장음표시 사용
421쪽
Disi uisitio I I L Cap. II. s. III 39 I
de vita & honest. Cleric.in I .colle- bus apparet id circo hunc Lamberctione. tum dispensationem a Nicolao pe- Ex quibus tandem omnibus col-ltiisse redeundi ad saeculum i quia inligi videtur professionem regularemteius oblatione facta a parentibus non non debere esse necessarib sponta-lfuerant seruata necessaria solemnia. neam , quandoquidem parentum Secundo confirmatur ex Roberto, oblatione absque proprio consensulpro quo diu certauit S. Bernata. qui infantes fiebant Religiosi,neque pu-iinfans , parentibus oblatus Cluniabetes iam facti ad laeculum tedireicensibus , & deinde ii Bemardo in poterant, quod ipsum probat Isido-iordinem Cistercientium admissus,&rus apud Gratian. . ix. s. Nam apudlin eo post biennis probationem so- ipsum modis non segitur, Exemplollemniter professus. deinde ad Cluis Annae,quae Samusem Deo comm inlacenses transiuit 3c apud eos prodauit omnibus diebus vitae suae. fessus esLMota itaque lite inter Cl 18. Corfirmatur in primis ex ipsalmacentes & Cisteretenses Pontifex cinula oblationis , quam habet secundum Cluniacenses pronuncia- Smaragdus & Rutharae in Regul.S.iuit: quo facto satis ostendit tantam
Benia. 3c Chronicon.No legiense, eue vim paremae oblationis, ut nedum describit oblatione filij factam que per subsequentem professionem, Viderione imperante Carolis r onyrescindi potuerit:ergo potest esse profert enim pater filium a ita ut ab hac fessio non spontanea, de ex alterius die iam non Ileeat illi collum de sub imperio ; ac proinde potuit in poe- iuga Regula excutere ; promittit nam professio monachismi imponi.
quoque pro filio sua deflabilitate pua, Respondeo primb haec omnia, io conuesone morum atque obedien-l uae ex variis conciliis allata stat detia.illum denique exheredat ab omni filiorum Oblatione a parentibus in-
hereditate Ja r quibus verbis illumitelligenda esse de liberis, qui deinde
mancipat irrevorabiliter monasteri .ioblationi parentum de se tactae con- Confirmatur secundo duobus il- senserint, aut saltem illi non repu- lustribus exemplis:Nam Lamberi ignauerint, immo dc officiis inciria Clericus a patre quondam suo Ath Isticis implicari se permiserint,vi mane Comite cucullam indutus inuitusini seste dicit Concilium Tributiense
licet , & ab illo intra octauum 8ciallatum. nn iam legere , aut eanere η imum annum oblatus monaste-ieverint. Ratio est,quia haee omniatio : ideireo , Nicolao Pontifice fulticlim sint posteriora dilicto Marcelli, suae libertati restitutus,& ad saeculumiad illius lane mentem exigi debent. redire permissus e quia eius pateri& quae ab eo statuta sunt, line dubio sancte affirmauit Lambertum fuisselseruanda fuerunt, neque formula violenter indutum cuculla,& se non oblationis aliud probat e quamuis seriialle solemnem morem illum o lenim parentes sponderent hi torum serendi. Neque ego pater eiret,inquit, loco,& illos exheredarent: ea spon- passio aliaris indutum istum obiuti, sio Ze volum firmari deinde debebat neque a quocumque sacerdote veι -- , liberis iam puberibus , neque pa-Mιe,ut mos poscis enedictione pere irentes , neque ipsi infantes poterant pia Regula unquam se Monachum deinde bona de haereditatem do subiectum futurum promist. Ex qui- tam monasterio Iepetere.
