장음표시 사용
501쪽
ut ostenderent contra Novatianos aliquam iin Ecclesia potestatem esse dimittendi peccata, quando preficiebant penitentibus Precbyterum , ut ab eo dispositi per exercitiarqnitentiae possent ab Episcopo reconciliari: Tum etiam, ut disciplinae severitatem
observarent, ac illis eum praeponeret Sacerdotem, ut per spontaneas Ponitentium poenas eorum delieiis aliquo modo parescos ad mysteria recipienda compararem , cum eos non admitterent, nisi Sacerdotis
illius ope, ductuque , per dignos Psnitentiae labores, &fructus, a gravioribus peccatis antea purgarentur .
Instant haeretiei: Illam Confessionem N Oarius abrogavit , quae postmodum non fuit in usu in Ecclesia Constantinopolitana : at quaecumque Confessio facienda homin bus post hujusmodi abrogationem , non fuit amplius ibi in usu 3 igitur, &c. Major constat ex dictis. Minor vero Probatur ex S.Chrysostomo ipsius Nectarii inbede Constantinopolitana Successore , qui pluribi docet non esse confitendum hominibus, sed soli Decii maxime vero Homi l.
2. in Psalm. o. ubi ait: Pereata tua dicito, ut deleas illa ; h confunderis alleui dicere, ELeito ea quotla se in anima tua et non dico ut confitearis consereo tuo , ut exprobret, dieito Deo, qui curet ilia. Et ferm. de Pqnit. &Coni II. Nune autem, inquit, neque necessarium est praesentibus eonfieri: cogitatione Fatat lictorum inquisitio, Me teste fit Me iudicium,
solus re Deus confitentem videat. Et Homil. q. de LaZaro: Neque enim eonservo est eo
sienuum , qui in publicum proserat, fed D mino. Ubi S. Cnrysostomus Confessioni ,
quam improbat , opponit eam , quae fit Deo , & quae fit in anima, ac cogitatio. ne, di intra conscientiam: igitur S.Ch lastomus improbat omnem Confessionem faciendam hominibus. Nego minorem: Et ad ejus probationem
dico , S. Chrysostomum improbare tali
Conlestionem publicam , non vero privatam: loquitur enim de Confessione, ex quaisqui posset exprobeatio rum talis autem erat Consessio publica: nam, ut notat Origenes homil.2. in PsaI.3 . cum publica Confessio fieret, semper aderant, qui possent exprobrare, unde ait : Si hujusmos homo memor delicti sui eonstratur ea , quae commisit, edita, mam confusione flami pendat eos , qui evr
ham, is, eum confitentem notant, aut irrucent. Eiusmodi vero non est ca coniectio,
quae fit in Sacramento Sacerdoti r nulla enim potest ex ea sequi exprobratio ; quia
fine testibus fit, & arctissimo silentii debcto , seu sigillo Sacerdotes astringuntur . Hinc addit: Nune autem neque vecessarium est praesemibus test ui confiteri: nam his vertabis ostendit aliquando fuiste necetiarium coram testibus, ideoque publice confiteri, sed eam necessitatem esse sublatam a Nectario: ne scilicet ejusmodi publica Comsessio amplius foret ansa , & occasio exprobrationis faciendae .
Vel duo. S.Chrysostomum ibi non I urde Confessione Sacramentali , quae fieri debet ex praecepto, fid dumtaxat de Conses.sione quotidiana: unde signanter dixit verbis supra laudatis in Psal. so. Si eonfunderis alicui dieere, dicito ea quotidie in anima tua, dec. quasi diceret: Rem tibi grandem non
suadeo, neque adhortor, ut quotidie confitearis peccata tua Sacerdoti, qui exprobret illa, & suis increpationibus perstri gat, sed alium tibi Confessionis modum aperio, nempe ut diebus singulis peccata
tua privatim Deo confitearis in anima tua, unde subdit et Ecce habes codicem, ubi mr has quotidianum exstensum : habeto eo cem eonscientiam tuam , is seribe quotidiana remeata: quando accubueris super Iratum tuum , neminem in um pateris , antequam De niat tibi somnus , profer in medium eodirem
Idem etiam suadet in praefata homilia de LaEaro 3 ubi monet, quod si aliquand habuerimus corruptae cupiditatis in animae conceptum, statim suffocemus; si vero in opus prodierit, occidamus per Confessio nem statim: Cur ergo, inquit , pudescii ,
di, eruθescis dicere peccata tua p cave enim homini dixeris, ne tibi exprobret, neque enim conserim conrueris, sed ei qui Dominus. Quibus significat, quotidianam Confessionem statim esse faciendam, ac peccavimus: nore igitur loquitur de Confestione Sacramen,
tali, quam nullibi negat, sed dumtaxati de Confessione privata , quae siet i p test , de debet a quolibet homine, ut videlicet per Contritionem peccati veniam
Urgent tandem: Quae fuerit S. Chrysosto. mi do Confessione sententia , apparet distinete ex Cassiano illius Discipulo: at hit
negat omnem Confessionem faciendam esese hominibus; siquidem Collatione 2C. Ca . 8. ait Ii u recundia retrabente , rem ne
502쪽
eam hominibus Merata tua erubescis, illiquem latere non possunt, confiteri ea iugi supplieatione non desinas, qui, absque verecun- e publieatione eurare, is sine improperio donare consuevit.
Nego minorem: Nam eodem modo loqui.tur Cassianus, quo ejus Praeceptor, nempe vel de Confessione publica, quae Coram populo fiebat, & ex qua saepe oriebatur exprobratio, & improperium, non vero de privata, quae Sacerdoti fiebat, ut vicario Dei, seu Christi, non vero ut homini sim.plici, ac puro; unde Confessio haec cen
feri potest fieri Deo, quia fit homini vices Dei gerenti: siquidem Sacerdos pro Christo legatione fungitur. Vel dira, eum illis verbis adhortari ad quotidianum conscientiae examen, & privatam Confessionem diebus singulis coram Deo de peccatis post illam conscientiae investigationem faciendam , ait enim ante verbata supra laudata: Quis est, qui non possit ,, dicere, Peccatum meum cognitum tibita feci, & injustitiam meam non operui p., Ut per hanc Confessionem etiam illud confidenter subjungere mereatur: Et re- misisti impietatem cordis mei. Quod sita verecundia retrahente, &c.
