장음표시 사용
111쪽
Vix duo trosus mihi do tot superestis amici; Cetera Fortunas, non mea turba fuit. ib. b. 33 sq.)Ms profugum comites deseruere mei.
Done eris sospes, multos numerabis amicos: Tempora si fuerint nubila, solus eris.
Timor ossicium cautus compescit.
Ut cecidi, cunctique metu sugere ruinam, Versaquo amicitiae terga dederis meae ........ misero Vi duo tresvo mihi.
ib. 5.5 sq. 10)Si semina quoque eum destituerit de omni salute iam desperabit:
Me miserum quid agam, si proxima quaequo relinquunt' Subtrahis offracto tu quoque colla iugo pQuo ferar unde potam lassis solacia rebus pΑncora iam nostram non tenet ulla ratem.
Τr. V 2.39-423 Amici enim fideles pauci manent:
Cumque perhorruerit casus pars maXima Ostros, Pars etiam crodi pertimuisse velit, Naufragiumque meum tumulo spectarit ab alto, Noo odori nanti per laeta gaeva manum, Seminecem Stygia revocaati Cotta solus ab unda.
. . . . Ostram uncti destituero fugam. ox . I. 4.34)Εn ego non paucis quondam munitus amicis, Dum flavit velis aura secunda mei8, Ut ora nimboso tumuerunt aequora Vento, In mediis lacera nave relinquor aquis. Cumquo alii nolint etiam me nosse videri, Vix duo proiecto tresvo tulistis pem. ox . II 3. 25-30J Nec vos parva datis pauci solacia nobis, Quorum spectata est per mala nostra fides. ib. 7. 8 sq.)Mollior est animo semina nulla tuo Brute). Hoc ego praecipue sonsi, cum magna meorum Notitiam pars est infitiata mei. Immemor illorum, vestri non immemor umquam, Qui mala solliciti nostra levati8, Bro.
ex . IV . 40 44)Εrant etiam qui, cum in ipsa damnatione fidem ServaSSent, postea infideles acti essent, utor. V queritur de amico, qui tunc demum descivit. Non iratum se iis esse scribit Maximo Cottae, qui idus
reman Serat: .... Ignoscimus illis. Qui cum fortuna terga dedere fugae .... M quoquo amicorum nimio terror mΘtuquΘ, Non odio, quidam destituere mei. Non illis pietas non officiosa voluntas Dosuit advorsos extimuere BOS.
112쪽
Sic appellari non meruer mali.
ox .HI 2. 7 sq. 15-20ὶ Sed ingratus quidam, qui poetam nosse videri nollet, aliam audit orationem:
Dum mea puppis orat valida fundata carina, Qui mecum velles currerΘ, primu Bras. Nunc, quia contraxit vultum Fortuna, recedis, Auxilio postquam scis opus 88 tuo. Dissimulas etiam, nec me vis nosse videri, Quisque sit, audito nomine, Naso rogas. Ille ego sum, quamquam non vis audire, vetusta Paene puer puero iunctus amicitiai Illo ego, qui primus tua seria nosso solebam Et tibi iucundis primus adesse iocis: Ilio ego convictor densoque domesticus usu,
Tomis minus frequentes litteras rae accipere poeta conqueritur, quia
Rarus ab Italia tantum mare navita transit, Litora rarus in haec portubus orba venit.
Tr. III 12 3 sq.ὶ Sed non ita paucas eas fuisse, ipse docet iam in itinere
Roma nuntios venisse demonstrant: Illa dolor amens uxor tenebris narratur obortis te. Tr. I 3.91 sqq. Tu facis, ut spolium non sim, ne nuder ab illis, Naufragii tabulas qui petiere mei te. ib. 6. 7 sqq.
Si quis abos nostris similes in imagine Voltus ... Orata tua est pietas . . . Quas Metamorphoses quoniam non sunt penitus sublata, Isod Oxgiant.