422쪽
Lamberti verb factum omnino tur & bono litem definiens Ponti ex
nostram sententiam confimat, cumspotius quam ex iuris apicibus causam
Nicolaus idcirco illum ad taculum adiudicauit Cluniacensibus. Vnde redire permittat: quia inuitus cucul- nihil omnino colligi potest ad pr tam fuerat indutus , & semper resti-lbandum per parentum oblationem, terat patri. Vnde Nicolaus lapientersita insantem Religioni mancipari, respondet: iluapropter , inquit,ωn- Religiosumque fieri,ut nunquam assutio Psalmographi verba recolentes, ea Religione recedere quear, quam- quibuι voluntarie se Deo sacrisi uiuis pubes factus id velit: Nam si il- pronuncias, ct voluntaria oris s-be-llud antiquis Monachis persuasum ne placita fieri in consse in Dei obse-lfuit, cur Bernata admisit Robemim, 'erat, strasentem , τι dictum est Ct squi aliquandiu post eam oblationem ricum Lambertum minime deberelin seculo fuerat cur non vidit ilexistim imus sub radi violentia frillum suille irrevoeabiliter mancipa- Monachum. Quod enim quis non ele-itum Cluniacensibus deinde in toto sit, nec optat, prosedno non diligit; eo facto fuerat potias promissio quod autem non diligit, facile con- oblationis,quam Oblatio consummari temnite nullum quippe bonum nise --ita ; ad id enim requiritur assumptioluntarium : idcιreo Dominus nons ivestis monachalis, quam nunquam rendam in via virgameer quam vio-IRobertus induerat, cum ad Cister-Ientia illi inferatur, pracepit. Θy-icienses venit: non igitur ex eo facto prεpter co'sultius agetur ,si ras a-lquidquam ad vim oblationis pater-IAmb.:s contemptum mundi re amo- nae inuito filio iam pubere colligi rem Dei radicando, quam violan-lpotest; alioquin inde probaretur nistiam inferendo ad eaelestem amoremilium teneri ingredi Religionem, quo- illum accenderitis. Vides itaque Ni-ities a patre fuerit Religioni destina-colaum sapientissimὲ nolle vi mona-itus , aut prominus , quod nemo di-ehismum imperari: quod tamen fie i exit' . - - ret, si rei in poenam cogerentur esse Haec omnIa confirmaritu racione . Monachi. a priori: quia parentes non habendQuod attinet ad Robertum,voluitlpotestatem imponendi liberis obli- Pontifex confirmare secundam pro.lgationem circa materiam integrae,& . fessionem apud Cluniacenses factam,tomnimodae castitatis, aliasque simi- illisque faueret quia licet prior pro-lles, quae ad perfectionem lunt ne- fessio apud Cistercienses,valida quo .seessariae : vel enim id haberent exque fuisset, neque per priorem pa- naturali quodam dominio, quod nerentum oblationem impediri potuis- mo affirmabit, cum haec obligatioset, pensatis tomen utriusque piosec nobilior sit & perpetua, atque imsionis circunitantiis, & in aequali se .limponi saltem nequeat a patre , nastre causa potior conditio Cluniacen- quandiu subiectus illi fuerit filius; sum vidcbatur in eo, quod illis iam vel id haberet ex iure legis euangeis fuerat acquisitum aliquod velut iusilicae, quae eo usque paternam pol in Roberti personam , qui praeterea statem extulerit ; sed id neque ex
ad Cluniacensi s redire voluerat, me-Iscriptura, neque aliunde ostendi po-que Cisterciensium asperiorem vi- test.
rum sustinere potuerat. Ex aequo igi- Respondeo secundo, quamuis da-
423쪽
femus paternam deuotionem , sicuti di spontaneam pro sessionem sacere Monachum , uti loquebatur Toletan . . non tamen sementia iudicis id
saceret, cum ea consequzntia ne
cessarid ex elusinodi anteccdente deduci nequeat , ut vides : deinde quia magnum est dii crimen hac in
parte inter oblationem parentum, Scsententiam iudicis.Cum enim infantes habeant voluntatem dependentem a voluntate pasciatum, neque
possint se firmiter absque illis obligare , & voluntas parentis tanquam
propria fili j reputetur,dici pullut re quiri quidem consensum ad proseisionem religio m , proprium quidem in eo , qui est capax illius ; alienum vero in infante non habente proprium: ide ue pueri impuberes non offerebantur , imi ad Iacque nisivsque ad decimum nnum. At e Milidex non habet in sua potes laxe consensum & voluntatem Rei,& quamuis illum valide obliget ad externas aliquas actiones , immδ &'ad aliquid volendum teneatur illi parere non tamen consentit pro eo ut pateta quare nisi ille reus ad imonastetaum detrusus libere velit fieri Monachus,
reuera talis non erit, quamuis teneatur ad omnes obseruantias regulares
in poenam sui delicti, & non masis
a monasterio , quam a carcere discedere queat, eaque in re existimarim maiorcm esse potestatem iudicis paterna : quia licet pater possit vendete filium in extrema quadam necessitare, quam aliter subleuare nequit; non tamen in ordine ad diuinum
obsequium fingi unquam potest ta- Iis Meessitas, ob quam filium ita donet monasterio, vi illius seruus, ac mancipium existat , & inde iam maxime sui compos , de plene liber Actus nequeat recedere: poterit tameo
iudex Reum monasterio in perpetuam seruitutem addicere, & ad omnes eius Obseruantias adigere; non tamen aut Religiosum inuitum constituere , aut ad castitatem, aliaque vota Religioliis obligare.
stiria nihil sanctiιaιι mona seriorum detrahit.
