장음표시 사용
131쪽
112 Gedeonis Gladius. sit 3 Nesciens enim quid facit, ct propter quid facit Consessio.
nem, nonnisi videtur historiam narrare.
Quantum vero attinet ad postrema verba, quibus dieitus
Etiam si per negligentiam culpabilcm G. major additur lapsi
falsitatem temeritas dum etiam negligentia Culpabilis app6hi tur, quae nullatenus eXcus re potςii 3 peccato. Unde praeter. quam quod horum cognitio est BCcest i ta necestitate medii, ut
modo vidimus, ac proinde sine ipsa Obtindri nequit Iustificatio:
etiam si tantum nece ilaria esset necessitate piaecepti, absolutio. nis incapax esset homo, qui per negligentiam culpabilem ei ignoraret: licet enim praeceptum credendi sit positivum, qu6e non ad semper obligat ad eliciendos actus Fidei tamen obligat tunc, quando debet confiteri, saltem ratione praecepti Con fessionis rite faciendae; & cum sit ob praerequisita ad Confessio nern, non sussicit in posterum emendationem proponere, &dolere de praeterito; sed praerequiritur positio ipsius anteceden. ter; unde nequit absol vi, qui hac cognitione caret, sicut ab solvendus non est, qui praevium dolorem non habet; licet proponat in posterum dolere. 13 Colligitur secundo falsiitas Propos ues. qua dicitur. Susicit illa in Iteria semelcredidist. Ubi primo adverte, in quo hec differat ab illa posita num. 17. in ordine Proposi ij Onum, qua dicitur. Satis est a tum Fidei in vita elicere , illa enim supponit scientiam, & actualem recordationem mysteriorum Fidei; sed negat necessitatem repetendi actus Fidei, pluries illos eliciendi: haec vero sensum facit, quod satis sit semel credidisse ;itaui etiam si deinde musteriorum Fidei oblitus fuerit, hoc sufficiat, quantum ad essectum obtinendi absolutionem, iicut imquitur Propositio 6 . Dupliciter autem potest intelligi, vel de iussicientia necessitate procepti requisita: vel necessitate medii. In priori sensu constat esse falsam ex diet is Propos χλ. ν m. s Ubi probavimus praeceptum memoriter retinendi, quo ad substan viam mysteria Fidei. Nec debet Confessarius taliter oblitum absolvere, ob rationem num. praec. adductam. . Unde Μ g Bann λ δή g. 2. b. a. g. φὶ aliud argumentum, in fine sic ait - η boc qivio sequitur, quod ibent Cosse apii ratione Sacra i m vircnim tu errogare poenitentes, an sciant articulos Fid i i
132쪽
nisi pro abi iter possit putari, quod illos μης; eis invenirent me,
tentes ignorantes, tenentur illos docer explicit , aut cri te irrh audi re com lonι m eorum. Quodsi postquam Cosscsor illos doc derit , ad huc paenitentes rudes vibit pcrcipiunt is doctri'a, dist ηαtur absoluatio, quando eZi ignorantia, maximo circa ca, quo mris citra opinionem e e nec saria ex pro cepto, ut μ μ Pr nitatis oec.Hinc in Dioecesi Messanensi, optime, in iacult. te, quo seripto datur Confessariis ad audiendas conteiij Hζου, apponitur inter cetQza proceptum non absol Vendi Hessitelates rudimensa Fidei
in Metb. 1 f. lib. S. cost, s δε- r. S .fficere semes d) Le.'uidi itaut per hoc sit capis absolutionis:
Suppomo aliquid, quod esst necessarium ad finem intermedium 8 ut medium, si est per se, & necessarib conneXum cum Qx ferit necessarium ad ulteriorem finem, ad quem omdinatur finis intermere ut patet ex. gr. cum mihi degenti inncma eundum esset Romam , qui esset finisordinatus ad ulte-TIOrem finem, videlicet, obtinendi causa alliquam dispensarionem: tunc quia ad eundum Romam, est mihi necessarium mane transire,. hoc erit etiam necessarium ad dispensationem obtinendam: & eodem modo necessitatis erit necessarium ad hoc ultimum , illud primum quo modo secundum est ad ulti- αἴ ς se ira,cum enim illud sit per se conneXum cumise-cu , 1 hoc per sie etiam connectitur cum ultimo, etiam illud imum per se t mediate,connectitur cum ultimo: sec xo i sς stur' non per se connecti tur eu ultimo.Quo supposi tors Dico prim . Si loquamur in ordine ad consitionemri faciendam, ut homo sit capax absolutionis, non sussicit neces- cellaria necessitate medii ad Justificationem sed necessitate nam
133쪽
Probatur: haec recordatio est per se, & necessario necessitai medii requisita ad aetum attritionis supernaturalis, vel contiitionis eliciendum; sed adtus attritionis supernaturalis, vel cohtritionis, non solum necessitate praecepti, sed necessitate mee non quidem ex natura rei, sed ex institutione Divina requi.
