장음표시 사용
101쪽
quod Joan. 3. dicitur: Nis quis renatus 1ucrit cx aqua, o SFH tu Sancto , non potest introire in Regηum D i, & Joann. 6. Nismanducaveritis carnem ii hominis G. & Luc. I S. Nis poeniten tiam egeritis, omnes ui peribitis: colligunt omnes Doctores dari prςcepta de Baptismo, Eucharistia, & Paenitentia; ergo ex eo. dem modo loquendi, quo utitur Apost. aperte colligitur praeceptum speciale Fidei, prout generali opponitur, & communicum loquatur expresse de ipsa Fide . 6 Dico a. Si ly, speciale, & secundum se, sumatur prout opinponitur ad ly, per aliud, etiam falsa est prςdieta Propositio itaut verum sit dari praeceptum de ipsa Fide, & ejus actum secvn.
dum se, non ratione alterius, vel conjunctionis cum alio . Prob. I. ex adducto testimonio D. Pauli, ubi de Fidei secundum se non ex coniunctione cum alio,ait: Sine Fide &c. Ex quibus Verbis, ut vidimus, colligitur praeceptum Fidei: ergo
speciale, non ratione alterius. Item idem Apost. ad br. I I .ait: Accedentem ad Deum oporret credere. Item 1 .eXpres Se dedit Christus praeceptum speciale Fidei, dicens: Creditis in Deum,
oe in me credite. Item Eccl. a.dicitur: iaci timetis Dominum, credite illi, ubi, ut constat, sermo est tam de actu, quam de habitu Fidei specialiter, & secundum se, non ratione alterius: ergo Fides secundum se, & non ex conjunctione cum alio cadit sub
7 Dico 3. Si praeceptum sumatur, ut respicit tempus, pro quo est obligatio eliciendi aetum Fidei, silc specialiter, & secum
dum se obligat; non solum ratione alterius. Probatur primo. Nam certum est, ut constat ex supradietis,
dari praeceptum eliciendi actum Fidei;& Tambur.fatetur,dum solum negat inveniri tempus determinatum, pro quo obligat; sed hoc praeceptum esset otiosum, si nunquam per se obligaret, sed solum ratione alterius; ergo dicendum est aliquando secundum se, & absque conjunctione cum alio obligare. Prob. minor, quia si solum teneremur elicere actum Fidei ratione actuum aliarum Virtutum,qui sine eo non possitiat este obligatio no proveniret a prςcepto Fidei, sed ab aliis prcceptis, qui biis connectitur;& sic otiosum,& frustraneum esset prcceptum hoc eliciendi actum fidei. Neque ratio Tambur. quia scilicet non reperitur
102쪽
tempus determinatum, pro quo obliget, est sussiciens ad ins xendum , nunquam per se obligare hoc praeceptum, ut proba- v imus. Ioquendo de praecepto Charitatis, stupra Prop. 7. n. 6. Prob. 2. Quod est necessarium necessitate medii ad salutem , si est actus liber, &in potestate nostra , est etiam necessarium necessitate praecepti, sed Fides, & actus ejus,. secundum se , ct ex sua speciali ratione est necessariae necessitate medii ad fa- Iutem ergo ex se , & ex sua speciali ratione cadit sub praecepto : sed actus necessarii necessi tale medii ad finem, sunt tam diu necessarii usque quo acquiratur finis : ergo praeceptum de eliciendo. ad tu Fi dei secundum se , & specia liteo obligat pro
toto tempore vitae; tunc enim acquiritur finis : ergo non solium obligat ratione sterius; quod esset nunquam obligare hoc Praeceptum ,. ut probavimu&- ΜMor docetur communiter a Theologis, & patet ex eo, 'quia. ad prudentem Legislatorem spectat dare praecepta de mediis necessariis ad finem. Μinon aperte videtur insinciata Marci ultimo, ubi Christus ait: micrediderit oe baptistatus fuerit alvus erit, qui vero non crediderit condemnabitur ubi & necessitas Fidei ad falutem ponitur , &exclusio a salute aeterna in non credente, cuius maJus signum haberi non potest de necessitate medii. Minor subsumpta co stat ex disterentia medii permanentis,&transeuntis medium enim permanens semeI necesse est apponi, quia semet appositum perseverat, . & Operatur,. & huiusmodi est Bapti simus , qui semet receptus sufficit , quiae imprimit characterem indelebilem aetus autem nostri, cujusmodi sunt actus Fidei,sunt
transeuntes ,. & ideo toto tempore vita ,, quo durat eorum Iam Cessitas; oportet durare praeceptum ad eos obligans, specialiter , α secundum sie, non ratione alterius, sicuti specialiter , ct secundum se sunt media . Ut autem clarius percipiatur quando obligat, sequentem, Prepossitionem oportet eXaminare,.
