장음표시 사용
141쪽
suem nee servor, nec cupiditas succendebat. A tas iIli gravior, at abunde lassiciens rebus, quas cum Iaude robur iuventutis gerit. Percontanti mihi,
quis esset, significabant, Aristodemum dici. Fuere subinde, qui quod ego hisce auribus audivi) eidem referebant, ducis filios eius inter luctatores esse, Ad quae ille nihil laetior, audere sobolem, quod plioquin genitorqs delectat: magno operς se pre
Cari, Riebat, alter ne imperet, quoniam semper periculosum imperium; alter Vero ut umquam Imperet, se, quoniam unice amaret patriam, ne quidem commissurum. Ex quibus ego quidem intellexi, qum xite devitum esse filio, qui probita tem sectatur, neque facilem altetrius dissolutae comsuetudini Crescente rei tam insolentis studio in vitam ean, istius hominis ecepi inquirere. Fuitque ex civibus, qui indicaret interroganti: Aristodemum ferme senuisse sub galea Argumenta virtutiS Obsitum cicatricibus corpus ostentare. Ceterum a
candore probitatis si uit & quod nihil auribua
dabat, gravis Idomeneo fuit. Neque in Troiana bello opera eius utebatur rex, veritus ab eo salubriora consilia, quam quae ipse sustineret sequi Exat illi praeterea advertiis ob aemulationem famae, qua ominabatur proximE illustrandum. Omnem igitur memoriam deposuit ab eo fideliter navatae operae. Reli quit in insula coniectum in extremas familiaris rei angustias, incultaeque & abieste plebis quae unam admiratur magnificentiamὶ ludibrium. Ille vero aequissime tolerat paupertati Smala. Solitarius in insula locus est, ubi collocavit familiam. Terram suis ipse manibus colit. Labo-
142쪽
rum eius particeps est alteruter ex filiis, quocum amantissime vivit. Felices ambo, quippe ex vi vendi temperantia instructi satis, unde moderatES simpliciter vivant. Ρauperculis aegrotantibus in vic1nia cedit ex penu , quidquid reliquum facit utriusque misericors necemias. Ille otium iuvenis tuti eximiit urget monitis: praeceptis instruit; omnium accolarum arbiter, & circum habitanti um familiarum communis pater; nee aliunde in felix, nisi quod secundo genuerit degenerem fili um. Quem h perdita quidem vita revocare quhmdiu tam pie conatus, fatigati demum monendi patientia, paternis sedibus proscripsit, ambitionis S insense voluptatis iam non recenS mancipium. Haec mihi civis vester. Quae si vera quod idem non ignorabitis ludos cum tanta ignotorum etiam hominum celebritate ob eligendum regem repe tendi causam nullam reperio. Habetis in eorona
Vestra virum & popularem, & peritum belli &
hostium, omnique hoste terribilioris victorem inopiae ; virum, qui ditari noluit adulandi obsequio, qui aversatur otium, qui agriculturam, uni Cum sere ad conservandos populos subsidium, aestimat; virum alths nec resolutum luxu, laec mutandum superbia ; imo qui nec proli paterna indulgentii blandior in altera virtutem amat, flagitium detestatur in altera. Et ut verbo dicam habetis virum, qui genti suae patris vicem iam Praestat. Ecce hunc vobis regem, hunc dominum, M verum, si sincerum desiderium vos in Minois leges accendit. Ex tota concione responsum: vera dixisse de Aristodemo. Mer xi sceptrum. Ergo seniores
143쪽
iubent eum adesse. Vulgo celebritatis sese adiunxerat. Ex quo conquisitus quieto tranquilloque vultu constitit; auditoque, se imperaturum :Nisi tria mihi dabitis , inquit, Rex vester non ero. Decedam videlicet post biennium throno, si insistentes hodiernis moribus vestris leges violabitis. Deinde in simplici, sontinenti sobriaque ratione vivendi perseverabo. Liberi denique mei nullum inter alios principatum tenento: post sata mea in ordinem redacti reliquorum civium more nihil praeter meritum capessiinto. Sub has voces diversissimi clamores sublati laetitiae assensusque fecere indicium. Diadema Regale ornamentum Aristodemo imponitur a prin-eipe Seniorum, qui tutelam gerebant legibus. Caeduntur Iovi, Diisque victimae. Nos ab Aristodemo donis colimur praeter magnificentiam luxumque Regis, ingenua tamen & vel ab illustrissimis expetenda simplicitate. Hagaeli leges Minois datae, inde etiam pretiosae, quod scriptae auctoris manu. His epitomen Cretensis Historiae adiecit Rex, quidquid Saturni aureamque & nostram aetatem intercessit temporis, complexae. In navem eius omnis generis illati fructus, quos h bonitate Cretenses aestimant, Syri etiam a novitate admirantur. Insuper, quae necessitas exigeret, illi cumulate promissa. Nobis nihil perinde ac festinatus abitus erat eurae. Ergo navigium iubet instrui Rex nautasque exercitatissimos imponi cum milite: vestes quoque S commeatus pro nobis eo comportari. Haec dum fiunt, ecce tibi flare venti, laturi in Ithacam. Hazaelem iidem, utpote adversi in Syri-