ritur ad confessionem rite faciendam, ut homo sit capax abi . tutionis: ergo, & recordatio mysteriorum Fidei, eodem muta scilicet, necessitate medii erit necessaria&c. Μajo prcterquani constat ex pluribus supradiet is, tam in praesenti, quam in pr c. Propos adhuc probatur. Ad hoc, ut aliquis actitaliter ordinet suos ac tus in finem, debet necessario actu cogitare de fine, pro. pter quem actualiter operatur ; sed actus attritionis supernatu. ratis, vel contritionis, ad tu elicitus, actualiter debet esse ordi. natus in finem supernaturalem ergo actu eliciens talem actum, actualiter debet cogitare de fine supernaturali; quod non potest fieri sine actuali recordatione aliquorum, saltem mysteriorum Fidei. Major hujus syllogismi docetur a Theologis p. 2. q. I. Η0c enim est discrimen inter operantem propter finem actualiter, di operantem propter illum virtualiter, Vel interpretative. Minor constat ex ratione ipsius attritionis, quae debet esse dolor de peccatis propter aliquod motivum supernaturale explicitum , quod includit actualem ordinem in Deum finem supernatura. lem ; vel punientem gehenna , vel praemiantem Beatitudine&c. Contritio vero in ipsum Deum finem supernaturalem immediate refertur ,& ad ipsum explicite terminatur. Minor pri mi discursus est nota; quia materia Sacramentorum a Christo instituta est indispensabiliter, & necessitate medii necessaria aiconficiendum 1acramentum: materia autem proxima Sacra
menti Poenitentiae sunt actus poenitentis, scilicet dolor de 'peccatis, qui debet esse, vel attritio supernaturalis , vel coa
Nec valet, si dicas: Suffcere ad attritionem, ut cognitio fini
Praecesserit, non autem ut actu, quis illius recordetur. . a Valet; tum propter rationem adductam; quia me actus debet esse actualiter, non interpretative ordinatus iotinem supernaturalem. Tum etiam, quia tunc susscit, qu0
praecesserit cognitio finis ; & actus interpretative ordinantur ad il-
134쪽
ad illum; etiam si non cogitetur de illo: quando prima intenticii finis virtualiter durat in sequentabus actibus, & nanquam fuit
interrupta per contrarium actum; tunc enim non amplius perseverat virtualiter prima intentio finis; sed in casu possito de a cedente ad Confessionem cum peccato mortali, non potes h per severare prima intentio finis, quo conversus est in Deum,quando illa mysteria credidit: fuit enim interrupta per actum peccati, quo aversus est a Deo: ergo neque interpretative potest elicere adi us , , qui virtuteillius primae intentionis ordinentur in finem si pernaturalem. Tum denique k quia licet non requiratur actualis cogitatio de fine,. ut virtualiter quis agat propter inem tamen oblivio finis anterrumpit: virtualem influxum in actus subsequentes; cum non possit influere id, quod ad minus presili non est memoriae ut possit quis recordari propter quem finem agit Nec valet, si dicas. Cognitionem finis non interrumpi peractus oppositos aliis virtutibus , sicuti est, cum quis peccat contra alias virtutes, . & nota contra Fidem . Noni inquam valet ;quia fatis interrumpitur per oblivionem,quae ei opponitur privative , sicut ignorantia ; est enim species ignorantiae , licet non interrumpatur per actum positi ve oppositium , cu modi esset infidelitas: positiva : & ex alio capite, nec virtuali te remanet ita actibus sequentibus ordinatis ad finem ς cum isti per aversionem a fine fuerint interrupti . Et in hoc duplici capite fundatur ratio: nempe, quddad actus sequentes eliciendos ab eo , qui peccavit , non sufficit prima cognitio quia haec, nec in se perseverat ratione oblivionis; neque in suis essectibus; cum sint jam' interrupti per ontrarios actus : admisso quod sufficerenyirtualiter agere propter finem.