103쪽
Satis es Dium Fidei semel in vita elicere. x DRaedictam rationem prosequendo, probamus non sub ficere actum Fidei semel in vita elicere:ubi in primis alVerte, qubd I ambur ait loc. cit. n. t. sufficere semel in vita actum fidei elicere, loquendo de necessitate medii; nam loquendo de necessitate praecepti, praecise , docet id, quod retuli
mus Prop. prςz. de necessitate autem medii agemus infra prop. . coroll. 2. n. I . hic autem solum agomus de necessitate prς
cepti, licet hec eg illa colligi debeat. δε bic ergo prosequendo prςdie tam rationem , prςsientem Propositionem improbamus . De ratione medii ad aliquem
finem necessarii, si est res transiens, oportet, ut pluries repet 'tur usque ad assecutionem finis & de medio necessario ad finem Oportet dari prcceptum; imo potius implicite datur praec Ptum ad naturam ipsius consequens, sed Fides, non solum probabit vi, cujusmodi est res permanens, sed etiam pro actu est necessaria necessitate medii, non solum ad primam Gratiam, sed etiam ad vitam aeternam consequendam; ut patet eX verbiis rel. Marci ult. ubi sermo est de actu: ergo de actu Fidei datur prcce pium ut pluries repetatur Major quo ad primam partem pateteXemplis, tum in naturalibus, tum in moralibus: in naturalibbus quidem: quia namque cibus est necessarius ad su stentandam Vitam, & est res transiens, non sufficit semel cibum sumere: eNquo etiam patet secunda pars: nam quia ita necessarius est, prς-Ceptum sumptionis involvitur in ejus necessitate: patet etiam in
. . . nam BaptismuS licet sit necessarius necessitate medii ad salutem, tamen quia est permanens in suo esseetu, nem; non est repetendus; quam rationem assert tertio loco S. Th. 3 p. q. 66.art. 9. & adducit Aug. ad probandum Sa Cramentum Baptismi non debere reiterari, e converso vero Sa cramentum Poenitentiae est reiterabile,immb princeptum Diyi'
num mul toties urget ad illud reiterandit,ut dicemus Propos 59-
104쪽
eruo similiter dicendum est de quocumque necessario necessita te medii; dum urget eadem ratio.
Quod si dicas in casibus ad dumis, ideo replicari debere illa
media, quia nova necessitas urget, non praecise , quia sunt alia quid transiens; quod non evenit in casu nostro, cum semel illa credere sussiciat. Annuo quidem ad ζquatam rationem illam esse; at nego ita non evenire in casu nostro: nam ut infra Prop. 22. eXaminabo, pluries actus Fidei repetere necesse est, & etiam quia cum Fides sit directiva circa finem, & intentio finis interrumpatur aliquoties , ut iterum assumatur iter gratia finis, oportet ad finem iterum respicere, quod fit per repetitionem actuum Fidei; in quo sensu videtur dixisse Apost. Dum fumus in corpore peregrinamur is Domino, per Fidem enim ambulamus; longa enim haec permgrinatio, & saepe interrupta, a prima intentione , & cognitione finis, continuo nequit regulari; sicut non semeInavigationis tabulam, quae dirigit nautam, ut ad ignotum perveniat portum , respicere oportet, sed saepe, & frequenter, ne aberret a fine: unde ex parte Fidei, sic loquitur Guillelmus Parisiensis lib.de moribus cap. r. 'osum stella Cardinalis, navigantibus per mare mundi Bullus, Portumo landens, o Patriam.