Qua potes, excusa, nec amici desero causam lQua bene coepisti, sic en semper eas.
ib. 9. 65 sq. Τ)Neque exulem amici obliti si int:
Cur tua cessavit pietas, scribentibus illis, Exiguus nobis cum quibus usus Erat pCur, quotiens alicui chartas sua vincula dempsi, Illam speravi nomon habero tuum p Τr. IV 7.5-9)Ρluribus accusem, fieri nisi possit, ut ad moLittera non veniat, missa sit illa tamen.
ib. V 13. 15 sq.) Cotta et a Severo complures eum accepiSSe apparet: Tum tua me primum solari littera coepit. ex . II 3. 67ὶ
Orba tamen umoris cessavit epistula numquam Ire per alternas ossiciosa vices. ox .QV 2.5 sq. .
At praeter epistulas nonnihil etiam aliud pro eo operae impendisse sidentur amici, laudantur quidem SaepiuS, gratiae iis aguntur atque auxilium rogatur in posterum: Albinovanum ex l. V 40. 71-84 monet, ut sh Quos locos citat Graeber Quaesi. Ovid. I p. VI, Ken p. 50).
113쪽
sidem Thesei, item carmine laiidavit, Sibi Servet, qualem ad id usque teni pus servaverit vS. 83 Sq.):
Haec tibi, qui perstas indeclinatus amico, Non est quod lingua dicta querente putes.
Atticus inor. V 4 Patroclus et Pylades suus ab Ovidio appellatur, unus ex pauci qui fidele nian-Serunt 3 5). Poeta gratias ei agit pro tot ac tantis lactis' 47 et orat ut constanter profugum tueatur M). Ex P. I 4 e contrario de Attici de dubitat, cuius inlidelitas tanten incredibilis fere ei visa est:
Ecquid adhuc romanos memor insolicis amici, Deserit an partes languida cura suas 3 Non ita di mihi sunt tristes, ut creder possim Fasque putem iam te non meminisse mei No tamen haec dici possit fiducia mendax Stultaque credulitas nostra suisse, cave, Constantiquo fido veterem tutaro sodalem Qua licet et quantum non OnBrOSus ero. VS. 3-6, 31-34)Sed te in cli in ore se excusata ex I. I I ncceptis fortasse ab Attico litteris:
Non igitur vereor, quia te rear ess verendum, Cuius amor nobis pignora illo dedit: Sod quia res timida est Omni miSer. . . . Nec vos parva datis pauci solacia nobis, Quorum spectata est per mala nostra fides. Coepta tene, quaeso, neque in aequore desere navem, Meque simul serva iudiciumque tuum. vs. 35-37, 1-84).
O mihi caro quidem semper, sed tempore duro Cognito, res postquam procubuere meae .... Nunc quoque gummotum studio dolandis amicum, Et mala vix ulla parte levanda levas.
Tr. ΙΙΙ . 1 sq. 41 sq. O mihi non dubia cognito Brute nota.
Nam cum praestitoris verum mihi semper amorem, Hic amo advorso tempore crΘvit mor.
Qua potes, excusa crimina mea), nec amici desere causam lQua bono coepisti, sic en semper aff.
Ut scidi, cunctique metu sugere ruinam, Vorsaque amicitiae terga dedere meae, Ausus es igne Iovis percussum tanger corpus .... Spe trahor exigua, quam tu mihi demors noli Tristia leniri numina posse dei. Seu temere expecto, sive id contingore las est. Tu mihi, quod cupio, fas, precor, Ss proba, Quaequo tibi lingua lacundia, conser in illud, Ut doceas votum Oss VRlBr meum. Tr. III 5.5-7, 25-303 mihi non dubios inter memorande sodalΘ8. . . . Por non ullo tibi nomen amicitiRΘ. . . . Quanta potes, praebe nostrae momenta saluti, Qua nisi mutato nulla futura loco est.
