장음표시 사용
271쪽
φασὶ γα κἀνrαυθα τὴν Boti maκὴν εἶναι πολιν Τ'. Finis notae Herodianeae excidit, ubi monuerat etiamsi urbis incolae et accolao Ἐλεων dixerint, tamen hoc ad Homerum nihil pertinere. In Herodiani scr. r. p. 259 Lehrsius hoc sere excidisso coniecit: εἰοιὴ λεγομεν οτι υ πάντως ἐπικρατε xi an των ἐλαυνχρῆσις και ἐπὶ τὴν 'Oμηρικην νάγνωσιν. DT. Rectissimum, quod hac in re probavit iudicium, inprimis mihi spectatum est eo loco, quem hic subiungam, quo stimul mihi viam muniam ad Herodianuam quandam vocem de Aristarchi accentibus recte diiudicandam. in catalogo Nereidum:
βολὴν τονου. Non cuiuslibet erat sentire, quid inter Glaucen Thoenque interesset et inter has duas, quas a Deorum marinorum arti fici vaticinandi Dipodii et Miser poetae dicere placuit. At interest utrum sic fingas nomina ut propriam adiectivi significationem audientis animo insinuari velis an ita ut in mera propria abeant. Sic Empedocles humanarum affectionum coetum more suo per allegoriam inducens, v. 11 393 Stein. :εν ήσαν θονίη τε καὶ Πλιonet τανaωπις,
senatus esset, inducere, sed ea quae vi sua et natura animos legentium ad res significatas ducerent. Quare hoc loco nolim auctor esse ut is ais scribatur vel ισχρη, quod nutricis ap-IN Strab. IX 439. minae Aristarces huius vereus lectio, non quae Muigellio visa est in sententiis controvereis Mal. 8303, ut opporiuno tempore ostendam.
272쪽
tum nomen est epigr. Call. XLIII L Schn. T. I p. 222 Iae. vel unguentariae epigr. Asel. XXVII T. I p. 150 Anth. Pal.
18l 9η. Similiter statuendum de illis Homericis. Auctor, cum haec nomina finxit, non sapientiae severitate, sed, quod in hac quaestione idem est, poesis delectatione ductus est, sicuti qui Phaeacum nomina finxit I 111 7 . Ergo hoc dico, qui excogitabat haec nomina noluisse eos qui audirent significationem celari, sed placuisse sibi sicubi commodum esset in aperiendo. Quar nec alio modo ad muliebrium similitudinem transformare voluit nec ηυερτη dicere ut ιτερπxo sed tenuit Ail εουδῆς et Uuερτης adiectiva io. Nec ab nostris poetis talia aliena sunt. Sic in carmine de callida vulpecula ursus, in quo in proprium evaluit a colore sumpta denominatio, subindo appellatur ἐπιθετικως de Brauno). - Νημερτης, quan commode nobis occurrere vidimus in Empedocleis, transiit quoque ad Hesiodum Theog. 262Mii ερτής θ πατρος πει νοον actaνάζοι D. rybyVides se hunc poetam advortisse nominis significationem, ut explicaret Herod. Arcad. p. 28 τα εἰς της πολυσυλλαβα γλυκα βαρυνονται. ὁ δἐ νηυεμή επίθετον De loco Homerico cogita Conseras Choeroboscum ad Theodos. p. 173 352, 1 SGais . et his nitiερτης ζvνόμενον ν recte τεῖ ποιροι Νηιιερτής τε καὶ Ἀψευδης -- υκ ἀντικειra ris ιιν, ἐπειδὴ ἐπίθετον εστιν, οιον ὁ νηυερτης νθ ρωπος καὶ ἡ νημερτῆς γονή - καi λοιπὴν γινοΠενον veιον τὴν αυτην τάσιν ἐφυλαξε. 266 g 8. Hoc igitur exemplum declarat in vocabulis accentudistinguendis ratione uti Aristarchiun et haudquaquam temerengere. Haec praeparatio est ut sine erroris periculo legamus haec Herodiani, ad B 153 ουρους τ ἐζεκάθαιρον ἀνεγνωσθη
273쪽