a Sed quia hucusque de necessitate medii simul, & praecepti
sermonem fecimus, merito quςris, an necessitate pincepti tanctim aliquando teneamur actum Fidei elicere ἶ Ad hoc varia tempora assignantes, respondent Doctores; sed quia plura illo rum sunt in ordine ad aliud; sollina assignabimus tempus, quo per se obligat: & primo assignatur communiter pueris pervenientibus ad usum rationis, si sint inter fideles nutriti, & Fidei mysteriis imbuti, ipsum usus rationis initium, quemadmodum ex doctrina S. Th. tenentur se convertere in Deum: similiter tetretur adultus quam primum ei staffcienter proponantur mysteria Fidei, si antea ea invincibiliter ignorabat: alias ex infideli negative evadet infidelis positi ve; & hoc est necessarium non sotalum necessitate praecepti, sed etiam necessitate medii; & in hoc
105쪽
nam si precepta positiva obligant pro loco, re tempore , quod. nam congruentius tempus assignari potest Z Tum quia approxi malo potentiς objecto, si est necessaria, necessario fertur init. lud , nisi debilitas potentiae obitet; si vero est libera, libere , nisi voluntatis efficacia, & astectus desit: cum ergo his temp6.ribus proponatur objedium Fidei menti fidelis, si non prorum.
pit in actum, vel in modicam voluntatis erga Fidem arietisi nem, vel in torporem referri debet , quod quam longe sit aprςparatione animi, ad quam tenemur, aperte constat: quinamqucso, dum de sua proseisione audit loquentes, tacet λ quinam oblata sui ossicii occasione non excitatur ζ Quem nisi infirmum oblatus cibus esurientem non allicit λ Solus ergo fidelis, oblata Fidei, quam profitetur, materia, torpescet 8 Oblata festivita. tis memoria, dormiet tanquam potens crapulatus a vino Θ Ob
lato suavissimo cibo, non properabit ζ Nonnisi infirmam Pi dem suadere mihi possum,
Fides late dirata ex teriimonio creaturarum , Amilis
motivo ad justifcationem si ficit. UT sciamus cito quinam actus Fidei sit in prςcepto , opor.
tuit, quamvis ordinem aliqualiter immutemus statim hanc Propositionem ad eXamen vocare, quδ disseremus, quς- nam Fides sit necessaria ad justificationem: pro quo 1 Prςmitto primo,duplex necessarium a Theologis distingui, aliud dicitur necessarium necessitate medii, liud necessitate prς-cepti; necest rium necessitate medii est illud, sine quo finis nullo modo obtineri potest, etiam si inculpabiliter illud non apponatur,cujusmodi estBaptismus respectu infantis,sive invincibiliter ignoretur, cujusmodi est Fides respectu invincibiliter eam ignorantis : necessarium vero necessitate prccepti, est illud, quod ad finem obtinendum requiritur,sed impotentia, vel ignorantia it vincibilis , quς excusant ab impletione precepti, non impediu*ζconsequutionem finis, prςcepto inculpabiliter non impleto
106쪽
a. Praemitto secundo: circa necessitatem Fidei suisse plures errores: Pelagiani namque iebant, cognitionem supernaturalem esse quidem utilem, minime necessariam; de quo vide D. Aug. lib. 1. de gratia Chryli cap. 1 S lib. a. cap. 26. Manichςi vero pollicebantur demonstrationem omnium rerum , quas docebant I unde necessitatem Fidei explodebant: quem errorem deinde sequutus est Petrus Abai lardus, contra quem scribit D. Bern . quem deinde suscitavit Raymundus Lullius: qui error videtur derivatus a Gentilibus qui promittebant suis sequacibus foelicitatem, absque ulla cognitione supernaturali. Fumrunt etiam Semipelagiani,qui licet necessitatem Fidei ponerent; tamen