장음표시 사용
221쪽
temus per multos dies fuisse in corporibus filiorum animas materiales a parentibus producta. II. Iuxta Albertunt a num et recenses h ysiolog os fere omnes anima rationalis illico in prima organigatione Corpori infunditur. Cuius sententiae ratio ea est, ut dicant ad introducendam animam humanam, quae Sit Simul egetati Va, Sensitiva, rationalis, non requiri diSpositionem per CtisSimam, sed Sati eSSe eam, qua aliquae Saltem operationes vitales effici POSSint . . . NeqU ObStat, quod isto tempore initio generationis nulla appareant rationalis vitae vestigia. Ad ratiocinandum enim in homine Certa quaedam organiSmievohitio et perfectio requiritur; quae ne in foetu recens nato quidem reperitur. Numquid infantibus vagientibus anima rationalis neganda est eo, luod nondum manifestent ullius ratiocinationis indicia ξιηHaec ultima sententia hodie inter philosophos multo
In disputationibus vero theo reticis a de re magna concedenda est libertas quando autem in praxi tutior Sententia eligenda Sit, doCent moralistae M.
DE PROXIMA HOMINUM ORIGINE. Singulas animas humanas scimus a me, immediate creari. Sed homo non est anima tantum, Sed Compositum
Ita apud Resch, Inst. psychol. I 29. I 43o. Sententiam S. Doctoris non satis firmatam SSe argumenti atque pauco eSSe qui eam profiteantur, declarat e men- ci, Lehr-buch de Philosophie II δ 586 ipsam ete, usi , It b/wvaeSSe contendit Mercier, Psychologie II ' 329. - Qui plura de hac re desiderat, legere potest Far es, a vi et evolution deS SPece I95 Sqq. Cf. Lehm n I, Theol. mor. I Sq.
222쪽
e an inui et Corpore. Compositu na vero illuc parentes re te di untur es enerare. EtSi enim Deus St, Cui primo productio animae propter Creationem attribuenda est, tamen parentes iusto iure dicuntur generare glominem, quia homo, qui fit, aliquid de Communi substantia CCipit, quo parentibus Similis evadat quoad naturam. Parentes deinde sunt Causa ipsius unioni animae Um Corpore, Coquod materiam ad firmam reCipiendam disponunt .
I, E PRIMI IOMINIS ORIGINE. Cum singuli tomines immediate oriantur ali aliis io-minilius, decursu temporum Series luaedam ConStituta Stgenerantium vel parentum et filiorum. Quae eri OS, Cum infinita actu esse non l)osSit , primo SUPPOnit generatorCS,
qui ipsi ab aliis hominibus non in generati. Juorum originem quod attinet, hae l)reviter Sunt
declaranda 1 Antula rationali l)rimorum parentum Certo oriri non l)otuit e evolutione materiae, puta nebulosae erat enim spiritualis. Haec anima proinde a Deo erat creanda a Corpus Vero Primorum parentum ex evolutione
materiae sub influxu divino oriri potuisse rationi meta physice non repugnat. Quomodo vero de facto est ormatum sit, Scriptura Sacra Gn I, 7 2 22 declaratur et Cientiis naturalibus inquiritur ' tali jus in ilii Sitionibus id iam effectum est, ut fluid tui de possibilitate huius rei metaphysica docent, corpus huma/mul e evolutione Corporum animalium brutorum, tuta simiarum, me facto
223쪽
Orthim esse non nisi ab illiterato et imprii dente mirmari POSSiti. 3. Omnes homine unius et eiusdem esse speciei e scientiarum placitis iam Certo Constat. Unitatem vero illam talem Sse, ut totum genu humanum X Uni C primo patre
et unica prima matre Adam et Eva originem duxerit,stide Certum St, et Scientiarum inquisitionibus ut verisimile