Io tertio, hunc antiquum Ec- clesiae morem detrudendi Reos in monasteria agendae poenitentiae causa frustra , & iniuste adduci a Religiosorum hostibus ad detraheh- dum ipsorum sanctitati, qliasi regularis status coiiueniat maxime lapsis,& Dqinorosis : nam praerer quam quod alia longqeli Sanctorum Patrum , 5e Ecclesiae ipsius mens , quae tot eximiis laudum praeconiis erus. modi sanctissimos coctus effert,smili argumento Clericorum , & Sacerdotum ordini liceret detrahere.Nam& vetus illa confixi udo tenuit, ut es , & qui nouis rebus studere
credebantur,in Clericos attonderentur Mi de Sacerdotium amplecti cogerent .NMn Meroucus a Patre Chil- perico in custodia detentus, tonsura ius veste qua Clerici, uti mos est, Presbyter ordinatur , ct ad monasterium Coenomanicum,quod vacatur Aninsula , dii igitur , ut ibi Sacerdotali erudiretur regula, inquit Gregor. Turon. lib. s. Histor.cap. I .
Idque saepius in Gallia factitatum nouimus. Gallus & Iulianus adole scentes , nequid noui molirentur, Clericatu initiari iussi sunt , Coimitantio , cui ne quam suspicionem fmoueret Iulianus , ficta piet tis specie Prauitatem animi occultans tu
424쪽
bens eonsensisse visus est : de eo vide
Naziamen. orat. I. in Iulian. Irene
viri sui Leonis I V. fratres iam Cae- res fieri Sacerdotes voluit, dc in natali Domini Eucharistiam publice
ministrare coegit. Ioannes Cappadox praesectus praetorio cum falso quodam vaticinio delusus imperium affectaret, Iustiniano opprelsus ad Sacerdotium compellitur, & cum in tumultuatia inauguratione non esset ad manum vestis Sacerdotalis, Presbyter quidam Augustus nomine suam illi utendam dedit, atque ita inanitas oraculi, quod ipsinii induendum veste Augusti praedixerat, innotuit. Ita Procop. lib. t. de bello Persico. An quis igitur dicat Clericalem Ordinem conuenire rebellibus, Reipublicae perturbatoribus & facinorosis,
eo quod aliqui eiusmodi in Clerum allecti fuerint inuiti de summo imperio coacti. Secundo ratio, propter quam Patres poenitentes ad monasteria alia quando amandabant , demonstrat ipsorum monasteriorum sanctitatem: quia nimirum obseri antiam regula rem duriorem existimabant omnibus
aliis afflictionibus & poenitentiis, quae ab Ecclesia imponi potuissent eiusnodi grauium Icelerum Reis, qua de causa StephantasV.Papa considit Astulpho uxoricidae Religionis ingrestum, ut ibi sub manu Abbatis humilietur: quod si nolit, deseribit
poenitentiam , quam agere ipsum oportet, sane durissimam , vino, a ne , si cera perpetud abstineret, praeter quam in Pascha , 8e die natali Domini; in pane,aqua & sale poenitentiam agat, in ieiuniis, vigiliis, orationibus , & eleemosynis omni
tempore perseueret, armis nunquam cingatur, nunquam litiget,nec uxO-
rem ducat, aut con hinam habeat,
aut adulterium committat, nee balneis utatur , nec conuiuiis intersit,in
Ecclesia post ostium δc postes humiliter stet, ingredientium , egredientiumve orationibus se commendans, communione corporis, & sanguinis Christi indignum se existimet: per mittit tamen ei ex quadam indulgentia venialiter in extremo vitae
exitu illud pro viatico acciperet quibus omnibus ait este adiicienda , dc alia multa propter peccati pondus; quae tamen ingressu in Religionem, quam ei consuluerat Ponti sex, redimere facile potuerat Astulphus. Via de liquid δ constat, quam grauem Patres existitnarint rigorem disciplinae regularis ad expianda peccata, ocdiuinae iustitiae satisfaciendum. Atque hae rapone licuit Episcopatu relicto ad Monachalem statum poenitentiae agendae causa diuertere,& eiusmodi non poterant denub ad dimissum Episcopatum assumi. Sirua vero alia de causa abdicata Epi- opali dignitate Monachi facti suissent, iterum in Episcopos eligi &postulari poterant.Ita fuse Innoc.III. de Renunciat. cap. post transsati nem explicat canonem Synodi Constantinopolitanae relatum T. quaest. I.