263 ὁ κατ οξειαν τάσιν ὁ γα Ἀρίσταρχος παρηγγελλεν ἴσως δἐ σημειωδης ὁ τονος τα γαρ εἰς eo λχ γοντα δισυλλαβα πλαεχοντα την ο δι φθογγον βαρυνετο, κουρος, θουρος ουρος καὶ γαρ ταυτα περισσὸν χει τὸ υ 73. ἰσως υν εἰς ἀποφυγὴν του ἐπὶ το ἀν-tor. καὶ γαρ καὶ ἐπ αλλων τὸ τοι octo ποιεῖ ὁ ἀνηρ. Adde ad II 415Ἀμφοτερον εἰς διαστολὴν, κυριον ἔντονιυς ἀνέγνω ὁ Ἀρισταρχος ώς δεξιτεροπι καὶ ἐπείσθησαν οἱ γραιιματικοί. περὶ ὁ τῆς τοιαυτης ἀνωμαλίας του ἀνδρος ἐν ετεροις istiν
Id significat, quod habebat B 153, Aristarchum solere eiusdem sormas significationes varias accentu distinguere. Si quidem innuero voluit eo prae ceteris Aristarchum inclinasse, salsa insimulatio est. Distinxit quidem υρος ουρος, detisιος ηsιος, non scripsit Ἀψευδης et ημερτης, ut propria fierent, non distinxit se et λιe, non quae alii distinxerunt, reo et ann quaest. p. pec I g 10 p. 23 quaest. p. p. 94η, αἰπυ et
539)i7 , ut vel modestus in his differentiis suerit, quas recen- 276 tissimi quique grammatici immoderato auxerunt: in distinxit vel usu vel ratione commotum fuisse credere par est. Quid si ratio eum sesellit Exploremus hunc locum de Ἀμφοτερος paulo uocuratius ad quem spes est nobis aditum fore. Apud Herodianum ad 3l hoc legimus: σκυμνος ως υμνος εἰς δι ornir ἀνεγνωσerii τὸ μέντοι ἀνδρευνυμ ε κινδ υνεσθαι ἀξιο ὁ Ἀσκαλωνίτης προς δια φοραν. t 267 nec scribitur nomen proprium Σκυμνος ' nec intelligi potest cur potius hoc vocabulum accentu ab appellativo distingui debeat quam Kυκνος, Avκος, 'Fίλλος Herod Arcad. 53, M.Aέων, Λάπρος plures sunt, quos commemorat Pausanias), Σκυλορ, οραξ, αερος, Γρυλλος, ρακων, Μοσχος, Βυλος,
274쪽
propria per accentum distinguenda promptissimi sint. Causam quod meminerim, nemo dixit. Scilicet inclinat sermo Graecus in hoc ad retrahendum accentum, non inclinat ad promovendum. Et substantivum quidem, in viri feminaeve nomen transformatum, in quo finem versus accentus promotus sit, mihi nullum praesto est praeter unum Herod Arcad 115, 24 τα εἰς χη χοντα λλο συμφωνον κατα συλλημι ιν γῆ διάστασιν βαρυνεται, βάκχη, -ὶ λεσχη, λόγχη τ ει οπη ριον. τὸ δ utari εινεται. Quod satis mirari non possum. Illo, nomine i ιυμ ne navem dicam quam ita nominatam in classe Atheniensi enumerari monent canis illud nomen apud Xenophontem cyneg. 7, 5 ab eo significatum esse erit quod dubites, item ut p. 105, 1 cum docet πλοή, σιγή, κραυγή, eavrη ἐτὰ κυριον. Nam Craugo etiam in illis canum nominibus osti Apud Xenophontem quidem et Mavni scribitur et Aoni f. ut omnia illic eodem accentu atque appellativa ut quae primae doclinationis sunt asseram, in ιη Σπουδή, Ἀλκή, φυχή, οργή, Αἰχμή eadem celeritatis imagine Φρουρα - an Πί etiam dicam
et X a - quae omnia, ut mox videbimus, aequo animo serimus, nec tamen Κραίγη nimis miraremur sed ut valdo
miraremur si scriptum esset quod item illic canis nomen est 268 P Ομη hoc igitur si scriptum esset Hosιη, sic Orχη proprium 277hnobis in insolubilibus' i yy Ptolemaeum, cum mi μνυς requireret, idem Herodianus non probavit ii'. Sed in Ptolemaeo hoc
77 In illis anibus vel adiectivum Σ'ta sit, o sic seribitur in textu X nophonteo. - Plut Thes. 9 ν δὲ Κρομμυωνία συς, ν Φαιαν προσωνο- μαζον quod cur Φαιαν scribatur in Thesauro nescio.
