장음표시 사용
241쪽
civili faceret saginarium bene institi itum SeCundum Commoda vitae animalis; in homo bonus vel malus iudicandus eSSet SeCUndum normam eandem, qua iudicatur belua atque is homo SSet optimus, qui optime sequeretur duCtum Solius naturae sensitivae; C una vera philosophia esset philosophia pessimismi et desperationis. Thesis III. Anima humana os separationem a corpore superstes in perpetuum Dei. Status quaeStionis. In thesi hac de iis tantum animabus dicimuS, quae propter vitam honeste et pie his in terris institutam finem suum ultimum vel beatitudinem adepturae
sunt. Utrum enim fieri possit, ut quaedam animae propter suam Culpam e fine illo XCidant necne, quaeretur in theologia naturali. TheSi probatio. 1. Ex natura animae e sapientia Creatoris. Ex natura, molitione, indole operum duratio temporis, Cui ab auctore destinata sunt, dignoscitur. Sed Deus animam humanam Creavit Spiritualem, Simplicem, incorruptibilem, quae non indigeat Corporis, ut Sit et Vivat, quae a nulla vi Creata exsistentia et vita privari possit; eandemque Capacem fecit, ut nobilissimo sine Summaque felicitate perpetuo fruatur. Ergo non ad tempti determinatum, sed ad aeternitatem o suum opus destinavit. yySed Deus nihil facit frustra.
Ergo anima humana in perpetuum Vi Vet. I. Ex desiderio innato beatitudinis. Est in oliuitate nostra motu naturalis ad univerSale bonum p . Io ). Sed motus ille naturalis voliuntati nostrae non poteSt
242쪽
Atqui inanis esset mollis ille naturalis, si anima humana, OS mortem SuperStes, non Vi Vere in Perpetuum. Anima enim post mortem superSte Certo Sortem Suam suturam Curaret. I in autem aut Certo Sciret se in per
petuum non victuram esse vel saltem de illa exsistentia sutura dubitaret, aut vana illusione et errore a in re implicata CSSOt. In priore crasti Certitudo vel timor elicitatem amittendi perturbaret boni perfecti ruitionem in altero vero casu haec ipsa dubitatio vel illusio esset malum, luod perseCtam intellectus beatitudinem impediret. Praeterea admitti non poteS Deum an Ctum et veritatis amatorem velle animam humanam a vana thisione implicitam esse'. Cuius argumenti vis ut Clarius appareat, ad beatitudi-=rem formalem animus attendatur. Consistit nim haec beatitudo, ex parte intelleCtus, 3 perfecta coxnitione Un- hetica ordinis uni erSalis per eius cauSam Supremam ': Quae Cognitio tam l)erfecta est, ut totam noStram sciendi Capa citatem XPlent. Sed scientiam illam perfectam nullus ex viris vel ipsis doctissimis his in terris umquam SseCutu CSt. Immo QUO magis tui litteras amplexi Sunt Cientia augentur, O la rius illi perspiciunt multo phira esse tuae ignorant eo apertius quae a Socrate dicta sunt ipsi profitentur et Scio me nihil scire. δSed motus isse intellectus non potest esse inanis, Sed tandem aliquando ad actum perfectum pervenire debet, PraeSertim una hi de motu omnium tui in natura in veniuntur nobilissimo agatur.
243쪽
Esset tamen inanis inclinatio illa intellectit et motus ad veritatem, Si hanC Cientiam perseCtam vel nullo modo Consequeretur homo vel non nisi imperfecte, vel si ipsam
umquam amittere poteSt. Ergo anima humana poSt mortem Superstes vivet in perpetuum.