cap. hoc nequaquam prohibentem, ut quicumque da pontificali ordine ad Monachorum, id est,paenitentium descenderit vitam , viseri.s possι ad Pontificatum reuerti. Verum placet accuratius inuestigare t entiam Canonis Constantinopolitan quo aduersus Monachos inepte abutu tur noui Antimonachi; fuit haec Synodus habita in templo sapientiae, uti in eius explanatione obseruat
Balsamon sub Patriarcha Photio, &Ioan.VIII. Pontifice, euius legati de Ameriaiij synodo praefuerunt. Quaestio igitur fuit, an qui ex Antistitum
425쪽
stitum ordine hi Monachorum locum se contulerunt, possent idem
in gregem imperium retinere ποι ἀνιαρχίας , Ita enim quaestionem
disertis verbis proponit Patriarcha Photius. Respondent verδ locum
tenentes et-οπωαὶ Senioris Romae
id Romae minime fieri: quicumque enim ex Antistitum ordine Monachorum , id est, poenitentium ordini sitit annumeratus, nequit Antistitis dignitatem σή - ἄρχεροσυνης Te tinere q. quod idem affirmarunt legati sedium Orientalium , Monachos quidem ad Antistitum ordinem prouehi; Antistites verb , qui Monachi fiunt, non posse manere Antistites. Fatetur tamen Synodus saepe dubitatum fuisse Constantinopoli , cum aliqui contenderent non prohiberi Antistites factos Monachos , adhuc
Antistitum munere fungi τα τ ἀρ- χρέων τελῶν, aliis negantibus : addubitationem igitur omnem tollendam eJitus suit Canon, quo statuitur, ut si qui Antistes ad vitam'-nasticam descendere, & poenitentiae locum implere voluerit, hic Antistiis dignitatem amplius non retineat. Rationem reddit: quia Monachorum instituta ad obedientiae ac disciplinae rationem pertinent, non
magisterii, ac praefecturae,& non alios pascere, sed pasci profitentur: quare qui in numero Antistitum, &Pastorum sunt; vel in eorum , qui
pascuntur, ac poenitentiam agunt, locum se transferre non debent ; vel,
si id fecerint, sciant se Antistitis gradu priuatos, & illum minime recuperare polle. Quid hic amabo comtra Monachorum sanctitatem habetur Sane qui abiecto Episcopatu Monachismum suscepenant, neque dignitatem Antistitis, neque schema
retinere debuerunt, ncque munera
exercere : nam Monachi non praesunt, neque Ecclesiam pascunt, sed pascuntur, poenitentiae & planctibus cacant: neque etiam debuerunt illi Antistites dignitatem , quam semel posuerant, iterum pro arbitrio sumere : inde enim magnae turbae oriri potuissent. Qgomodo vero hic Ca- non ,' aut quidquam sanctitati Monachorum detrahat , aut illorum statum non nisi lapsis, & facinorosis conuenire significet , nullus sanae mentis unquam viderit.
f. U. De flendii flatu paenitentiam,
Erum tum ad maiorem Cano- a I .nis Con stantinopolitani modo explicati lucem ; tum ad poenitentium , qui monasteriis includebam tur, varias species explicandas , climalij tanquam Rei ea poena damnarentur, ut dixi; alij eam poenitentiam sponte eligerent : tum denique ad antiquiorum rituum & morum intelligentiam placet aliquid indicare de statu poenitentium , qui neque monachasis, neque saecularis erat,& de quo fortassis loquitur Canon Constantinopolitanus.