O mihi post nullos umquam memorand 8OdalΘ8,
114쪽
o cui prasci pus sors mea viga flua fit, Attonitum qui me, memini, carissime, primus Ausus os adloquio sustinui88 tuo ....Has mihi sompor runt imis infixa modullis, Perpetuusque animas debitor huius ero. Tr. I 5.1-4 9 sq. Si momor, et siquas scit tibi gratia vires, Illas pro nobis experiare rogo. Tr. III 6.21 sq.
Coata, qui sitit ex latitoribus poetae. Sed artiore quam ceteri amicitiae cum eo iunctus consuetudine Owenes P. XXXII sqq. . quaecumqtie poterat saluti Ovidii videtur impendisse quod vidi persuaSuni erat:
mihi dilectos inter pars prima Odales, Unica fortunis ara Θperta mei . . . . Qui veritus non es portus aperire idolos Fulmino percussae confugiumque rati; Cuius eram censu non m sensurus gentem, Si Caesar patrias eripuisset pest . . . . Utquo sacis, remis ad opem luctare serendam, Dum Oniat placido mollior Rur de .... Τeque, quod est rarum, praesta constanter ad omne Indeclinata munus amicitiae.
Tr. IV 5.1 sq. 5-8, 19 sq. 23 sq. Illo Augustus dodit vitam tu quam dedit illo, tueris
Et facis accepto munere posse frui.
m P. I s Cottam orat, ut quae pro eo Celsus Olim poetae pollicitus Sit, Solvat atque igitur principem adeat us 2 303.
Postquam ex P. I 3 vehementer invectus est in insido amicos, per totum reliquum carmen Cottam egregie laudat, quod miSerum Se et paene mortuum sustentet:
Vela regis quassa qualiacumqu ratis. Quaeque ita concussa est, ut iam casura putetur, Restat adhuc umoris fulta ruina tuis.
Merita sus in autem potentis amici fuisse videntur nil nisi litterae consolatoriae vS. 67 et promiSS COD- versi Augusti animi. Eaedem laudes repetuntur ex P. II 2:Ρars estis pauci melior, qui robus in artis Forro mihi nullam turpe putastis opem. vs. 25 sq.),
sed in carmine quinto eiusdem libri ex eodem Cotta quaerit num ui etiam memor Sit, se desideret 3T-443, Spe adhuc Supersit:
Unde Tomis ego si sato nitor prohibent reverti, Spem sine prosectu, Maxime, tolle mihi.
b sq.)Fabium Maximum, quem Semper coluit, Poeta, ut praesto sibi sit apud Augustum, cui erat gratiSSimus, tam Sua quam uxori gratia, humili Supplexque rogat:
Ille ego sum, qui te colui, quem est solebat
Intor convivas mensa Videre tuo .... Illo ego de vestra cui data nupta domo est . . . . Nec tamen ulterius quicqviam sperou precorve, Quam male mutato posse carer loco.
115쪽
Aut hoc, aut nihil ost, pro mo temptare modeste Gratia quod salvo vostra pudor queat. ex . I 2.129 sq. 136 63-66ὶ Ergo alii noceant miseris optentqu timeri, Tinctaquo mordaci spicula sello gerant: At tua supplicibus domus os adsueta iuvandis.
In quorum numero me, precor, 88 Velis.
ex P. III 3.105-108ὶΕ P. III 8.10 sqq. tristia ei dona, quae Sola Pontus nunc loca SuaV vs. 223, dare poterat, pharetram Scythicam cum sagittis venenatis mittit. Cum autem paulo ante Augustum mortuum Maximus incertum an voluntariam mortem obisset Tac. nn I 5) Ovidius de eo nisi laudabilia non enuntiat. Eo tamen iam de- Sperationis provectu erat, ut putaret Un Umquemque, qui constituisset pro salute sua loqui eo ipSO acto mortem sibi contracturum esse, quia satum crudele vetaret preces principem ad misericordiam iam inclinan
Certus eras pro me, Fabia laus, Maxime, gentis, Numen ad Augustum supplice voce loqui:
Occidis anto preces causamque ego, Maxime, mortis Neo ueram tanti me reor 88 tuae. Iam timeo nostram cuiquam mandar salutom: Ipsum mort tua concidit auxilium.
