus enumerat. In quibus cum non censeat Hypodiaconorum ordinationem , satis ostendit illis Risse
concessam. Cum igitur ordinarie Corepiscopi Subdiaconos ordinarent , non ipsinet Episcopi, vere dicebant Subdiaconi Toletani se non accepille benedictionem a Pontifice, a quo videlicet non erant ordinati,
sed tantum a Corepiseopo , siue isti Corepiscopi ordinem viscopalem
accepissent, ut videtur velle Concit. Antiochen. cap. 1 o. siue essent sol dira Presbyteri , ut assirmat Synod. Hillens. quae etiam addit illos Ponti atus apicem non habere. Et iusissime Damasus Pontifex Epist. . ubi de ad krmam Septuaginta Distipularum suille institutos ostendit. Ex Can. I 3. Naeocesariens, sue duo Iulorum genera placeat cum quibusdam constituere ad conciliandum Damasum cum Antiocheno Concilio, ita ut alij Drent Episcopi quoad
ordinem;alii tantum Presbyteri,non moror.Certum est semper discrimen
aliquod inter ipsos & Episcopos fuiste , illisque omnia pontificalia munia fuisse prohibita , sicut fili j
Aaron non exercebant, quae ad sumismum sacerdotium pertinebant:Moysis enim de Aaronis munus illud erat:
Vnde dicebat Hispal.Synodus plura
ipsis futile prohibita ex authoritate veteris legis ct nouestu ac Ecclesia cis Regulis. inia igitur Compisc pis ordinatio Subdiaconorum fuerat permisia, ac proinde non habita inter pontificalia munia , inde sum bant occasionem aliqui Subdiaconi obligationem continentiae sacris hominibus ab Ecclesia indictam , a
iiciendi : ideoque ad praescindenis
Patres Toletani deinceps a Pontis ce benedici Subdiaconos, id est, o dinari ex laudabili & antiqua comsiletudine quarumdam Ecclesiarum. Nam iam olim Romae teste Dam,sio, qui sedebat anno 366. vetitum fuerat Corepiscopis ordinare Su diaconos sicut & Diaconos ac Sace dotes , atque ipsas consecrare virgines et quod postremum habet quoque Synodus Hispalens in uniue sum verδ omnes Corepiscopos tollit
Damasius , utpote minime necessarios, & quos aliquorum Episcoporum negligentia& torpor induxerat. Quid mirum igitur, si Toletana Synodus post tot annos velit a selis Episcopis ordinari Sobdiaconos, &non ab aliis,puta Corepiscopis, quoSpridem ex decreto Damasi oportuerat ex Ecclesia esse sublatos.
416쪽
verlim paulo longiori, non tamen , ut opinor inutili diuerti loredeamus in viam, & ad antiquum morem detrudendi Reos in mon steria , quem etiam colligo ex Concil. 2. Matiscon. cap. I 6. uxor enim
Subdiaconi , Exorci e , vel Acoly-ihi , prohibetur illo mortuo, Secundo se matrimonio sociare: quod sisecerit , separetur, ct in caenobiis puellarum Des tradatur e ct ibidem usque ad exitum vita sua permaneat. Hispalense 2.cap. 3.cum accepisset querelas Cantabiae Epistori Italicensis de quodam clerico pastando, qui relicta sua Ecclesia ad Cordubensem se
contulerat, ut eiusnodi Clericorum vavandi ab una Ecclesia ad aliam licentiam castigaret, non solum Clericum illum ad suam Ecclesiam remitti voluit, sed etiam qui illum susceperit, nisi statiin remittat, de restituat, communione priuat: Deserrorem vero Clericum cingv. o honoris atque ordinationis sua exutum liquo tempore monasterio religari conuenit: sicque postea in monasterio Lectis-stici ordinis reuocari. Cabilon. 2. imperante Magno Carolo c.ΑO. cum dictum esset Presbyteros eanonice degradatos saeculariter gradu amisso vivere oe poenitentia agenda bonum
negligere ; statuit , ut gradu amissougenda poenitentia gratia , in m nasterio , aut canonico , aut regulari
mittantur. Vigilii quoque ista consuetudo posterioribus saeculis. Nam Alaxand. I II. in Concit. Lateran.
pari. I. eap. I I. Clericos contra natu
ram peccantes , vel elicia Clero , vel ad paenitent ιam agendam tu mona steria detrudi imperat Imaocent. III. in alio Concs: Lateran. cap. LI. sacerdotem , qui peccata audita in
consessione de exerit, a sacerdotali ossicio deponi mandat, & ad agen-
dam perpetuam poenitentiam in vinctum monasterium detrudi.