Discrimen paenitentia Canonica
nitentium. Go vero de solemni poenitem attu statu,non de ipsa publiea &solemni, siue Canonica poenitentiae haec enim duo maxime disserunt rD d d a nam Diuili od by Cooula
426쪽
nam primo paenitentia Canonica nullumque tempus illius prosessioni publica siue imponeretur , siue con- semel sulceptae suille definitum , uti
cederetur , finiebatur certo temporis reuera erat poenitentiae canonicie, .
spatio , quo expleto rςconciliaban-'cuius & certi gradus Sc tempora detur Ecclesiae poenitentes , neque ad scripta erant. continuandam poenitentiam cogi Vnde oriebatur de secundum di- poterant, Vt patet; at Vero pinniten-lscrimen: nam laici quibus erat im-tiae statum amplexi, ab eo discedere , posita, aut concessa canonica poeni- non poterant propter promissionisi tentia non desinebant esse laici, ne- ac voti, quo se obstrinxerant inmobilitatem , & ratione cuius dicebantur ente in statu saeculari, & laicali omnino distincto : nam ad Ecclesiasticum pertinebat : quare qui post
poenitentiam habitum iaculare praesumebat iterum induere , ab Ecclesia alienus haberi iubetur ab Arelatensi Concilio a. can.21.Concit. Auque habitum Religionis induere dicebantur , aut inter personas ecclesiasticas numerabantur,aut finita sua poenitentia post reconciliationem plenam , 8c integram cum Ecclesia dicebantur ad .saeculum reuerti; at
Vero qui statum poenitentiae & habitum assiimpserant, & seculo renuncialle dicebantur, Ze si ad illud relian. I. can. I 3. iubet eos, qui susce- l aliquando redirent, damnabantur,&pta poenitentia Religionis suae pro-l canibus ad vomitum redeuntibus fessionem obliti ad saecularia rela- l comparabantur , & inter apostatas buntur , a communione suspendi, & i censebantur, qudd deserta sacra pro- ab omnium Catholicorum conuiuiislsessione saeculi illecebras denuo re
abstinere. Epaunense cari. 23. com rentem
tan. q. can. q. EiusiDodi vult ab Epi-:terent.Quae omnia manifesta fiunt scopo comprehendi, & ad p*niten- i ad militiam saecularem ; & cap. 8. ditiam,a qua recesserat, reuocari. Tu- l xerat poenitentem ti causura habeat, ron. I. cap. 8. Qur sicut canem ad νο- l quam sorte negligere non debeat, mitum , ita adjaculares illecebras de- l melius expetere ecclesiasticum,quam relicta, quam professω est , poeniren-iforense iudicium ; & cap. 9 Vtiliustia , fuerit reuer εω , a communione elle poenitenti etiam dispendia pa- Ecclesiae extraneum fieri, & a fide- ti, quam periculis negotiationis Oblium conuiuiis summoueri mandat, stringi. Ex quibus vides inter sacras. vii edixerat Aurelian.primum nuper & ecclesiasticas personas. numerari relatum , quam poenam etiam auxit hos poenitentes , . ut qui gaudeant deinde Aurelian. s. can. I i. Si quω, beneficio sori eccletiastici, & a mi- inquid poenirem ia die Ved i mono fusce- litia, atque omni negotiatione saecu-.Pta , ad iacularem habitum , miti- l lari debeant abstinere. Concit. doleriάmque reuertiρrafumnerit , viati- l tan. q. nuper allatum. Can. 34. Qui-cu concesse , usque ad mirum excesm- l cumque ex acuturabud accistientes foe- municatιone οι ect in Vides igitur i niten iam totonderunt se , ct rutus non licuisse deserere poenitentiam, fra Marιcantes laici esseeiι sunt , cominquam quis semel proselliis fuerat, prehensi ad poenitentiam , ex qua
rium omnino est Ecclesiasticis regutis post paenitentia actionem redire
427쪽
recessem i, reuocentur. 2uods aliqui per potentiam irrevocabiles sunt,
nec admoniti reuertuntur; ut veri apostata coram Ecclesia anathematusententia condemnentur. Quid clarius afferri potest, ut ostendatur hos poenitentes abiecisse laicalem statum , & sacrum ac Religiosium accepi ile , quam quod dicantur a Concilio praeuaricantes rursus effici laici,
Sc tanquam veri apostatae anathemate feriantur : quod ibidem flatuit de his, qui aut sponte sua , aut a parentibus detonsi Religioni se deuouerunt, & postea habitum saecularem sumpserunt. Ac denique de viduis, virginibus sacris & poenitentibus foeminis , quae Sanctimonia-lcm habitum induerunt, & postea
aut vestem mutarunt, aut ad nuptias transierunt , eamdem formam seruandam elle edicit. Quae omnia dentio edicuntur grauioribus etiam verbis ex antiquis Patrum Decretis
in Concit. Toletano 6. cap. 7. Vbi etiam ij, qui cum eiusmodi ex communicatis propter dimittam por-
nitentiam communicauerint, eadem pocna plectuntur, & Sacerdos , qui illos apostatas admonere neglexerit, aut non reuertentes , ubi fuerint admoniti , de Ecclesia eiicere , simili sententia plecti mandatur, quousque
eme udationis eorum , vel delatronis sententia ab eo promulgetur.
