장음표시 사용
131쪽
Quo unitas actus substantialis essenui non obstotquominus Filius solus Sit inCarnatuS.
Aggressus hanc tanti momenti quaestionem, S Th0mas duplicem solutionem exhibuit, alteram generaliorem, specialem alteram. Utramque dabimus. Et prima quidem ab hoc principi procedit cum plura in uno Sunt idem, quod uni convenit sub ea ratione Sub qua Sunt idem, necesse est omnibus conVeniat quod autem convenit unisub ea ratione sub qua eadem illa diStinguuntur, non necessario competit omnibus. Sed tres personae divina ita sunt idem sub rati0ne naturae ut Sub ratione pei Sonae diStinguantur ergo quae n0nnisi sub formali ratione
ter quin simul et Semel aliis competant. s. S. Thom. 3 p. q. 34 2 ad 2 l. a. v it. IV c. Gent. c. 39 . Rem illustrat analogiis et exemplis III D. 4 q. 2 a. 1
Homo, inquit, et Sinus communicant in animas et id00 quidquid communieat cum Sin in genere, Ommunicat etiam cum homine. Sed quia homo et asinus disserentiis etiam specificis distinguuntur, non oportet qu0d quidquid c0nvenit cum asin in disserentia speci- sica, On Veniat cum homine similiter. Et ita etiam si inpotentii animae, quia omnes radicantur in essentia una numero . Unde cum anima uniatur corp0ri dupliciter, et Secundum Ssentiam, ut est forma ejus, et Secundum
132쪽
necessarium S ut anima quae unituriculo et quantum ad essentiam animae, in quantum perficitur oculus inesse specifico, et Secundum rationem visivae potentiae, prout efficitur instrumentum videndi, conjungatur etiam linguae, quantum adeSSentiam animae, non quantum ad rationem potentiae ejusdem eadem enim essentia ani
mae quaeis in oculo est in lingua sed ibi secundum 90tentiam visivam, hic Secundum potentiam gustativam et, quod pluS St, aliqua potentia est quae nulli parti corporis c0njungitur quantum ad rationem potentiae, ut intellectus, sed solum quantum ad rationem Ssentiae Dico ergo quod tres personae distinguuntur quidem in personalitate, Sed conveniunt in natura. Unde quidquid uniretur Filio in natura, de necessitate uniretur Patri; non autem oportet, Si aliquid uniatur Filio in pers0na quod uniatur Patri. Non enim ponimus incarnationem Filii esse h0 modo ut sit uni sacta in natura, Sed Solum in personas et ideo non oportet quod ponamus Patrem incarnatum, Sicut non portet quod Si potentia visiva sit actus corporis, intellectu Sit actu corporis, quamvis conveniant in una HSSentia animae D. Si quis autem 0bjecerit aSSumptionem carniS, cum sit operatio quaedam divina, communem SSe tribu personiS, non essu ne it Sa natura re SponSUmeSt in promptu Di endum quod assumere duo importat, Scilicet et actionem ut 0rminum unioni S dicitur enim SSUmere,
quasi ad se sumere. uidquid ergo actionis importatur
in hoc verbo, totum est commune tribu S. . . Sed terminus
unionis est s0lum persona Filii, non Patris I et de Filius carnem assumpsit, et non Pater Vel Spiritus S. D. II D. 1 q. 2 a P col. 3 p. q. 3 a li). Uniunt ergo naturam etiatur et Filius et Spiritus sanctus sed Filius
133쪽
sibi Pat0rit Spiritu S. Filio. Et est exemplum, inquit S. Bonaventura. Si re puellae e Stiunt unam xeStem vestis incluiti est a tribu non tamen tres induuntur, Sed una S0la D. Nec quia natura divina saltem improprie dicatur a SSumpsisse, Simile quid de Patre di Spiritu S. profitendum est deest enim in ipsis ratio propter quam id de HSSentia praedicatur scilicet identi tas omnimoda cum persona SSumente. Sed haec, inquiebam generali0r est solutio. Restat ut specialem tradamus quam accipiemus et ip-Sam a S. Doctore. ori' sic ille prop0suit difficultatem III D. 6'. 24 2 , de unitate aetus essendi disputando Unum est esse Filii Dei et Patris. Si ergo unum est esse hujus h0minis et Filii Dei, unum erit esse hujus hominis et Dei atris. Sed nulla major unio quam ea quae est aliqu0rum Secundum esse. Ergo humanitas est unita Deo Patri B. Jam, audita Objectione, responsum audias u Ad secundum dicendum quod aliud est do De et aliud de omnibus aliis rebus, tua in Deo ipsa