Aio secundo hos poenitentes ad
quaquam fuisse, Monachos factos; aut ad id obligatos fuiste , aut monachisinum in poenam ab Ecclesia unquam impositum fuiste contra instillitatem notiorum Antimonachorum. Primo quia in omnibus conciliis hactenus relatis nullum planEverbum est, unde colliganir istos ad monasteria amandatos factos suis te Monachos , aut id illis imperatum fuisse; cum concilia dicant trudi in monasteria ad agendam poenitetiam vel perennem & perpetuam , vel aliquando tantum temporariam, ut modo reserebamus de Clerico deserente propriam Ecclesiam , de ad aliam se conserente ex Concit. Hispalens. r. Nam aliquanto tempore monasterio relegari dicitur : Se in Toletan .7. cap. 3. Presbyteros , qui mortuo Episcopo vicinum Episcopum tardius monuerint, Unius anni
spatio monasterio deputabat. An vero isti, si facti fuerant per eam detrusonem Monachi , ubi peracta poenitentia exibant e monasterio, desinebant esseMonachi & cucullam exuebant. Sane quis dicat detrudi in monasterium ad agendam poenitentiam esse idem quod detrudi adsumendum monachisinum λSecundo si qui detrudebantur in monasteria Monachorum , fiebant Monachi , qui detrudebantur , in monasteria Clericorum,fiebant Cle- .rici. Itaque dum degradati Presby-
417쪽
teli poenitentiae musa in Monaste-smonasterio , & eommunione solarium canonicum, aut regulare mit- laica contentum esse Clericum iamtuntur 1 Concit. Cabillonem fiunt depositum propter grauia quaedam Canonici,aut Clerici.Dicendum istiscrimina statuit Concilium Aga hentur erit ex sensu aduersariorum Cle-Ise, & Epaunense superius adductum. ricatum in poenam impositum elle quod etiam iussit Aureliam 3. cap.7. ab Ecclesia. Tertio deputari mona- id sane non est fieri Monachum.
sterio Canonico aut Regulari , qua letan.4. cap. 28. eam perpetuam pinet voce utuntur saepius Patres , non est nitentiam collocat in accxpienda cen- fieri Monachum, aut Cleficum, aullsu monaster, , & Concil.8. Cap.s. tonderi in Monachum , siue Cleri- Monasticis disciplinu ma uere μι--cum; alioquin Iudaeorum filij ac fi-Ictum, dc cap.6. Sub paenitentsa oneriis liae , quae iubentura Toletan. . c.F9. tu monasteri s relegari ι & cap. . ubi tuerint baptizati parentibus Monaster, claustras seb poenitentia separari, atque monasteriis, aut virisiratrudi. Matiscon.1. cap. 16. trudi in Christianis vel mulieribus Deum ti-ieaenob,s . er os usque ad extremum mentibus deputari, suissent omnes vita permaπere. Cabilon. A. Cap. 6. Monachi aut Monachae. Sicut igiturlagenda poenitentia causa in monaste-
Iudaeorum filij deputabantur mona-irium mitti. Haec igitur poenitentia steriis non ut fierent Monachi, aut consistebat in primis in inclusione Clerici, sed ut melias in fide & mo- seu detrusione , vii loquuntur: nonribus proficerent, ut loquitur Con- enim poterant toto illo tempore exisellium: Ita alij deputabantur mona-j re e mor sterio, quo tanquam car steriis, ut illic poenitentiam agerent..cere tenebantur , unde saepius dice-Vxor electi in Episcopum, & ab illo tantur religari monasterio:quae pc communi consensu separata post il-ina grauis erat, maxime quando tinlius ordinationem monasterium lon-itam vitam Rei compleviebatur. S gius remotum ab Episcopatu ingre-icundo in censura, di rigore mori di debet, & ibidem Episcopi proui-lmeae disciplinae, quam seruare tene- dentia curari ex Trullan. cap. 8. viaibantur,maxime quoad corporis assii- sapienter, aliqui aduertundi pu gati ctationes , & omnia