Hinc sequebatur teri id , ut qui poenitentia publicam, & canonicam faciebant, quamuis eo tempore militare non pollent ; poenitentia ta men peracta, de iam Ecclesiae reconciliati tum militiam, tum omnia si negotia , atque pristina munera resumerent. Cuius illustre exemplum habemus in Theodoso Seniore, qui damnatus ab Ambrosio, non pr pterea aut cingulum , aut paluda-
mentum , aut sceptrum ita dimisit. vi illud paulo post non receperit: eius deinde illastre exemplum aemu lati voluit Ludovicus Pius ann. 822. Nam in Concilio Altiniacensi Sacerdotum usus Concilio maxime
Adelhardi Corberat in Gallia Abbatis , Ze Consobrini Caroli Magni,de omnibus,quae publice perperam gessit, publicam poenitentiam egit. At
vero neque tunc aut uxorem abi
est , aut militiae cingulo se exuit, aut imperio abdicauit: neque enim po nitentiae publicae,& Canonicae leges id postulabant; sed ieiunia , Orationes , cilicium , frequentes manuum impositiones, ut ex eiusdem Imperatoris constitutionibus, quae habentur lib.f. capitular. cap. 8.19. 62.63.& i. tolliges, & in serius atting mus. At vero cum impia quorumdam coniuratione apud Compendium an .833. exauthoratus & depositus est , habitum & statum poenitentium assiimere coactus suit, atque ex omologesi fach.i,& libello Episeo- eis tradito cingulum militiae depotuit, & super altare collocauit, &habitu taculi se exuens , habitum poenitentis per impositionem manuum Episcoporum suscepit, ut post
tantam , talemque poenitentiam n
mo ultra ad militiam saecularem redeat. Deinde qui aut hores huius infandae exauthorationis Ludovici fuerant , ut impium con silium excusa sciat, iactarunt in vulgus Ludovi cum conscientia ductum propter crimina , de quibus iam poenitentiam egerat in conuentu Altiniacens , 8e maxime proptet Bernardi Italiae Reis nepotis sui caedem, iterum pulica poenitentia , armis depositis, ι me ιocabiliter Ecclesiae satisfacere
voluisse. Ex quibus habes suisse aliquem poenitentiae statum, quando
428쪽
nimirum aliquis illam laeuocabiliter profitebatur. Praei uerat iam olimVVamba in Hispania ann.68O. qui, ut dicitur cap. I. Concit. Tolet. I 2. Suscepto Religionis debito cultu, &venerabili tonsurae facrae signaculo Eringium futurum Regem ac signauit, ipse vero se regno abdicauit. Quarto poenitentia publica, prohibebat quidem coniugij usu , uti coniicere videor ex tei iis , sordi-biis & incuria omni, & dedita opera malae tractationis ad carnem exterminandam , & Deo satisfaciendum, uti loquitur Tertuli.lib de pudicitia : nihil enim diserte explicatum apud veteres inuenio ; id tamen confirmare licebit ex eo quod competentes,qui a Dominica Palmarum ad vigiliam Paschae , poenitentiam agebant, continentiam per eos diesse seruaturos esse profitcbantur ex
August. lib. de fide dc operib. cap.6. Et quidquid de hac poenitentium
continentia statuas , sane non iubebat haec poenitentia uxores abiicere,& castitatem perpetud seruare ; at vero poenitentiae status castitatem perpetuam indicebat; ita ut neque
antiquas uxores repetere, neque no
Das ducere liceret. Hinc illud Leonis Epist.92. cap. 11. Nihil magis ei congruit , qui poenitentiam gestu, quam calluas perseverans & mentis , &Corporis : agebat autem eo loco de eo qui urgente aut metti mortis, aut
captiuitatis periculo poenitentiam gesserat': de deinde timens lapsum
incontinentiae iuuenilis uxorem es gerat, quem Leo respondet rem fecisse vcnialem e quia videlicet id illi poterat indulgere, dc permittere E clesia. Iu quo tamen , inquit, non re gulam constit hamis , sed quid sitiου-νabιlius ammamim. Quia nempe quamuis quasi ex regula, de canone ecclesiastico non liceret poenitentibus uxorem ducere ; in aliquo tamen casu ex peculiari quadam ratione id tolerati ac indulgeri posset ab Ecclesia. Quod Leonis dictum subinde Patres Concilij oletani 6. retractarunt cap. 8. de tum in sceminis, tum in viris valere voluerunt. Non quidem . inquiunt, hae generaliter re canonice praeceptum, Ieci constat a nobis pro humanafragilitate indutium. Deinde volunt coniuge,qui non fuerat poenitentiae legibus deditus, defuncto, non licere superstiti denuo ad uxoris transire complexus. Si autem illius vita