. Odieiunt quinto . Plurimi Theologiae Principes aperte fatentur, Confessionem non di. vino jure, sed dumtaxat humano esse praeceptam: nam Hugo victorinus lib. de SacramentiS pari. I . cap Iq. dicit, Christum non dedi ne hominibus praeceptum sua peccata confitendi. Et Magister sent. dist. I . proponit sententias utrinque probantes, &negantes necessitatem Confessionis, nec ipse quidquam resolvere videtur, saltem ex jure divino. Et Alensis q. par. qu. 8. memb. 3. art.2. DominuI , inquit, non instituit Confessonem, ut erat exercenda ab ipsis paeniten- ibus. Iandem S. Bonaventura dist. II. par. 2. art. I. qu. q. aperte docet, Christum Dominum non instituisse Confessionem, sed illam esse opus pure humanum: Unde, inquit, noa est data virtus Sacramenti ipsicon fessioni, sed absolutioni: ideo recte hominibus puris institutio debuit reservari. Igitur Confessio non est de jure divino. Distinguo antecedens Fatentur non esse deiuro divino explicite, seu distinctc, & ex-Vesse, concedo: tacite dc implicite, nego: atentur enim illi, Christum D. dedisse Apostolis ejus vices agentibus potestatem di, mittendi, dc retinendi peccata: ac subinde
implicite saltem etiam mandavit Confessio nem fieri, quippe cum, ut diximus, scire non possit Sacerdos, quae peccata sint redimittenda, quaeve retinenda, nisi ps nitens ea distincte declaraverit. Nec aliud certe volunt Hugo victorinus, Magister sentent. &Alensis. Quantum vero ad Seraphicum Doctorem maior videtur difficultas; nihilominus facile potest explicari; duo namque distinguit in sacramento Poenitentiae : unum formale quod est Sacramenti completivum,& hoc est Absolutio, sive facultas absol vendi, vel medicandi, aliud vero materiale, hoc est detectio peccati, seu morbi: Primum, inquit, Dominus instituit, oui potestatem clavium concessit, & penes hoc residet virtus Sacramenti; secundum vero non instituit in se, sed insinuavit. Cuius utique quadruplicem profert rationem, Ex his, quae dicta sunt, inquit, quatuor possunt ratio, isnes elici, per quas Dominus immediate HConfessionem, &expressu non instituit: HPrima quidem, quia non oportuit: Se- cunda vero, quia hoc voluntarium esse de- bere docuit: Tertia, quia est Sacramentum erecidivantium: suarta , quia quantum est ride se, est opus numanum, unde credo riquod non per se instituit, & si dicatur H instituisse, hoc est intelligendum, insi- ,,nuando, & auctoritatem dando.
Expenduntur oriectiones Calaini. Rieii Calvinus lib. 3. Instit. n. IS ORM. Deus impossibilia nec instituit, nec sed Confestio enumerativa omnium peccatorum est imposiabilis; ac subinde non est a Deo instituta. Probat minorem Calvinus variis Scripturae sacrae auctoritatibus . maxime cx Psal. I p. O, 38. ubi David testatur, se sua peccata non posse sigillatim recensere: Mocta, inquit, quis intelligit ab occultis meis munda me Domino. Et ,, iterum : Iniquitates meae supergrese sunt si caput meum, be. Nimirum (inquit Cal- Qvinus intelligebat Propheta, quantaec riset peccatorum nostrorum abyssus, quam ,s multae scelerum facies, quot capita ferret , & quam longam caudam traheret haec hydra : non ergo ad recensen- Ddum Catalogum se conterebat, sed de is profundo malorum clamabat ad Domi- ,, num, Obrutus sum, sepultus sum, & suffocatus, inferorum portae circumdede- ,, tunc me, immersum alto puteo, defi- ta
503쪽
ia cientem, & moribundum manus tua exisi, trahat. Quis suorum peccatorum nuncis supputationem cogitet, ubi Davidem vis det suorum numerum inire non posse , , Haec Calvinus. Nego minorem; Tam enim possibilis est Coniectio specialis, & enumerativa peccatorum apud Sacerdotem, quam apud Deum, sed Calvinus ipse num. 18 fatetur fieri posse
accusationem omnium peccatorum coram
Deorum ait enim: Quid, inquies, ergo ne si confitenda non sunt singula delicta 3 ergo si nulla Confessio Deo accepta, nili duobus,, istis verbis conclusa, Peccator sum p Imo se vero danda potitis opera, ut quantum in
nobis est, totum cor effundamus coram ,, Dominor nec modo nos peccatores uno,, verbo fateamur, sed ut taleS noS vere, & ex animo agnoscamus: quanta sit, &is quam varia peccatorum labes, tota co-,, gitatione recognoscamus, non modo nosse immundos , sed quali E sit , dc quanta,' quamque m multis partibus nostra imis mundities: non modo debitores, sed is quantis simus debitis gravati, Ac quoto nominibus. obstricii , non modo vulne-- ratos, sed quam multis, & Iethalibus pla--gis saucii simus; ita credimus. Quibus fatetur non satis esse confiteri Deo genei a-tim, & universim se peccatorem profiteri coram Deo , sed ultra necessum esse, ut post accuratum examen Conscientiae, diligentemque peccatorum inquisitionem, & discussionem , pinitens sua peccata coram Deo profiteatur et Nihil autem aliud aE Sacramentalemconfessionem requirimus, quam ejusmodi peccatorum accusationem Coram bacerdote cum ea maevia discussio , quam visi prudentes adhibere solant in rebus gravioris momenti