16 Dico secundb. Respectu Iusti, qui nunquam peccavit, sufficit necessitate medii; illa mysteria semelcredidisse,ad vitam
aeternam' consequendam ; non tamenmecessitate prςcepti.
Probatur: Iustus non tenetun necessitate medii elicere actus Charitatis , Contritionis, , vel accedere ad Sacramentum Podi nitentiς, sed tantum necessitate prccepti: sed id, quod est necessarium ad eliciendos hos actus, . eodem modo est necessa
rium ad ulterioremfinem ad quem ipsi ordinantur, sicut re ipsi H a actus
135쪽
ad uis: ergo non est necessarium necessitate medii; sed necessitas praecepti: atqui cognitio mysteriorum Fidei est necessaria ad Vi tam aeternam consequendam, & qui semel illa credidit, pro. pter eliciendos illos actus, ct similes nota lyproptor , non enim aio: obligare non per se, sed ipsum praeceptum speciale fidei
ordinatur, tanquam medium adactus aliarum virtutum se
pernaturalium) ergo non est necessaria necessitate medii ad vi tam aeternam consequendam respectu hominis justificati; sed solum necessitate praecepti. Μajor patet; quia semel justifica tus non indiget illis actibus, ut justificetur , dum perseverat in adepta justitia, ad quod necessitate medii requirerentur ; sed
solum propter implenda praecepta, quae ad illos eliciendos obibgant . Minor constat ex dictis in notabili posito n. 14.&Consciquentia sequitur. Μinor subsumpta est nota, quia semel justi fidatus, qui semel credidit illa mysteria, & perseverat in adepta gratia, iam virtute illius primi actus remanet virtualiter ordinatus ad finem supernaturalem, quod sussicit necessitate medii ad vitam aeternam consequendam, & ut virtualiter temdat ad finem supernaturalem, & propter illum agat. Unde s0lum est ei necessaria cognitio mysteriorum Fidei propter implendum praeceptum eliciendi actus Fidei; tum speciale, & secundum se, tum propter implenda praecepta aliarum virtutum, quarum adi us nequeunt sine cognitione expressa misteriorum Fidei elici: ex consequenter solum necessitate princepti .
Hi nc sequitur, quod si hujusmodi Iustus inculpabiliter obibvisceretur mysteriorum Fidei; vel ob aliquam infirmitatem
eum omnino stupidum reddentem , vel ob amentiam: noniaeo a consequutione vitae aeternae excluderetur: Si vero cui prubiliter ea oblivisicitur; tunc quia peccat contra prazceptum de memoriter retinendis illis mysteriis: &jam non perseverat ingratia jam adepta, erit necessaria necessitate medii illorum recordatio, ut sejustificet, vel per actum Contritionis; vel per,acramentum Paenitentiae: & quia justificatio est ei necessaria necessitate medii ad vitam aeternam consequendam ; etiam mediate, ad vitam aeternam consequendam erit ei necessaria necessitate medii illorum recordatio.
136쪽
Si a pote nate publica quis interrogetur, Fidem ingenue confiteri , ut Deo , o Fidei gloriosum consulo , tacere ut peccaminosium per se non damU0.
