장음표시 사용
521쪽
Cumstantiae graves sint aperiendae: quis enim definiet, quanta intensio , & quanta duratio actus requiratur, ut peccatum Censeatur notabiliter gravare intra eamdem specioni igitur, &C. Nego minorem : Primo namque facile apparct circumstantia aggravans ex parte magnitudinis , vel multitudinis. Idem etiam apparet ex intensione , & duratione actus peccaminosis quilibeti enim poenitens per cxactam suae conscicntiae disquilitionein rescire potest, quamdiu perseveraverit in actu odii proximi, &quantum in ipso odio exarserit, ut nempe istud in Consessione aperiat. Idem autem dicendum de caeteris, ac subinde non est adeo dissicile ejusmodi circumstantias aggravantes in memoriam revocare, & eas in Confessione exprimere. Petes a. sualis, quanta esse debeat Conjicientia uisquisitio praevia ad salutarem, bintegram Confissionem.
Respondet Doctor dist. I . num. I s. eam desiderari inquisitionem, quam posiet aliquis apponere circa aliquod negotium multum arduum, quod sibi multiim esset cordi s tantam deberet apponere circa Omnia peccata mortalia reducenda ad memoriam,& illa reducta ad memoriam debet eidem consteri,non di videndo Confessionem:quia, ut dicit Augustinus de vera, ct talia Penitentia, & ponitur de Poenitentia distinet. cap. Consideret . suidam uni celant , Quod alii manifestandum conservavi; quod esse laudare , , aa is erasim tendere, is semper venia carere, ad *uam credunt per frusta pervenire . Idem docet Cathechismus Concilii Tridentini tit. de Poenit. num. gr. dicens: Sed in Consessione summa illa cura, diligentia adhibenda est, quam in rebus gravissimis poclere solemus, omneque flu-
jam ita eo eonferendum, ut cernamus ann me vulnera,=peccati radices avellam s.
Haec tamen ita intelligenda sunt, ut eluso modi disquisitio fiat cum ea diligentia, quam patitur humana fragilitas, ne sorte, ut hahet idem Catechismus num. m. nimis disso. Iui3, b remisso conscientiam nsram scrutatisimus , adeoque negligenter peccata admissa
memoria repetere dueramus, ut ea ne recora
dari quidem voluisse merito videri possimus: id enim si factum Derat, confisioncm iterare omnino oportebit: prudentia igitur opus est nc pinitens, vel nimis leviter se examinet , vel nimium se in ejusmodi inquisitione ill- vexet , in praejudicium sanitatis corporis ,
Non requiritur ab olus ad perfectam Conis
fessonem integritas materialis; ab ea namque excusat impotentia phdifica, moralis. Haec est communis . illamque ex preciis vcrbis docet Concilium Tridentinum sess. I . cap. s. ubi ait: Constat nihil aliud iniselem a paenitentibus exigi, quam ut post quam quisque diligentius se exeusserit, is con-srientiae suae simul omnes latebras exploraverit, ea peccata confiteatur, quibus se Dominum , is Deum suum mortaliter offendisse m miserit; reliqua autem peccata, quae dilige
ter cogitando non occurrunt, in uniDersum eadem Confessione inclusa esse intelliguntur. Ratio autem hujus Conclusionis est 3 quia Deus impossibile non jubet, neque Christus in id pro medio necessario ad salutem instituit, quod interdum sit impose sibile: sed interdum accidit, quod Confiselio matelialiter integra omnium peccatorum sit impossibilis physice, &moraliter: igitur, Sc. Major conitat: Minor proba, cur, quantum ad primam partem, nempe quod illa integritas aliquando physice sit impostibilis, tum ex parte pq nitentis, si nempe dum confitetur, subito obmutescat, vel si ita morte praeoccupetur , ut non pose sit aliquod peccatum in specie, ac sigillatim declarare , sed tantum signa Contritionis, necnon & desiderii suscipiendae A solutionis manifestare et quibus in casibus conveniunt omnes, illum debere necessario absolvi: vcl ex parte Confessarii, si nempe sit surdus, aut diversi idiomatis, nec alius ponit occurrcre, qui peccata sigillatim excipiat: vel si plures occurrant absolvendi, quos pro temporis angustia non potest sit. sillatim audire , puta cum imminet nauis fragium, incendium, aliudve exitium, quibus in calibus, ut constat, physicc impose sibilis est integritas matcrialis Confessionis. Nec tamen verisimilc est Deum voluisse hujusmodi nomines in eis casibus excludia lusceptione sacramenti Poenitentiae, quod pro omnibus post Baptismum laptis, tanquam medium necenarium ad salutem , fuit institutum. igitur, &C. Probatur similiter eadem minor de impotentia morali 3 plures namque occurrunt
522쪽
Derum Consessione Peccatorum . Sos
easus, in quibus dimidianda videtur Consistio, nec censetura vigere praeceptum Confitendi omnia Trorsus peccata , etiam quae memoriae occurrunt , quos videre poteris apud Authores casuum conscientiae a Praecipui aulcm casus sunt : Primus , quando grave ex Consessione talis peccati emerge ret incommodum, & damnum penitenti , puta si probabile immineat periculum mortis corporalis, aut alterius mali aequivalentis, nempe mutilationis membrorum , perpetui calceris, cxilii, &c. Vel si tempore vcstis Confessarius probabiliter timeat infectioncm pelliferam, si diu cum penitente peste infecto perseveret ; his enim in casibus poterit poenitens graviora cons teri pcccata, & Absolutionem percipere . Secundus casus est, si immineat periculum mortis spiritualis, tam ipsi poenitenti, quam Confestario , puta si foemina proclivis ad eccatum carnis , prudenter judicet Con-essarium eam ad ejusmodi peccatum sollicitaturum, si peccatum istud , & peccandi proclivitatem aperiat. Censet tamen Lugo disp. Ici. num. Sq. distinguendum esse :nam, inquit, si tgmina timeat sibi ex illa. sollicitatione periculum consentiendi , vel
certe importunas preces , aut instantiam