144쪽
TELEMACHUS. LLE. n. muriam tendentibus, detinuere. Itaque discessus
nostri spectator non socius, amicos eosque visurus ultimiim, amplectitur; atque: Iusti sunt, inquit, Dii. Norunt conciliante virtute hanc inter nos amicitiam coaluisse. Erit igitur, cum aliquando nos coniungent loco, dabuntque ut, ubi perpetuae securitate pacis fruuntur iustorum manes, eos inter aeterno nexu spiritus nostri misceantur. At que utinam cum cineribus vestris meos sic misceat fatumi Haee excidebant flenti effusius; vocem quoque gemitus fregerant. Neque nos vacab
mus h lacrimis. Sic una progrediebamur ad
At Aristodemus: Propter vos, inquit, nune regnum accepi. Cogitantes igitur, quantum mihi h vobis accersitum periculi, rogate Deos, ut illustratus vera sapientia squam coelestes largiuntur prudentiae ac mansuetudinis laude tam praeeam ceteros, quhm auctoritate & potentia. Vos amtem Superi, quos precor, in patriam dignentur reducere nullo itineris malo, fastumque eorum, quibus invis estis, cumprimere. Addant complementum beneficibrum suorum, Ulysiis & Penelopes suae, nullo imperantium hoste, aspectum. Navem tibi damus, Telemache, fidelem ae tutam. Nautas ac milites h nobis habes, quos etiam adversariis Genitricis tuae oppones. Tibi vero, Mentor, super non est, quod aut desiderem, aut deprecer. Sufficit viro bono sapientia, ct abunde sufficit. Ite uterque t valetet mementote Aristas demi, Ithacensibus, si vi externa opus, venturi,
dum vivet, auxilio. Sermonem nostro utriusque amplexu clausit. Gratiae 1 nobis inter obortas Iacrimas redditae. Inter
145쪽
1nter haec opportune santes aurae velis se nostris admoverunt cum spe sicillimi itineris. Iamque Idae fastigium ad tumuli speciem, e terra leniter surgentis, defluxerat. Recesserant e conspectu littora, ct in occursum nostrum videbantur Peloponenses Orete procurrere t Cum nihil tale opinantibus offusa tempestas coelum Omne eripuit. Eiem fluctus existente turbine: occupabat lumen nocturna sceditas, omnium praeter mortis imaginem exstinguens. Scilicet Tridentis tui imperium, Dive Nereu, universos tum undarum fluctus movit. Usque adeo nobis viluerat Venεris Numen, ut nec in templo, quo Cytherae colitur, eam deprecaremur. Ergo ulciscendi voluntate acrior
delapsa ad Neptunum, aperto dolore, & effusiori, quhm Pulchritudinis ocellum deceret, fletu; id quod coelestium non imperitus Mentor assi i mabat: Siccine, Neptune, inquit, pateris ab istorum improbitate hominum contemni Numen meum, PO-
tentiam meam; & impune hoc pateris 3 Tu, Div1que ceteri sentitis, quid valeat Venus. Et insulam meam disciplinamque damnare haec mortalis temeritas 3 iaciat suillicet, quanta in morituros cadis, sapientiam ; putatque ab hac alienari , quisquis amat. Regnum ergo tuum oblivi eris natale exstitisse Veneri 3 Incunabula mea pro- sanare par istud homuncionum, exosum mihi, veli momento sinis 3 Haee ita Neptunum concitarunt, eoque mox ,hibente pelagus, ut coelum ipsum furentes spuitiae lacesserent. Ridet ergo amarissimum risum Venus, certa suturi naufragii. Propellimur in cautes violentia procellarum, quibus se vinei multo terrore
146쪽
TELEMA US. LIB. Vt III profitebatur, qui regebat navem. Uno praeeipitique flatu diffringitur, praecipuum nobis subsidium, malus; protinuSque aures omnium vectorum
coeperunt acutissime perstringi crebro carinae ad supremos latentium 1copulorum apices assictu. Quo passim laxatae compagines attulere exitium, ingenti vi aquarum admissa. Inter miserrimos nautarum eiulatus Deos deprecantium depressa navis paulatim omnes destituit. Haec inter ego Mentorem amplexus : Instat Mors, aiebam. Eial Occurramus sato non timidi. Servarunt nos ex tot periculis Dii, ut perdant hodie. Age moriamur amice, moriamuri triste mihi non est, perire te socio. Furit coelum: Frustra amolimur exitium. Quid autem tunc Mentor 3 Sincera sortitudo, inquit, numquam desperat emergere ex malis. Equa mente satis non est parare occursum fato.