Instat Calvinus: Non potest p*nitens, etsi omnem impendat animi contentionem, ad rationem vocare totius anni acta, & quiddingulis diebus peccavit colligere; siquidem expetientiae unumquemque convincit, ubi ad vcsperam excutienda sunt unius tantum dici delieta , memoriam confundi, tanta se turba, de varietas delictorum ingerit: igitur haec enumerativa Confestio singulorum deliciorum est impossibilis. Distinguo antecedens: Si per delicta intelligas quoslibet hominis defectus, necnon, veniales culpas, quas utique necesse non eit in Confessione aperire, valde difficile est, omnia totius. ann delicta in memo-
riam revocare, concedo: si intelligas graviores culpas, quae in Confessione manis stari debent, nego et nullus enim est, qui adhibita diligenti disquisitione conscientiae facile non memoretur omnium graviorum criminum a se per anni curriculum patratorum: si quae autem post illam diligentem inquisitionem crimina memoriam fugiant, renitenti satis erit generatim de omnibus occultis, & omissis confiteri. Cui utique assertioni refragari non potest Calvinus, clim dicat n. I 8. quod clim peccator se totum coram Deo, per sinsulorum peccatorum a culationem effuderit, serio ac tacere cogitare debet, plura adhuet restare, ac prosum diores esse malorum suorum recessius, quam quos pqnitus excutere pomis atque adeo debet excIamare cum Davide: Desecta quis intelligit 3 ab Meuitis meis munda me Domine. Urget: Illa saltem enumerativa Confes- fio tui tat animae Pacem, & fiduciam, ac ,, spem in Deum; adducit quippe p iten- ,, tis conscientiam in dubitationem , cu- ram & sollicitudinem, quod nempe in inquirendis suis delictis non salix tem- ,, poris impenderit, non justa opera incurum 3, huerit, de multa per negligentiam praeterierit, quorum remissionem, de Abs Iutionem non potuit obtinere et non igi- tur Deus illius Consessionis est auctor, quae est vera carnificina, crudeliter divexanS animas eorum , qui aliquo Dei sensu affetiunturis . Nego antecedens et Nam ille, qui omnem, quam potuit, adhibuit diligemiam ais i vestiganda, Ac confitenda sua peccata, habet Certam animi tranquillitatem, ac fid clam, quost a Dei misericordia per Abs lutionem Sacerdotis ejusmodi peccatorum veniam consequctur et inde pacatum habet animum, Ac cum fiducia accedit ad. thronum misericordiae, Ac Deo quem pronum novit ad miserendum , impense famularii studet; ut irrogatam ipsi per peccatum injuriam pro viribus re arctat .. Urget tandem Calvinu, lib. 3. In litica A. ante Concilium Lateranense, nullam fui se legem Confessionis, in eoque Concilio,. editae legis Omnis turiusque sexus barbaries fidem abrogat et Nam, inquit, quod iubene Boni Patres, omnem utriusque sexus, quot amnis semel proprio Sacerdoti consueri. , omnis perama faceti homines. lepide evcipiunt, . Me praecepto teneri solos hermaphroditas, , ad Re
millem viro spictare, qui sit mas, vel foram Q.
504쪽
Respondeo, Concilium Lateranense non statuisse ut Fideles confiterentur; id enim jure divino statutum esse intellexerat, sed ut praeceptum divinum Confessionis solum semel in anno ab omnibus, & singulis ratione utentibus impleretur. Quod objicit Calvinus barbariem , frivolum est. Primo
quia Grammaticae leges plerumque Ecclesia spernit. Secundo quia frequens est hic loquendi modus in Scripturis, Deuterono.mii V. Non erit apud testerilis utriusque sexus. iudicum S.Circiter tria millia utriusque sexus. t. Paralipomenon 3 I. raberis earum utriusque sexus. Tertio, quia Plinius secuilus vir disertissimuslib. I. Illustrium virorum, in Rimulo hanc usurpat loquendi formulam: I .dor, inquit, Circenses simulavit, ad quos eum titriusque sexui multitudo venisset,
utim, a quibus, is de quibus . fieri debeat Consesso ex praerepto Ecelesiae.
Notandum primo, Ecclesiam habere poetestatem praecipiendi, aut saltemd terminandi usum Sacramentorum, necnon& ea, quae spectant ad eorum ministrati
nem, & susceptionem, ut docet Concilium Tridentinum seg. 2I. cap. a. ubi ita scribit:,, Declarat s sancta Duodus hanc potestata tem perpetuo in Ecclesia fuisse, ut in Sa.- cramentorum dispensatione salva illorum se substantia, ea statueret, vel mutaret, qus se suscipientium utilitati, seu ipsorum Sacra-
se mentorum veyerationi, pro rerum, tem- si porum , dc locorum varietate, magis ex-,, pedire judicaret . . . Quare agnoscens S. Mater Ecclesia hanc suam in administrata tione Sacramentorum auctoritatem, licet
si ab initio Christianae Religionis, non in-H frequens utriusque speciei usus fui siet, ta-- men progressu temporis latissime jam mu- ata illa consuetudine, gravibus, & justista causis adducta, hanc consuetudinem sub se altera specie communicandi approbavit, is de pro lege habendam decrevit, quam
,, reprobare, aut sine ipsus Ecclesiae auri istoritate pro libito mutare non licet.