Cons narii, quod non leve incommodumstminae affert, potest illud tacere: si nihil
horum timeat, non est quod curet de malitia confestarii. Debet tamen observari regula communis, quae tradi solet in materia
scandali, ut si possit commodc vitari damnum proximi , sine damno nostro , vitari
debeat ex obligatione charitatis. Duare sicut ad petendum Sacramentum ab illo, qui est in peccato mortali, requiritur aliaua
specialis utilitas ejus , qui petit: sic debet
in praesenti intervenire specialis causa excusans ad confitendum huic, & non alteri. Tertius, Si penitens prudenter timeat quod Confestarius praeter suum consensum,
it peccatum revelaturus alteri , ex eo videlicci , quod noverit eum minus discretum, nec secreti tenacem . Valde tamen
cavendum cst pcnitenti , inquit Coninh , disp.Z.dub.o. nu. q. nc similia de suo Confestario suspicetur, sine gravi admodum fundamento , quale esset, si sciret eum aliquando Consessionem revelasse, aut aliquos Obp. ccata in Confessione audita male tractasse, aut ad flagitium sollicitasse , aut tam troclivem esse in vitia, ut obvias quasque ceminas sibi familiares, ad turpia sollicitet,
alias haec suspicando gravissime peccare' . Ut autem legitime an integritate Conse sonis eis in casibus eximi possit poenitens, tria debent concurrere e Primum, quod sit neccstitas faciendae Consessionis, vel exprecepto divino, puta si urgeat periculum mortist vel ex pr*cepto Ecclesiastico annuc Con. fessionis; si enim quis confiteatur dumtaxat devotionis causa, non video cur ipse ob ejusmodi motiva legit ime possit Confessi onem
dimidiare. Secundum, quod nnn facilis sit recursus ad alium Confestarium, cui possit
fieri integra Confessio, absque metu eorum damnorum, & periculorum: Tertium, quod haec incommoda snt gravia . & extraordinaria Confessionis nec enim, ut b ne ad- . vertit Conini, nu. f. ud aliquod peccatum
omittat in Confessione, sufficit quod Confessarius, qui me habebat pro valde pio, &casto, auditis mcis peccatis me habiturus sit pro gravissimo peccatore; aut quod graviter sit reprehensurus, & pudore an sturus: Haec enim non sunt extraordinaria Confisesioni, sed quasi illius appendices .
Quartum casum profert Doctor dist. M.qv.2. n. EI. ubi ait 3 Quod Confessor indiscrete ministrans Sacramentum Poeniten- M.tiae tenetur non statim confiteri de facto is
suo indiscreto quando scilicet Consese Hsor suus poterit statim devenire in notiis taliam personae, circa quam indiscrete exer- iscuit uim clavium: & hoc ad minus ita isnetur, non in speciali exprimere culpam is circa quam, & modum quo indiscrete exer- Dcuit: sed vel prcci se in universali dicendo ,, sic, mea culpa indiscreth, O, indebite mini- stravi saeramentum P nitentiq; vel si urge- ,,ret eum conscientia de Confessionc facien-,, da super hoc in speciali, ut dicit argumen- ritum; quia est peccatum mortale speciale, is& circumstantiae specialiter aggravanteS, is
tenetur expectare opportunitatem confi- istendi alicui, qui ex tali Consessione pec- Dcaci, & circumstantiarum, non posset de- is venire in notitiam porsonae huic consese issae. Quod si nunquam possit haberi talis riConfessor, quin ex explicatione peccati, M& circumllantiarum posset devenixe in Dculpam, &personam isti confessam; iste ,, est in casu impossibilitatis ad confiten- ,, dum homini, quia plus tenetur ad prae- n ceptum non prodendi culpam sibi con- si fessam, quam ad confitendum explici- iste culpam suam: quia ad primum multia tapliciter ex lege naturae, ut Probant ratio- ri
523쪽
,, nes ad primam Conclusionem, & mu I- , , tipliciter ex lege positiva divina, ut pro-,, bant rationes ad secundam Conclusio,, nem. Ad secundam vero ad plus de le-,, ge politiva divina , ut dictum est dist. I . ergo iste confiteatur Deo. suintum casum addunt aliqui, nempe tunc Iicere Confessionem dimidiare , quando videlicet peccatum aliter revelari non potest, quin pariter reveletur peccatum per- lanae complicis, seu cum qua poeniten S peccavit. Ita docent Navarrus cap. I. nu. 3.&plures alii Casu istae. Verum opposita sententia communior est, & tutior, eamque indicat bubtilis Doctor dist. 2I. q. 2.n. 36. ubi ait: A De quid dico Quod non tantum pec-,, catum principale confitentis, & circumo stantias peccati s quia circumstantiae non se possunt bene revelari sine revelatione fa- , , cli , sed & persona secunda , cum qua , , peccatur 3 Quia autem confitens vult D famam personae, cum qua peccavit, sal-,, vare, id est , dcberet velle, sicut sui: imo D eo magis, quod persona illa sibi conjune a, , fuit in crimine: tantum enim magis te-,, netur ei ad boni restitutionem, quod persi illam amisit, & ad custodiam illius Dori ni , quod potest custodire, non obstante M ullo modo commisso. Haec Doctor, ubi licet solum expresse doceat, personam complicis dcbere etiam sub sigillo Consessionis celari a Consenario nihilominus satis indicat, ejusemodi personam complicis pone detegi in Confessione, quippe cum illam in Confessione manifestatam debeat Sacerdos Celare. Id autem aperte docet Doetor Angelicus in c. dist. I s. qu. 3. a. a. qu. uni c. s. ubi ait: Ad quintum dicendum , quod homo in Confesse sone debet famam alterius custodire quantum pates , sed suam confrientiam magis purgare debet; ideo si eircumstantia, cuae ducit incognitionem personae, fit ex necessitate Cosse, fionis , secundum regulam datam, tune debet consueri oecultando personam quantum patest : si autem non sit ae necessitate Confessionis , debet dimittere, ne alterius peccatum prodat. Ejusdem sententiae est Doctor Seraphicus S.