17 Similis error latere videtur in iis quaea M. 604 leguntur de νηις,
275쪽
conamen minu miramur, imo hunc ad declinandum usum promptum fuisse iam supra indicavi. Et nescivit regulam. Sed
Pac. 800. Ἀλκι/ιος Plut vit Demetr. 21. ισιμος γου contr. Agorat g 8 p. 279 Be Aristoph. Eccles 208. Ἀνθιμος, ονα σιμος, Ζ σιμ ολ ροτιμ ος, Μακαρτατος ex Delmosthene notissimus, Ἀριστος Arrian. VII 15 7. Strab. XIV 682. Ἀκροτατος Parthen amor. 23. Καλλιστος Euseb. h. ccl. V 2 et superlativa permulta, quae recenset ei anal. p. 119. Et composita innumerabilia Ἀφοβος, υνικος, υνονιος, Ἀποικος Strab.
viti Pyth. 528. t ut Euω ιιος Graecum nomen esse PoteSt, sic Euωννιιος nihil est, ut scribere video rebsium lect Diod. p. 133 - Τ' Huc pertinent etiam VAλιος, Κρονιος, ενιος. Sed haec, de quibus veterum praecepta habemus, paulo longiorem disputationem flagitant. . . p. 521, 10 Κλονίος B 495. 340 δνομα κυριον. δια τί παροξυνεται; α εἰς ος λανο τατριβραχε ἐπὶ κυρίων παροξυνεται οἷον Σχεδίος B 517. O 515.
U. Et M. p. 130 40. Vocativi compositoruni in is retrahunt accentum . σεσημειωται δ ευ Λακεδαιμον καὶ Παλαῖμον v. Herodian. Γ 82 προπερισπωμενα θέλουσι δε καὶ δ υδαίμων et κυριον μοπροπαροξυνεσθαι ἐν κλη)πικοῦ, λλα περισπασθαι προς ἀντιδιαστολλὶν του ἐπιθέτου ἐκεινο γαρ προπαροξυνεται, ευδαιμον υ κακοδαιμον.
Quod idem habet Choorob. 0kk. 1245 438 26 Gaism Puto de nomino
urbis hic cogitari, fortasse eius quae respicitur Arist. v. 44. Huius vocativum ad Λακεδαῖμον applicandum esse facile credo. Ceterum υδαίμων etiam viri nomen esse scio e g. gust. 1457, 10).
276쪽
ἀντιπίπτουσι δε κατὰ recto αδ οσιν ὁ γλιος E 678 9 119.
naso Dνεται, - τα εις ς λήγοντα τελι παραληγ-ιεν τρι- βοαχεα ἐπὶ κυρίων naon νεται, Σχεδίος, noti ἰος, ολίος. αντ-μτει ὁ Ἀλως κατα παοαδοσιν καὶ τω Ἀνιος καὶ Κρονιος καὶ ε νιος λ' . Schol ΑΒ ad 483 enitio παοολ- τονως, γλιον προπαροπτονως' ιποιιεν ὁ Λίων V τω τοιαυτα τριβήπεα ἐπὶ κυρίων παροξυνεσθαι καὶ εσημειονιι εθα τὰ Ἀλιος, ενιος, μονιος ἐπεχρατγ' δε κοὶ κατα τὴν Otiηρικὴν ἀνάγνωσιν bυλιος προπαροξινουενον Schol. 9 19 δυλιος προπαρορ νετοι uir, Ἀνιος, ἔνιος, μονιος. . Eust. p. 93, 30. Apparet propter externam forinam hic dissimilia misceri. Equidem de his sic iudico. υνιος, quod ex raro genere Ormationis est, cum similibus aeque iudicandum, quae sunt 'μφιος et Γαιος v. t. M. 110 41. 92, 2. ust. 75, 10. 108l 503. ενιος, Κρονιος, γλιος, quae vere adiectiva sunt, ubi in propria abierunt, accentum suum tenuerunt quod ex 279ὶ regula nostra actum est. Sed fuit quaedam propriorum larmati in ιος quorum trisyllaba, si prima longa esset, accentum in prima habuerunti θ' si brevis, in media. Ex illo genere 27 apud omerum sunt Θεστιος, ινιος, Μυνλιος, Κτ ήσιος,
277쪽
occurrit ut Moοτίοιο, quorum apud Homerum pro adiectivo nullum est, praeter δολιος Nec adiectiva Πλυτέος, κιφίος,