Uuaeritur exigo umire ex hypothesi, quod non esset praecepta Confestio facienda de jure divino, Ecclesia illam legitime praecipere potuerit, di de facto praeceperit, ac
determinaverit tempus , quo sit facienda . Circa quam resolutionem non consentiunt
Theologi. Triplex enim est eorum capita. Iis sententia: Prima est Durandi in d. dist. IAq.8. n. . docentis, Confessionem Sacramenis talem, quatenus est accusatio omnium pec catorum etiam internorum, non posse pr*cipi ab Ecclesia, ac subinde aut non esie praeceptum annuae Consessionis purc Ecclesiasticiam, aut nullum esse praeceptum, sed tantum consilium : Secunda sententia eorum est, qui docent, Ecclesiam non potuiste quidem praeciperei, ac determinare tempus faciendae Cqnfessionis, nisi iam illa facienda esset ex jure divino; unde praeceptum Ecclesiasticum Confessionis annuae est tantum determinatio, modificatio, seu
applicatio divini praecepti servandi hoc,
aut illo determinato tempore. Ita docent Soto in se dist. I 8. q.I. art.I. ConcI. . & Camnus in relectione de Pqnitentia par. S. Tertia vero sententia eorum est, qui docent praeceptum annuae Confessionis, non esse solam declarationem, aut determinationem
juris divini, sed omnino Ecclesiasticum pr*ceptum, ad cujus observantiam tenentur omnes fideles. Notansim secundo, omnes Theologos (DItem paucis exceptis convenire, quod Ecclesia non habeat directam auctor itatem, aut potestatem circa actus pure interiores, &qui interios consummantur, quales sunt actus assensus, vel dissensus intellectus, odii,
vel amoris, aut complacentiae voluntatis in
re prohibita, veI illicita 3 Ecclesia enim in id potestatem directam non habet, quoil
nec prohibere potest, neque illius transgressionem punire: at transgressionem pr*cepti circa actus internos punire non potest 3 quia deduci non possunt ad ejus judicium; nec subinde illos actus potest praecipere. Utrum autem hujusmodi actus pure internos indirecte saltem, & ratione alterius praecepti servandi praecipere possit, a firmat Diator in J. dist.2T. ubi agens de obligatione charitatis, ait, illius actum praecisi posse ab Ecclesia , quatenus ille elicienus est, ut religiose festa praecepta serventur, & debitus eo tempore Deo cultus, qua decet reverentia, ei impendatur. Quaeritur itaque utrum Ecclesia directc, vel indir etc praecipere possit Confessionem omnium
Norandum tertio, duplicem distingui posse obligationem alicujus praecepti servandi . Unam quidem per se, & immediatam, quae
videlicet oritur ex vi talis praecepti, idest,
505쪽
88 Traist. L Disp. II. Att. III. Sect. U. Quaest. II.
seeluso omni alio praecepto tam divino quam humano. Sic per se praecepta est agenda Ps nitentia a peccatore, quando maxime occurrit, & imminet mortis periculum. alteram vero mediatam, & per accidens, quae non petitur ex praecepto ipsius
rei, quae fieri debet, & impleri: sed dumtaxat ex Draecepto aIterius rei faciendae, aut
suscipiendae, quae debite non fieret, nisi aliud praemitteretur, tamquam praevia dispositio; sic Pqnitentia dicitur praecepta, quometes sumenda est Eucharistia ab homine, qui peccato mortali inquinatur, ne videlicet recipiens corpus Chiisti indigne, judicium sebi manducet. Difficultas itaque est, utrum Consessio sit iacienda per se ex praecepto Ecclesiastico, aut tantum per accidens, semel in anno, videlicet occasione implendi praecepti de suscipienda Eucharistia tem,
Pore Paschali. Tria itaque hic sunt determinanda: Hiimum , utrum Ecclesia directe, &per se praecipere potuerit, ac revera praeceperit, faciendam Confessionem: Deundum, de quibus peccatis fieri debeat ista Confessio, ut fiat satis illi Ecclesiastico praecepto Temetum, quinam teneantur ad nujusinodi pr*cepti observantiam.
era mel a praeeipere potuit, ae de
I facto praecepit per se faetendam Confes
sonem singulis annis. Probatur utraque pars ex Concissio generali Lateranensi sub Innocentio III. ubi statuitur: omnis utriusque se- eus fidelis, psquam ad annos diseretiovis pera venerit s omnia sua solus pereata, saltem semel in anno, Deliter confiteatur proprio neredo.ti : es, iniunctam sibi Paenitentiam propriis DLribus pudeat adimplere, suseipiens reverenter ad minus in Pascha Eucharoiae Facramentum, nisi forte de consilio proprii Deerdotis ob aliquam rationabilem causam, ad tempus ab eius pereeptiane duxerit ab inendum 3 alioquin is, omens ab ingressu Ecclesiae arceatur, bi m riens Christiana careat sepultura . Unde Mesalutare statutum frequenter in Ecclesiis pra retur , ne quisquam ignorantia caecitate v tamen excusationis assumat. Quibus verbis duo determinantur: Primum, quod sit facienda Confestio : Seeundum, quod sit facienda saltem semel in anno. Utrumque aut via ab Ecclesia praecipitur , ut nedum
liquet ex veibis hujus decreti, sed etiam ex gravi poena , quae transgrestes ibus ibiadem infligitur et non enim solet Ecclesia tanta severitate animadvertere in filios, nisi propter transgressionem praecepti prinyrie dicti, & cujus observantia sit ad satautem necessaria. Nec valet reponere cum Durando, severam illam Ecclesiae animadversionem eos perstringere, non qui omiserint faciendam Confessionem, sed tanisti qui neglexerint suscipiendam Eucha. ristiam tempore Paschatis. Haec, inquam, responsio nulla est: Tum quia, vocabulum salioqui) quod est comminatorium ps nae, ex aequo refertur tam ad Confictionem, quam ad communionem 3 nec unam potius, quam alteram persedesignat: Tum quia, non potest mesius inn, tescere, quae fuerit Concilii Lateranensis sententia, quam ex Concilio Tridentino: at ex hoc liquet, Lateranense praecepisse faciendam Confessionem semel in annos ait enim Tridentinum sese. I .can.8. Si quia docuerit, Confessonem omnium peccatorum ,
qualem mel a fervat, esse impossibilem, im
Traditionem humanam a piis abolendam , ausad eam non teneri omnes, O, singulos utriusque sexus Oristi Deles , iuxta magni Cone ii
Lateranensis Constitutionem, i , ob id suadendum esse Christi Melibus, ut non constrantur tempore siuadragesimae, anathema sit. In quo utique Canone, ut apparet, nulla fit mentio Communionis Paschalis; ex quo collis
fere licet, Concilium significare, quod in
ateranens Confimo pr*cipiatur, non tantum per accidens, & mediate, quatenus videlicet est medium necessarium ad digne communicandum, sed etiam immediate, ac per se; ita quod ad ejusmodi annuam Conissessionem teneantur etiam ii, qui aliunde excusarentur a praecepto communionis; &consequenter ille peccaret duplici peccato, qui Confessionem annuam, Ac Communionem in Paschate omitteret. Adde quod si praeceptum faciendae Consessionis non esset distinetum a praecepto suscipiendae Eucharistiae, sequeretur non esse quinque distincta Ecclesiae praecepta, quod utique est contra commvncm fidelium sententiam.