Bona v. q. dist. II. p. a. a. I. q. 3. n. Sq. Ubi sc,, scribit: Dicendum, quod aliena peccata, , aut sunt impertinentia ad peccati nota stri accusationem, sed ex quadem an ,, ciat ione refert ea, & ad quandam excuri sationem ille, qui confitetur, quia sola-- tium est miseris socios habere pqnarum; &,, malefacit, qui sic confitetur: sicut multi
simplices accusant aliquando omnes vici- is nos suos , ut miniis confundantur, ut nsi dicant: Sumus latrones, usurarii, per- Mjuri, & consimilia; & tales a Consessori-,,bus co rripiendi sunt , quia arctam for- rimam Confessionis non servant. Aut pec- ncata aliena nostris sunt conjuneta, & ad- D mixtas ita quod sine illis non potest be- , , ne culpa propria explicari, & tunc lici- ritum et confiteri eatenus, quatenus non is potest sine alieno peccato culpa propria is explicari. Unde aliquando in generali; ut is
si mulier cognita est ab Episco do ( quod si absit sufficit dicere, quod aliquis ma- Hgnus Praelatus eam cognovit. Si a persona , , Religiosa, sufficit, quod in generalitate is sua stet, quia satis apparet genu S culpae . nbi vcto delacndat ad personam singula- , , rem, increpanda est pei sona Confiten S. HSi vero peccatum non potest explicari is sine explicatione per lanae determinatae : Hut pote, si mulier inordinate a viro cogni- rita est; tunc si dicat de marito, non pec- cat, pro eo quod non potest aliter con- Hsteri propriam culpam. Et tunc non de- ,, betat tendi accusatio aliena, sed accusa- Milo propria. Et sic geneti ter verum est , quod peccata aliena non sunt dicenda in is Confessione, nisi eatenus, quatenus sunt si propria , nec Confessores debent inqui- , , rere . Unde illi Conse flores, qui ramu- Hsculos in Confessionibus inquirunt , & si audiunt de aliis malum, &sultinent, vix, ,, aut nunquam a peccato detraetionis excu- nsari possunt; & nesciunt mederi animabus, ridum patiuntur eos, qui veniunt ad me- richinam, alios accusando, sibi infligere rivulnus grave . Hucusque S. Bonadentv- D
Accedit S. Bernardus in formula honestae vitae, versos finem : De nullo prorsus sinistre loquaris ( quantumcumque sit verum , Tu
manifestum nisi in Confisione , is hoc ubi
non potes aliter manifestare peccatum tuum.
Quod autem ejusmodi complicis perm- nam in Confessione poenitens possit revelare licite: Probatur primo, quia licitum est uti jure suo, & propriam utilitatem corporis, aut animae quaerere; etiamsi inde sequatur incommodum proximi et licitum est enim ad defensionem propriae vitae facere aliquid, ex quo indirecte sequatur mors alterius: sed poenitens habet jus ad faciendam integram Confessionem, ut consulat suae saluti, di curae spirituali: ergolicitc potest illud
524쪽
peccatum manifestare, ex cujus manifestatione sequitur declaratio personae complicis, etiamsi ex illa manifestatione oriatur aliqua infamatio ipsius complicis apud Confestarium , maxime com talis infamia sit
parvi momenti, quippe cdm crimen Complicis uni dumtaxat homini revelatur, qui ei vices gerit, & districte obligatur ad
illud peccatum celandum. Deinde, eo ipso, quo quis se voIuntarie facit complicem , & participem alicujus criminis, etiam se subjicit poenis debitis,& omnibus appendicibus ipsius criminis: igitur cum peccatum istud commissum subjici debeat clavibus Ecclesiae, & explicari Consenario eo modo, quo commissum est, quando modus ille vel variat speciem peccati, vel illud notabiliter aggravat; Hinc est quod si non possit peccatum ille aliter manifestare, necessario debet explicare etiam peccatum compliciS.
Confirmatur: Idcirco Christus Dominus voluit fideles manifestare omnia sua peccata, etiam occulta bacerdoti, non obstante infamia, quae ex ejusmodi Confessione oritur: quia summa ex illa Confessione integra exurgit Poenitentis utilitas: Ipsa enim , inquit Concilium ridentinum sest. Iq. cap. s. husu modi Confisonis difficultas, ac peccata detegendi verecundaa, gratas quidem videri posset, nisi tot tantisque commodis ,-consolationibus sedaretur, quae omnibus digne ad hac Sacramentum araedentibus per Absolutionem certissime conferuntur: igitur si nono
stante propria infamia possim omnia peccata mea occulta Confessori revelare pro-arier summam utilitatem inde consequendam, quidni pari ratione potero manifestare personam complicis, ut videlicet integrae Confessionis fructum, & utilitatem consequar pDenique, licitc possum sinquit Lessus de
Iustitia c. II. dub. I a. aperire alienum crimen alicui personae, quando hoc necessirium cst, ut me in re magni momenti adjuvet: quia non teneor cum notabili meo damno alienam famam omnino illaesam servare: Ergo multo magis potero id aperirc
in Confessione quando hoc neceste est ,
ne tenear Peccata iterum confiteri, di possim ad instituendam vitam spiritualem a ConfesIario monita salutaria excipere, quibus maxime caveam periculum in idem Peccatum relabendi.