et 464 sqq; ιιmiVIer, Mens ch de Asse Ravensburg I9OO. De hac re K. Frank . . erudite disseruit in libello periodico Stiminen aus Maria Laach LXXX I9 II), 428 Sq et 35 sqqcommentatione illa quae inscribitur Was sagi uns e ut dic Wissenschas liber die tieriscli Abstammula de Menschenys Cuius disputationis conclusio haec erat: Es is durch eine Beu cis dargo an, ad de Menscii emat we senili chole ferstehende Stadiendurchi aufera habe. a die Forschun hat una ei ergeben, alier a positis nich retan sar, ou et wi bis et g libertia up positive
Cf. etiam in eodem libello LXXXIV I9i3 26 sqq ea quae
LI. ιιMermann declarat in quaestione Warum die Assen ei ne Men Schen urden λοη Dans etat actuet de a science, uni te specisique de totis te type huma in present oti aSSe petit ire considere commecertaine, abstraction ait de temoignages de histoire et desren Se ignem enis reveles. - Est it permis 'alter plus otia et 'as firmer, hi nom de a science oti de archeologie, non Seu lementriinite 'espece, mais meme 'unire 'origine de humatii te Totis
224쪽
Scholion. De causa exeniplari glom DID. in iis, lilaehuCus ille experientia ObServavimus vel ratiocinio collegimus, iam Cimus Causam ficianum hominis esse duplicem Deum scilicet luoad animae produCtionem, parente Vero
quoad materiae infirmandae dispositionem per veram totius Compositi generationem Causam formalem deinde intrinsecam et substantialem hominis item Cimus SSe animam. Sed praeter Causam formalem intrinsecam philosophi in rebus, quae fiunt, distinguunt etiam causam formalem ex rinseca vel ideam, Xemplar in mente XSi Stens, e Cundum quod re formantur. Haec dea, quae dicitur etiam causa exemplaris, ut archetypum invenitur ultimo in intellectu Dei ab aeterno in essentia sua Conspi Cientis diverSo modos, seCundum quo haec essentia est imitabilis ad extra. Unde fit, ut res omnes Creatae dici possint
luaedam vestigia i Dei vel similitudines Dei ab Ipso
in natura XPreSSae. Inter Creatura vero omnes huius
mundi aspectabilis homo specialem quandam refert similitudinem Dei expressam. Entia enim inferiora non assimilantur Deo nisi secundum genus quoddam remotum, alia Scilicet in quantum sunt, alia in quantum visunt. Omo vero SSimilatur Deo secundum ultimam quasi disserentiam, in luantum Cilicet potest in ellexere et et elle et propior hanc proximam similitudinem Dei in ipso expressam homo
les inembres de a famille humat ne descendent, a I, ibi notis I apprendi 'un seria consis iam. Quo notis it a Science acet garit A coul sur, a siliation dii genre liumain a partir 'unscul couple primiti est possibis et i ressor de pagos i recedentCS
225쪽
FINI, ULTIMUS HIOMINI, DETERMINATUR. 2OI
E hi Sequithir, ut, quo perseCtior Stinctii intellectus, menti et voluntatis, eo persectior etiam sit in nobis similitudo illa Dei expressa Persectissimus proinde erit homo ille, qui Curat, ut Deum ibi proponat tamquam obiectum intellectus et voluntatis. Noverim te, ut amem et In his enim duobus consistit eius finis ultimus, de quo iam supereSt, ut nonnulla maXimi momenti declaremus. LIlIER III.
FINIS ULTIMUS HOMINIS DETERMINATUR.
Praenotiones. sinem ultimum generatim Cimus esse illiun ad quem alii fines ordinantur, Cum ipse ad usteriorem
Agitur vero hic non de fine ultimo hominis externo, quem in Theologia naturali dicemus esse gloriam Dei extrinsecam, sed de fine hominis ultimo inter , id est desine, tui in ipso homine nulli alii subordinatur .