timere non oportet mortem, sed nec eius aver
tendae quid occasionis negligere. Quin tu hoe transtrum insgne, istuc ego arripimus 8 dumqne isti, magnitudine periculi & terrore amenteS, m Iunt iacturam vitae inter inutilem luctum praestolari, qu1m praevertere salutari industria: nos, ut ne hauriamur h pelago, actutum curamus 3 Si mul malum iam ruptum vi tempestatis , Inque
alterum latus navigii tota mole incubantem peni tus decusiit, atque in mare devoluto eo libratum in esseratos sustus corpus excepit; invocato nomine me cohortatus, ut idem auderem. Vidisses proceram quandam arborem , concitatis
omnibus 2Eoli riribus illudentem radicum fide, Planeque praeter tenerrimam sui partem, solia, immobilem; tam Praesenti videlicet , tam alacri
147쪽
placidoque ac sedato animo Mentor perseverabat veluti ventis pelagoque non obnoxius. sed praepositus. Ego quis enim tanto monitore torpuerit Z
ad eum rite captato saltu desilii. Quisque sibi
nauta & gubernator erat in natante malo. Egregium hoc periclitantibus auxilium permittebat, quo consideremus, locum, desecturi utique maturius , si cum undis asiidue suisset luctandum. At quoties intemperie maris factum, ut versante, cui insidebamus, trunco, revoluti in pontum invito ore traheremus amaros latices, per distortas postea fauces, nares, & aurium etiam meatus redditos; suscipiendaque esset cum undis contentio, ne prohiberent in superiorem nauticae arboris partem enitit quoties, pelago cumuli mole cervicibus nostris superfuso, corpus stipiti applicandum erat validioribus lacertis, ne unicam hanc salutis nostrae fiduciam tot tamque violenti aquarum assultus ex
Iniquissimo hoc rerum articulo non minor erat Mentori tranquillitas, atque nunc considenti hoc tantae amoenitatis loco. CredIsne, inquit, Telemache, salutem tuam permissam tempestatum licentiae 3 exstinguendam Diis nolentibus 8 erras, dc maxime. A Diis ordinantur, quae fiunt. Illi timendi, non undae. Exsistis inter pelagi immensas abyssus ' evades inde, si velit, Iovis manu. Sideribus altior Olympum tenes 3 volente Iove aut imas in abyssus, aut Tartarum puniendus aeternis flammis
Admirationi haec, cui attendebam, vox mihi fuit, neque nulli solatio. At suspensus adhue aegritudine animus non sufficiebat in responsum.
148쪽
Prohibebamur mutilo aspectu . Nox tota exacta trepidatione & algore succussis artubus. Haerebamus adhuc in altera duntaxat parte vitae; incerti, quo propelleremur ita turbulento aere. Tandem,
desaeviente eo, minui periculum coepit, & paulatim leniri maris ferocitas ; superstite aestu irato similis, qui fessus ex pervicaciore mentis intemperie sibi redditur, haerentibus adhuc quibusdam eY bile reliquiis. Nihil tum audisses praeter tenuissimum fremittam pelagi, & immanes fluctus eam sere in speciem resederant, quam aratro scisi e terrae sulci faciunt.