Quod autem penitens teneatur ad integritatem suae Confessionis j personam comisplicis manifestare, apparet ex statim dictis:
poenitens enim tenetur ad integre confitendum omnia peccata mortalia, quoties id
licitum est, nec ex alio majori praeccpto ab ejus impletione prohibetur: igitur si licite possit personam complicis revelare, quando id exigit Confestionis integritas, nec potest aliter suum peccatum manifestare , ad id praecepto divino tenetur. Deinde, virtute praecepti faciendae Confessionis integrae obligatur homo ad confitenda sua peccata, etiam turpissima, non
obstante summa verecundia, ac detrimento propriae famae apud ipsum Confessarium,
a quo forte, ut vir pius ac religiosus antea habebatur: igitur multo magis obligatur ad ea declaranda peccata cum pericuIo, ac praejudicio famae aliente: quando aliter non potest peccatum suum integre explicare. Consequentia patet; cum enim ex charitate homo magis teneatur vitare propriam infamiam, quam alienam, etiam mimis teneretur ad confitenda propria sua peccata, quam aliena: igitur cum teneatur sua, quantumvis enormia peccata manifestare, etiamsi incurrat praejudicium suae famae, multo magis ad id obligatur, quamvis inde oriatur quaedam infamia Proximi. Denique, si Initens non teneretur personam complicis manifestarc in Consessione, quando aliter peccatum suum declarare non potest, sequeretur conjugatos non obligari ad confitenda peccata, quae in actumati imoniali interdum committuntur;quando maxime uterque notus est Confessario;& subinde non posiste illa peccata a Confessario judicari, & retineri: at hoc videtur absurdum, utpote cum vergat in praejudicium salutis conjugatorum, nec-non in nimis relaxatam administrationem hujus
Diras primo: Pqnitens non potest decIarare in sua Confessione peccatum complicis, quin illum infamet apud Confessarium rat propter integritatem suae Confessionis non potest infamare proximum suum apud Confessarium: igitur nec illius peccatum revelare . Major constat. Minor probatur rQuando concurrunt duo praecepta simul servanda, quorum unum est juris naturalis,
aliud vero suris divini positivi, nec utrumque simul servati potcst, magis servandum est praeceptum juris naturalis, quam juris
positivi , si enim vigeat praeceptum positivum
525쪽
s og Tract. D Disp. II. Art. III. Sect. II. Quaest. III.
tivum faciendae Confessionis, &simul occurrat praeceptum naturale tuendae vitae proximi, masis teneor ad tuendam vitam proximi , quam ad faciendam Confessionem: sed integritas Confessionis est tantum juris positivi, prohibitio autem infamationis proximi est juris naturalis: isitur magis tenetur poenitens ad non infamandum roximum , quam ad faciendam Confesionem integram. Nego minorem, & ad ejus probationem dico, in eo casu non vigere praeceptum juris naturalis de non infamando proximo propter praeceptum, & utilitatem integrae Confessionis; non quod hoc praeceptum positivum per se deroget isti praecepto naturali; sed quia immutat circumstantias, quae in isto praecepto naturali includuntur, & sub quibus praeceptum naturale tantum obligat, quia praeceptum naturale conservandi famam proximi non est absolutum, & gene rate pro quocumque tempore ac loco, &quibuscumque positis circumstantiis , sed
tantum quando non occurrit causa rationabilis in contrarium, sicut constat ex aliis praeceptis juris naturalis . Nam, ut optime advertit noster Bosco disp. . sect.y. num. 28. praeceptum naturale: Non occides, non obligat simpliciter, & absolutc s nam licet occidere malefactores auctoritate publica, licet occidere auctoritate privata inlustum inva- forem vitae, dec. sed cum hac limitatione: Insontem, is iustum non occides, Exod. 23. v. . It cm, scandalum acceptum vitare juris naturalis est, sed non cum gravi detrimento proprio. Et hinc praeceptum positivum audiendi Sacrum die Dominica, cilicere potest, ut mulier, quae alioquin ad vitandum scandalum acceptum juvenis alicujus, illam inordinate diligentis, deberet se continere domis nihilominus ut impleat istud praeceptum, possit ire ad templum , quia non te-nctur se privare S ero, & impletione pr*cepti, ut cum illo detrimento prospiciat alteri, ex malitia peccaturo. Similiter cst praeceptum naturale defendendi Rempublicam: si tamen id nequeo facere absque revelatione sigilli Sacramentalis s cujus observatio est juris quodammodo positivi nulla est obligatio , quia tunc solum teneor defendere Rempublicam quando postum sine majori incommodo, quam sit commodum illud, quod Respublica accipi ct ex mea dcsensione: lam autem incommodum, quod oriretur ex revelatione sigilli, longe malus est, quam quodcumque commodum Reipublicae. Igitur ad Oropositum nostrum, jus naturale prohi-ens revelationem complicis cum ejus in-.famia , intelligitur , nisi adsit rationabilis causa , qualis occurrit integritas Confessionis, cujus bonum longe praestat infamatione complicis apud solum Confesta.rium, unde haec infamia non excusat ab integritatesmateriali Confessionis. His adde, quod magis habenda sit ratio reverentiae debitae sacramento Poenitentiae,& boni spiritualis ipsius poenitentis, quae requirunt udintegre confiteatur, quam tantillae jacturae famae ipsius complicis , cujus perdendae periculo ipsemet voluntarie se exposuit, ctim tale peccatum cum poenim tente commisit: quare praeceptum de integritate Confessionis non infert hic aliquid contra jus naturae, sed quod ei maxime consentaneum est; sicut nec Judex in foro externo agit contra jus naturae , dum reum cogit, ut complices declaret. & praecipit testi, ut accusati crimen proferat. Dices seeundo: Illud non est suadendum ad praxim, quod maxime Confessionem odiosam efficit: sed revelatio complicis reddit ipsi Consessionem poenitenti odiosissimam; ac subinde periculum est, ne ab ea poenitentem avertat: igitur id non est suadendum, & asserendum. Nego majorem; Propria enim infamia facit Confestionem odiosam ipsi poenitenti,& ex se magis avertit a Confessione, quam