initium Fidei esse ex nobis asserebant, taliter quod sine auxilio Gratiae credere possemus, licet aliqui eorum internam illustrationem, & excitationem admiserint, ut constat eX D. Aug. lib. de bono persever. cap. 1eX D. Hylar. EF i. ad Aug. Unde Innoc. X. scel. rec. damnavit hanc Propositionem: Semipelagiani admittebant praevenientis gratiae nece itatem ad gulos actus, etiam ad initium H ei. 3 Fuit etiam quorundam Catholicorum opinio , asserentium , requiri eX parte voluntatis auxilium supernaturale ad
justificationem, in quo disterebant a Pelagio: attamen dX parte Intellectus sufficere habitum infusum Fidei super naturalis , simul cum Charitate, sine aetu Fidei supernaturalis; & hoc omni tempore sussicere homini ad justificationem, cui non est vel praedicatum Euangelium, vel annunciatum aliquod supernaturale. Hanc sententiam, quamvis sequutus fuerit Μagister
Soto lib. 2. de natura, ct gratia cap. H. in impressione facta Venetiis, postea tamen illam retraetavit, ut patet in impressione saeta Salmant in fine quarti sent. Deinde Andreas Vega lib. 6. in id cap. 17. ct a z. asseruit, quod licet omni tempore fuerit praeceptum de Fide supernaturali , nunquam tamen fuisse necessariam necessitate medii,sitne quo nullus consequatur salutem: sed etiam modo, qui laboraret ignorantia invincibili Fidei Christianae, poterit justificari, ct salvari absque actu Fidei supernaturalis; sed sussicere naturalem cognitionem, quam de Deo habemus per creaturas.
Haec opinio disteria Pelagio quia Vega requirit ad justifica- tionem
107쪽
tionem auXilium si per naturale, quo homo eliciat ac tum Cha ritatis,qui in voto,& implicite continet Fidem,quo prς suppost ta illa naturali cognitione de Deo justificaretur. Secundo dii fert ab illo , quia Pelagius in omnibus negabat necessitatem Fi dei Vega in iis tantum, qui ignorantia invincibili my steriorum
Fidei laborarent ; verum , quantum ad istos, cum Pelagio con venit: etiam quantum ad exclusionem auXilii eX parte Intes. lectus ad credendum. Cum hac coincidit opinio, quam conatus
est promovere P. I cann. ΜartineZ de Ripalda, de qua vide de
Est denique alia opinio modo damnata, asserens, sussicere ad justificationem Fidem late dictam, ex testimonio creaturarum, similive motivo. Haec disteri a prςcedenti, quantum ad hoz, quod illa cognitio naturalis posita a Vega eX nullo capite potest esse supernaturalis, scilicet neque eX parte objecti, cum cognitio naturalisnon possit pertingere ad objectum supern aturale,cum sit lumen ordinis inferioris, & mysteria supernaturalia Fidei
sint indemonstrabilia, ut docet S. Th. 2.2. q. I. art. b.iu Calae corporis ibidem prosequitur Bann. Caeterique Comm. D. T. &oppositum attinet ad haeresim Manichςorum, & caeterorumquOS D. 2. retulimus : Item neque ex parte modi, quia habetur per lamen naturale Intellectus: caeterum haec posterior potest
esse supernaturalis quatum ad obieetum, quia fide acquisita,vel humana, potest quis ferri ad objectu m supernaturale, ut patet
in haeretico, qui respeetu articulorum, quos non negat, habet fidem acquisitam, quae tamen terminatur ad objectum supernaturale . haec tamen quo ad modum esset naturalis, quia innititur testimonio creaturarum, non Divino revelationi. Quantum vero ad auxilium requisii tum tam ex parte Voluntatis , quZm QS parte Intellectus convenit cum Pelagio, quia ad eliciendum actum fidei humanae, seu ex motivo humano, non re