alia grauiorasamon, eiusmodi uxor insuden-rexercitia monastica, quamuis Relidam esse monasterio, non autem ne- piosi non serent. Tertib, si ante il- cessario tondendam in Monacham, tam inclusonem erant depositi a suo cum id non iubeat canon, maxime gradu & ossicio , aut ad communi quia perinittitur a Canone fieri dia- nem lateam damnati, nihil illis reconissa, si digna sit; ad id autem mittebatur de hac poena, manebint minime necestarius erat Monacha-Ique degradati, & Ialea communi tus, neque contrarium auincit Balia-ine eontenti esse dicebant. Quart. mon ibid. prout grauiora erant peccata ad du-r 3. Quarid ipsi Patres, dum poenaeirius,&asperius monasterium detru loco inclusionem , aut detrunon idebanturi se enim grauior erat poc- in monasterium imponunt,ita se ex-ina in subeundis durioribus mon
plicant, Vt manifeste doceant non sterii legibus. Ide ue ips Monachi imperari statum monastieum aut Re-- suo monasterio ad aliud agendae gularem. Nam cum includi ludem poenitentiae causa mittebantur. IuConcit.
418쪽
Dissuistis III. Cap. II. f. III. 38
Concit. Altissiodorens eap. 23. A l aqua contentum esse , siquando bas, qui Monachum adulterantem, aut peculiare habentem, aut furtum facientem non emendauit , aut Episcopo , vel Archidiacono non intimauit d poenitentiam agendam in alio monasterio retruditur. Et cap.16δbbas, qui mulierem in m
nasteflo suo ingredi permiserit, aut festiuitates aliquas ibi spectare praeceperit, tribus mensibus in alio monasterio retrudatur pane &aqua contentus. Vides itaque iam olim, nam hoc Concilium coactum fuit an. 6I . Christi, unum Monachum ex suo monasterio ad aliud dimissum fuisse agendae poenitentiae gratia,non ut inibi Monachus fieret, sed lquia commodius illud erat ad Poenitentiam , qu m proprium monasterium, uti contingebat in Abbate , qui in suo monasterio subiici enitentiae vix poterat , itaque in aliud mittebatur , neque tamen aut i excidebat sua dignitate , aut noui
illius monasterii Monaehus fiebat; sed poenitentia sibi iniuncta peracta
ad suum monasterium redibat, suaeque dignitati, a qua nunquam mΟ-rus fuerat , restituebatur, uti comstat ex allatis Canonibus z toto autem tempore suae poenitentiae legibus monasterij, ad quod fuerat mi sus, tenebatur, insupεrque iniunitam sibi poenam explebar. Quintd enim haec poenitentia detrusorum ad monasteria non continebatur tantum
censura disciplinae monasticae aut canonicae , siue oneribus & exercitiis monasticis, ut loquebantur Patres nuper adducti, sed praeterea aliae nouae Poenae pro grauitate criminis
adiiciebantur , uti de illo Abbate constituebat Synodus Antissiodorensis, quem in aliud monasterium detrudi volebat, & solo pane, atque laica communione, quamuis Claria ei essent , damnabantur , alias vel Abbatis arbitrio temperanda permittebatur poena vel ab Episcopo singiulatim praescribebatur, eiusque sesum sequi debebat Abbas, quare Concit. Narbon. cap. s. iubet, ut Abbas ita agat eum Clariso , aut honorato daciuitate, qui ad monaserium faeria deputatus sicut ab Episcopo manis
sta corre' sone fueris ordinatus 2 quia ob hanc causam dirigitur, ut emende
tur , non τι passim diuersis sereulis stiuratuν : ideo Abbatem hac inpar te negligentem ad tempus alιγώβθenda iubet. Atque ex his omnibus de modo poenitentiae, ad quam detrudebantur Rei aliqui ad monasteria , liquido colligitur illos non fuisse factos necellario Monachos, neque Monachismum inflictum in poenam aliquando suisse.