avertere posset complex et nec tamen Pro pter illam verecundiam, & infamiam PC
nitentis legitime dimidiaretur Confessio et igitur neque dimidianda est propter infammiam complicis. Dices tertio: Peccatorum Consessio non alia ratione censetur ad salutem necessaria,
uam quia ita Christus D. instituit , Ac or-inavit: sed verisimile non est, Christum D. voluisse hoc Sacramentum instituere cum dispendio , & damno famae proximi, &obligastc p nitentem ad manifestandum critamen complicis, quando absque ejusmodi revelatione non potest intcgre confiteri: igitur pq nitens non icnetur, nec debet Pr pter servandam integritatem Confessionis personam complicis revelare. Nego minorem: Cum enim Christus D. Pq- nitentiae sacramentum instituerit per modum
veri judicii, inde fit, quod sicut in vero judicio reus habet jus declarandi crimeri sui complicis, quando id requirit, & 'T-cipit
526쪽
cipit Iudex, & accusator ac testis habet jus manifestandi crimen ipsius Rei , & eius
complices , quando id necessarium est ad perfectionem judicii, etiamsi ex illa declaratione complex patiatur damnum , tum in fama, tum in Donis fortunae, & vitae; sic in Tribunali Poenitentiae, poenitens seipsum accusans habet jus declarandi in confessione socium sui criminis, si haec declaratio necessaria sit ad integritatem confecisionis , licet ex ea declaratione complex
patiatur aliquod damnum in sua fama apud
Confessarium. Diras denique et Si poenitens teneatur revelare personam complicis, ut integre confitcatur, etiam tenebitur ad mani sellandum peccatum alterius , quamvis non complicis , si non possit sine hujusmodi manifestatione peccatum suum Consessario explicare, puta si dedit potionem alicui non conjugatae ad extinguendam prolem ex fornicatione, vel adulterio conceptam : sed hoc est falsum , poenitens enim nullum habet jus ad revelandum peccatum, cujus non est particeps , & reus, quodque in ejus societate non est commisium : igitur pari ratione non tenetur ad aperiendam personam complicis, ad observandam integritatem confessionis. Nego sequelam maioris: Et ratio disparitatis est , quod proximus per peccatum cum ipso poenitente non commissum , non se
subdidit perfectioni, judicii in foro Pq-
nitentiae circa ipsum poenitentem exercendi, neque Confessarius ex eo quod habet jus cognoscendi delictum poenitentis, habet etiam jus cognoscendi delictum proximi, quod non est circumstantia peccati quod ipse poenitens accusat et impertinens enim est ad potionem datam pro suffocando foetu, & procurando abortivo, quod
laetus natus sit ex adulterio aut fornicati ne 3 secus autem est de persona complicis, cujus delictum est circumstantia mutans speciem, vel notabiliter aggravans peccatum, de quo poenitens Confitetur. Adverte tamen, Poenitentem non posse manifestare personam complicis, nili quando id necessarium est ad integritatem confessionis; unde si quae Soror dumtaxat veniam liter peccasset, in non resistendo satis prompte violentiae fratris, stuprum ei inferre nitentis; non liceret ei sorori in confessione fratris personam, dc crimen detegere, quia Mi eo casu non haberet jus propter integria
tatem suae confessionis ad revelandum peccatum sui fratris; quia peccata venialia ,eorumque circumstantiae, non debent necessario in consessione aperiri: unde sufficeret ei dicere, non restiti ea, qua debebam animi
promptitudine, & fortitudine et , qui maad peccatum carnis impellebat. Idem dicendum de peccatis jam comminis, quae ubi denuo aperiuntur in confessione, non . debet
indicari persona complex, si nota possit est e
Confessario; ouia ejusmodi peccatorum accusatio non est necessaria ad integritatem consessionis et unde eo in casu satius est ejusmodi peccata itertim non confiteri , aut saltem cum ea circumstantia , quae personam complicem indicaret. Advertendum secundo , quod qui revelat peccatum complicis sine ulla necessitate , vel utilitatc, peccat contra justitiam, adcmque tenetur ad restituendam famam , quae ex tali indiscreta confessione adempta es.set apud confessarium; eadem enim est ratio infamationis in confestione , ac extra confessionem, quando id per se confesso non exigit: sed infamatio extra confessionem, quae fit sine necessitate , & utilita.
te, est injusta, & per se obligat ad restitutionem famae, eo convenientiori modo,uo haec restitutio fieri potest: igitur idemicendum de infamatione facta per confessionem- Petes i. Utrum, qui habet casus reservator, oratirrrate necessitate, possit confiteri non reis servatos ei Sacerdoti, qui non habet seu tatem absolvendi a reservatis non aperienis
do ei eiusmodi reservata precata . Affirmativam partem docet Alensis q. par.
q. I 8. memb. L ar. 2. sta ultimum, ubi respondens huic argumento. Propter quaedam peccata reccurrendum est ad summum Pontificem , oui habet plenitudinem potestatis absolvendi, sed ad ipsum non est recurrendum propter minora peccata, a quibus ah. solvere potest Sacerdos ordinarius: igitur aliquando necessum est dividere confessionem.
Ait: Dicendum , quod aliud est confiteri peccata sua uni Sacerdoti, & quaedam alii, ut sic minor appareat malitia sua, & aliud est, cum non possit absolvi ab illo, qui si immediate habet animae suae curam, de is consensu , & voluntate illius adire superiorem , qui potcst eum absolvere: ..
