장음표시 사용
121쪽
Processerant, interpres voluntatis Deorum Sophronymus senior. Ille tunc magnopere assirma-hat, Neptuno satisfieri posse salvo puero. Vorum tuum, senili gravitate inquit, sine consilio fuit.
Nolunt Dii crudelitate coli. Errorem , quo te religio obstrinxit inconsultae sponsionis, cave augeas sacrilegio. Augeres autem, si, quod extinguit naturae leges, votum exsolveres. Neptuno candidissima Hecatombe supplica. Arae floribus super. biant, natentque vi fimarum cruore. Sanguinis tui, quem nefas *ffundere, innocuis vaporibus odores fragrantissimos substitue. Rex demisso capite audiebat interpretem. UO-Cem non reddidit. oeuli furore succensi; vultus Pallore deformatus, atque ex perpetua coloris varietate horridior: artus omnes succutiebat iam non Occultus pavor. Ad quae puer: En me, genitori per vim satisfacere naturae debito non recusat filius, ut fluctuum potenti satisfiat Deo. Noli habere offensam; optata mihi mors, ex qua tu Vives. Feri, pater, nec re puta genuisse tui ex recusata morte indignum. Tunc Idomeneua alienata penitus mente , &quasi furiarum stimulis praeceps, attonitis omni.bus, qui diligentius eum aspiciebant, filii pectus gladio haurit; eumque infectum sanguine, & cruentis vaporibus exaestuantem in sua viscerae conatur reducere: cum iterum 1 circumstantibus cohibetur. Corruit filiolus, cruore suo volutandus offunditur oculis lethalis caligo, quos dum semel atque iterum aperit ad accipiendam lucem, vix acceptam eam perserre non valuit. Dixissetis formosum lilium, quod amoenissimo circumfusi agri spectu
122쪽
TELEMACHUS. LIB. V. 89- emeaeo eminens, vomere succisis radieibus, Vbgore destitutum languet, & erectam nivium su Tum pompam deponit humi. Nec candor eius mox defluit, nec quae ad oblectationem intuentium fulget, species : alimento tamen arcetur & caret vita. Haud secus Idomenei filius recentis flosculi tenerrimique ritu, annis virentibus lassemima saeculo , exstinguitur. Ceterum patrem doloris magnitudo sensu privarat, nec, quo consisteret loco, quid ageret, quid agere oporteret, patiebatur cognoscere. Contendit in urbem; percontatur
de filio. At populus misericordia tristissimam regii sanguinis vicem excepit, paterni facinoris atrocitatem Vehementer detestatus. Iusta Deorum ir furiis traditum Regem pathm vociferabantur. Furor arma ministrabat stipites, saxaque; insaniebant vipereo odio discordes animi. Gens illa a Iovis quasi proseminata cerebro, Cretenses, obliti sapientiae tantopere eum in diem amatae, Minois
oraculi quondam sui posteritatem Idomeneum
abiiciunt, eiurant. Amicis non suppetebat liberandi Regis consilium, nisi quod ereptum insanienti vulgo seducerent in navem, unaque impositi beneficio secundae navigationis abirent ex furentium oculis. Idomeneus. redditus sibi, gratias agere ecepit, quod subduxiss snt sese terris, filii sui eruore paternaeaue manus stagitio infectis : nunquam futurum fuisse, ut in insula tanti iacinoris conscia perseveraret. Hesperiam nune petunt, novum Imperium apud Salentinos condituri. Interea Cretenses Rege destituti, eui pareanti eligere decreverunt incorruptae legum integritati
123쪽
provisurum. Eligendi autem modum hune faciendi
Convenerunt huc procereS urbium, quaS centum numeramus. Iam datum sacrificiis initium; convocatique ex finitimis gentibus, qui sapientissimi limbentur,ad serendum iudieium de prudentia eorum, qui apti videbuntur capessendo Imperio. Sollen-
nibsis quoque ludis, qui S ipfi accurati iam sunt