1 A Xterior Fidei confessio ab habitu Fidei elicitive proce- dit;lichi ab aliis virtutibus imperari possit,ut colligitur
CX D. Th. 2. 2. q. 3. an. I. in corpore, ubi ait. Sicut conceptus interior eorum , quae sunt Fidei, est proprie Fidei ad Ius ; ita, oe exterior Conbello Et expressius idem docet ad 3. dum inquit e Fides interior mediante dilaritione causat omnes ζxteriores a ius virtutum, m diantibus aliis virtutibus, imperando non eliciendo, sed confessioncm producit, tamquam proprium aritum, nulla alia virtute mediante . Unde a. ad Cor. 4. dicit Apost. Halentes eundemspiritum Fidei credimus, propter quom loquimur. Per quod innuitur ad finem
Fidei ordinari externam consessionem; sed actus elicitur per se ab illa virtute, ad cujus finem ordinatur, ut patet in jejunio, qui est actus abstinentiae, quia ad macerationem carnis, qui est finis abstinentiae tendit: & aliis exemplis potest ostendi: ergo actus Fidei elicitur ab ipsa Fide. Unde Chrysostomus bom. as. super Mati. ait: Radix confessonis Fides est cordis: confessio autem fruritus erit Fidei: Et Glos super illud 2. ad Thessal. 1. Et opus Fidei in virtute, ait: Mesi in Confellone, quae propris est opus Frudei . Videantur Commentatores D. Th. loco cit. λ DupleX praeceptum eXteriae Confessionis Fidei agnoscunt Theologi; alterum positivum de Fide exterius profitenda: quod colligitur ex illo ad Rom. 1 O. Corde creditur adjuniitiam, ore amtem Confe lint adfalutem, quae autem sunt necessaria ad sa lutem cadunt sub praecepto Divinae legis . Aliud negativum de fide ex. teritis non neganda. Quod colligitur, tum in praedicto loco , praeceptum affirmativum includit negativum de actu contrario. Tum ex illo Christi Mati. I o. ubi ait: Omnis ergo , qui me confitebitur coram hominibus, confitebor, oe ego eum coram Patrσmeo, qui in Corsis ' i qui autem v gareris me coram riminibus,ν gabo
137쪽
oesm coram Patre meo. EX quo patet talsitas quorundam hi, reticorum, qui Vocabantur Elchcsalta , asserentium, qu6d squis voce tenus negaret Christum in persequutione, & crucia. tibus ; dum tamen corde eum confiteretur, non peccaret. io deterius fuit illud Priscillianisl arum , ut refert D. Aug. lik in tra mendacium cap. 3. asserentium: etiam citra persequutioneni licere conversanti cum homine alterius sectae fingere, &simu Jare, & verbo assirmare , se ad illam sectam pertinere. Patet inquam falsitas, quia praeceptum negatiVum Obligat semper,di ad semper,& in nullo casu licet contra praeceptum negativum operari. Unde, nec licet veram religionem dissimulare nec simu. lare fallam; quia omnis stimulatio in re graVi, peccatum morta. le est,solumque disieri a mendacio; quia mentiens verbis signifi cat, quod non est simulans vero, idem factis, Vel rebus desiignat. Hinc comuniter Theologi asserunt, non licere uti signis infit delium; vel ut Fidem nostram occultemus; Vel ut eorum stam profiteri videamur, etiam ad evadendum mortis periculum, quando illa signa ex natura sua, & primaria institutione ad quandam ceremoniam religiosiam ordinantur , nec alium usum habent; ut thus adolere coram Idolo; aut illi genuflecte. re; caenam Calvinisticam s umere; vestem, in qua depictum est Idolum gestare; & alia hujusmodi; hoc enim est virtualis idololatriae , aut haeresis professio : licet vero eorum vestibus uti, quando non sunt ex primaria institutione ordinatae ad religio. nem profitendam; sed habent alium usum licitum, &humanum; quamvis lege aliqua politica sint destinata ad distinguendos fideles ab infidelibus, ut esset more Turcarum vestimenta gerere, & turbantem gestare; vel in Anglia anglicanis vestibus uti; quod etiam Sacerdotibus, & Religiosis occultis recte permittitur . Ad rem igitur nostram devenientes. 3 Dicendum: Si a potestate publica quis interrogetur Fidem ingenue confiteri, non solum ex consilio, sed eX praecepto