m Nec συδιος, tantum adverbium σχεδίην E 830. De accentu eorum quae vel Homerica sunt vel praeterea diserto conune norata iub auctore regulae, qui paradosi nititur, non poterit dubitari. si autem flerodianuas. Steph. Byz. s. κέλης ἡ γα τεχνικος τα διὰ του σι De πάντα noOπαροξυνεται, καν το τ υπάρχς προ του ι,-Mν τά ν Τριβραχέων volων. ust. 1588, 3 nooπαρορυνε δὲ - κατὰ Noci διανόν ἡ συνήθει νοναλσις sc. 'Aλιος . s. rcad. 40. 14. 8 4l 16 27. Saepius monitum de hoc nccentu ab Eustathio 395, 20. 062, 31. 1068 4. 1093. 474, 30 1516, 2. Haec omnia ex eodem sonte fluxerunt. Nunc id nisi per grammaticos constaret, e libros nostros quam rei memoria paene tota intercidisset.
Sic λυτιος ter legimus in schol. Pind. Ol. Ι 82. Item Apollod I 6, 2. III 2, 3. Hesiod schol. Trach. 266 Apollon Rhod. Ι 1044. II 1043. Sed schol. V ii Kλυrloς - πιομιος Argivus, eorum qui ro ThJrea pugnarunt Herod. I 2. Alius Goloni et Hieroni familiarissimus Pindaro celebratus, schol. Pind. Nem. I in v. 8 42 49. Nem. I l. 3. 3. 3. 5.12l Pyth. Π 34. Item ρομαν Hesych. gola Hom. S. T. Quint. Sm. ς' Is Apollod. II 2, 4. HI 2 b. t. M. 35, 25. - Στοάτιος Polyb. XI 2. XXVIII 6. XL 4. Isaeus demam hered gra. s. 10 et in iurgumento orationis saepius semel codd. aliquot στοατιαν, in quo fortasse vestigium veri lateq. Demosth in Macar g 19 gal g 48. Sed hoc loco eod. Στρατως. Porro noάτιος in epigr. Ρ. Strab. II p. 74. Athon. 244- tu ιo Phot 1 52 46. - χε itio Apollod. III 10 S. Apud Quinti Ira XDιος l. D. - Κλονιος Apollod UI 12 8. Apud Diodorum IV I correctum estis esselinio, ut Τοιο a Tractuckio ap. Sinab. IV 280 P. 408. - odσι ocet Diod XVI S. - Melius servulum 'Odlo vel odi Iambl. vii Pyth. 526. 'getet Hom. 57. Steph. yκ. s. doe. Strab. XIIp. 5bl. Dακίocat M. 286, 16. - Στροφιος Pind. Pyth. XI 5. Aesch. Agum. 854. mo. 674. Soph. Electr. 111 l. ur Or. 46 Botho. Iph. aur. 344. Sou. Schol. Pind. l. c. Schol. Od. γ 307. Argum Eur. r. Quamquam de hoc suspicio esse possit sic ab ipso Herodiano et vulgo scriptum me propis gustathium p. 1030 10 τι πίπτει ἐνταυθα Σχεδέος αδ Φωκήων, ὁ τινες μὲν ' προπαροι νουσιν eo Στροφιος, ο πλείους δὲ παροξυνουσιν αἶς το Λολέος κλονloc, o καὶ ἐνδέχεται μάλιστα προ διαστολην του o in oci ora λor τον ἐγγυς Putandum igitur ex multis testimoniis, quae posuimus, inter xceptiones τροφιος cam excidisse Curio crederem si Eustathii negligentem brevitatem in exscribendis aliis nanus Raepe expertus essem. - Satis igitur librorum corruptelas cognovimus in iis quae certa sunt. Quid igitur mirabimur, si reliqua eodem modo scripta 271 inveniuntur Notavi haec Φλογιος Apollon. h. I 1054. II 56. Quint. Sm H 242. Monym peripi Ponti 12. Luc. ver. h. I 20. Moγως pro Φλεγως scrib. Herod Arc. 40, 82 θαλιοeuuin Sm B 228. υχιος id I 364. ἐλιος IAIM an ενlos, Herodot VIalin. Φυmoe Athen. 35h.