Quem finem ultimum hi inquirimus naturalem abs trahendo scilicet ab ordine supernaturali:, ad quem homo de acto elevatus est, ita ut activitatis et evoliitioni nostrae illiina tantum terminum ultimum ConSideremus, qui StSeCundum vires et Xigentia naturae humanae. Iam vero finem illum in commune scimus consistere in universali bonorealiur consequendo. Compertum enim habemus esse in homine naturalem tendentiam in bonum universale, ut in ipsius finem ultimum p. Io 3 sqq). Cui appetitui Correspondere debet tamquam terminus hoc bonum realiter 'Oni f. I 375
226쪽
sequendum, Cum universali induClione Constet in genere numm motum naturae SSe inanem', neque quiS luam
serio de lia re dubitare possit. Praeterea Creatoris rimili sapientiae et bonitati ' maxime repugnat Creaturam ratio natem ab ipso inclinari naturaliter ad motum, Cuius nulluS sit terminus realiS. Cum nomine beatitudinis intellegatur ultima persectio rationalis seu intellectualis natura es , finis ultimus hominis in communi dicitur etiam saepenumero beatitudo in communi. Desinitur autem beatitudo generatim ut sit statu omnium bonorum arare atione perfruus ' In tali vero statu duo potissimum considerari possunt ipsa aggregatio bonorum, i. e. pSUm bonum perseCtum, quo qui beatur, et assecutio huius boni et possessio. Unde duplex quoque distingui potest beatitudo pro diversitate huius respeCtUS, nimirum beatitudo obiectiva et beatitudo subiectiva. Beatitudo obiectiva dicitur bonum per se Ctum, Cui US posSeSSione qui beatur. Beatitudo autem subiectiva vel formalis est ipsa beati ficatio subiecti bonum perfectum poSSidenti S. Quibus omnibus declaratis, cum homini finem ultimum in Concreto iam imus determinaturi, ad utramque an Cbeatitudinem attendentes, priore lui sequitur articulo inquiremus, in luonam sit beatitudo hominis obiectiva re-Ponenda aster vero, in luonam Consistat eius beatitudo subieCti VI.
DE IBEATITUDINE OBIECTIVA II MINIS. Thesis. Beatitudo obiectiva hominis in nullo bono creato pel inis invenitur, sed in solo summo vel in sinis bono, quod
227쪽
DD BEATITUDINE OBIECTIVA HI OMINIS. 2O3
I. Parte enim ne arma SSerimus hillii in bonum sanitum beatitudinem homini Constituero POSSC.
2. Parte vero ag mafiva Contendimus in Deo beatitudinem illam revera inveniri. Lo luimur hic de beatitudine obiectiva proprie diu et pcrfecta, Cuius definitionem supra declaravimus. Siquidem non raro beatitudini nomen, SenS improprio, CCipitur ad designandam felicitatem hominis non quidem omnino
PerseCtam, utpote non omne malum XCludentem, Sed tamen relati magnam Vel etiam maximam, quae his interris in Certa quadam vitae condicione obtineri possit. Talem enim beatitudinem in rebus Creatis revera inveniri non Si Cur negemus. Ne loquimur hic de beatitudine inchoata, quae recte dici potest contineri in Complexu bonorum temporalium, Cum ad Supremum bonum reCte haec bona ordinantur. Perfectam proinde beatitudinem obiectivam nobis in- luirentibus prae ocullis habendum est, bonum ilhid determinatum eiusmodi debere SSO, 1 ut sit in omnium OtOState, a ut propter Se PPetatUr, 3 ut appetitum rationalem plene e X l leat, ' ut XCluSo omni malo stabile sit atque indeficiens . Thesi probatio. I. Probatur pars necat a Nwlum bonum creatum vel initum eatitudinem obiectivam hominis constituere poscit. A. Arrumento fenerali. Impossibile est beatitudinem hominis esse in aliquo bono Creato. Beatitudo enim est bonum perfectum, quod totaliter quieta appetitum. alio-
228쪽
lilii non esSet illimus finis, Si adhuc restaret ali luid appetendum. Obie Ctum autem Voluntatis, quae est appetitus humanus, S univerSale bonum, Sicut obiectum intelleCtus est univerSale Verum. Ex quo patet, quod nihil potest luietare voluntatem hominis nisi bonum universale quod non invenitur in aliquo Creato, Sed tantum in Deo; quia omnis Creatura habet bonitatem participatam. Unde solus Deus voluntatem homini implere PoteSt, Se cundum quod dicitur Ps o 2, 3 Qui replet in bonis desiderium tuum etc. In solo igitur Deo beatitudo hominis Consistit .s B. Pr partes, diversa bonorum genera eaque obiter