committentur Regales candidati. Scilicet quem &sollertia ingenii, & exercitatione corporis iudicaverint reliquis potiorem, Regis insignia vi foriae praemium auferet. Regem desideramus , cuius corpus robustum & habile sit , animus acutus ad sublimia , probusque. Eam ob causam omnes
Haec nobis monstra videbantur Quibus recensitis Nausicrates : agite, inquit, hospitest & vobis haec edicta comitia putate. Certamine persequendum est praemium, huius Imperii insignia; quae,
si cui vestrum palmam superi decreverint, feret. Sequebamur monentem non desiderio victoriae, sed studi ὁ rei tam novae, tam inusitatae. Amplissimus locus erat, frequenti sylva clausus, ad quem eo duce venimus: Circum imitabatur , cuius mediuinarenis sparsum pugnaturOS exspectabat. Capacissimum amphitheatrum se circumfud rat , pubescenti herba spectatores commodὰ ex, cepturum. Omnis honos accedentibus nobis est habitus. Quippe Cretensibus non alia in orbe natio liberalius saninusve hospitalitatem eolit. Oblata protinus sedes est, & veniendi in certamen copia. Men ror excusatione aetatis utebatur ; Ha-Σael, quod deterius valeret. Mihi vigor aetatis, roburque praeripiebat excusandi locum. Furtivo
124쪽
tamen obtutu explorabam Mentor1s animum compertoque, ipso volente me certaturum, haud
reluctabar honorifice compellantibus. Itaque deintractis vestibus, dulci nitentique oleo inundatus luctatoribus misceor. Leniori fremitu passim comitia fervebant: hunc esse Ulyssis filium; venisse, ut de palma contenderet. Agnoscebarque non pamcis Cretensium, qui me puero fuerunt in Ithaca. Primum certaminis genus luctatorum fuit; in quo Rhodius quidam annos quinque admodum &triginta natus omnes, occurrere sibi ausos, deiecit, Nihil dum ui ex iuvenili vigore decesserat. Bra. chia fideli nervorum robore pertinacius firmata ct habitiora : modica iactatione ducti per corpus musculi exstabant. Agilitas membrorum ea fuit, ut potuerint quemcumque impetum animi sequi. Videbar aspicienti cum fastu indignus, quem
vinceret; movitque aetatis meae infirmitas , ut referre pedem inciperet. Ego vero me in amdaeissimi hominis conspectum dedi. Facto impetu,
mutuis complexibus ad exanimationem premimur: humeri humeris oppositi, pes pedi. Extendeban- tur nervi validius nitentium: haerebant tortuosε conserta brachia, in id incumbente utriusque coinnatu , ut adversarium quisque suum moliretur humo. Iam in dextram detorquendo, iam versando in sinistram pervicaciter contendebat me occupare: clim haec tentantem vi tanta i uti, ut
contriti lumbi recederent, ipse supino lapsu praeceps me una abriperet in casum. Nitebatur extremis viribus amoliri incumbentem sibi. Sed impeditus med validioris operii humi assxus haesit.
Tum secutus populi plausus: Uictoria Ulyssis
125쪽
sx FRAMIS I FENELONII filio. Ego pudore suffusum Rhodium allevavi .
Dissiellior mihi pugna caestuum suit. Ea clarus haberi coeperat bene nummati eivis ex Samo filius Iam reliqui arenti excesserant. Unus ego super ram, a quo vinci posse credebatur. Certaminis initium iniquissimh me habuit: quippe capiti primum,
deinde ventriculo telum tam valide erebr5que intorsit, ut remisso e pulmonibus sanguine densa nubes sese palpitantibus oculis offuderit. Vacil-1abam. Ille instare; ego prohiberi spiritu. Memtoris vox me mihi reddidit. Interrogabat enim castigantis ritu : num manum daret ex Ulysse genitust quibus ego S ira validior, sepius frustrabar