Diras: Nulla lex potest praecipere actum, cujus transgressorem non potest iuste punire et sed nulla lex humana potest juste punire illum, qui non confiteretur peccatum sibi soli notum 3 quod utique prolatur, quia non potest eum punire Pro- iter transgressionem, cujus non petest esese
506쪽
se nota transgressio: at Ecclesia non potest
Certo nosse, utrit m peccator omnia occulista sua peccata, sive interna, sive externa confiteatur: igitur &c. Nego minorem: Ecclesia enim Iegitime precipit faciendam Communionem, ut etiam fatetur Durandus , licet non possit interdum punire illius praecepti violatorem, puta si quis reciperet Eucharistiam ore tantum, non vero illam in stomachum trajiceret . Quod autem Ecclesia taee praecipiat ea, de quibus non potest facile judicare , ac cognoscere in foro externo , nec subinde transgressores punire, apparet ex praecepto Horarum Canonicarum recitandarum singulis diebus a Clericis, necnon auditionis
Iuli ae diebus Dominicis, & festivis, &similium actuum, qui requirunt aliquam certam intentionem internam, quae per externum opus satis aperte non manifestatur.
Similiter quando tales actus praecipiuntur, qui necessario non debent fieri publicc, nam posset quis dicere, se in occulto Ic. gem implevisse, quamvis revera illam non impleverit. Respondeo secundo: negari poste minorem; fieri enim potest , ut qui publica commi-st crimina, nec ad proprium Sacerdotem accedit, si interim ille c vivis excedat 3 in
eum ita non consessum potest animadvertere Ecclesia 3 & praescripta a Lateranensi Concilio poena eum mulctare. Hinc apparet, quam levi fundamento dubitaverit Durandus, an determinatio Concilii Lateranensis, sit potius praeceptum, quam consilium.
Adde quod ipsemet Durandus in seipsum
videatur militare 3 nam circa medium qu*ctionis subdit, Ecclesiam per auctoritatem Christi posse praecipere Confessionem ; hoc enim dicere nihil est aliud, ouam revera fateri Ecclesiam posse directc Confessionem praecipere per auctoritatem, quam habet : nam Ecclesia totam suam auctoritatem habet a Christo, ac subinde omnia, quae praecipit circa susceptionem , aut administrationem Sacramentorum , praecipit
auctoritate Christi. Ex his itaque liquet, quod etsi Confessio
non e stet facienda ex jure, & praecepto di vino, eam Ecclesia praecipere posset: at vero cum sit jure divino praecepta, saltem aliquando in vita facienda, quando videlicet peccator tenetur recurrere ad remissionem peccatorum per Abiolutionem sacrainentalem
obtinendam ; idcirco Ecclesia merito iure
determinavit certum tempus, in quo debeat divinum illud praeceptum adimpleri, ut docet Tridentinum sese. Id. cap. s. circa finem ibi r Neque enim per Lateranense Conrilium
mel a statuit, ut Christi fideles eonfiterentur , quod iure disieo necessarium, is inclitutum es intellexerat s sed ut praecessum (divinum Confessionis ab omnibus, is singulit,
eum ad annos diseretionis pervenissent, impleretur. Consonat Doctor subtilis q. dist. II. n. I . De tertio articulo dico, quod mel
D praeceptum illud c divinum Confessionis
quantum ad aliqua praedictorum non specimavit, quantum ad aliqua speri avit. Praecipua autem Oeeimatio huius praerapti invenitur in illo rapitulo extra de Paenitent.,Remiis. Omnis utriusque flexus. Et infra n. 28. sumi, quando, mel a determinavit prae
ceptum s divinum Confessionis sevirat s
mel in anno. Non ait Doctor: Eeclesia praerapit Confessionem , sed determinavit praeceptum, scilicet divinum.
Petes I. Utrum, si Confesso non esset iure divino facienda, nec a Christo praecepta, eam praecipere potuisset Ecclesia. Respondeo, quod si Confessio sacramenta Iisa Christo solum fuisset instituta, & pro
arbitrio facienda, vel omittenda ; illam Ecclesia non potuisset praecipere, qualis defacto praecipitur, nempe ut fiat de omnibus peccatis mortalibus, etiam occultis 3 idque non solum; quia, ut volunt aliqui, Ecclesia caret potestate, saltem directa, circa actus mere internos ; hoc enim, ut statim diximus, non est adeo certum: sed quia Ecclesia non potest pr*ci pere rem tantae difficultatis, qualis est Confessio omnium peccatorum mortalium, nisi aIi unde haberet unde ejusmodidisticultatem alleviaret; quemadmodum revera alleviatur, ac minuitur ratione effectus remissionis, & sanctificationis, ac renovationis interioris hominis, quae fit per gratiam sanctificantem collatam in Absoluti ne lacerdotali: sed Ecclesia non habet ex la, quod hujusmodi gratiam sanctificantem probria virtute conferre possit, ac subinde nihil habet, unde possit illam disticultatem dei inire, alioquin ex se haberet vim instituendi aliquod Sacramentum , CujuS Contrarium declaravimus disp. prooemiali: igitur li non obstante vi, & esticacia hujus Sacramenti, quod est reconciliatorium Deo, quam
507쪽
so Tract. I. Disp. II. Art. III. Sect. II. Quaest. II.