Inter haec Aurora soli aperire viam, nobis diem ante alios serenum. Ardebat innoxiis ignibus matutinum coelum, quemque diu fulgorem condiderant stellae reddebant, submotum deinde oriente Phoebo. Terram quamquam procul conspicimus,
eamque versus ventis iam secundis promovemur. Tum ergo spem animo renatam meo gratulabar.
Ceterum ex comitibus, quos Aristodemus dederat, nemo apparuit. Desperata salute, credo gurgitibus una cum navi abreptos periisse. Nos autem, cum iam vicinior esset crepido, ad rupes unda declinavit : prominebant in apices capita, quibus timor fuit ne contunderemur. Sed iuncia opera sulcrum nostrarum animarum, malum, inquam, recth infestae cauti obvertimus, Mentore rud lignum, qua optimus quisque nauta gubernaculum peritia, moderante. Ita aversis ab hoc inter ultima non spernendo malo ora se obtulit amoeno S aequabili tractu, praeter quam facillimo natatu processimus, donec ambos unda arenis applicuit.
ibi a Te, magnum Numen conspecti, ibi in Insu-H a lam
149쪽
116 FRANCISCI FENELONIIIam hane tuam tam benigna admissi, tam benignε
'ostquam Telemachus se hac narratione exis
pediit : Nymphae mutato obrutu, quem ira iuvene defixerant nec corporis motu eat innus interpellatum, inter se aspicere, dehinc loqui cum stupore coeperunt: Ecqui tandem hi Diis tam dilecti homines 3 eccuius ad aures umquam pervenerunt tanta fatorum prodigia 3 ab Ulysse vitam accepit. At tu ii nato tuo incrementum facundiae, sapientiae, fortitudinis, genitor, capel quae moribus compositio. Quae ori species 3 qukm leniter perseverantes vultus 3 quae modestiti Τ & quod primum) quae agendi nobilitas 3 quam apta ad excelsa indoles 3 nisi constaret ex mortali genitum, error vix sit, aut aeternae iuventutis Bacchum,
aut Maiae filium, aut Apollinem credi. Et Mentor iste quis est 3 ad rudem obscuramque plebem eum obtuitus simplex amandat; acrior autem & ex propinquo quid nescio divini in illo reveretur. Hi sere sermunculi turbavere Deam, ut nec praesentes pavor eius fefellerit. A Mentoris ad Telestiachi, ab hoc ad illius vultum divertebat inconstans oculus. Interdum hortabatur, ut, quae narrhsset, ordiretur de integro; paulo post idem destitit petere, suo ipsius interciso sermone. Ad ultimum repente digressa loco , in quo sederat, myrtis consitum nemus sola intrat cum Tele- .macho: scrutatur ex eo, quantum licebat Divinae in
150쪽
sagacitati, num mortali forma Numen quoddam Mentor absconderet 3 Sed quis ab ignaro notitiam 'Certiora docere percontantem hospes non poterat. Prosequebatur Minerva itinera eius Mentoris habitu. At hoe ipsum manifestum esse nolebathac aetate iuveni, dissicilius utique celaturo, si rescivisset, Divinum consilium. Per extrema porrδdiscrimina tentatum ibat iuvenilem animum. Audacissimus ergo suturus erat, & ad ultima quaeque interritus, si Minervae praesentiam non ignoretisset. Itaque credita h Telemacho, esse, cuius praesere- ,
bat habitum, nequibat ullo Calypsos studio prodi. Dum ita Calypso agit cum iuvene, Mentor quaestionibus, h Nymphis animi gratia propossitis, Obruitur. Alia, quae itineri eius ad AEthiopes coniunxisset fortuna; alia quid vidisset Damasti,
Percontabatur. Fuit etiam, quae rogaret, numquis ante deeennale bellum ipsi eum Ulysse suisset usus 3 omnibus ab ipso placidissime responsum, S simplicibus verbis, nihilque mirae suavitati eius
detrahentibus. Sed occupabat sermonem, quem miscebant, maturior Divae cum Telemccho reditus. Haec, tum puellis ad colligendos, cantuque iuveni eximendam diei moram dilapsis, cum Mentore divertens in partem, conabatur tam solitario congreta non tantum respondendi, sed sermonis etiam communicandi necessitatem afferre. Lenissimi vapores illi, quibus soporem Morpheus creati haud sese mitius insinuant ingravescentibus pal- Iebris ac debilitatae laboribus industriae, quhmlandimenta Divinae vocis ad deliniendum Mentorem. Ceterum numquam Diva non sensit, esse