instantis manum , alias futuram exitio. Simul atque vano ictu lacertos pauid longius alversarius protendebat, occupavi ita deflecterilem. Iamque eaestum, ut vi graviori ineumberet, redux ram e clim percutiendus retro abit, malo suo. Namque dum Eromptius quam cautius serientem effugit, corporis apte librandi facultate destitutus ipse oceasionem praebuit prosternendi sese. Pro stravi, porrexi que manum in taeentia auxilium. At recusati aliena operὲ ipse sudore ac sanguina persusum corpus erexit, in certamen, quanquam succubuisse eum mirabiliter puduit, redire non
Mox ad equestres ludos ventum, bivsque eertare libuit, quae dabantur sorte. Deterrima mihi obtigerat, quippe reliquis multo inserior tam fi mitate rotarum, quhm equorum robore. ApertIscarceribos procurrentes secuta pulverea nubes, quae prospessiim inhibuit. Ruentibus ceteris non fine consilio tardiora mihi imperabam cursus initia. , Coi,
126쪽
Continuo Lacedaemonius quidam, nondum pro vecta aetate, videbatur primus ad metam fore. Crantorem dixerant, cuius tergum Ρolicletes Cretensis premebat. Hippomachus sanguine iungebatur Idomeneo. Hic lpei potiundi regnum, quo nuper cognatus exciderat, imminens, laxissimis lia..henis abripiebatur; toto corpore fluitantibus equorum multo sudore sumantium iubis ineumbens , tantoque impetu praecipitato cursu, ut stare rotas eius credidisses, pennisque aquilae altiora subeuntis pares, quarum motum celat pernicitas. His velut exemplis ferociores equi, quibus ego vehebar, concitari, in cursum effundi, maximam
partem & multo post se intervallo relinquere, quos ergastula simul emiserant. Hippomachus ex Idomenei cognationet ut dixi) currum rapiebat violentius; factumque, ut sonipes, quem habebat firmissimum, sallente vestigio praeceps in terram,
dominum suum si spe maxima deiecerit. Policletes depressa cervice in iugales , ideoque ievius haerente corpore pronior in lapsum, graviori existente impetu excussus est, amissisque habenia vitam tamen non amisit. Ab uno iam Crantore, quod timerem, supererat. Qui clim me cursus tuos proxime aequaturum cum multa molestia' Cerneret, aemulationis servore concitatior, mod:
Deorum inelamabat opem: liberalissimh se litaturum ipsis; modo increpitos equos festinationis admonuit. Verebatur enim, ne ipsum salvis stadii limitibus praetervectus, equis ex moderato primam
cursu adhuc valentioribus, celeritate praeverterem.
Quod cum expedito itinete impedire haud posset, adnitendum ipsi erat, ut bigam aemuli interciperet.
127쪽
Itaque statuit temerario consilio, currum suum ad terminos stadii terrae immissi caudices erant) aς fligere. Iamque rota una dissili erat. Ego id unum agebam, ut quamprimum deflectendo nihil inorae
ab adversario iam deterius vecto acciperem. Et sanε momentum abierat, cum aemulum suum cum indignatione vidit in meta consistere. Repetebatur applausus : Victoria Ulysses filio, quem Dii
Sylva erat extra conspectum profanorum hominum, multo senio & religione venerabilis. In eam tunc ab illustrissimis sapientisitimisque gentis eius ducimur. Coiverant huc viri aetate suspici' endi, quos populo iudices, defensores legibus Minos dederat. Praeter me illosque, qui dimicaverant, nemo consilio huic intereste vel iussus vel permissus est. Protinu& h sapientibus aperiuntur libri, an quos leges suas Minos retulerat. Access1, senssque animum meum pudore S reverentia impleri ob praesentiam virorum tanta aetate, tantaque prudentia, ne vitae longioris quidem vitio in b
Suis quisque locis, sicut ex ordine consederanti perseverabant sine motu. Commendabat aliorum Euctoritatem canities, aliorum, quod eos canis pro vectiores anni nudaverant. Suavem quamdam &tranquillam prudentiam oris Ostentabat gravitas. Non proniores in sermonem erant, non largi ve horum ultrh, qukm quae proferre decreverant.