essentia subsistens est, unde ibi secundum so debetur esse, imo ipsa est Suunt 8Se Subsisten S. Unde essentia a pers0na non disseri Secundum rem et ideo esse essentia est etiam esse et Sonae; et tamen essentia et per sona ratione disserunt. Quamvi ergo unum Sit esse, potest tamen e SSe conSiderari Vel prout est essentia , et sic non unitur humanitas in esse divino, unde non unitur Patri vel potest considerari prout est personae, ut sic unitur in esse divin D. Iactenus . Thomas, cujus meditanda objectio est et s0 iti0. Et quidem illa mirum extenuaretur, Si ii aSSentiremur qui, sicut tres pers0nas in Deo distinguunt, trinum etiam esse, nempe
relativum, p0Suerunt Lege Suare d De trita L. I
134쪽
c. 5 . t tenenda sententia est S. Thomae, qui constanter unum SSe praedicat, ut videre est uodl. 42 a. 1 de P0 t. q. 4 5 ad 19 D. n. 14 4 p. q. 17 a. ad 3 et . . uare manet integra dissicultas et aliun de petenda Solutio, quae tota continetur ultimis Angelici verbiS. Nimirum illud e se spectari p0test ut eSt esse personae, i. e. quatenus in Singulis et a singulis personis modo sibi proprio, vi relati0nis, seu hypostaticae pr0prietatis habetur ex quo sit ut esse personale Filii, qua Filii, n0nsit osse personale atris aut Spiritus Sancti. Itaque, Filius potest per esse suum eminentissime Supplere VisseS QSSe creati Seu quod in idem recidit, trahere naturam humanam in communionem esse personalis Sui, quin h0c ipso trahatur illii eadem ad esse personale caeterarum hyposta Seon. Verbum enim illud habet modo sibi ita proprio, ut ipsum si distinctum subsistens in natura divina distinctum, inquam, non ratione ipsiuSmet SSe, Sed ratione relationis qua resertur et opponitur alii a Sepersoni S.
0uod quidem aliqua an al0gia nonnihil illustrari potest.
Interroganti, iis Pater generat respondetur Natura. bjieiunii ver naturam esse tribus personi Communem, ac propterea Si natura, tanquam primo principi genera-
dem illa distinctione quam supra dabamus nempe Pater generat per naturam, sed ita tamen ut natura non Sit principium quo Pater generat, niSi quatenus implicat proprietatem seu notionem Patris distinctivam. Cf. 1 p.
si Hoc sensu et modo explicari polos colobris formulari Cyrilli
135쪽
pium pri Inum quo qui generat, Si natura, non quidem prout est communis, Sed ut e Sideterminata per has aut
illas pr0prietates individuantes Id ibid.). Itaque sicut
Pater generat Secundum SSentiam quae de Se communis est ita Filius assumit humanitatem Secundum esse quod et ipsum est commune RurSUS, Sicut Pater Solia generat, quia principium qu generat, veluti determinatur proprietate personali sua, ita Filius Solus assumit humani tatem, quia principium Secundum qu0d illam uni sibi personali sua proprietate desinitur. audi Pater generat per essentiam ut Subsistens distinetum Filius ut subsistens distinctum trahit ad Suum esse naturam humanam, et ideo nec generare, nec incarnari Sunt communia.
A lex : una natura Verbi sed incarnata cita scilicet ut natura serbi silincarnata non ut est communis sed ut est Filii, i. e. ut est velut assecta caractere nolionali siliati Otiis. s. Frange l. de Inearia. h. 35 . Ioeetiam senSta, est Petavio de Incaria L. V. c. 7 n. ), S. I. Dama Scenus diversam singulis personi divinis existentiam Ἀπα c t attribuit L. e Duabus Volunt. P. G. . 9 p. lo 3 , qualenta si exiSlentia ea dom, distinclis et oppositis proprie talibus ac modis issecta, diversa dicitur , i. e. distincto modo habita, ut loquitur Pelavius.