interdum in viris piis, de cum devotione inoc Sacramentum percipientibus, conscientiae pax, ac serenitas cum vehementi Spiritus consolatione consequi solet, ut loqui.tur Tridentinum sese. I . cap. . si, inquam, his non obstantibus, multi sunt ex Cath licis , qui prae nimia verecundia non implent divinum praeceptum Confessionis , quod Ecclesia declaravit, saltem semel in anno esse implendum et quanto magis ab ejusmodi praecepto implendo deterrerentur , si inde non esset certe speranda peccatorum remissio Hanc rationem approbat Doctor 3 quippe dist. I . n. s. impugnans sententiam eorum , qui dicunt Confessionem non obligare, nisi ex praecepto Ecclesiae, ait: Id non ,, posse faciliter improbari, nisi quia velis Ecclesia non attentasset tam arduum pr*o ceptum imponere omnibus Christianis,
i, nisi esset praeceptum divinum, &c. Qui- ius significat, nimiam esse difficultatem in ipso praecepto implendo, ut ab Ecclesia sola praescribatur, nisi aliunde a Christo D. iam statutum fuisset. Fatendum est ergo, quod quemadmodum Ecclesia non poteti
Praecipere alicub, ut profiteatur statum religiosum, quem Christusta voluit esse liberum , propter annexam difficultatem ipsi
statui, quamquam aliunde varias utilitates
habeat: ita nec propter ejusmodi difficultatem potuisset praescribere hominibus obligationem confitendi peccata, si Christus D Pgnitentiae sacramentum instituendo, ac implicitc saltem Confessionem designando, il- Iius usum penes Pqnitentium libertatem, &arbitrium reliquisset Dices : Cujus est praescribere tempus aliquid faciendi ex potestate ordinaria, ejusdem est ex eadem potestate praeci peie substantiam actus, cum tempu& acccssorie adactum praecipiatur, tamquam ipsius Circumstantia i sest Ecclesia, ut mox dicitum est, potest praescribere, & revera praescripsit tem, pus faciendae Confessionis: igitur illius usum etiam praescribere potest. DFinguo majaerem: Quando substantia , Scexercitium hujus actus non superat ccmmunitet humanam facilitatem, concedo: quando superat, nego: & similiter distineta minore, nego consequentiam: circum, nantia enim temporis iaciendae Consessi nis non superat communiter humanam fragilitatem I secus est autem de substantia auctus: nam, ut optime ait E in cli. di a. de Pinitentia dub. q. n. a. Confessio on nium peccatorum mortalium in pluribus casibus multis est valde dissicilis; ita ut plurimi eam horreant tamquam mortem, Ac mallent fere mori, quam quaedam peccamia confiteri, atque vix ulla arte, ac tim
re inferni proposito, possunt ad Confessionem induci, & inter confitendum sentiunt tales angustias, quales experiuntur capitis supplicio damnati: atqui, nisi sit maxima
quaedam, ac fere extrema necessitas, potestas humana non potest rem adeo difficilem praecipere: ergo cum eo casu quo videlicet Sacramentum Confessionis esset liberum a praecepto divino non esset hietalis necessitas, non posset Ecclesia eam Confessionem praecipere. Petes a. Unde sit inchoandus annus , latraquem viget praeceptum Melesiae de 'eunda annua Consessione. Respondeo, annum illum posse comput
ii ab uno Paschate ad illud sequens ; vel
ab una Quadragelima in aliam sequentem, vel a die, quo emissa est ultima Confessio
ad eumdem diem anni sequentis; communior tamen, & verior sententia est, illum annum esse computandum, juxta comm
nem supputationem c prima die Januaria usque ad ultimam Deccmbris. Prima parSconstat, quia quocumque ex his tribus modis assignatis ducatur exordium anni, si intra illud spatium peccatae quis confitea tur, recte dicitur satisfecisse praecepto annuae Confessionis per Lateranense Concialium praescripto. Hoc tamen intellige det praecepto , dc obligatione per se, quae scialicet oriatur ex vi, & efficacia ipsius prγcepti faciendae Confessionis; contingere enim potest, ut per accidens, hoc est, ratione praecepti suscipiendae Eucharistiae,
aliquis teneatur iterum confiteri in quindena Paschatis, quo tempore viget Praece
pium faciendae Confessionis; si nempe ali quo mortali peccato laboret , nec possit ad sacram Synaxim accedere, nis praevia Comfessione facta, de suscepta. Absolutione sacramentali
Posterser tamen pars communior est& curior: verba enim legis accipienda sunt,
scuti sonant, nisi aliunde aliquid obstet et Hinc quando Ecclesia praecipit faciendam
annuam Confessionem, annus debet acetia.
p. secun m. communem supputationem,
508쪽
quae est a prima die Januarii usque ad ul.
timum Decembris. Petes S. An qui non es confessus intra amnum , teneatur satis confiteri initio anni sequentis.
Respondeo id videri probabilius: quando
enim tempus non praescribitur, ut terminus, quo praeceptum expirat, Ied tantum
ultra quod protendi, ac differri non debeat talis praecepti executio, adhuc elapso illo tempore, praeceptum istud obligat: sic quando praefigitur certum tempus alicui debitori ad solvendum debitum, transacto eo tempore , debitor ille manet semper obligatus ad solvendum illud debitum; quippe crem tempus non fuit illi praefixum, ut in eo debitum expiraret , sed ne ultra illud debiti solutio differretur: sed praefata constitutione Concilii Lateranensis tempus anni non ponitur, ut terminus, quo prs-Ceptum expiret, sed ultra quod disterri non debeat adimpletio praecepti Consessionis; verba enim illa, ut saltem semel in
anno confiteatur, aequipollent, ne ultra annum confiteri disserat. Unde non tantum est praeceptum aErmativum semel confitendi singulis annis, sed etiam negativum , scilicet non disterendi ulterius 3 quod utique praeceptum. transgreditur, qui non statim elapso anno confitetur, ctim jam tam salubre remedium , ac medicamentum , ultra quam
par sit, differat. Ex quibus patet, discrimen esse inter praeceptum faciendae Confessionis singulis annis, & praeceptum rem citandi Horas Canonicas, audiendi sacrum diebus Festivis, & Dominicis, necnon &suscipiendae Eucharistiae tempore Paschatis, in his enim praeceptis tempus praescribitur, tamquam terminus illius executi nis , cui annexa sit obligatio illud opus implendi, tamquam tributum illius diei, di temporis; unde Praeceptum Communi nis Paschalis, utpote specialiter latum, pro Pter reverentiam , & celebritatem illius temporis , expirat cum ipso tempores sicuti pr*ceptum audiendi Missam expirat cum die
Petes deniquer Utrum qui praevidet se non poste ravsteri reliquo anni tempore, quia
videlicet radigaturus, aut peregrinaturas in remotam regionem, ubi non habebit Cosse, fionis rapiam, teneatur statim confiteri, a te quam auspicetur illam navigatisdem, audi peregrinationem,
firmo. Cujus utique ratio est facilis ictim enim praeceptum-de facienda Confecsione sit praetcriptum pro toto anno, &pro qualibet anni parte, consequens est, quoa
in qualibet parte anni possit impleri: ergo qui non potest in aliis anni partibus illva implere, tenetur hic, & nunc ei satisfacere 3 sic qui non potest audire Missam die Festo
hora undecima cum sesqui, tenetur illua tempus anticipare, quoniam videlicet totum tempus antemeridianum praescriptum
est pro impletione illius praecepti. Diras: Qui praevidet se impediendum die
festo ab auditione Missae, non tenetur adesse die Sabbatii similiter qui praevidet se praepem diendum a jejunio die Sabbati, non tenetur illud tempus anticipare jejunando die veneris: igitur pari ratione, qui praevidet se impediendum ab implendo praecepto faciendae Confessionis per reliquum anni spatium, non tenetur illud tempus anticipare. Nego paritarem, & ratio dispalitatis est, quod obligatio audiendi Missam, aut jejunandi non incipit ante diem illum praefixum , quo videlicet huic praecepto faciendum est satis; unde quamlumvis tempus i lud praeveniret, minimc tali obligationi satatisfaceret et secus autem est de obligatione confitendi I haec enim clim sit annua, incipit a primo die anni, & ad ultimum uiaque dicm perseverat, non quod revera illa
obligatio debeat impleri illo primo die; sed quod mihi liberum sit primo die ei satisfacere, si ita velim, ac proinde dum pr(video me aliis diebus illud debitum non posse exolvere, teneor illud implere ipso primo die, quo id licet, & juvat.
