장음표시 사용
241쪽
Simonia tradere Beneficium, Vol PNbζndRm, ut exoneret s. ab obligatione antidorali, in quo PQq res moderni Simbrities non committi afferunt, contrarium sentientibus Innoc. SythAng. Ias. & Auctore Direst. Inquis Ord. Prςd. Pro quo: selen dum est, quod obligatio antidoralis est illa, qua natura oblin. mur, ut benefacienti benefaciamus , ut tradit Ugol tab. i. d, Simon. co s 8. F. - ν unde qui b alio accepit aliquod gratui tum donum , vel ab ejus parentibus, Vel obsequia, vel Eccle fastieam dignitatem, eX obligatione antidorali tenetur, vel ei, vel suis benefacere. Quςritur ergo: an si, ut eXoneret se ab hac antidorali obligatione, conferat aliquod spirituale, Simo
Pro quo: distinguendum est, an talis intendat satisfacere benefacienti pro dono accepto, vel Obsequio, vel intendat ani. mi gratitudinem ostendere: si primum intendat, Simoniam committit, ut patet ex praecedentibus, & in hoc casu valet retatio Innoc. qui ait; quoniam eX hoc tollitur ea Ohligatio, &re mittitur quo ad rem scilicet acceptam & ob id videtur dari , ideo Simoniam committi: si secundum intendat, Simoniam non committit, quia per gratitudinem animi respicientis bene. facientis asseetum, non aestimatur pretio res spiritualis, nec benefacientis affectus est pretio aestimabilis, ex quo ad debitum
prςstandum obligatus non tenetur, ut diXit S. Th. 2.2. q. 88. art. 2. Et in hoc sensu intelligendi sunt DD. contrarii. Adverti tamen volo, aliter computandos esse benemeritos de Ecclesia, rebusve publicis, alter bene meritos de nobis , ut notavit S. Th. Ac. cit. q. Ioo. art. s. ad I. illis enim si conserantur Ecclesiastica Beneficia, & officia , non titulo antidoralis obligationis, sed titulo meriti, nam ex obsequio Ecclesiae prα stilo, & ministris ejus, in ordine ad spiritualia, redditur, si cup& propter alia bona opera, Ecclesiastico Beneficio dignus, ut di Xit S. Th. secus vero de iis, qui sunt bene meriti de nobis, uniqin istis , si habeatur respectus ad obsequium compensandum Simonia committitur , ut patet ex rationibus supra adducti)i& Verbis D. I h. in probatione allatis . Hoc autem not. ς Volui , quia Ugol. cap. cit. in eadem linea ponit utrosqVς λ
242쪽
& benemeritis de Ecclesia, & Prςlatis eius in ordine ad mini ste ria spiritualia servientibus, putat ex antidorali obligatione deberi Beneficia Ecclesiastica, parisormiter ac iis, qui deserviunt Episcopis in ministerio temporali: unde jure optimo, non ex obligatione antidorali, sed quia inserviendo Ecclesiς in arduis ejus negotiis, benemeriti sunt de illa, &ob rerum peritiam , supremo Ecclesiς Dignitates, nempe Cardinatatus , Nuntiis Apostolicis, Auditoribus, &similibus a Summis Pontificibus
1r Ex his infertur : non posse deduci in pactum antidora-.lem obligationem, vel gratuitam : est contra Coelestinum ico . Throl. mor. tradit. 7. cap. . num. 3. Ghilinum in pra tic. resolui. casuum const. verb. Beneficium num. 7. qui ait in obtinendis Beneficiis licet pacisci de aliquo temporali retribuendo, tanquam motivo, seu compensatione gratuita , & in hoc non committitur Simonia , citatque Valent. & Tanner. quos sequutuS Diana p. z. tracti. 2. missi l . resolui. 39. deindep. 6.rra f. 7. misceli.