Responsio ad dubia. Ad I. Inepte dicit, tui ne-Xum neCeSSarium ponit inter ortum et interitum. Num inde, quod elementa hemiCa aliquando Creata Sunt, Se-
luitur ea aliquando anni hi latum iri Perit quidem in
morte homo, Sed non pereunt elementa Corpori CCur periret anima Propter naturam animae erat neCeSSitaS, ut anima oreretur exoriente homine. Sed propter eandem naturam animae Si ne CeSSita S, Ut non pereat pereunte homine. Ad a. Non est dubium, quin anima humana proxime ad Constituendum hominem Creata sit id tamen non est unice et ultimati m. ESSe enim non poteSt, Ut anima excellentissimis facultatibus Xornata sit unice et ultimatim ad degendam vitam naturalem in his terris. Ad . Ex naturali morti horrore Confirmatur Oniunctionem animae Cum Corpore Omnino naturalem SSe. Separatio ipsa violenta est, quia Statu ConiunCtioni naturali est Sed etiam status separationi naturalis est. Habet anima humana Statum duplicem, qui ibi Connaturali sit. Dut Tantu eSt timor Orti S ut pateat mortem SSe animae interitum. - Sp. Dist. Timent mortem, quatenus hae est violenta animae a Corpore Separatio, conΩἰquatenus est transitu ab a vita in futuram, subdist. quia adhaerent rebus Sensibilibus neque de sorte Certi
244쪽
Ad . Quod dici in homines et alia animalia habere
Simile generationi prin Cil)ium, Verum est quantum ad CorPUS, non autem quantum ad animam. Nam anima beluae producitur ex Virtute aliqua Corporea, anima ero humana a Deo. Similiter processus vitae est Similis quantum ad Corpus, Sed non quantum ad animam, quia homo intellegit, non vero belua . e St. Belitae appetunt SSe Semper Sicut homines, neque tamen immortales Sunt. - Sp. Beluae non appetunt esse Semper, sed habent tantum inStinctum Conservationis in praeSenti R. Ad 5. Status separationis a Corpore pro anima non est miseria neque quicquam habet, luod Deum miseri cordem ad anni hilandam animam invitet. Omne id, quod animae in isto statu deest, ipsi Convenit tantum in statu Coniunctionis. 3Quibus omnibus declaratis, intellegitur, quam recte haec sint a Melchiore ano dicta si Erroneum St, ne dicam haereticum, asserere animae immortalitatem nam-rali ratione demonstrari non OSSe. '
I)E RESURRECTIONE CORPORUM. Cum persecta homini lieatitudo it in altera vita ea lue immortali Conse luenda ulterius hic Quaeritur, Utrum anima OS mortem a Corpore Perpetuo Separata futura Sit, an admittenda Sit re- Surrectio OrPOriS.
245쪽
DD RESURRECTIONU CORPORUM. 22I
ReSponSio. I. Fide Certum est futurum SSe, ut per-Sona humana morte dissoluta integre reparetur die illo noviSSimo, quo mortui de Corruptione resurgent incorrupti, cum corpore scilicet lorioso. Modum proinde quod attinet, quo de facto, propter elevationem hominis ad ordinem Supernaturalem, fiet Cor Porum reSurrectio, ratio humana qua talis nihil scit sublio respectu resurre Clio Corporum FSurium est et dogma fide supernaturali Credendum. 2. Flodsi fac itantum reSurreCtioni Corporum attendimus in iis, quae essentialia Sunt, dicendum Si reSurreCtionem Corporum SSe nasuralem, non Via anima pro priis viribus novum corpus sibi uniendum Ormare possit poSt mortem, sed quia hae novi Corporis a Deo omnipotenti efformatio a natura animae rationali expostulatur' Potentiae enim rationales hominis perfecte explicari non POSSUnt, IS Cum Corpore uniantur, a Cuius organi Sm OX trinsecus dependent, ita ut anima separata a Corpore Sit aliquo modo imperfecta neque beata esse OSSit . Quam doctrinam S. Doctor in Summa Contra Gen
tiles ' exponit illaribus argumentis, i quibus sit illid
sante de Dieti est exige poti te bon heu parsa it de trane aison nable Mercier, Trai te elem. de philosophie I 336).