ex .QV 6.9- 14 L. Pomponius Flaccus, qui tantummodo ex P. I 10 nominatur, poetae Semper auxiliatus esse dicitur atque multo minus serviliter eum Ovidius compellat quam Maximum vel Cottam:
Hanc anxietatem animi nisi tu pariter cum fratre levares, Vix mons tristitia nostra tulisset Onus. Vos ostis fracto tellus non dura phaselo: Quamque negant alii, vos mihi sertis pem. Ferte, precor, semper, quia semper egebimus illa, Cassaris offonsum dum mihi numen erit. vs. 37-42)Frater Flacci erat C. Do in pom ii sis ima ei ii ii squocum Ovidio iam iuvetii familiaritas fuisse videtur am 1 10). Modus autem, quo auxilium eius implorat poeta, talis St, ut appareat adulationis magis et officii gratia eum rogatum SSe, quam quod inde poeta fructum aliquem se percepturum speraret KOch ap. Ne I
At nunc, quod superest, fer opem, precor, eminus unam Adloquioquo iuva pectora OStra tuo .... Qui Augustus deus no dissicilis mihi sit, Graecine, precare, Consor et in votum tu quoquΘ Θrba meum.
Bracchia da lasso potius prendenda natanti, Nec pigeat monto supposuis8 manum. Idquo facis, faciasquB precor . . . Fac modo permaneas lasso, Graecine, fidelis, Duro et in longas impetus si moras. Quae tu cum praestes, remo tamen utor in aura, Noo noco admisso subdere calcar equo. o Ρ Ι 6.13-15, 35-383 Atque utinam, cum iam fueris ut novus consul potiora precatus Ut mihi placotur principis ira, rogesi . . . Quod tamen in rerum cura propior vacabit,
116쪽
Vota precor votis addito vostra meis, Et si quom dabit aura sinum, laxate rudenteS Exsat o Stygiis ut mea navis aquis.
Macer, sortasse Pompeius Macer de quo Sueton. Caes. 56, wen I p. XLV et 69 sq.). ad quem datum est Am. I 18, etsi inter intimos amicos erat, proficiscenti Ovidio praesto non fuit qua de causa vehementer perstringituror. Ι 8, et in fine us. 47-50 monetur, ut sinem amicitiae reddat initio congruentem:
Sed quoniam accodit satalibus hoc quoquo damnis. Ut carsant numeris tempora prima suis, Essice, peccati no sim memor huius, et illo Omotum laudem, quo queror, Ore tuum.
Macer non audiens fuit adhortanti, nam cuni Ovidius ei inscriberet ex P. II 40, ne litteras quidem ad eum dedisse videtur neque postea de Macro mentionem factam invenimus excepto, quod inter aequale poetas recensetur ex P. VI 6.- Iliacusque Macer, cf. II 10.43 sq.). Attamen nec multa nec perosa Naso ab eo petierat; contentum e futurum contendebat, si Macer sui meminisset ut ipse eius:
Hi es et ignoras et ades celeberrimus absona Inque Ostas media iussus ab urbe venis. Redde vicem, et, quoniam regio solicior ista est, Istic me memori pector semper habe.