quiritur aurilium supernaturale; his praemissis Dico . Tam opinionem Vegse , quam praefatam , S. Scrip turae testimoniis, & rationibus Theologicis convinci esse falsas. Forte Opinio Vegae continetur in hac Propositione damnata, ii' lis verbis, Ditiν motivo , quod est ratio naturalis eX creaturi desumpta: & expresse desumpta est ex P. Joan. MartineZ cita
108쪽
Prob. I. Discursu, quo utitur S. I h. p. p. q. I. art. I. Necessarium est, ut agens liberum, ad hoc, ut eliciat aliquos adfus in ordine ad finem, ipsium prςcognoscat: sed ad hoc ut homo iustificetur sermo est de adultis) debet per Vegam elicere actum
Charitatis: ergo oportet ut praecognoscat Deum, qui est finis actus Charitatis: sed Deus, ut est finis actus Charitatis, nequit cognosci cognitione naturali, sed lumine Fidei, seu cognitione ab ipsomet Deo revelata ergo ad justificationem hominis requiritur Fides proprie dicta, seu cognitio per Divinam revelationem . Μajor patet, tum ex ratione actus liberi, qui cum sit voluntarius,debet esse a principio intrinseco cum cognitione finis , quae est communis definitio voluntarii tum CX communi proloquio ab Arist. desumpto: nil volitum, quin praecognitum, tum ex disterentia agentis liberi, & agentis secundum naturam. Μinor docetur a Vega, & a nemine Catholicorum negabitur; αconsequentia sequitur. Minor subsumpta probatur, & primo quo ad primam partem, quae militat contra Vegam. Deus est finis actus Charitatis, ut Auetor supernaturalis, ut bonum supernaturale, idem namque est o edtum Charitatis in via,& in Patria, licet diverso lumine cognitum , unde ait Apostol. ἡ tas numquam excidit; & in1uper haec est disterentia inter acturr Charitatis, & dilectionis Dei naturalis: sed Deus, ut Auctor
supernaturalis,non potest cognosci cognitione naturali, quς habetur lumine naturali Intellectus,ut dicitur.Ιf 6 .Oculus no vii Drus abstuc te quae praepara sti exprestatibus vel diligentibus te,& etiaratione patet,quia lumen naturale no potest extendi ultra limites veri cognosci bilis ordinis naturalis, cum requiratur proportio inter potentiam, & objectum, & ne extendatur extra spha ram suς activitatis ergo Deus,ut est finis actus charitatis,nequit cognosci naturali lumine. Totum hunc discursum compediavit
Ap ad Rom. I o. uomodo ergo invocabunt, in quem non credideruntδ
Nec sussicit cognosci Deum, ut Auctorem naturae, ut possit diligi,ut Auctor supernaturalis; nam sic actus voluntatis ferretur in objectum incognitum, quia ex ratione, qua in ipsum ferturo formaliter, est incognitum; & sic non esset cum cognitione finis formal unde illa cognitio Dei,ut Auctoris naturae,perinde est, ac si non esset: aliam namque rationem diligeret, aliam
109쪽
vero cognosceret. Insuper : de ratione agentis liberi non s6.llim est cognoscere ipsum finem materialiter, nempe rem , qu est finis, hoc enim etiam brutis competit: sed cognoscere iri
sum finem formaliter, scilicet ut habet rationem finis , &di cit ordinem ad media: sed Deus; ut finis aetus Charitatis , est Auctor supernaturalis , &assequibilis per media superna.
turalia: ergo oportet praecognosci saltem ipsum esse finem sit. pernaturalem, quod nequit cognosci lumine naturali. Prob. deinde quo ad secundam partem minor subsumpta ,& directe impugnatur Propositio damnata; sicilicet hujusmo di cognitionem debere esse per Divinam revelationem, & con.
sequenter non sufficere , ut sit eX testimonio creaturarum .