246쪽
OStenStim S . . . naturale hominis desiderium ad felici tatem tendere. Felicitas autem ultima est felicis perfectio. Cuicumque igitur deest aliquid ad perfectionem, nondum habet felicitatem perfectam, quia nondum eius desiderium totaliter quietatur omne enim imperfectum perfectionem Consequi naturaliter Cupit. Anima autem a Corpore Separata est aliquo modo impersecta, sicut omni pars extra suum totum exsistens anima enim naturaliter est parS humanae naturae. Non igitur homo potest ultimam feli- Citatem consequi, nisi anima iterato corpori Coniungatur; praeSertim Cum Ostensum sit, quod homo in hac vita non potest ad felicitatem ultimam pervenire.'
Cf. de hac a Me=eier, Psychologie II ' 363 qil et Trai te eleni. de philosophie LM 356 sit.
247쪽
249쪽
I. Notio theologiae naturalis. Theologia naturalis vel Theodicea θευ et αυ est scientia de Deo naturali lumine comparata. Dicitur
Scientia, . . SyStem Cognitionum Certarum, quae X principii Certis stricto ordine logico eruuntur, SiCut rem
in Logica declaravimus' de Deo. Quid Deus sit, intellegetur ex dicendis in
ipsa Theologia naturali. Hi autem, ut CiamUS, O quanam re agatur, Deum nobi repraesentamu ut en quoddam a Se enisunS, neCeSSarium, perse Ctissimum, quod Sit auSaomnium rerum.
naturali lumi=te comparata. Quibus verbis indicatur praecipuum discrimen inter theologiam naturalem et Supernaturalem. Utraque enim scientia agit de Deo, qui est earum obiectum materiale, Sed non sub eodem respectu obiectum formale). Theologia enim sacra disserit de Deo sub lumine revelationis, theologia vero naturalis Sub lumine rationis humanae .
Cf. I et 249 sqq. Etsi in iis, quae de Deo hoc tractatu Sumta smonSDaturi, nonnisi naturali utimur lumine, tamen in tam alaestionum eclarando, quale de praecipui philoSophorum decretis sit Scripturae Sacrae vel Ecclesiae testimonium, breviter referemus. Cum enim hae theodiceae institutiones iis imprimis accommodatae sint, qui ad Sacram theologiam animum appellunt, eiusmodi praenotiones ad rationem et doctrinam nonnihil conferre videntur, Praesertim cum non raro fiat, ut in disciplinis theologicis tractatus de Deo
uno Praetermittatur. Keinstadiar, Elem. philos . schol. II. Ed et 8. IS
250쪽
II. Divisio. I uo hoc tractatu inquiruntur. Duaeritur enim, I ' an Sit Deus, et a quid Deus sit. Unde duo huius tractatus erunt libri Liber De exsistentia Dei. Liber II essentia vel natura et de attributis Dei. LIBER I.
DE MODO, QUO DEUM ESSE COGNOSCERE POSSUMUS.
DE FALSIS PHILOSOPI IORUM DOCTRINIS CIRCA DEI COGNITIONEM NATURALEM. I. Sunt qui Contendant hominem Cire non OSSO, utrum Deus sit necne, vel de Dei exsistentia saltem dubitandum esse doceant. Quales philosophis dicuntur athei agnostici vel sceptici, vel thei critici. Quid vero de his sentiendum sit, in fine huius prioris libri declara bimUS. II. Alii vero Deum cognosci quidem Posse admittunt, Sed modum perperam X laticant, quo hae cognitio fiat. Sunt autem Ontologistae, Traditionalistae, Sentimentali Stae, Fidei stae, litoriim omnium placita his temporibus odernisfarum doctrina quam nosticismum et Inmanentismum Moderistarum principes inter alios nominandi sunt in Gallia Amred Lois u La religioni'Israel s, I 'Evanile et I Eglise , EludessivangeliqueSη Autouri' uia petit livres, Le quatrieme Evangite -ο Simplex reflexion suri des decret tu rit Ossice , Lanientabili sane