Messallinus, i. e. M. Valerius Corvinus Messalla vel Messallinus, frater erat Cottae, sed Ovidio multo
minus familiaris Owen p. XXXII). Cum tamen Τiberio
coniunctissimus esset itaque in aula multum valeret, eius quoque intercessionem expetiit, sed dubitanter et modestissime et frustra:
Tantaque in Augusto est clementia, si quis ab illo Hoc mutationem loci potero pro me, sorsitan illo darol. Τr. IV 4.b sq.)Verbaque nostra favens Romana ad numina perser Non tibi arpsi culta Tonant minus . . . Sic igitur, quasi me nullus dec perit error, Verba lac, ut vita quam dedit ips fruar. . . Sit tua mutando gratia blanda O O .... Dimello est, salsor sed tendit in ardua virtus.
ex . ΙΙ .έ1 sq. 61 sq. 96,1 II)Sextus Pompeius, Pompeiorum ultimuS, quo anno Ovidius relegatus St, propraetor fortasSe Achaiae Owen XLI) pecunia et praesidio eum adiuvit:
Accipe, ompei, deductum carmen ab illo, Dobitor est vita qui tibi, SeXte, suae.
Τ sibi, cum sugeret, memori solet Oro referre Barbaria tutas exhibuisso vias: Sanguine Bistonium quod non tepefecerit ensem, Effectum cura pectoris ess tui: Addita praeterea vita quoquo multa tuendas Munera, ne proprias attenuaret opes. ib. 5. 33-38 cf. 15. sqq.)Εum, qui iam tanta benevolentiae testimonia dedit, rogat, cum praeSertim consul factus sit sib. 4 et amicus
117쪽
intimus Germanici ib. 5.25 sq. , ut pro Se deos Oret' 'et mutationem loci exuli efficere conetur:
Quod quoniam in dis est tempta lentro procando Numina, perpetua quae pietate colis.
ib. b. 23 sq. Risimus epistulam consolatoriam vidi miserat, qua reserebat veterum exempla virorum, qui sorti casum mente tulerint ' rescribit aso talia mininio sibi usui eSSe quippe qui graviore calamitate quam ceteri Omnes sit assectus, non tamen ideo sibi minus gratum esse
animum: Roddita confusas nuper solacia menti Auxilium nostris spemque tulere malis.
ox . I 3.3 sq.)Ε P. III 4 poeta Rusmum adit, ut lavore Suo carmen Commendet, quod scripserat de triumpho iberii. Τuticani collegae amor quidem constans laudatur. sed apparet Ovidium ab eo non multum exspectaSSe
Sod prius huic dosint si bella o frigora terrae. . . . Quam tua sint lasso praecordia dura Odali. . . . Tu modo per superos, quorum certissimus illo ost, Quo tuus assiduo principo crevit honor, Essico constanti profugum pietate tuendo, No sperata meam deserat aura ratem.
Vestalis denique, quem poeta ex P. I T rogat, ut Mostis sibi sit, 'e non salSa queri Solere, quemque acrem militem depingit, procul dubio antea inter intimos
amicos non fuerat neque Ovidius carmine acta eius
immortalia re ldidisset ib. 53 sq.), nisi e testimonio Τiberii legati aliquid boni sibi exspectasset Verisimile
enim est, Vestalem fuisse centurionem illum, quem Τiberius in hraciam misit, ut nuntiaret regibus Rhescuporidi et Cotyi, ne armis disceptarent Τac. An n. II 653. Sic singulos laudat amicos, in universum eos laudandi parcior sortes amicior I 6.15; memores sodalesib. III 8.s; vos quoque, consorte Studii, pia turba poetaeib. V 3.4T, e contrario continuo crescente impatientia plus semel tarditatem eorum increpat itaque multum redimit servilis adulationis, quam ut quivi eodem loco OSituS, Stendere coactus erat. Primo leviter tantum eos perstringebat ut: -Τimor officium cautus compescit Τr. III 4 65), sed cum iam per complures annos officium, quod exspectaverat Spem fruStraSSet. indignatio vincula Omnia rupit et in eos invectus est, qui identidem rogarent: Quis tibi, Naso modus lacrimosi carminis V Τr. V 4.35), qui libello carperent. quo l esset in his eadem sententia ' ex P. 1 9.1), cum tamen nihil magis excusabile esset, nam quamquam
Et pudo et metuo semperque eademquo precari, No subeant animo taedia iusta tuo.
tamen Cum totion eadem dicam, vix audior ui.