Quod ipsum quinto loco ostem l do ex personis , qui ad eam poenitentiam damnabantur, primis quia illi erant saepilis Clerici grauiorum
criminum rei, & saepius gradu omni clericali moti, & laica communione saepe damnati, atque non regulari modδ , sed etiam canonico m nasterio includebantur , ut dicebat Concit. Cabilon. 2. cap. M. Isti igiatur Clerici depositi fiebant Canoniaci , quis id credat Quis praeterea existimet reos istos coactos fuisse ad Monachismum , aut Religionem, quam permittunt adire Clerico qui meliorem vitam sequi desiderant: ita enim loquuntur Toletani Patres concilH. cap. 49. Clariri qui Mona chorum propositum anetunt . quia meliorem vitam sequi eapiant, liberosera, ab Episcopo in monaseriis lasegiri oportet iuressus, nee interdicis ξυι- rarum, qui ad contempla- Ccc a tionis
419쪽
tionis desideritim transire nituntur. Et cap. sequenti so. cum nunciatum
esset Concilio, Monachos Epig. ιρ Ii imperio seruili opera mancipari, σsura monasteriorum contra snstituta nonum, illinita praesumptione υμν- para olet, illustrem Portιonem Christi ad ignomini diruitutemque pedimens re. Et tandem interminata excommunicatione eam licentiam castigat, an amabo hi patres, qui Clericis volunt licere ingressum in monasteria; eo quod desiderium contemplationis impediendum non sit, diun superiori cap. 18. Clericos omnes , ipsosque etiam Episcopos ob crimen magiae , de sortilegi, gradu
tentia deditos sicelin sacrat xj soluere, iubent illos Monachos neri; num idonei sint eiulinodi facinorosi ad contemplationem, an in illustri portione Christi numerati eos volunt
Patres. Eodem pertinent omnia,quae inornada vita Religiosa asserunt Patres , quae sane non vulgaria sunt, &non cohaerent cum coacto isto monachismo criminum grauiorum reis
imposito. Secundo ipsi R l: giosi poenae loco deputabantur monasterio, a quo male discellerant ad saeculum acceptis uxoribus. Ita diserte habet
β.ρa. Abbates , uti iam docuimus, peccantes in suo monaturio ad alia monasteria deputabantur agedae causa poenitentiae. Cum igitur illi Religiosi desertores aut vagi, aut alicuius alterius criminis con uita, suciant alteri cuipiam monasterio deputabantur , .ma fiebant Religiosi denuo , an potius tantum cilciplinae
regulari, quam excusserant, reddebantur. Tertio laici notanturqu im,atque etiam honorars de cismate ci loquitur Concilium Narbonense cita rum,hac plectebantur pcena, an statim illi fiebant Monachi , relictis uxoribus etiam iuuitis, maxime si ea poenitentia perennis,& perpe ua non erat. Quarto Innocentius I. 'i dicitur in lib. de Roman. Pontificidi
bus vides hanc poenam exiiij apud
monasterium antiquissimam elle in Ecclesia: Sedebat enim Innocentius ann. o2. An amabo impios, infandosque haereticos, de quorum insanis erroribus fusissime ex antiqui ribus monumentis disputat Baro-ronius anno Christi r73. voluerit sanctissimus Pontifex Innocentius Monachos fieri r quia ad monasterij exilium illos relegauit: neque enim fit ulla mentio abiuratae ab ipsis haereseos, aut emendationis, sed solum pomae , & exili, quod in monasterio esse voluit Innocentius, ut inibi s
cilius eontinerentur , neque suos er rores diiseminarent, immo & is uius dedoceretur impietatem, ex m-ploque sanctorum Monacham pro ficerent , oc saltem rigidiori illa mo nasterij censura castigarenriar. Itaque ratio personarum, quae poenitentiae causa mittebamur in monasteriorum ergastula , satis opinor euidenter ostendit, eam poenam longe diuersam suisse a Monachisimo. Sexto denique validissima ratio, ide veluti a priori demonstrat hane poenam , de qua dissputamus hactenus non fuisse Religionem , aut Monachisnum : nam cΗm Monachiimus, aut Religio essentialirer requirat tria vulgata vota paupertatis, castitatis, & o dientiae cum sui tra dition
420쪽
gioni , aut eius Praelato, & votum essentialiter voluntarium non coactum, aut inuitum & inuoluntarium este omnino oporteatrest enim actio personalis, quae sine propria operantis voluntate, & consensu fieri nequit, traditio verδ ac mancipatio
sui in Dei, & Religionis obsequium est quidem contractus, uti alias explicuimus , qui sine consensu perfici nequit, quod exemplo matrimoni j explicat Blesensis Epist.1 . ad Picta-Diensem Arcludiaconum,qui neptem suam Adelitiam inuitam, & renitentem in monasterium detrudere, &elaustrali custodiae volebat mancipare. tr Wque, inquit, iuris benscio matrimonia libera sunt ; ideo uesi
marrsmonium carnale gaudet uberta.