278쪽
ni Κλυτίος, de quibus testatur Herod Arc. 40, 21. l. 20. Aut igitur laetum est ut oλέος, quamquam est adiectivum, multis 28 lytrisyllabis similis formae usui accommodare placeret, aut eum fictum est proprium Λολίος do adiectivo ne cogitatum quidem; sed ut ab oλος tactum Λολ υν, sic alia forma item in propriis fingendis crebra Λολίος Sic Οακων φακίος, Θοασων ἰος, Στρατευν ίος. Et simile iudicium erit, si qua sorte similia hunc
accentum habuerunt, quamquam eiusdem formae inveniebantur adiectiva proparoxytona. De morio testis est Herod Arc. 40, 21.
Huic analogiae haud dubie applicata sunt Βαλίος equus Achil-272 lis , v. schol. II 149. Eust. p. 1051, 16 1190, 11, 12 1406,53; cf. 1309 4 de adi. f. erit Tryph. v. 4). Quod certe nisi
sub hunc canonem cecidisset αλιος esset. Porro et evγίος et viri et fluvii nomen est), quod diserte docet Herod Arcad. 40, 8 41, 20. Quamquam ex alio canone g s accentum mutare non debebat. Et fluvius ειδέος quem ego non dubito a rosa
Iamblich. vii Pyth. 28. Ῥάκιος ach. Apoll. I 308. Pausan VII 3, 1. Λακιος Athen. . 297r. 590ο Σθένιος Neptuni equus sch. X 23. Hoc nomen apud Siculos frequens fuit, ut ex Ciceronis Verrinis scimus. Alia nominis forma est Σθένις c. g. Strab. 46. Et qui apud Plut Pomp. 10 Σθένις est Thermitanus aut idem est qui apud Ciceronem audit Sthenius aut eiusdem familiae. Sic ρομίος et μοιχις Hom.), Ἐχίος Ἐχις, τρα- τιος Στρατις vel ττις, Θρασίος Θρασις Pausan. VI a 4). Λάγιος 2ὶ Polyb. XL 5. Σύφιος Pausan. VI 3, 2. Στομιος ib. Γλυφιος Eust. 1665 50. Φοβιος Parthen. r. Butimannus ad schol γ 26 et Helarichus add. ad 32 scribero debebant Xαρίος de nomine, Andoc. myster. 1063. θλνιος sch. Pind. Isthm. I l. Φρασίος diserte affert Arcad. 40, 22. Min plo id. l. 20. Haec vel omnia vel pleraque quid enim regulae conditorem non unum vel alterum fugere potuerit sed quo quid notius ominus quin paroxytona sint equidem propter erodiani regulam non dubito, postquam cognovimus in librorum nostrorum scriptura nihil im- 28 lxpedimenti esse. Sed in eundem ordinem cogenda non opinor quae vel adiectiva ponyma sunt, ut Aristaei nomen Maio cs. Nonn. V 21 χρισταῖος νόμιος καὶ ἐπωνυμος ἔρως), vel adiectiva eiusmodi quorum radix obscurata est, ut nec in verbo iam nec in substantivo appareat ut Λάσιος inter rocos Hippodamiae Pausan. VI 21, 10. Schol. Pind. l. Ull4.127. Et sic sentio οσιος scribendum esse episcopi nomen quamquam mihi nominativus vel accusativus non praesto est. Sed e g genitivi A lovAristoph. ccl. 77 nihil obstat quo minus nominativus fingatur Λαμloc, quamquam p. Polyb. XVII 10 et Diodor. XV 48 est Λάμιος Thuc n Λάμις ut Σθενέος Σθένις, et Nomen Λάμις est etiam apud Nonnum XIV 1l0. Ab eadem radice erit unde Λάμα.