118쪽
Ut iam nil praestos, animi sum actus amici Debitor o meritum velle iuvare V O.
Vorba mihi desunt adem tam saepe roganti, Iamque pudet, vanas fin carere preeΘ8. . . . Quod bene de vobis speravi, ignoscite, amici: Talia secandi iam mihi finis erit . . . . Est tamon utilius, studium essass meorum, Quam, quas admorint, non valuisse preces. vs. I sq. 9 sq. 3 sq. .
In universum igitur, contra atque quae de CiceroneeXule statuimus, dicendum est verum esse, quod scribit Rei chartii: Die milde eines esens at sim die trilbsa ilichi geraubi e verrati, hei ne verbiiterung, hein ungerechtigkei gegeti ei ne si eunde. VInimicum unum ei novimus, Ibin, quem poetam iam exulem infamare et bonis spoliare conantem ab XOre avunculo Rufo adiutore fortiter repulsum esse Supra iam scripsimus. im eiu persona mihi L notum est.
Cicero iam multo ante inflictum malum quietem sibi se emere posse sciebat aut eo, quod optimatium partibus relictis cum triumviris se consociaret, aut vitae se dederet otiosae. Illud vero levitatem, immo proditionem existimabat rationis, quam in re publica gerenda Secutus erat, quamqilam foret reditu in gratiam cum inimicis, pax cum multitudine Senectutis otium' ' ad Att. ΙΙ 3.3 supra p. 170 . Minui enim sibi auram popularem sentiebat, quam Semper apud se bonos' captaverat, favorem plebeculae, contiolialis hirudinis aerarii' ' ad Att. Ι 16.11 parum curan S, Sque adeo ut sepopularem''Se dicere ausus esset, cum populi ipsius voluntati et commodo repugnaret in dissuadenda lege agraria i). Otii, etiam lignitatis expertis, primum fecit periculum CLlh de leg. gr. II 9 sq. et passim Cuche vald 247, 221, 222.
119쪽
p. 87 Sq.), quod cum per brevissimum tantum tempus serre potuisset, verba sibi dare coepit Operam Suam forensem principibus viri ingratam non fore, dummodo ipSorum perSoni parceret. Attamen O apparebat constantiae Suae eum nimi eSSe confisum, nam in cauSa Antoniana Caesarem tamquam huius iudicii auctorem aggressu est Dio 38.10. f. Cic. de dom. 41 . quo actomo poenam ibi contraxit Caesar enim statim Clodium ad plebem traduxit. Iam Cicero agnovit, ut SulVu eSSet, Caesarem sibi conciliandum esse illum unum pluS valere quam totam rem publicam itaque animo fractus per Datiem Caesarem adiit. Hic vero non sine cautione exulem Oratorem redire passus est qui prius promittere debebat illi se contra eius voluntatem Sse facturum, quod per fratrem secisse videtur ad s. I 9.Η . Non enim iis, quo Varro malum tricipitinum vocaverat parere recusabat, dummodo Romam larum lue Suum reviSere liceret. Supra p. 174 iam cognovimus, eum promiSSumonicium praestitisse scribendo libro quo Caesaris acta probaret. Ne quis tamen putet lianc Oboedientiam gravis servitutis speciem gessisse, nam Caesar cum Cicerone
ut cum collega tam in magistratu quam in re litteraria maxima utebatur a miliaritate, ita ut iam a. 54 Marcus ad fratrem scriberet se amore Caesaris unice delectari ad Q. fi . III 5.3) atque etiam poema ad eum instituere lib. III 4.14). Quae omnia post exilium demum apparuerunt, nam exul totus ab amicorum subsidi pendebat, cum legum auctoritas Romae adhuc tanta SSet, ut quem populus
Suffragiis suis expulerat, Otu populuS QVOCare OSSet, licet, ut Semper, tunc quoque mobile vulgu paucorum praevalentibus duce tetur ingeniiS. Dimidio saeculo post potestas Omnis in unum collata damnatorum condicionem Omnino mutavit Ovidius expertu eSt legem Suin )22 factam esse principi voluntatem ad damnationem non iam lege Opus SSe populi
suifragiis comprobata decreto principis homine relegari, eiu Silem arbitri revocari, principem igitur Solum molliendum esse, ut qui felicitatem dempsisset, redderet etiam. Cum autem nihil esset, quo facilius animi lenirentur quam laudibus et adulatione, Ovidius minime iis pepercit Augusti fidem, clementiam, tolerantiam, iustitiam Summam dicit:
Saopo fidem advorsis otiam laudavit in armis Inque suis amat hanc Caesar, in hoste probat.