Soli, b meei Baptietati, postquam is annos discretionis pervenerint, tenentur ad praeceptum annuae Confessonis, si aliquo mo tali pereato infriantur. Ita Latei anense Concilium cui patet ex ejus verbis in praecedenti conclusione laudatis quae Tridentinum
509쪽
Dum sese. Iq. capri ita interpretatur: Neque
enim per Loteranense Concilium mel a fla . ruit , ut raristi fideles confiterentur, quod iure divino neraliarium , is institutum esse intellcaeerat; sed ut praeraptum Confessimis saltem semel in anno ab omnibus, is singulis, cum ad annos diseretionis pervenissent, impleretur. Igitur illi omnes, & soli obligantur itim divino, tum Ecclesiastico praecepto ad Confessionem faciendam, qui post Baptismum
mortaliter peccaverunt. An autem jure divino infideles teneantur ad Confessionem, saltem semel in vita faciendam 3 ac subinde peccent mortaliter, non solum propter Melectum Baptisma, sed etiam propter non susceptum Poenitentiae Sacramentum, videtur a mare Doctor dist. l . n.2y. ubi ait:
quod si consesso esset tantum praerepta iure Ecclesiastico, non videretur quod Insistes tenerentur ad Praeceptum de Consegione; quia secvndum apostolum I . r. stuid mihi est de
iis , qui soris sunt i iudieare
Id autem aperte docet Ricbardus in a. dist. I .art.2. Sylvester verbo consessio. Necnon& Hiquaeus in suo Commentario ad dist. I. Doctoris, ubi suam assertionem sic probat: Lex Evangelica, inquit, promulgata est tam fidelibus, quam infidelibus, sicut & remedia illius legis, qualia sunt Sacramenta, &eorum praecepta et ergo comprehendit tam fideles, quam infidelesis Antecedens constat. Consequentia probatur: Ad obligationcm legis aut praecepti in genere, quod spectat ad substantiam legis, non requiritur, quod praeceptum pro omni statu, materia & circumstantia, loquendo de affr-mativo, adimpleatur 3 sed suffcit quod inctatu determinato, materia, tempore, &circumstantiis determinatis: sed hoc non tollit, quin aliquis obligetur lege, licet
numquam occurrat ei tempus, in quo Prq-ceptum legis assirmativum adimplete debeat, aut materia, quam determinat: ergo
potest stare obligatio Iegis, de praecepti squamvis ad exercitium actus non obliget, nisi ex conditione praerequisita, quam lex ipsa determinat . Major patet; quia ipsa lex implicat illam conditionem determinatam, quae potest non poni, aut non concurrere. Minor probatur 3 ex lege naturali quilibet tenetur luccurrere proximo extreme indigenti dum potest; quamvis autem non occurrat casus adimplendi hoc praeceptum, non inde sequitur, quin quisque teneatur lege.
bimiliter quilque tenetur pro Republica vi-
tam, & bona exponere, quamvis necessitas determinata, in qua tenetur ad haec, in exercitio non occurrat. Sic tenetur fidelis ad Consenioncm fidei, & vitam commutandam pro ejus defensione coram tyranno, si occurrat casus, & sic de caeteris: ergo obligatio legis non tollitur, neque confunditur cum exercitio operis praescripti, quamvis circumstantia particularis optaris rerficiendi non occurrat. Fed eodem modo obligatur infidelis ad legem Evangelicam, ejusque praecepta, quamvis non pro statu infidelitatis retentae, quia . sic nequit aliquod ejus pr*ceptum positivum, ut
est proprium hujus legis, adimplere (quia
neque fidei, quae est fundamentum Caeter rum, neque Baptismi, qui est Sacramentum fidei saltem si ueluose quantum ad salutem. Hucumue Hiquaeus. Et continuo adjungit et Quidquid ad haec dicatur, praeceptum Eucharistiae comprehendit infideles, Quamvis hoc praeceptum pro statu infidelitatis nequeat adimpleri. Si respondeas; Infidelem suscepta fide, & Baptismo, posse sumere Eucharistiam, non
ita Sacramentum Pgnitentiae, nisi peccaverit post Baptismum: non tenetur autem peccare, sicut tenetur si scipere Fidem, & Baptismum. Contra facit, quod sic neque omnes Fideles teneantur praecepto Confinionis, sed solum illi, qui baptiZati mortaliter peccaverunt. Imo, inquit requaeus, neque in il Io statu unquam fuit obligatio Poenitentiae, nisi ratione peccati mortalis personalis, ut supponit Tridentinum sese. I . cap. I.& Cum tamen praeceptum taenitentiae omnes obligabat. non in exercitio, nisi ex suppositione peccati, si seret. bicut ergo praeceptum Eucharistiae obligat Infideles, ut ita dicam, in actu signato, quamvis non inexercito, nisi adimpleatur conditio pr*via, nempe per susceptionem Fidei, &Eaptismi, &in aetate adulta; sic etiam praeceptum Pgnitentiae obligat infideles, supposito Baptismo, & materia ipsius Pgnitentiae, nempe peccato post bapti sinum actuali moria tali. Sed hoc etiam susscit, quia non aliter obligat fideles, quos tamen obligat secundum omnes, non in exercitio, nisi supponatur peccatum tale. Unde si haec ratio eximat infideles ab obligatione praecepti, quia in eo statu non possunt habere actum, per quem adimpletur praeceptum, sic etiam eximendi sunt ab ejus obligatione fideles justi pro statu justitiae.