527쪽
modo enim dividens Confessionem mori vetur ex inordinata, & perversa volun -
tate, qua vult se in parte justificari ,
si cum se deberet contemnere. Secundo m
o do dividens movetur ex bona voluntate
propria, & aliena 3 quia sic providere se intendit saluti propriae 3 nec talis dicita tur dividete Confessionem, clim de con- sensu, & consilio unius alii confiteatur:
. Herum, Ut apparet, non negat Alensis, poenitentem debere peccata reservata aperirc Sacerdoti, a quo absolvitur a non reservatis 3 quippe cum aperte dicat , eum de consilio ipsius Sacerdotu debere recurrere ad Superiorem, ut ponsi eum a reservatis absolvere: qualiter autem posset Sacerdos id consulere . si poenitens ejusmodi peccata non aperiret Unde negativa sententia probabilior est , nempe quod confitens ei, qui non potest a
reservatis absolvere, tenetur etiam peccata reservata confiteri: Tum, quia cum Sacerdos
sit saltem indirecte poenitentem etiam a reservatis absoluturus , necessum est, quod ejusmodi peccata etiam cognoscat, ac de eis judicet ; Tum, quia horum peccatorum manifestatio plurimum inservit ad cognoscendum, utrum poenitens sit dignus Absolutione, nec-ne: nam horum ratione fieri potest, ut nullo modo sit absolvenduis, putasi habeat concubinam, quam non vult abjicere, si nolit restituere aliena, &C. Dices: Nullus tenetur eadem peccata bis confiteri , alioqui nimis grave esset onus Confissionis 3 sed poenitens tenetur peccata reservata confiteri et , qui habet potestatem ab eis directe absolvendi : ergo non dcbet ea confiteri bacerdoti non habenti potestatem ab eis .peccatis directc absolvendi. Nego majorem, quantum ad eum casum; rec enim illud onus iterandae Consessionis est tanti momenti , ut propterea debeat integritas Consessionis violari, maxime cum poenitens sibi hoc onus debeat imputare, propterea quod sua sponte hanc obligati
Dices seeundo: Poenitens non tenetur ad Consessionem, nisi Sacramentalem , quae
fiat apud legitimum judicem, qui possit solvere, via ligare; sed Sacerdos ordinarius non cst legitimus Judex, respectu peccatorum reservatorum, di consequenter Confessio ei facta non potest esse bacramentalis: igitur non tenetur ad illa peccata confitenda . Nego minorem: Licet enim Sacerdos me
non sit legitimus Judex ejusmodi peccato rum per se, & directe, ita quod si poenitens dumtaxat confiteretur peccata reserva
ta, non posset sacramentaliter de eis judica re: attamen est saltem indirecte eorum peccatorum Judex, quatenus videlicet confuncta sunt cum aliis, de quibus, sicut & de statu poenitentis, potest judicare: qua ratione
eorum peccatorum reservatorum accusatio ,
potest dici Confessio sacramentalis, quatenus illa peccata sunt veluti quaedam circumstantiae eorum, a quibus debet directe absolvere, eaque praesentem statum peccatoris in Confessione manifestandum concernunt, ut
judicetur an debeat absolvi , nec-ne. Petes 2. Utrum legitime post absolvi mor,bundus , qui nullum peccatum in particulari potuit eonfiteri , sed solum signa generalia doloris ostendere . Respondeo, moribundum illum considerari posse dupliciter, nimirum vel quatenuS, raesente Sacerdote, dat quaedam signa d oris, quibus ostendit se peccasse , & de eo dolere, sed ex eo quod subito privitur
loquendi facultate, non potest ullum Peccatum in particulari confiteri: Het conliderari potest, quatenus ante adventum Saeteris
dotis ostenderit quaedam signa Poenitentiae,& postulaverit Confessarium: interim vero omnem usum rationis perdiderit; ita ut Sacerdos adveniens non possit ullum ab eo Poenitentiae signum habere, sed tantum rescire a praesentibus, quod Poenitentiae signa dederit, & Confessarium petierit. Dico itaque moribundum hoc utroque modo consideratum legitime absolvi posse, ut colligitur ex Concilio Arausicano, c. H. Ubi dicitur 3 Subito obmutescens ( prout statutum es J baptirari, aut Paenitentiam accipere mistest , si voluntatis praeteritae tesimonium aD
rum verbis habeat , aut praesenti, in suo nutu , quo stiluet dolorem de peccatis signfeet.
Item Concilium Carthag. 3. c. Sq. ait in aegrotantes, si pro se res alere Ron possunt , cum Doluntas earum tesimonium sui dixerit , baptirentur: sim ter bis paenitentibus agendum est. Idem Carthag. q. cap.6T. II, qu. Paenitentiam in is itate petit , si casu ,
dum ad eum Sacerdos inditatus venit, oppressus infirmitate obmutuerit , vel in phrene- 'sim versus fuerit , dent Iesimonium qui eum audierunt, accipiat Paenite tiam :-fi
528쪽
De Consessione Peccatorum . si i
mitatio ereditur moritvrvs , reconcilietur per manus impostionem , infundatur ori eius Euebariclia. Nec valet reponere, Concilia haec dumtaxat loqui de Absolutione a censuris: hoc enim gratis omnino dicitur: Tum, cuia Concilia comparant hanc Reconciliationem
cum Baptismo, quibus significant se loqui
de reconciliatione, quae fiat pur Sacramentum: Tum , quia loquuntur de Reconciliatione, quae fieri dc beat ante sumptionem Eucharistiae: haec autem debet esse Sacramentalis in iis, qui inficiuntur peccato mortali, ut docet Conc. Trid. stis. I . cam T. Porro hanc veritatam aperte tradit S. Leo epist. O i. quae est ad Theodorum Episcop. Forojuliensem , ubi scribit dc reconciliandis per Paenitentiae Sacramentum , & ait: siuua si aliqua aeeritudine ita fuerint aggradari, ut quod paulo ante poscebant, sub praesentia Sacerdotis . significare non valeant , testimonia eis fidelium ebeumstantium prodesse de-hent ; ut simul is Paenitentiae , , reeouiliarionis beneficium eonsequantur. Ubi non loquitur de Absolutione a censuris et siquidem antea dixerat: Mediator Dei, hominum homo Iesus Christus hane Praepositis Eme me tradidit potesatem , ut is constentibus
fatisfactionem Paenitentiae darent . eadem salubri satisfactione purgatos ad Communionem sacramentalem per ianuam reconciliationis ac mitterent . Ubi clare docet, se loqui de Sacramentali Absolutione. Deinde, clim d
euisset qua charitate , & diligentia Sacerdotes se huic operi impendere debeant , subiicit: Si autem aliquis eorum, pro quibus Domino supplicamus , quocumque interceptui obstaeulo, . munere indulgentiae praesentis emciderit, is, priusquam ad eonstituta remedia
perveniat, temoralem vitam humana conditione Fnierit, quod manens in corpore non receperit , exutus carne , non poterit consequi .