Sod tamen in duris romanentem rebus amicum Quam libo inviso Cassar in hoste probat, Noc solet irasci. - neque enim moderatior alter Cum quis in adversis, siquid amavit, amat.
Tu veniam parti superatae saepe dedisti. Non concessurus quam tibi victor erat. Divitiis etiam multos et honoribus auetos Vidi, qui tulorant in caput arma tuum, etc.
120쪽
Cuius in ventu poenas clementia tanta est, Vonorit ut nostro lenior illa metu. Nulla quidem sano gravior montisque potenti Poena est, quam tant displicuisse viro.
Nec tamen os Raetiam nostro tibi Messallino carmino factum, Princi po tam iusto posse nocere puto. Ipse pater patriae, quid nim est civilius illo 3 Sustinet in nostro carmin saepe legi. Tr. IV 4. 11 - 14 Quantaquo in Augusto clementia . . .
Ergo illum demens in me saevire coegi, Mitius inmensus quo nihil orbis habet pIpsaque delictis victa est clomentia nostris Nec tamen errori vita negata meo est p Τr. IV 8. 37 40)Saepe suo victor lonis in host suit. Tr. V 2.36 Caesare nil ingens mitius orbis habet.
Sod tua peccato lenior ira me est.
Saepe refert ipse poeta , sit quanta dei clementia . . . ib. 4. 19)ssi perstitibiis civibus peperci, ib. VI 17 clina ann Monam seni i), Dio 3bis, eorona civica donatiis est ob cives Servatos. s. v. Met. I iita, Val. Max. II 8 . . Sen. de clem. I 26.5 Plin. D. h. XV 4,8 Si telon. Claud. 7 et nummos de quibus Moriam senagit i l.
. . . nil ingens ad finem solis ab ortu Illo, cui paret, mitius orbis habet. ib. 8. 25 sq.)Utque aliis, quorum numerum comprender non St, Caesareum numen sic mihi mito suit. ib. 11. 19 sq.)Cum subit, Augusti quae sit elementiu ....
Non tibi horomedon crudusve rogabitur Atreus, Quique suis homines pabula fecit quis: Sed piger ad poenas princeps ad praemia velOX, Quique dolet, quotiens cogitur esse serOX: Qui vicit semper, victis ut parcBre OSSet, Cluugit o astorna civica bella sera: Multa motu poenae, poena qui pauca coercet, Et adit invita ulmina rara manu.
Cur ego posse negem minui mihi numinis iram, Cum vidoam mites hostibus Batoni aliisque esse deos Θ Ο Ρ Ι 1.4 sq. Milo sed iratum merito mihi numen adora. ib. 2.109 Nec tamen Aetnasus vasto olyphemus in antro, Accipio voco Antiphatesvo tuas: Sed placidus tacilisque parens veniaeque Paratus, Et qui fulmineo saepe sine igne tonat. Qui cum tristo aliquid statuit, fit tristis et ipse, Cuique sere poenam sumere poena Sua est. ib. 113 118,