te indulta, spirituale matrimouium priuilegimum est pleniore gratia libertam e nam ubi Oiritus , ibi libertas. Id deinde ostendit exemplo Rebeccae, cuius voluntas diligenter explorata est antequam Iaaco desponderetur: ipseque Iosue optionem k-cit populo an Deo , an vero Diis
Amorrhaeorum seruire vellet. Ea vera .comparatio utriusque matrknonni carnalis, ae spirimalis in hac parte non modo a Doctoribus passim,
sed ab ipsemet Ecclesia probata suit;
nam idcirco aetatem pubertatis semper requisiuit ad validam professi nem religiosam r quamuis enim libertas , quae sufficit ad peccandum mortaliter, sufficiat etiam ad vovendum , eaque libertas in impubere reperiatur, qui usu rationis pollet,ac proinde tei eatur suo voto , quod emiserit, nisi a parentibus irritetur, mi affirmat Sa Thomas 1.2. q. 389. art. nihilominus noluit Ecclesia
betur Can.firma a . quaest. I. qui in non non est sancitus ii nona Synodo , ut citat Gratianus , neque ab 8.
ut aliqua legunt exemplaria, cum in illis non reperiatur,sed habetur apud Basl.lib. de institutis Monach.cap.8. Russino interprete, de in Regul. Ω-sius disputat cap. I s. Rrma, inquit, ruηe erit professo virginitatis, ex quo adulta iam aras, ct ea,qua serer apro nuptus dNatari. Quamuis autem impuberes, pueri, immo & adhuc infantes offerre tur monasteriis a parentibus , uti ex Benedicti regula , antiquo usu, de Conciliis constat; ubi tamen ad pubertatis annos peruenerant, poterant , si liberet , Religione ad faeculum discedere. Nam Marcellus P pa , uti refert Gratianus 1o. quaest. I. cap. illud autem, statuit, ut pueri in minori aetate monasteriis oblati, qui tonsuram, aut velamen susceperunt anno decimo quinto interrogentur a Praelatis, an in suscepto proposito perseuerare velint: qui si consenserint, poenitendi locum amplius non habeant; si verδ renuerint, licentia ad saeculum redeundi illis negari non debebit. Floruit vero Marcellus ann. Christi ; . Idipsunt Leo Epist. 92. ad Rustic. Narbon. cap. 33. Videtur innuere, tum definit puellas, quae non coactae parentium imperio, sed spontaneo iudicio virginitatis propositum atque habitum taceperunt, praeuaricari , s postea nuptias etiagunt , ut enim aauertit Gratiari. 1o.
quaest. I. cap. puellae, satis significat Leo puellas , quae coactae habitum virginitatis susceperim, sine praeuaricatione ipsum deserere polle , si raeuaricantiar, quando non coactae,ed spontaneo ivclicio ipsum susceperunt: illudque Leonis decretum ciatat Eugenius II. in Synodo Romam Cec 3 caP. 2.