136쪽
Quo et quom octo, Salva unitate e SS et enti S unio Vsrhi cum humanitate facta Sit in unitate perSonae, non item in unitate naturas 2 In creatis nunquam invenire est unionem substantiatum quae fiat in unitate personae Vel Suppo Siti, quin natura prius essecta sit in unitate naturae cuju ratio e Stqu0d, ut duo conveniant in unum S SQ, OnVenire primo dubeant in substratum unius illius esse quod est una natura Vel Ssentia meque enim esse creatum in Se Subsistit, sed in natura tanquam in potentia Subjectante et siniente recipitur 4 , ac pr0inde tot esse debent actus existendi substantiale quot naturae, neque pilare ne ille pauci0reS. converS0, plane repugnat ut humanitas cum divina Verbi natura concurrat in unam SSentiam sitque n0va quid litas ex ambabus consata tanquam ex partibus constitutivis. Id nina respuit et 140stra fides et ipsa metuatio secundum quam si divina natura non habet aliquid p0tentialitatis, nec potest esse actu Venien Sin compositionem alicujus, cum sit esse primum infinitum per se subsistens D III D. 5 . 1 a. incenascitur dissiculias sane gravissima, quae tamen pari mod0
1 otios . Thomas id affirmat quolis exhibet esse creatum ut actum qui comparatur ad ossentiam ut ad potentiam sui receptivam; quoties docet illud id sem ab osso divino per hoc distingui quod divinum est SubSistens et irreceptum, creatum vero, g receptum in aliquo per quod contrahitur , si adhaerens SubStantiae , g acciden non
quasi per accidens se habens, sed quasi actualitas cujuslibet substantiae s. Cf. Quo di 2 a 3 et sup . p. 30, 31, 36, etc.
137쪽
the0rias miles de ni0 ne premit, qui sieri p0ssit ut sit
c0ncursu in unam et Sonam, quin hoc ipso nova natura consurgat Certe n0n 0lvitur nodus si tantummodo respondeatur humanam naturam non nisi mediate, id est, mediante perSona, unitam divinitati fuisse : nam ipsam et persona nihil, qu0d ad rem Spectat, a divina natura distinguitur. Hinc recte dixit S. Doctor, unita e SSe naturaS Sed in perSona quo quidem diei s0lutio tota
0uapr0pter ad 0bjecti0nem h0 modo prop0Si tam Persona Dei non est aliud a natura ipSius . . . Si erg0imio non est acta in natura, sequitur quod non sit acta in persona respondet 3 p. q. 24 2 ad 1 Dicen
dum qu0d, licet in Deo non sit aliud secundum rem natura et persona dissert tamen Secundum modum significandi, sicut dictum est: quia persona significat per modum subsistentis l . Et quia natura humana sic unitur Verbo, ut Verbum in ea Subsistat, non autem ut aliquid addatur ei ad rationem Sua naturae, Vel ut ju natura in aliud transmutetur; ideo uni humanae naturae ad Verbum Dei facta est in persona, non in natura .
Simile quid scriptum legimus de Unione . Inc. a. 1 ad 2 uamvis in divinis natura et supp0situm Sive persona non disserant realiter, disserunt tamen ratione, ut dictum est. Et de quia idem est subsistens in natura
l Altende velim, si intollige Persona, inquit, significat per modum subSistentis. Te en in quaerente, qui est qui St, SubSi Slit, habet esse, respondebitur : Hic vel ille, Pater, PetruS, id St, ei Sona. Natura autem non Significat per modum subsistentis : Cum enim natura nominatur, intelligimus essentiam id est, id quo quid est hujus vel illius speciei, id eliam quo quis primo operatur. Quapropter, etSi, de Deo dicta, vocabula illa significent idem, idem illud non significant sub eadem ratione seu sunctione.