resol. r. se explicat eXistimata hanc sententiam speculativEprobabilem, at putare in praxi non esse amplectendam. His
adde CoVarr. lib. I. Uar. cap. 2O num. q. & Μajor. in . diu. Is q. 29. cit. a Raph. dela Torre a. a. q. IOO. art. 6. disp. I. conclus. I. Oppositum tamen docuere Raph. Ac. cit. Caiet. loquens de usura q. 78. art. 2. V. in rc p. ad 2. Soto lib. s. de Iust. q. I. art. 2. quOS sequitur Navarr. in man. cap. 23.u. IOO6. - .Fillluc. tom.3.trarit. 5. cap. Io. n. a . Franciscus Sylvius in resolui. variis verb. Simon. couctu . 2. Bonac. disp. I. de Simon. q. 6. punc. I. num. 7. qui ait esse
Patet ex supradictis de usura Prop. 42. Constat ex verbiS relatis ibid. D. Th. num. a. oe s. & etiam ex q. II. de malo art. q. ad .c. ubi ait: Obligare autem ex certo pacto ad beneficium recompeώ-
fandum, non competit amicitiae bone', quia in tali amicitia amicus benefaciens, asseritum amici inclinat, ut Migratis, S liberaliter recompenset, cum opportunitas fuerit, lege si libet totam prς- die ham responsionem. 11 Probatur Primo . In Iure Canon. reprobantur omnia pacta , & conventiones in materia spirituali: Cap. . de paritis cap. suam pio, b cup. Quaesitum de rerum permutatione .Nec dicas
243쪽
ra . Nam contra edi etiam admissio, Fod ii Q non sit hi dium ex genere suo illicitum, potast t/men Ecclesia illud p .
hibere. sicut vetuit permut xx nem Beneficiorum, renuntii. 7cin m eum retentione pensionis, quς tantum iure posivivo Eticlesiastico sunt simoniacM : cum lactς raritate Sanimi Pon. hifiei; sint validae: ergo silmiliter hoc pactum, etiam ii alias esset illieitum potest Ecclesia illud prohibere: ergo cum omnia iri. probet, hoc etiam improbasse dicendum est, cum ubi lex non distinguit, nec nos distinguere debeamus. Probatur secundb ratione. Pactum illud inducit novam obli rationem distinctam ab obligatione naturali, nempe, vel exsistitia, vel ex fidelitate; sed utrumque est pretio ςstimatale: ergo exigens hoc pactum , exigit aliquid pretio ςstimabi te & eonsequenter committitur Simonia . Et quamvis dica tur, hoc promitti ex gratitudine , iacto ipso destruit seipsam illa promissio , quia dum initur pactum , jam initur contra. Eius non gratuitus : nec est verum, qudd ibi tantum exprimi
tur , quod de jure inest, quia dum deducitur in pactum , iam
inducitur nova obligatio, consequenter additur aliquid natu. rati obligationi. Prob. tertib, quia sic lata via aperiretur Simoniς, nam iis muli possent promittere Pritatis tot annorum famulatum gratis exhibendum, si liberaliter conferet beneficium: alii pe. cuniam gratis se daturos , &c. similiter Prolatus posset dicere confero tibi Beneficium, ut gratis meum amnem sustentes, in recognitionem antidoralis obligationis; ρος omnia sunt absurda.