Ort1 eontroversio dissentientes suam quisque tam modestE propugnabat sententiam, ut ad alios vix manaret controversiae dissensusve indicium. Nihil erat, quod minus acriter intelligerent, diuturna
128쪽
retro actorum exterientia laborisque consuetudiis me eruditi ad apte sentiendum. Adde tranquillitatem spiritus , libertatemque ab insanis atque eL raenatis cupiditatibus, quas in iuvenibus magistri damnant. Nihil agebatur ab iis, cui repugnabat Tatio. Virtutem, quam colebant, adeo utiliter comTObaverant vetustate, ut in promptu ipsis esset, quae ex rationis obedientia nascitur, vera illustrique S ingenuo animo digna oblectatio. Summa cum admiratione contemplatus haec Ornamenta venerandae senectutis, optabam demi futuris annis meis, ut licuisset tam pretiosam senilium annorumperiodum, quam vivebant hi viri, q amprimum ingredi. Calamitosa mihi videbantur iuventutis tempora, quod numquam esset sine caeco impetu, numquam cum virtute tam perspicaci, tam tranquilla. Erat, qui in hoc venerabili consessu emineret. Ille ergo tabulas legum revolvebat, quas in praegrande volumen redactas cistula aurea cum odoribus plerumque servabat. Seniores labia venerabundi admovebant libro profitenturque, post supremos legum Auctores Deos hominibus nihil sanctius habendum esse, quam leges, quarum finis hominum probitas, sapientia, felicitas , nec ipsos
B deo.oportere exleges esse, qui ideo manibus leges versant, ut imperent. Ceterum princeps
consilii tres quaestiones posuit, ad Minois placita
discutiendas. Quaerebat primo, quis omnium maxime habendus sit liber 3 alii, Regem dieebant esse, qui nul-1ius timere arbitrium debeat, & timeri h devictis hostibus. Divitem alii esse contendebant, cuius
129쪽
nulla ex parte vana essent desideria. Quidam hominem aiebant, qui tori expers semper apud ex teras gentes easque diversas viveret, neque ulla religione legum eorum , apud quos esset, adstrin, geretur. Fuere, qui libertatis praerogativam de ferrent Barbaris, iit qui venatu victitantes in sylvis, nulla cura legum premerentur. 'Neque dubitabant aliqui, bene responsuros asserendo, ante alios censendum liberum, qui libertate donatus ileo nunc tegeret pauid ante perseratam auricuam; quippe servitutis asperitate dulcedinem obistentae libertatis plurimum augeri. Ultimi mori. hundum esse credebant; quod fata liberarent ab omnibus, quae hominem liberum esse non sinerent,nge mortuo posset imperari. Dicendam ex ordine sententiam facile expedit, probe memor eius, quod non semel ex Mentora perceperam. Maxime liber est, aiebam, qui nec in ipsa servitute servitutem vivit. Nulla regio, nullum vitae genus, h nobis quod colitur, obest libertati, sp uni timeantur Superi. Paucis: verὲ liber est, qui superato omni metu, cupiditatequasolis Superis S rationi paret. Senioribus mutuo
aspectu ob hoc responsum defixis, primo smplex
ritus, deinde comperto, me nihil h Minois estiato alienum respondisse, etiam admiratio oborta fuit. Altera quaestio his proponebatur verbis: Quis mortalium infelicissimus 3 responsum est, quan tum ad rem cuique videbatur suggerere animus. Quidam in licitatem ponebat in indigentia fortu narum, valetudinis, dignitatis; alius in amicorum penuria. Contra asseverabant nonnulli, minim
felicem ex mortalibus esse, qui edidisset liberos, ingra
130쪽
TELEMACHUS. LIB. V. ingratos & degeneres. Ex Lesbo sapiens aderat , qui rogantibus peracute respondit: infelicissimus est, qui se credit infelicissimum. Neque enim potius
infelices sumus ex iis, quae patimur quam ex iniquo animo, quo aggravantur, quae patimur. Ab omni concilio his verbis, rationi plane consentaneis, applausum , assensumque est; credebantque haud futurum, qui saniora respondeat. Ego vero rogatus, quid mihi videretur ' conformem documentis, quae Mentor inculcaverat, sententiam ordiebar: Infelicissimus mortalium est Rex, qui felicitatem metitur suam ex ali Ornm miseria, quam infert. Caecus, ideoque bis insalix es triamque infelicitatem suam non agnoscit: itaque ea se liberare non valet; deinde etiam se felicem existimat, quamdiu se infelicissimum esse ignorat: itaque ignorare quoque adnititur, & ne non ignoret, metuit: Accessivis eum, qui verum doceanr, erroris admoneant, immobiles adulatorum cunei . se obiiciunt. Quot cupiditates, tot carnifices habet , & imprudentissimos magistros regalis officii. Numquam benefaciendi dulcedinem, numquam sincerae virtutis suavitatem sentier. In lix & me , Tito infelix est : novatur quotidianis incrementis eius infelicitas: exitio suo festinanter obvium exspectant Duorum supplicia, perpetuo ad dedecus S ignominiam stolidi imperii insigenda: Lesbio Sapiente meliora me respondisse tota fatebatur morum rudis, peritus tamen pacificis temporibus
concio, Minoisque sensum asseeutum Seniores Pronuntiabant. Tertio demum 'uaerebatur: plurisne testimati-dus Rex bello auctior, invictusQue; an vero Rr-