Ex quibus aperte constat S. Leonem non loqui de Absolutione a censuris, quae potest etiam mortuis impendi , ut patet ex capite a nobis 28. sffragatur etiam ratio: Nam si talis Absolutio ellet invalida , maxime quia non
supponeret veram materiam, nempe veram sui ipsius accusationem, cum ostensione d lotis, ex quo bacerdos cognoscat, Poenirentem esse dignum Absolutione : at ita
non est , siquidem Poenitens lassicienter ostendit te dolere de peccatis cum Poeni, sinuam pollulat, & sam incipit generatim confiteri, cum petit Sacerdotem accersiris simili ferc modo, quo quis per Interm pretem confitetur, dum ipsi peccata sua consignat, ut ea Sacerdoti explicet 3 comenim astantes Sacerdoti praesenti Poenite tiam, & desiderium moribundi explicant, instar Interpretum ipsius Confessionem Sacerdoti exponunt , sicque ipse Sacerdoti jam praesenti vel uti per Interpretes peccata manifestat, ae Poenitentiae signa profert is Diras: Ad Absolutionem Sacramentalem praerequiritur Confessio , per quam status
poenitentis possit cognosci: atqui per huiusmodi signa , poenitentis status cognosci non potestra igitur , Sc. Deinde, per illa signa Confestarius nihil cognoscit , quod
ante non sciebat, nam tantum generatim
cognoscit talem peccasse rum at non potest exercere judicium sine distincta cognitione causae: igitur Sacerdos non potest juridicam, & Sacramentalem Absolutionem proferre circa hunc moribundum. Respondeo ad primum , negando minois rem, suffcienter enim per huiusmodi signa Sacerdos cognoscit, illum hominem egere Sacramento Poenitentiae, ac subinde reum esse peccati; neque enim ad hoc ut quis dir
iste absolvatur, necessum est, ut confiteatur aliquod peccatum in particulari. Nam si aliquis, qui multis annis in gravissimis vixisset peccatis, solum confiteretur unum H Catum veniale, v.g. se aliquando volunta rie distractum fuisse inter orandum , & subito destitueretur sensibus, se ndum omnes, deberet absolvi, & tamen, moraliter
loquendo , bacerdos ex illa Confestione non posset magis de illius statu judicare ,
quam si solum generatim dixisset se peccasse: ergo etiam hoc casu deberet absolvi. Ad seeundum nego majorem: Per ea nam que signa a poenitente exhibita Sacerdos cognoscit tanquam Judex in Tribunali Pq- nitentiae, hunc hominem Deum offendi sese, & de hoc dolere, quorum utrumque, saltem postremum, prius non noverat sub ea ratione Iudicis. Diees secundo: Si poenitens, qui absente Sacerdote, dedit Poenitentiae signum, valide & licitc posset absolvi, sequeretur , quod liceret per litteras, & internuntium confessario absenti peccata sacramentaliter confiteris sed hoc tanquam erroneum
dogma proscriptum est a Clemente VIII.& Paulo v. ut jam diximus agendo deforma hujus Sacramenti: igitur, &c,
529쪽
De Ministro Sacramenti Poenitentiae.
fasticae, es, se est eusuilibet viri fidelis, bis
ideo dirant, quod talis Consessio quodammodo est Iaeramentum Eeclesiae: probabilius tamenes dicere, quod non sit Sacramentum Mele.
Me , eum deseiat ipsi formale, scilicet potestas e misi: sed es aliquid loco qui .
Notandum secundo , potestatem ad absolvendum a peccatis Sacerdotibus novae legis a Christo D. concessam , declaratam fuisse Maim. Io. metaphorice, nomine rem vium, ubi Dominus Petro hanc potestatem spondens, ait: Tibi dabo elaves regni caelorum, is quodcumque ligaveris super terram , Porro, inquit , Seraph. Doct. HAE IN M ar. I. nomen clavis translatum est ad spi-- ritualia ab lysis corporalibus: In his au-- rem corporalibus clavis est instrumen-M tum ad removendum aliquod obstacu- lum. Quoniam igitur in spiritualibus in- M venimus aliquod obstaculum ad ingre-H diendum in regnum coeleste, necesse estis illud removere: ideo ad spiritualia n,
is men clavis transerimus, vocantes clam
M vem illam virtutem, perquam obstacu- , tum removetur, sive per quam excludiis tur, vel includitur . , Secundum hoc igitur notandum, quod ,, cum triplex sit obstaculum ingrediendiis in regnum, & triplex potestas illud res, movens, triplex est clavis spiritualis , H disserens secundiim gradum, & dignitam M tem. Obstaculum autem ingrediendi in is coelum, est debitum alicujus peccati , s. hoc autem est triplex. Primum peccatis, mortalis commisit, & hoc est debitum,a aeterni supplicii. Hoc autem obstaculum solus Deus amovet 3 quia removetur peria culpae deletionem, & ideo potestas hocis removens est potestas divina, quae ab ali-,, quibus dicitur elavis auctoritatis. Secun-,, dum obstaculum est debitum peccati conia tracti, de illud est debitum solutionis,, pretii, & hoc latvi potuit per eum, qui,s Poruit satisfacere, talis autem fuit soluso Christus; & ideo haec potestas removen
,, illud obstaculum est solius Christi . &
- vocant eam aliqui elavem excellantia. Te
M tium obstaculum est debitum peccati dia D missi, quia postquam homini dimissa estis culpa, adhuc est obligatus ad tem Dora-,, lem Phuam , & hoc removeri potest peris illum , qui potest peccati pinnam taxas, re: & talis est Minister Cnristi , nono, tantum Christus, de illa potestas est hos, minibus communicata , di vocatur ista
potestas elavis ministerii. Clim igitur triplex lit obstaculum, triplex est clavis. Prima scilicet auctoritatis, 1 qua est secunda, scilicet excellentiae, & haec est in solo Christo s & tertia est clavis ministeriit quae
descendit a clave auctoritatis, mediante clave excellentiae e & de hac dictum est Petro: Tibi dabo elaves rvvi caelorum. Paulo aliter hanc veritatem explicat Doctor dist. Io. n. q. ubi ait: Auctoritas judiciaria sententiandi, coelum huic aperiendum, vel apertum esse , potest intelligi tripliciter . Uno modo auctoritas
pliciter Principalis . Secundo modo , non principalis, sed praecellens. Tertio modo, non principalis, nec praecellens, sed partieularit. Prima lali Deo convenit propter duo: Primo, quia ipse solus ex se est iustus: imo ipsa justitia: Primum autem judicium non potest competere, nisi primo justo,
luia sudicium non est perfectum . nisiit justum, juxta illud P s. Feri iudieiam, iustitiam, siquidem judicare est, jus .