Dices cum Coelestino. Si finis est licitus, etiam media ad finem sunt licita, sed obligatio antidoralis , & donum gratui tum potest intendi pro spirituali collato: vel E contra, pro tem porali obsequio, potest intendi gratis conferendum Beneficium spirituale: ergo etiam potest apponi pactum ad id consequod
Rςψ prim qudd si finis est licitus , etiam media ad n Rζm sunt licita , si aliquo Iure positivo non sunt Voti ν
244쪽
ouia etiam aliqua licita, ratione periculi, vel alia iusta causa potest vetare: in praesenti autem casu conVentiones, & pacta sunt prohibita jure positivo, ut patet ex supradictis Res p. secundo: qubd media sunt licita pro sine licito quam
do non variant naturam finis; in praesenti autem, per Illud pactum variaretur eX gratuito indebitum alio titulo, ut constaex secunda probatione . Quam Veritatem habeat minor pr diecti argumenti , moX in sequenti Propositione eXaminabi
Et id quoque locum babet, etiam s temporale fit principato motivum dandi spiritu ole; immo etiam, si si 'is ipfini rei spiritualis ; sc ut illud pluris infimetur , quam rcs stiri
1 I aec Propositio est extensio praecedentisi cum enim in
J pricedenti dictum sit, qubd dare temporale pro spirituali, tanquam motivum conferendi, vel eis ciendi spirituale non est Simonia, in ista extenditur ad motivum pr incipale, &etiam, si sit finis &c. pro quo. Notandum: quta motivum potest esse principale, & primarium, vel minus principale, & secundarium. Tunc est minus principale, quando illud temporale respicit, & tendit ad aliud, ex consequenti vero, &secundarib, ad spirituale , ex. gr quis praestat obsequium Prς lato, ut suam benevolentiam , re amicitiam comparet, Vel quodcumque aliud motivum honestum intendens, & secundario alicujus Beneficii provisionem. Ubi tamen adverte, qudd primario , non sumi tur primitate ordinis, sed sinis, itaui ineo sistat intentio per se , si enim hoc ordinet ad ulteriorem finem Beneficii, illud erit medium ad hoc, & hoc erit ultimus sinis, ac proinde principaliter intentum; unde ly , secundario, idem est, ac ex consequenti& veluti per accidens, hoc enim modo est motivum minus primcipale Similiter potest e conVerso tribui spirituale pro tempor
245쪽
li non primarib, & principaliter intζnto, sed secundarib,
mo laudandi Deum, α salibi ciζndi suς Obligationi: & seeli dario, ut distributiones consequatur: similiter Clericus frequei tans Ecclesiam, ut Deo prςstet Obsequium, & eX consequen. ti, ut ad Dignitates ascendat, Et in his, oc similibus casibui
non committitur Simonia, ut constat Ex Cop f Mia di '. 33., cap. Quid proderit, Glo f. cap m coci is Simon cap. Cum ianostram de electione. Et ratio est, quia rectus ordo servatur . nam temporalia non ordinantur ad spiritualia, Itaut existimestur illis commensurata.
Tunc autem est motivum principale, quando per se prim. intenditur spirituale mediante temporali, itaui temporale se habeat ut medium ad spirituale, tanquam ad finem ultima tum, & e contra, spirituale ordinetur ad temporale. Ad cognoscendum autem in foro exteriori nam in inte riori dependet ab intentione operantis, quando nam sit princi pale motivum, Vel non; sit regula, quando nullum aliud mo. tivum honestum adest: unde cum in praecedenti Propositione dicatur: temporale tanquam motivum conferendi spirituale ,& cum asseratur directe ad id tendens, & non ad aliud moti. vum honestum, optime ibi dixi, illud motivum se habere tanquam finem. a Tota haec doctrina est S. Th. a. a. q. ioO. s. ad 3. il0quens de favore humano intento a conserente spirituale, sic disti inguit, ideo si aliquis principalito r adboc intendat, Simomam committit. Ecce oppositum Propossitionis damnatς. Subdit deinde regulam, quam modo tradidi, ad cognoscendum, si sit principale motivum, dicens: Videtur autem principaliter acto irat V re, qui preces pro indigno porreritas exauit: unde ipsum factum enisimoniacum. Quia videlicet tunc non adest alius titulus honestus , quo moveatur, quod declarat S. Th. ab opposito , su bdens . Si autem preces pro digno porrigantur, ipsum fassitum 'ρ'