extiterit superstes,qui non accepit benedictionem poenitentis , nubat, si se continete non potest , de alterius consortio fruatur uxoris. In his tamen omnibus Sacerdotis ordinationem expectari iubent, ut iuxta quod aetatem aptam persperit, continentiae ab lutionem, vel districtiorem tribuat legem. Ex quibus vides etiam in eo periculo incontinentiae post susceptam a iuni ribus ex metu quodaIn poenitentiam non fit ille licitum coniugium , nisit ex Sacerdotis ordinatione de Ecclesiae venia, quae continentiae oblis tionem praecipitanter , aut non satis considerate sulcopiam solueret. Atque ea causa fuit , cur Agathense Concilium cap. i 1. dixerit iuuenibus non facile committendam cile poenitentiam propter aetatis fragilit lcm. Concit. Arelaten. i. sub Sylvestro Pontifice circa ann. 326. cui non
modδ ex omnibus Galliae prouinciis, sed ex Italia , Hispania , de Africa
Pontifices interfuerut.Statuunt c.2 I. Poenitentes, qua viro defuncto Ab nubere rasumpserint vel suffecta , vel
interdicta familiaritate cum extraneat vixerant cum eodem ab Ecclesia Ii
429쪽
in paenitentia posito placuit obseruari. Non licuit quoque coniugi sine
alterius consensu ad poenitentiae professionem diuertere. Quare idem Concit. Arelat. cap. iχ. definiuit poenitentiam coniugatis non nisi ex consensu dandam. Id ipsium indicant Patres Toletani 6. Concilij loco nuper
adducto cum aiunt, eum coniugem, qui non tenetur poenitentiae legibus,
fuisse ex consentu ad castitatem obligatum , ideoque illi permittunt, defuncto altero coniuge poenitente, matrimonium repetere , eoque pertinent omnia, quae de conuersione
coniugatorum saepius statuta sunt,ne sine conscientia Episcopi, & ex alterius coniugis consensu fieret: nam non solum conuerti dicebantur, qui Monachi fierent; sed multd magis ui poenitentiae habitum in mona-eriis assumebant,ut dicam inferias. Huc denique reseras, quod poenitentium stupra eodem modo atque virginum , vel viduarum prosellarum puniebantur.COnc. Ilerd. cap.6. ann. 324. s ut faenitenti, vidua , vel
virgini religiosa vim supri intulerit, sese ab eo I equestrare noluerit, pariter a communione Christianorum scovsortio segregentur : Si vero illa quavim periuιιt ad sanctam Religionem redieris, in illo solo sententia excommunicationis teneatur, quoad usque publice paeniteat. Concit. Barcinon. aera 637. I A. ann. Regis Reccaredi,
Christi 119.cap. . idem definit. Parietiam conside= atione sancientes , ut siqua virgo p pria voluntate abiecta Lirali vecte deuotarum more induta
castitatem seruare promiserit; vel si qui hominum utriusque δεx- paenitentia benedictionem exposcendo a S cerdote 'reeperint , ct ad terrena connubia sponte transierint, aut vio
lenter ab acta semina a pudicilia
violatore se sequen re noluerint, utrique ab Ecclesiarum ιiminibus expulsi ita ab hominum Catholicorum communione sint separati, in nuga prorsus eis vel eolisquis consolatis strati . Inter poenitentem igitur, viduam , & virginem quoad castitati violationem nullum discrimen ponunt Concilia, quando illas , ipsarumque corruptores eadem poena
puniunt, & singulas ad Religionem
redire iubent, ut sententia excommunicationis soluantur.In Gallia ve-rd anno 1 37. Aurelian. . cap. I 6. Vbi raptorem virginum consecratarum,
seu in proposito sub deuotione viventium a communione ecclesiastica usque ad exitum repulit, viatico tantum ei infirmitatis periculo reseruato, similique poena perculit raptam , quae cum raptore habitare consenserit, haec adiecit. Qua formai ct de paenitentibuι ac vιduis in pro- ρομο manentibus sub dictrictιone ecis elisiastica conse etur. Quintum illudque maximum discrimen inter Canonicam poenitentiam siue impositam, siue concessam, & statum Poenitentiae, de quo agimus , est quod poenitentia Canonica aliquam temper adiunctam excommunicationem haberet, siue maiorem , siue minorem,indiger&que reconciliatione cum Ecclesia , quod omnino dici nequit de sacro & Relia glose , uti Patres appellant, poenitentiae statu ; ut verδ id dilucide ostendatur, & antiqui mores illu
Obserua in primis etiam veteriabus duplicem fuisse excommunica tionem , minorem unam, quae sola Eucharistiae communione priuabat.