279쪽
269 dictum esse . Schol. M 20. ust. b. p. 800, 7 ὁ δἐ ειδέος
ποτα ιὸς παροντονως προφεραα ως ὁ 'Oδίος και ὁ Λολίος και ὁ πίος καὶ τὰ ιιota Loityoάχε κυρια. Iam si verum est quod Kosthlerus docuit in Boettigeri libro qui inscribitur Archaeologie u Κunstra i p. 49 nomen Ἀμφοτερος tantummodo mythicum esse et postea abolevisse, facile
concederemus Aristarchum errasse. Est autem universo oeh-leri opinio p. 24 Graecos omnino votorum heroum nominibus 282)postea non usos esse. Ne utemur quidem Athenae narratione
p. 251M quae recepta est ab Eustathio p. 1713 47 Euphantum
Ulixis studio et admiratione liberos suos Anticleam et elegonum nominasse quod fortasse ut singulare respuetur. Nec
aliis in quibus singularo quoddam etsi ignotum nobis consilium vel fortasse iocus valuit, ut ἘτεοκλVς Πολυνίκη τε ἀδελ pse σελλαρι ρ ινήμης χυριν , quae est inscriptio ex Boecisti iudicio
haudquaquam spuria ζι372. Sed sugerunt rimam doctissimum Menesthei, qui sunt apud Demosthenem, Iason heraeus, fugit Σθένελος tragicus Harpocrat. Athen. 367b. 428 ), ενέλαος Dem. Phil. II. IV p. 44, alius Alexandri aequalis Athen. 539 de Are. Telamo, in quem Lysiae oratio suit Harp. υνεῖδαι, κάθετος), μυθος Atheniensis Dein contr. Aphob T. 4 1 p. 10 Be. Κραναος Isaeus Nicostr. hor. p. 72 Be Athen. 416 f. ηλε ιαχος, unde proverbium χλε ι ovinurere, then. IX 407 d. Alius Telemachus Atheniensis ut vidotur Inscr. Att.
citharista Ath. VIII 351 . Λέστ Stoicus Tarsensis Strab. XI p. 674 et Academicus ib. 675. Πλος medicus, Galeni praeceptor, Galen de libr. propr. p. 17 . II πιροκλῆς historicus, e g. Strab. 508 518. Tύνιαλος ὁ Πατροκλέους Thucyd. IV 57. Ἀχιλλευς Atheniensium legatus ad Alexandrum Arrian. III 6 3. Γανυμήδης aulicus ills Alexandrinus, Arsinoes nutricius, ex bello Alexandrino notus c. 3 ceti. et to Achillas 273 Nam quod ille nomen accepit mo νυμον, id minime eximit eum ex hoc ordine, ut nec Ave λων Θησέα Νικηφορο Θυατειρηνὸν νικησανι ἐνδοξως C. I. 3503. - Λανάη picuri filia Athon. XII 593b. t eum his et similibus sugit eum ' ιφοιερος, frater Crateri Arr. I 25, 12. 13. ΙΙΙ4, 8. II 6 4 5 et atres, Disiligo b c Orale
280쪽
in quos Philippi regis estivo dictum, Ἀμφοτερος et 'Eκατερος, apophthem reg. Plut I p. 705 Wyti. v. Stura de nom. Gr. p. 32 p. . Quare statuendum in his nominibus Graecos migrasse accentum simili sensu quo in longioribus quibusdam participiis, ισαμενος Ἀκουμενος, sim ducti sunt, et in ipsis adiectivis δεξιτεοος de regula exemerunt i 3. 9. Hunc quo deducti sumus locum, qui est de tranq- positione accentus nominum in propria abeuntium, paulo susius rar persequar, quod plura eo pertinentia supersunt Aristarchi fragmenta, quae suis locis inseremus. Dicam primum do hominum nominibus, ut adhuc seci geographica urbium maxime,
disserenS. Postquam unam late patentem exceptionem posuimus, quando nomina in propria transeuntia accentum non mutent, transgrediamur ad aliam, quae continetur hoc Herodiani prae
conditores ex urbium nominibus factos esse non contra sunt: Moλοrroς, Isοιωτος, Αἰτωλος, Σικελος, Σικανος Steph. s.
182 Falso scriptum Ampor ερο Pausan. VIII 24 9. Apollod. III I, 6. 38 Apud Steph. s. 'Αρταῖα pro Περσευς π Πέρσης, quod est sub Πέρσαι Moneo propter Schneiderati gramm La III p. 17.