est oniacum : audi rationem, & perpende, quod dixi susis debita causa, ex qua illi, pro quo preces porriguntur opiri Vol aliquid conferatur: quod est idem ad dicere,quia adest aliud mo xivum honestum; a quo moveri possit, ex quo potest cogi ψίς,
246쪽
favorem humanum non esse principale motivum. bd si1 non obstante justo titulo, tamen, non ab illo moveatur conferens sed a favore humano principaliter intento, Simoniam committi docet, & hoc quantum ad forum interiorem . Tamen potest Re Simonia in intentione , s non attendatur ad dignitatem personae, sed adfavorem bumanum. En prςesaris verbis confutata prςaicta Propositio. Ex his intelliges : neque compensationem gratuitam pro respirituali , late dictam , prout scilicet affectum dantis respicit, posse intendi a conferente spirituale , principaliter: quod
patet ex verbis relatis D. Th. Propos . praec. num. 8. ubi id denegat conferenti spirituale, quod concedit mutuanti : mutuanti autem non permittitur accipere, & sperare aliquid pro mutuo, sed pro assectu, quo id fecit, quae tamen limitanda est secundum praesentem doctrinam, ut scilicet illa recompensatio sit principaliter intenta, & finis a quo movetur conferens spirituale, vel e contra. Pro majori tamen praesentis propositionis impugnatione.
a Dicendum est. Simonia committitur ab eo, qui in conserendo spirituali habet pro principali motivo, seu fine cum enim est principale motivum, est etiam finis, ut diximus aliquod temporale, sive traditum , sive tradendum ; nam illa prior est Simonia realis, haec posterior est Simonia mentalis . Hanc conclus. docuere antiqui Doctores. Major, Alensis , Dur. Altissi odor. Corduba, C et & ex Canonistis Glos in c. L
. oe sequentibus. Constat etiam eX Capitibus paulo ante cit.que
Ipsam expresse doceri in Cap. Tua nos de Simon. patet, ubi de quodam, qui bona sua conferebat Ecclesiae, eo animo, ut admitteretur ad Canonicatum , & permitteretur habere bona
sua pro praebenda , & de Canonicis illum admittentibus ait Pont. Si tamen is, qui talem donation m facit, ea intentione aemcatur , ut per temporalia bona, spiritualia valeat adipisci , oe cim risi , qui eum in fratrem admittunt, non e sent eum, nisi commoda temporalia perciperent, a furi, me dubio tam se , quam illi in λ apud
247쪽
quam pretium, non tanquam motivum λ
8. ar. 1. ubi quaerens: an C noni HS Ecclesiam frequentans, os quotidianas distributiones, sit simoniacus, i es pondet in cotho.
re, sic : In praedictio casu istiἈμ 'sim ς' - s 'im bujusmodi A si . bistisis , respicit quasi' bH op ris, pri ipatis r intentum, Sis, num committis, S ita mortalit r p cco f ut m babet principes Hem Deum in tali actu, ad bi modi aut m distributiones rest eis. cundario, non quasi fuem, sc sicut id quod si urcessarium ad tu ris entationem, constat quod νον Vcuit o tu piritualem, o itis