Nam ad hoc ut Voluntas actu efficaci exeat in actum Charita. tis, diligendo su per omnia Deum, ut finem supernaturalem, debet ipsum certo cognitum prς supponere; ut finem superna. turalem, sicut nec sperare potest Beatitudinem supernaturalem, nisii certo constet illam dari; sed haec certitudo non potest haberi , nisi per Divinam revelationem, quς est infallibilis , non vero per fidem acquisitam, seu ex testimonio creatu. rarum , quς est fallibilis, & potius causat incertitudinem: ergo Deus ut est finis actus Charitatis debet cognosci lumine Fi dei, proprie, non late dictς , per Divinam revelationem , non fide acquisita, vel testimonio creaturarum. Maior patet, quia circa objectum incertum , &de cujus existentia dubitatur, non possunt versari, nisi actus inefficaces, conditionati,& timidi, & cum cognitio sit fundamentum volitionis, si cognitio non excludit omnem dubietatem, nec volitio potest undequaque habere stabilitatem. s Prob. 2. Conclusio. Ex utraque opinione sequitur , initium nostru salutis esse ex nobis, quia esset, vel ex illa naturali cognitione, quς est ex nobis, vel a fide acquisita, &moti-VO humano, ad quam neque requiritur auxilium supernaturale; quod esset Pelagianum, & quamquamjustificatio ipsa haberetur per auxilium supernaturale, tamen initium hujus justificationis esset ex illa cognitione, sine auxilio supernaturali: quod tamen maius est eo, quod asserebant Semipelagiani, scilicet initium Fidei esse ex nobis, cui tamen necessitatem Fidei
110쪽
fatebantur: nam per istos, non solum initium Fidei esset ex nobis, sed neque necessitas Fidei Divinae ponitur . Error tamen Semipelag. proscribitur in Conz. ArauX. can. 92 his verabis . Si quis scut augmentum , ita b initium Fidei , ipsumque
credulitatis afe ttam, non per gratiae donum, sed naturaister nobis in se dic si , Apostolicis dogmatibus Moersarius probatur M. Unde Apost. I. ad Tbessalonic. a. ait: Gratias agimus Deo me intermissone, quoniam cum accepissetis ὰ nobis verbum Dei , non accepi His illud ut verbum bominum, quod est credere fide humana; sed sicut vere est verbum Dei, qui operatur in vobis, qui credidimi: quod pertinet ad Fidem Divinam, propter Divinam revelationem, re ex auxilio Dei . Insuper, sicut D. Aug. lib. de Praedest. Sauritorum cap. 3. arguit contra Pelag. asserentes posse homines sine speciali gratia intrinseca credere mysteria Fidei , ex verbis Apost. 1 . ad Cor. . cuid tabes, quod non accepisti 'Si autem accepisti, qui loriaris, qua si non acceperis 3 Sic etiam
contra utramque siententiam , quam impugnamus, eisdem
verbis arguere possemus; cum isti cognitionem, per quam justificantur, sine auxilio Dei accipiant. Et magis eos urgere sequentibus verbis Apost. Auis enim te discernit 8 Nam istorum aliqui possent aliis non credentibus dicere, se discerni virtute proprii Intellectus pertingentis ad illam cognitionem de Deo ratii vero discerni per fidem, quam testimoniis creaturarum prestiterunt, quorum neutrum est ex Dei auxilio, & licet admittant auxilium supernaturale Dei, per quod justificantur , dc complete a non justificatis discernuntur; attamen radicaliter, &initiative discernerentur per illam naturalem cognitionem , re Fidem habitam ex testimonio ereaturarum, es consequenter ex viribus naturalibus : quod neque admittendum
est, etiam enim radicalis discretio ordinis supernaturalis, re initium salutis, in Deum Auctorem supernaturalem , ut in bonorum omnium Largitorem referri debet, ut a Semipelagi
6 Probatur tandem locis S. Script . in quibus necessiitas Fidei supernaturalis ad justificationem exigitur. Et in primis ex illo ad Hebr. o. ubi habetur. Sine Fide impossibile est placere Deo .
Ubi Apost. loquitur de illa Fide, quam paulo ante definierat.