Experientia enim et ratione manifeste Constat in nullo boni creati genere inveniri condiciones ad beatitudinem homini Constituendam neCessarias Bona enim Creata Vel Sunt bona exurara, quales sunt divitiae, honores, ama Sive gloria, dignitates vel poteStates', vel sena inferna bona scilicet corporis vel animae , Vel horum Omnium CongerieS. Atqui praedictis condicionibus Carent I. Bona fortunae ut divitiae, honores etc. Nam a Divitiae sunt solum bona utilia, in quantum iuvant ad Comparanda bona animae vel Cori ori S Crgo non Sunt
b se oriam acquisitio non est in omnium l)otestate, Uni Semper instabilia. c Cum sollicitudine possidentur, Cum dolore amittUntur, cupiditatem potius acuunt iugiter quam Satiant. . . . 2. Bona corporis. Hae enim Sunt solum bona utilia, tuae boni animae subordinantur; insuper Sunt valde desectibilia et impersecta ideoque ali petitum homini CX-
229쪽
Plere nequeunt. . . . Quod Speciatim voluptatem Corporalem attinet, haec iam propterea non poteSt esse obiectum ea titudinis humanae, quia homini Cum bruti est CommuniS. Deinde semper oritur e bono materiali et partiCulari, quod animae spirituali et cognoscenti universale maxime est improportionatum. 3. Bona animae. Hae Sunt aut ipsa animae substantia cum suis acultatibus, aut sunt bona C luiSita per Xercitium facultatum, Cilicet VirtUS, PS etC. Iam vero a Issam animam in se Condiciones Supradictas habere non posse patet ex ipsis eius DCultatibus, quae ostendunt animam ab extrinseco Complendam SSO.b Tolentiae sunt propter actus, similiter etiam habitus.c Ipsi denique auus intellectus et votistatis dependenta suis obieCtis et solium possunt esse persecti, Si Circa bonum et verum perfectum VerSantur. 4. Bonorum praedic oratur conteries Nam
a Inhabilitas illorum bonorum ad eandum hominem,
Cum non ex defectu quantitatis, sed ex eorum intrinSeCaqualitate defectibilitate etc. oriatur, per ollam agglome rationem tolli non poteSt.b Experientia teste, Crescente horum bonorum quantitate, augetur ipsorum appetitus. Ergo Conchidere ii Cet, etiamsi quis omnia haberet, eum inde minime beatum fore alia enim, quo his boni quis possideret et quo magis ad ili mites plenae satietati S CCederet, eo magiS decrescere deberet appetituS.C Nemo umquam hae omnia bona simul vel possedit vel possidere poterit. 3II. Prolatur pars a firmas a Beatitudo obiecti a hominis in Deo revera i enitur. Etenim NeCesse est exstare obieCtum aliquod reale et actuale, quod appetitu naturali hominis in l)onum universale Cor-
230쪽
reSpondeat supra p. o I . Atqui bonum finitum obiectum illud esse non potest. Ergo bonum infinitum actu exsistens est obiectum huius appetitus naturalis inter bonum enim finitum et bonum infinitum in ordine realiter exsistentium non datur medium. Sed bonum infinitum actu exsistens Vocamus Deum. Ergo in Deo beatitudo obiectiva hominis invenitur, secundum illud S. Augustini riecisti nos Domine itis D, I DIMI PII/m est cor nos rum, donec GIGHScat in te
I, BEATITUDINE FORMALI SUILIECTIVA). Thesis. Beatifudo subiectipa pel foranalis inperfectisSima, quam homo Secundum capacituum naturae uariSSequi poteS , cognitione Dei consisti et amore simi fer perfecto. Statu quaeStionis. Loquimur de firmati beatitudine naturali, luam homo suis viribus recte utens Certo tu idem ac quireret, Sed ultra luam non ex Cederet, nisi Deus ipsum de acto elevasset ad ordinem luendam SVPernaturalem, in quo sinis noster est intuitio Dei tirecta. Hanc intuitionem supernaturalem, quam in Voluntate OnSequitur amor et fruitio boni persecti, et Dionem beati cum theologi
Quam beatitudinem naturalem dicimus esse persectiSSimam, tuam SeCundum Capa Citatem et Vires suae naturae homo acquirere l)otest, Dei Cognitionem et amorem Sinai, liter perfectum. Cuius propositionis Sensum ut intellegamUS, hae sunt notanda Inmisi e homo naturaliter Deum CognOSCere non
potest. Obiectum enim proprium intellectus humani Scimus p. 89 SQ l esse universale in rebus materialibus, Xquibus non nisi abstrahendo et discurrendo ad notiones