moniam non committit, u Cp ccat. Nec Valet id, quod ait Raph. dela Torre D. Th. intelligendum, quando Ca,nonicus intendit distributiones, tanquam pretium; cum immediate ante cit. verba dixerit: Simoniam committit, qui bH modi ac tus, scilicet spirituales, vendere intendit, in qualibfi fuim venditione pretium accipitur quast is Non inquam valet, nam eo ipso, quod est finis principali ter intentus ipsum tomporale, habet rationem pretii virtualis, vel aequivalentis, ut probavi Propos . praee num. 3. prob. I. &hoc sussicit ad Simoniam, ut Raph. ipse concedit: unde D.Th. hoc ipsium probat, & hoc modo procedit ejus discursus. Qui cumque vendere intendit aetus spirituales committit Sim0 niam; sed qui habet pro fine principaliter intento temporale , in ipsis actibus spiritualibus, vendit res spirituales: ergo Simo niam committit. Hanc Minorem probat in illis verbis, in qVa libet enim venditione pretium accipitur quast finis. Quod est dicere, qui habet temporale pro fine, intendit ipsum tanquam pre lium, quia pretium est finis cujuscumque venditionis, sed qRi intendit tanquam pretium ipsum temporale , vendit afld spirituales : ergo&c. & quia in his verbis mentionem fecit e
fine, sine addito , per quod probaretur quemcumque habemtem pro fine ipsas distributiones , vendere actus spirituales 1sqbdit illam distinctionem , de fine principaliter intento , S de fine secundario , quae non esset ad rem, si intelligendus esset de pretio formali , & de explicita intentione vendendi
248쪽
res spirituales. Et certe D. Th. loquitur de pretio aequivalente, quod habetur, quando temporale est finis principaliter in tenatus ; quia proposita dissicultas erat, an habens pro sine distribuationes sit simoniacus, in quo non poterat intelligi de voluntate formali vendendi spiritualia: quis enim de hoc dubitare posset Runde respondens assirmative, assumpsit ad probandum, illam
Propositionem apud omnes certam: sui cumque venire inten.
Eit , M. Ubi de venditione virtuali intelligendus est. Et similiter, in eo quod subdit de pretio: alias nihil probaret, & ad aliam sol vendam dissicultatem, quae non indigebat discussione, diverteret. Ponderentur quaeso haec.5 Probatur ratione. Ratio, quare res spiritualis non sit vendi bilis, & illicite vendatur, est, quia non est pretio aestimabilis; sed qui eam ordinat ad temporale, ut ad principale motivum, seu finem; ipso facto, licet non habeat hanc formalem intentionem, ipsam aestimat, vel parem, vel inferiorem re spirituali, quia finis melior est iis, quae sunt ad finem; & commutabilem cum re temporali, quod est virtualiter pretio illam testimare. Similiter, qui dat temporale pro spirituali, aestimat, facto ipso, rem spiritualem esse acquisibilem mediante re temporali , quod, licet non sit pretium, dum tamen est principale motivum , est medium, quo utitur ad illam adipiscendam : ergo pari modo est Simonia, ac si ut venalis existirnetur . Unde,
ut diXi Propos . pra c. D Th. q. m. 2.2. an. I. di Cla, quod D. Petrus simoniacam pravitatem in sua radice condemnavit, cum
dixit Simoni f. pecunia tua tecum sit is perditionem, quoniam donum Dei exsimasti pecunia pollidere. Ex quo colligitur radicem Simo. nite in hoc consistere, quod existimetur acquisibilis medio temporali res spiritualis 6 Ex quo patet, quam sit abominabilis ultima pars praeductae Propositionis, qua dicitur: stic ut illud c nempe temporale pluris defligetur, quam res spiritualis; quod si speculative assereretur haeresis esset: haeretica namque est haec Propositio: pluris valet res temporalis, quam spiritualis. Dum tamen praetice,&in afleetu sic existimatur , licet haeresis labe careat; graVitamen peccato, & irreverentia Deo, & rebus sacris non vacat : sicut, si quis speculative assereret creaturam esse ultimum
249쪽
finem hominis, haereticus esset: hoc tamen praeitch exequent in creatura suum ultimum finem constituendo, haereticus non est, sed mortaliter peccat quoniam sicut perVersionem ordini, continet speculative, id asserere, ita eandem continet praebe id facere.