vel justum dictare. Primum autem iumstum oportet esse perfectissimum, de ita justissimum: igitur primi justi. Secundo, quia iudicare est Praesidentis , juxta illud Apostoli ad Rom. Iq. Tu quii er , qui iudieas alienum servum p Primus a
tem Praesidens non potest esse nisi Deus solus. Unde sicut non potest alii communicare divinitatem , sic nec primam potestatem judicandi , nec per Cons quens clavem simpliciter principalem , aperiendi coelum. Secunda clavis, scilicet non principalis , tamen praecellens, potest intelligi quantum ad duplicem praeeminentiam . Unam quidem m universalitate causarum judicandarum, aliam infirmitate sententiae definitivae. Et utraque praeeminentia potest convenire illi, qui omnia merita, de demerita novit, quae sunt cauta Pr pter quas coelum est aperiendum , vel claudendum, dei cum hoc habet voluntatem inseparabiliter conformem justitiae divinae. Propter primum potest in omnibus causistententiare, quia omnes ninvita . . Propter secundum potest eius senter tia simpliciter esse firma, & irrevocabilis, quia semper justa. Haec clavis cum utraque praeeminentia propric est Chriasti, qui novit omnia merita, dc deme
rita judicandorum . de semper sustitiae divi-3 na
530쪽
. nae conformiter iudicat. Nec i sta potestis esse in Ecclesia militante, saltem con- ., grue non Potest, quia nullus in Ecclesiata novit omnes causas judiciarias, nec ha-,, het voluntatem immutabiliter justam .is Tertia clavis, scilicet particularis,quan-M tum ad causas cognoscendas, & infir- ma , quantum ad sententiam ferendam,
is put1 quod sit aliquando revocabilis, po-- test conferri alicui in Ecclesia Militan- te, qui potest in illa causa nocte, &inis illa, secundum legem divinam rectc luisse dicare , & si quando praeter illam, senis is tentia ejus non erit firma, sed secundilmis illam erit firma. Potest ergo in Ecclesiata esse una clavis coelum aperiendi . scili-- cet auctoritas sententiandi particulariter,
A non irrevocabiliter, alicui coelum esse apertum. Congruit etiam istam esse in E cIesia, & hoc in Sacerdote, ut Hierarchia Ecclesiastica sit ordinata, di ultima redincantur in primum per medium. Norandum tertio, sigillum Confessionis nihil aliud esse, quam obligationem qua Confessarius tenetur ad servandum secretum de iis omnibus, quae audivit in confessione, et usutique obligatio idcirco metaphorice rimum appellantur 3 quia sicut secreta sigillo iolent oblignari, ne aliis manifesta fiant: ita pe cata Confessori manifestata, perpetuo sten. tio, quasi sacro, & inviolabili ligillo debent obsignari, ne aliis innotescant. Cum autemst triplex jus, quo quis teneri potest adservandum sibi demandatum secretum, nem-re jus naturale , divinum positivum , &Ecclesiasticum 3 Quaeritur an Consessarius hoc triplici jure obligetur ad celandum peccatum sibi in confessione manifestatum.
Solui Derecti legis Evangelieae est legitimus
Minister Suramenti Paenitentiae, cui feriaebeat Sacramentalis ConsuS Haec est deside determinata in Concilio Tridentino
sese. Iq. c. Io. Si quis dixerit. Sacerdotes, qui in peccato mortali sunt, potessarem ligandi, is solvendi non habere. aut non solum neredo.res esse Ministros avolationis , sed omnibui ,
, fingulis Christi faelibus esse dictum: Ruscumque ligamentis super terram erunt ligata O in careto , O, quaecumque solveritis Iuper gerram, erunt solum O, in cho , O quorum
remiseritis pereata remittuntur eis, On quorum retinueritis , retenta sunt: quorum verborum virtute quilibet absolvere post pereata.
publiea quidem per correptionem dumtaxat si eorreptus acquieverit ; secreta vero per Pomtaneam Confessionem, anara. R. Patet haec veritas ex facto Christi D. qui Joann. a. conferens facultatem absolvendi a peccatis,
solis eam ApostoIis dedit: nam com im sufflasset in eos , de dixisset: aeeipite Spuriium sanctum et statim subjicite suorum remseritis peccata, b e. Clarc insinuans illis solis haec verba dicere, qui per singularem ordinationem ad hoc Spiritus Sancti gratiam acciperente tales autem sunt soli Sacerdotes: igitur, &c. Probatur insuper eadem veritas auctori tate M. Patrum, qui unanimi calculo dotacent , hanc absolvendi potestatem solis S
cerdotibus novae legis esse concessam. Ita
S. Ambrosius lib. de Paradiso, & Iib. de
Poenitentia, ubi loquens de potestate ligandi, & absolvendi, dicit et Ius Me scis
est permissum Suerdotibus: S. Hieron. exponens illud Matth. id. Tibi dabo elades regni lorum et Habent, inquit , iudieiariam sto Dum alii Apostoli , habet is, omnis Ecelera in Episcopis, O, Presisteris 3 sed ideo Petrugeam spera iter aerepit, ut omnes intelligant , quod quieumque a veritate fidei, O societ te Ecclesiae separatur , nee a pereatis solvi , nee cclum potes ingredi.
Idem testantur caeteri Patres, maxime S. Leo epistOI. & ante eos S. Pacianua trae . contra Novatianos. Porro hanc veritatem
probat subtilis Doct. supra Iaudatus n. sex eo quod Sacerdos sit mediator inter Deum , & peccatorem: Congruit, inquit, istam auctoritatem esse in Ecclesia , , is haec in Sacerdote, ut Hierarchia Eccle- , siastica sit ordinata, & ultima reducan- ritur ad primum per medium: Hierarchia is
est medium inter Deum, peccatoremque Hreducendum. Hoc etiam congruit perfe- ,, ctioni causarum secundarum in esse mo- Hrali, Deus enim universaliter non negat Hcreaturis causalitatem, quae potest eis com-
petere, imo & illam communicat, de is ad ejus actionem causis secundis assistit. HEx quo ergo in est gratuito possibile is
est hominem habere istam causalitatem ,, reductivam , quae dicitur clavis, con- gruum est, quod hoc supremo in Ec- clesia, scilicet bacerdoti, detur. Eamdem veritatem aperte , de nitidc d clarat Seraph. Doctor dist. Iy. alia. q. I. ubi