138쪽
componitur, inde est quod ni facta est in persona ad cujus rationem pertinet Subsistere, non autem ad naturam quae importat essentiam rei M. Aliud igitur significatur per h0 quod die unionem in natura et aliud per hoc quod dico uni0nem in persona, cum aliu et alius modus unioni alia et alia formula contineatur Scilicet, quia nomine naturae et essentiae denotatur id praecis quod bis conceptibus e Sp0ndet, Uni Secundum naturam et essentiam eo tenderet ut Deus et creatura in unam naturam 8Sentiam, conquerent. Quia vero Omine personae sormaliter denotatur eadem Summa re ut est hic aliquis distincte subsistens in divina natura, non consequitur id uniri secundum naturam quod ad pers0
Sed alitus duce S. Thoma, odiendum est. Subsistere in aliqua natura substantiali nihil aliud os quam existere per eSSe num in hac natura . u Subsistere dicitur aliquid in quantum est Sub esse Suo ... Subsistere duo dicit, scilicet esse nempe sub esse suo et determinatum modum eSSendi ... quae determinati essendi est ex natura vel quid litate , D. 23 a. 1 ad 2 et 3 . Subsistit in natura divina Filius et ita quidum, ut ex illa et in illa sit Deus subsistit in humana pur quam habet ut sit h0m0. Orro, quod humana Christi natura cum ejus divinitate communicet in esse, satis n0n est ut in unam S Sentiam natura cum natura conculΤat neque enim uniost cum divinitatu sol maliter ut haec habet rationem naturae, Sed cum eadem ut est esse Filii no ut novum exurgat perandi principium , sed ut humanitas habeat ex unione consistentiam extra nihil. Quae enim est distinctio rationis inter essentiam et per80nam, eadem ipsae
139쪽
est inter essentiam et S se pers0nale Filii l , cum illa Summa re quae Dela S St, una eademque simplicissima sua persectione quidquid Sub utriuSque c0nceptu venit, exhibeat et expleat. Neque l0cus est timendi ne divel Sa consurgat natura composita, quod humanitas cum esse divino communi cet nam, praeter quam qu0d SSe divinum, quippe quod sit actu undequaque purissimus et in sinitus, recipi 0n 0test in Subjeci quod actuet ut causa sor-
malis, nec in creaturi etiam ex Ompositione qua c0eunt essentia et eSSe reSulla re tertia, Seu comp0Sita quaedam essentia quae Sit ex utr0que c0nslata 2 , uti S. Th0mas seu odi 2 a xljuribus d0cuit u Sse enim nonost aliud quam actualitas substantiae vel essentiae D I p. q. 44 1 actualitaS, inquam, non parS, neque pr0prietas, ut quidam impropriissime l0quuntur. Caeterum, non de Sunt analogiae quae n0s in aliquam tanti mysterii intelligentiam manuducant. Sane, nobiSaecidunt multa quae ei Sonae nostrae Sic unguntur, et in persona in Sunt, ut naturam humanam n0Stram in aliam naturam compositione sui minime trahant si Persona non recipit additionem distinguentium ipsam et complentium in eSSe pers0nae, Secundum quae completa esse dicitur I sed aliorum quae pel Sonalitatem non CaUSant, non St inconveniens ut additi0nem recipiat non
mutata scilicet ejus natura): sicut Sortes recipit additi0nem scientiae, nutrimenti et hujusm0di . . . t II D. q. 24. 1 ad 1 . Rursus 3 p. q. 3 a. l. ad 2 col. inc0rp. et uodi 2 a 4 0n est contra rationem per-Sonae Sic communicari ut subsistat in pluribus naturi
140쪽
quia etiam in personam creatam OSSunt plure naturaec0ncurrere accidentaliter Sicut in pel Sona unius homi nis invenitur quantitas et qualitas. Hoc autem Si proprium divinae p0rsonae propter ejiis infinitatem, ut si atin ea concursu naturarum, non quidem accidentaliter, Sed secundum subsistentiam D. Cave tamen, Ut in utr0que textu monuit te doctor Angelicia', ne quod ad modum analogiae cujusdam propo Si tum St, convertas inparitatem Uni enim in pei Sona quae accidentium est, si secundum in haurentiam, et asser subjecto SSe quoddam accidelitate I unio autem humanae naturae acta est Secundum Subsistentiam, ita nimii iam ut nullum esse per SeipSam asterret, nec substantiatu nec accidentale. Sed cata Saret tantum novam habitudinem esse personalis praeexistentis cujus Verbum den0minatur et est