com dixit Conc. Triae eos alienis peccatis communicantes moritaliter peccare , qui nisi quos digniores , ct Ecclesiae magii titiles ipfl oudicaucrint , ad Ecclestas promovent . Concilium vel primo videtur per hoc , digniores , non aliud Anisca. re velis , nisi dignitatem eligendorum , sumpto comparativo pro positivo : vel fecundo loquutione minus propria ponit di, gniores , ut excludat indignos; non vero dignos : vel tandem loquitur tertio quanis si concursus , i Eelectione dignioris latEdisputat Passer. in lib. de eleal I canon. cap ῖ o. ex quo nonnulla summarie praesuppo. nenda utile censeo. Et primo mortaliter peccare eos , qui digniorem ex iis, qui possunt haberi non eligunt ad Beneficia curam Animarum habentia, ut docet S Th. 2. 2. q. 18 3. an. quodlib. .art. 13. quodlib 6. an. 9. quodlib. 8. art. 6. D. Anton. Turrecrem. C et. Bann.&alii innumeri cit. a Passer. loco cit. m. I. licet in foro externo electio, seu provisio digni, excluso digniore, valida sit; nec possit in eo foro impugnari; ut post Angelicum a. a. q. 63. an. a. ad 3. communiter afferunt Docto-res. Hoc autem peccatum est contra Jus Divinum, & naturale, ut cum D. Th. loci S cit. ex 2. a. plures alii docent; quod
esse peccatum contra Relig. seu Iustitiam Christi, contra fide litatem, contra Iustitiam legalem, & contra Iustitiam distributivam probat Passer. u. 57. λ Prςmitto quoque, qubd dignus, vel dignior in praesenti non censetur ille, qui coram Deo , & in ordine ad se dignus est sed in ordine ad alios , cum oves Christi pascere debeat: un de non solum debet esse in gratia constitutus : &Charitate O
250쪽
natus, sed etiam scientia, prudentia, S diligentia in agendis
praeditus, ut aptus iit ad docendum, & corrigendum alios . Dignus itaque simpliciter esset, quem descripsit Apost. i . ad Timotb. cap. 3. scilicet in omnibus prudens, in doctrina fidei magister, ornatus omnibus virtutibus, & coram populo in omni.bus irrepraehens bilis; qui si reperiretur dignissimus esset. Dignus autem in aliquo genere est, qui licet non habeat in gradu excellenti omnes Virtutes, tamen habet omnia requisita a jure positivo, nempe, quod sit legitimus, in aetate debita constitutus, nullaque censura, aut irregularitate , sive inhabilitate impeditus, & in gradu mediocri habeat saltem conditiones requisitas ex Iure Divino, scilicet scientiam, prudentiam , &morum bonitatem, quantum sussiciat ad alios regendos.
3 In hoc igitur genere quaeritur dignior principaliter, quia licet in illo priori genere possit dari latitudo & inter optimos unus posset esse alio melior: nihilominus, hi paucissimi sunt ,
de quibus dicere possit Deus: inveni hominem secundum cor meum. Unde dignior, non tam importat intentionem perfe-e ς dignitatis, quam accessum majorem ad dignitatem, & pem festionem , quae necesse esset haberi, & majorem recessum ab imperfectione, scilicet in quantum magis elevatur ab infimo gradu dignitatis omnino necessario, & magis accedit ad illum gradum dignitatis optimi Pastoris ovium Christi: unde dignior potest dici quis comparative ad caeteros minus dignos, & secundum quid. Hinc deducitur, quod inter hujusmodi dignos, ni si provideat dispensator de digniore, qui reperiri potest, non satisfacit Iuri naturali ossicii sui, quod debet esse ordinatum ad utilitatem Ecclesiς, quoniam inter hos dignos, cum nemo sit simpliciter dignus, sed quia meliores non reperiuntnr, & res beetive, non potest reperire omnino dignum, & aptum simpliciter, & talem qualem indigentia Ecclesiae exposcit; cum ut dicit Tridsep. 6. in Decr. de reformat. Tam dificile e In regimen Ecclesiae, ut si onus etiam Angelicis humeris formidandum, nec tu terris inveniatur, qui pro meritis, s quan um Ecclesi nece las r quireret, illud exercere valeat; solum poterit reperire dignum ,
qui sit talis ob deiectum dignioris, & aptioris, ergo elector ,