tenetur non tacere: unde sic tacens mortaliter peccat. Est contra utrumque Huri. Palaum, Ovied. Lorc. & alios relatos a Leandrop. I. De a tr. a. disp. a. q. 8. Hanc conclusionem communiter docent Commentatore
D. Th. loco cit. & passim omnes Doctores: unde ob recessum R
138쪽
communi sententia, esset oppositum temeritatis nota inurendum.Colligunt eam ex D.T.qui docet quod licet prςcepta affirmativa non obligent ad semper, sed pro determinato tempore; subdit haec verba. Sic ergo confiteri Fidem non semper, nec in omni
kεο est de nece late salutis, scd in aliquo loco, S i mpore, quando , scilicet, per dimissonem hujus confessonis subtraberetur honor debitus
Deo , oe etiam utilitas Proximis impendenda . putas aliquis interrogatus de Fide taceret, oe ex hoc crederetur, vel quod non haberet Fi- dem; vel quod Fides non e et vera; vel alii per ejus taciturnitatem averterentur a Fide : inbujusmodi enim calus Confesso Fidei est de necessiatesalutis. Ex quorum primo, scilicet, ne Deo subtrahatur debitus honor , colligunt necessitatem confessionis Fidei, quando, quis interrogatur a publica potestate; in hoc enim casu maxime locum habet; nam cum ille habeat auctoritatem in te rogandi , & fidelis ei teneatur respondere ' si taceat, non potest hoc tribui interrogationis parvipendio, quasi ejus interrogationi non teneatur satisfacere; sed potius crederetur ipsum erubescere Fidem, quam profitetur; & per hoc subtraheretur Deo debitus honor. Tum etiam, quia si hoc tempore non obligat praeceptum confitendae Fidei, vix superest tempus, quo obliget
ex hoc capite. Unde S. Hieron cit in c .Exsimant ait: Deum negare eum, qui in persequutione captus Deum confiteri renuit. Idem probat rationibus, & exemplis Chrysost bom. a s in Mat. S D.Th.-Rom. Io. lerit. 2. Ubi eXpresse asserit obligare hoc praeceptum, quando exposcitur Fides alicujus a persequutore Fidei Probatur etiam authoritatibus S. Scripturae. Et primo eX loco jam cit. Mati. 1 o. ubi dicitur . cui me cosse usfuerit oec. &deinde subditur: Qui autem me negaverit: quod, ut observat Bann. idem valet, ac si diceret qui me non confessus fuerit quia
hoc,quod subditur est quasi contradictorium ejus, quod dictum est. Qui me confessus fuerit: sicut Joann. 2O. dicitur : suorum remiseritis peccata oec. ct deinde dicitur: ct quorum retinueritis quod
idem est, ac si diceretur: quorum non remiseritis.
Secundo patet ex illo Luc. 9. ubi dicitur: Qui me erubuerit, bmeos sermones, hunc filius hominis erubescrt, cum venerit in majestate flua . Exubescit autem Christum proiecto , qui ab habente potestatem interrogatus, tacet Fidem Christi: ergo, si hunc H eru-
139쪽
erubescet Filius hominis cum venerit in majestate sua quod ne nil aliud est, nisi condemnabit eum mortaliter peccare ceti
. Ex his patet, qubd si quis a non habente publicam pote
statem interrogaretur , non peccat si taceat, quia cum non te. neatur huic respondere, taciturnitas non Vergit contra hono. rem Dei, quia per eam non existimatur, quod non habeat Fi dem, vel quod Fides non sit vera, sed quod interrogationem illius parvipendat, & nihil curet de interrogantis auctoritate . Unde posset etiam respondere, quid ad te 3 quid tua interest ΘEt haec eadem censetur tacendo respondisse: nisi forte ex alio capite, quia, scilicet, subtraheretux Proximis impendenda utilitas, teneretur.