510쪽
Respondeo. Planc eximendi sunt fideles justi pro statu justitiae , & ab omnibus eximuntur, qui dicunt, praeceptum divinum confessionis obligare lotos illos, qui bapti- rati mos taliter peccaverunt. Neque uspiam Tridentinum insinuat , Pqnitentiam esse omnibus fidelibus necelsariam; sed , ut loquitur se .iq. c. . Universis hominibus qui se mortali aliquo peccato inquinassent. Sed neque Scotus obligat omnes fideles ad confitendum, ait enim q.dist. C. n. I 8. De se-,, cundo articulo dico, quod hoc praece- ptu in includit quis debet confiteri, quia adultus. Numquid omnes 3 Sequitur: id est, habens usum rationis , & cognoscens peccatum , quod commisit, puta in Baptismo, vel post Baptismum; quia illud solum
est materia confessionis: igitur reqvaeus non videtur ratiocinari conformiter ad ipsius Doctoris principia, neque illius argumentum plurimum urget: plurimi namque ne
fiant, trifideles teneri praecepto divino adsumendam Eucharistiam. Et insuper discrimen intercedit inter obligationem ad Sacramentum Eucharistiat, &Penitentiae: non enim aliter obligatur quis ad confessionem ratione praecepti sumendae Eucharistiae, quam quia illa est medium ad ejusmodi susceptionem ab homine, qui
reus est alicujus peccati mortalis, quia diagnc ac debito non potest ab eo suscipi Eucharistia, nisi prius obtinuerit remissi nem peccati mortalis, quam utique habere non potest sine confestione , & Abs
latione in re, vel in voto . Concludendum ergo, quod praeceptum divinum confessionis ter se dumtaxat dirigitur ad bapti- Eatos, qui in Baptismo , vel post Bapti
mum mortaliter peccaverunt 3 ac subinde infideles non comprehendit et nec cons uenter novi mortalis peccati Rei cens i sunt , propter ominam Sacramentalem
Herum, quidquid sit de praecepto divino
respectu infidelium, certum est saltem eos non teneri ad annuam Confessionem et quippe cum haec obligatio tan, in oriatur ex auctoritate, de praecepto Ecclesiae. Porro Ecclesia nullam auetoritatem habet in Infideles nondum baptiratos, ut docet Apostolus, .ad Cor.3. Euid mihi est de iis, qui sorti sunt, sudicare piauod autem omnes Adulti, etiam pueri statim, ac ad annos discretionis pervenerierim, teneantur ad Confessionem annuam
F, assen ritu. Tom. X. ex praecepto Fcclesiastico, aperic collig tur ex Conciliis Lateranens, & Trid. ubi decernitur, quod omnis utriusque sexus fidelis, postquam ad annos discretionis pervenerit, omnia sua peccata, saltem semel
in anno confiteatur illae enim voces comis
plectuntur etiam omnes pueros fideles baptidatos, usus rationis compotes , peccati mortalis reos, & sibi conscios: illi namoue ad annos discretionis pervcnerunt, quia discernere possunt bonum, & malum, Pu- defieri de mendacio, vel alio simili peccato, laudare pietatem, & alias virtutes sibi notas. Unde Doct. dist. I . n.2q. inquirens, quis teneatur ad praeceptum annuae Consessionis. Ouantum ad quis, inquit, Ecclesia spe- hcificavit, quia peccator adultus, postquam is scilicet ad annos discretionis attigerit , HS c. Et nihil aliud est, quam adultus se- cundum intellectum prius assignatum , ,
putan. I .ubi est. Per quem adultum non Hintelligo tantae , vel tantae aetatis: sed si quod habeat aetatem ad cognoscendum ju- stum , vel injustum contra legem Dei . Quibus verbis Doctor nullum adultum excipit a lege Ecclesiastica faciendae annuae Confessionis; ac subinde infert ad eam
teneri omnes etiam pueros rationis commistes. Et merito quidem 3 quia distinguere non debemus, ubi lex ipsa non distinguit odiosum enim est distinguere, ubi jura non
distinguunt et at ea lex Concilii Lateran. ab universali statuto fideles omnes obligante, non excipit pueros, nec eos distinguit ab aliis fidelibus et igitur cum communi sententia dicendum est , pueros rationis compotes, ac mortalis peccati reos obligari ad annuam Confessionem , statim ac ad annos discretionis pervenerint. Dires: Ex statuto Lateranensi aequaliter praecipitur confessio, & communior atqui
communio non obligat pueros statim a que pervenerint ad annos discretionis: erisgo nec confessio.
Responcet Lugo disp. I s. n. I I. ex ipsis verbis colligi diversitatem; nam communio praeo pitur cum illa limitatione : Nisi friade proprii Sacerdotis consilio, ob aliquam rationabilem causam ad tempus ab huiusmodi pereeptione duxerit abstinendum. Haec autem rationabilis causa prudenter aes atur esse , quamdiu nondum plene agnoscit dignitatem hujus Sacramenti , ut ad illud cum