maiorem alteram , quae non modo
ab Eucharistia, sed ab omnibus quo que Ecclesiae precibus, ac suffragiis. omnique
430쪽
omnique fidelium societate, ac CC tu , atque etiam iccto Ecclesiae abstinebat, quod anathema nominabant. Vtramque hanc excommunicationem diserte distinguit Concit. Meldense cap. 1 6. Iubet enim neminem Episcoporum quemlibet sine certa,& manifesta causa communione Ccclesiastica priuare. Anathema autem
nulli imponi vult sine consensu Archiepiscopi, aut Coepiscoporum,&nisi unde Canonica docet authoritas. Rationem vero subiicit : quia
aua hema est aterna mortas damnatio , Cr non nisi pro moriali debet imporei crimine , ct isti, qui aliter non Potuerit corrαι Quo eodem sensu Augustinus homil.3O. cap. q. Maio rem hanc excommunicationem mortalem ; minorem vero illam medicinalem nominauit. Prima enim nonnis dissieillime soluebatur, ut ad pacem Ecclesi. e, qui illa perculius erat,
rediret. Tortullianus cap. I I. de ρο- dicitia, trinam facit apud sitos Montanistas excommunicationem,unam, quae castigatio diceretur ; alteram, quae' damnatio , in qua non sperabatur pax , siue restitutio ad communionem Ecclesiasticam: & tertiam, qtiae summouebat tecto Ecclesar, illiusque etiam aditu arcebat. Primam illam & tertiam habuit Ecclesia Ca tholica ; non vero illam secundam, cum nemini tandem poenitentiam negarit,etiarn Moechis & homicidis: quam Ecclesiae veniam, & indulgentiam pluribus eo loω insectauit vir durioris oris, & cordis Tertullianus. Augustin. Epist. 1. Auxilium Iuniorem Episcopum , Sc necdum aππι Iam grauiter arguit, quod Classicianum , et hi sique similiam anathemate obligasset, unde fieret, ut si eo tempore quis in ea domo nasceretur, nci Posset in mortis periculo per lauacrum regenerationis subueniri: v de colligit nunquam illa poena uniuersam tamiliam , dc innocentes ob grauissima etiam facinora percellendam este , eo quod vel unius animae interitus, omnibus iniuriis Ecclesiae illatis sit praeserendus. Mide, inquit, si una anima per 3 Liam seueritatem
qua tota domu, iLM anathematfata est, sine baptismate de corsore exeundo ριrierit,innumerribilium mors corporum , si de Ecclesia homi ues innο- centes violenter abstrahantur , ct interficiamur huic damno non potes comparari. Ob illud enim crimen Classicitiani domum anathematisa rat Auxilius, quae sane docent quam
grauis foret Anathematis poena,quae etiam urgente interim aD omnium Sacramentorum participatione , &non modo Eucharistiae, sed ipsius etiam baptismatis arceret. Et quamuis nondum natus, & non baptizatus purasti nequeat ab Ecclesia, cuius iurisdictioni nondum subiacet ; puniebatur tamen in filio parens, quod rationi distentaneum esse docet Augustinus ; ideoque se nunquam aulum elle uniuertam aliquam domum&'familiam anathematicare , ne se exponeret grauissimae illi necessitati negandi id temporis baptismina, urgente licet morte illi, qui in eiusmodi similia ipso indigeret, usque adcoab omni fidelium hocietate excludebantur anathemati sati, ideoque ad res Ecclesiae stabant, neque illam subire vlla ratione audebant, uti cui- denter habes in Concilio Tullens r. can. I. & . tom. 3. Concilio Gallican. Isaac Lingon. in eodem tom .relatus tit. 3. Io. de I Anathemati ius dicitur inter eos, o 1 3 stiritu immundo periclitantur , nou orare cum
fidelibm , nec tu Ecessam intrare, sed ad ianuam Ecclesia recubare,