Voluntas nou pol fl facere , ut ab ensus Fidei in se ipso si ma
gis firmus , quam mereatur pondus rationum ad alienism impellentium .
1 Λ Ssensus Fidei circa duplex objectum ferri potest , vel circa objectum per se, vel circa objectum per accidens. Objectum per se Fidei est illud, quod ita pertinet ad Fidem, ut nonnisi lumine Fidei, & per Divinam revelationem cognosci possit, & hujusmodi sunt veritates ordinis supernaturalis, quae ita necessarib petunt lumine Fidei cognosci, ut nequeant ratione naturali cognosci, nec demonstrative probari , nec intueri. Et ratio est, quia veritates supernaturales omnino excedunt naturale lumen, nec habent cum essectibus naturalibus connexionem. Et hujusmodi sunt omnes articuli Fidei , qui per D. Th. pluribus in locis sunt inde monstrabiles , stem enim eX hoc , quod aliquid est articulus Fidei infert, non elle demonstrabile . Et ex hoc , quod aliquid demonstratur , inseri , non esse articulum Fidei, sed praeambulum ad illam . Et z. a. q. 1. art. s. ait : Id tam u , quod com munis r omnibus propoηitur bominibus , ut credendum, cfl tam
140쪽
, Proposito XIX. I 2Imuniter nou statum ista sunt , quar simpliciter Fidei sub-
Objectum Fidei per accidens, seu secundum quid est illud , quod potest lumine naturali cognosci; cum sit de velitatibus naturalibus Dei; de quibus dictum est ab Apost. ad Rom. i. suod enim notum est Dei, manife1lum 6ὶ in illis, idest Gentili
bus , ut eXponit S Th. ibid. Dct. 6. sed tamen potest cadere sub Fide, in quantum aliquis , qui demonstrationem naturalem non habet de illa veritate, Fide credit; quia alias est a Deo revelata: cujusmodi est Deum esue; quod non est articulus Fidei, sed preteambulum ad Fidem, ut saepe docet Angelicus :quod potest ratione naturali demonstrari, &a Philosophis demonstratur: attamen Fide creditur a non habentibus demonstrationem. a Colligitur ex hoc: rationes ad assensum impellentes circa ea, quς sunt Fidei simpliciter, vel per se, non posse esse rationes demonstrativas; sed tantum probabiles, & probantes non esse impossibilia ea, quς credenda proponuntur Vel fund latiΟ nes probantes mysteria Fidei esse credibilia; potest namque cr edibilitas eorum evidenter probari, ut communiter docent Tho- mistς 2. a. q. 1.super art. 4 quod eXprosse docuit S. Th. ibid. acta.
dicens. Ea quae stabsunt Fidei dupliciter confiderari posunt ; uno modo tu speciali, ct sic non possunt esse simul visa, credita, sicut diιium est: alio modo in generali, scilicet, sub communi ratione credibilis, ct sic sunt visa ab eo, qui credit; non enim cr δε-ret , niis vid ret ea elle credenda ; vel propter evrrint iam Hnorum, vel propter aliud bujusmodi. Hςc autem motiva credibilitatis non faciunt mysteria ipsa evidentia; sed ea relinquunt in seipsis obscuran sicut evidens est rem aliquam argumento topic ΟDrobatam, esse probabilem, non tamen ideo ipsa Veritas probabilis, est evidens, sed in linea opinabili remanet. Colligit ur etiam: quod licet ad ea, quς sunt Fidei secundum quid, si ve per accidens possint rationes demonstrativς adduci ;hς tamen non impellunt ad assensum Fidei; sed ad assensum scientificum: quamquam enim sub lite sit: an circa eandem veritatem possit esse aetus scientiς, & actus Fidei in eodem homine attamen eXtra controVersiam est , assensum Fidei non