장음표시 사용
291쪽
nisi candor hic meus te moverit, ut viribus & pO- testate tua exutos reiicias, eorum vindictae me
obiici: sed porro ad me istud non pertinet. Satis mihi est, id, quod res erat, dixisse.
Magnam vim ultimaTimocratis verba habuerunt. Desinebam timere,proditionis damnare Philoclem, coepique Protesilaum suspectum habere, addictumque proditori meo. Interea monere Timocrates non destitit; occupata Carpathia non esse, quae Philoclis iniici consiliis possit, moram. Iuberem comprehendi, dum facultatis adhuc esset meae. Tota cogitatione aversabar tantae simulationis scelus , frustraque apud animum meum exquirebam, quem in arcanorum meorum societatem deinceps
adlegerem. Quippe proditore Philocle, audebam de fide universi humani generis dubitare. Stat tum erat, primo quoque tempore loeoque ab usura lucis amoliri monstrum tantae perfidiae. Sed ea constantia susceptum consilium ipse a Protesilao timor suspendit. Verebar tam ut insons esset flagitii, quam dignus, cui vel apicem arcanorum
Vicit tandem perturbatio consilium, effecitque ut significarem eidem ipsi, esse , cuius Philocles. mereatur notari. Tum ille demonstrare eius mores tam bonos, tam expertes pravi desiderit: celebrare obsequia: nihil demum omittere, quod mihi suam amborum persuaderet concordiam. Neque Timocrates distulit, me pluribus argumentis de consensu eorum convincere, hortarique, dum lice- ret per tempus, Philoclem privarem vitii. Hemniiseros reges, qui ubi contremiscunt eorum pedibus advoluti populi, vel tum trepidare sortem debent
292쪽
τELEMACHUS. LIB. XIIL asydebent & vereri , ne populorum ludibriis obie
Haud ambigebam, sore illustrissimum ex poll-tici moris ratione sacinus, ingensque momentum
ad infringendos Protestat conatus, si Timocrati ad classem occultΦ ablegato negotium darem Occidendi Philoclis. At Protesilaus, quantum porcst humanum ingenium, fallebat; ct me quidem eo facilius, quod credebam, non nisi incondite, praepostere, naonstroseque posse iudicari eum hominem esse, qui ignorare non valeret se decipi. Iamque Timocrates se dederat in viam ; & forte Phialoclem aestuantem negotiis turb1sque offendir, dum exscensionem molitur in insulam. omnia quippe S singula deerant tanto negotio. Ρrotesi laus enini adsuc incertus, fictaene litterae inimicci suo essent allaturae exitium ; huius promovendi aliam praeterea rationem putavit tentandam, sitam que in eo, ut quod ipse tanta spe auxerat, malὰ cederet maritimae expeditionis consilium; quo facto aemulus non posset offensam meam subter sugere. Ceteriim tantae molis bellum Ρhilocles , tum invicta animi magnitudine, tum viribus acer-ximi ingenii, tum eximia, qua milites eum complectebantur, charitate strenue sortiterque gessit. Et quamquam manifestum erat militi, classem ad insulam sine insigni temeritate periculoque Cretensium non posse admoveri: tamen non secus, aede vita reque singulorum ageretur, ab omni exer citu est alluboratum, ut secundis rebus tentaret exscensio. Iucundum cuique videbatur pr9mptopa
ratoque semper animo subire discrimilia dueetan provido, tamque sollicitae humanitatis in sit gulos.
293쪽
Ultima profecto metuere Timocrates debuerat, cum tantae multitudini caput tantopere dilectum satagebat eripere. Sed caeca est, furere chm coepit,
ambitio. Nihil Timocrati grave, nihil molestumi nimis, ut Protesilao placeret, quocum sibi, ut cre- iderat, supremam potestatem mel pollicebatur
extincto aemulo. Protesilaus certe ferre non potuit virum adeo integrum, qui sceleratam conscientisam eius vel solo castigabat aspectu, omniaque consilia poterat me salubriter admonendo perturbare. Erant Praefecti duo, perpetuo agentes cum Philocle. Horum operam sibi Timocrates obstrinxearat, donisque ingentibus h me tribuendis pellexit in scelus. Tum Philoclem moneri curat, afferre se arcana a rege , quae ipsi oporteret significari rarbitrum praeter istos Praefectos rei magnitudinem non pati. Quibuscum ubi est ad interiora diverso xii recessum: ecce Timocrates hastam infligit Ρhi locii; at leviori, quam destinaverat, Vulnere, in vanum lapso ferro. Ille nihil his perterritus simul
arma extorquet proditoris manu, praesens .adversus auctorem sociosque sceleris, auxilium; simul
edito clamore accurritur : perfringuntur aditus ιPhilocles liberatur, in quem unum tres illi segniori ob consternationem impetu irruerant. Comprehenduntur, discerpendi protinus quae erat multi tudinis indignatio) nisi efferatum militem impe rator ipse repressisset. Timocratem deinde seora sim acceptum modestissime causam interrogat, uae eum impulisset, haee ut pertentaret nea anda 3 protinusque ille, metuens, ne silentio af. ferret sibi exitium, tabulas exhibet, quibus imperabatur, ut Philoclem caederet. Neque tunc sut, pro-
294쪽
TELEMACHUs. LIB. m. 262phoditioni semper propria trepidatio) aliud cogitabat animo, nisi ut simpliciter pxolatis, quae hΡxotesilao intendebantur, vitae suae consideret. Cohorruit Philocles, cum intelligeret, quantam malitiam humanae mentis recessus & latebra:
occulerent. Modstratione tamen in hoc articulo Terum censebat utendum. Timocratem itaque non modo in concione pronunciat innoxium, & ne
mali quid pateretur, curavit in Cretam referri; sed & Poliment tradidit imperium, quem Oeciso Philocli in epi stola substitueram; admonitisque copiis fidei, quam deberent mihi, leviorem scapham de nocte conscendit, a qua in insula Samo
expositus vitam tenuem, solitariamque, ceterum Temotam a turbis, nunc agit. Quippe ex statuaria stitur, omnemque de exemplis perfidiae mentionem & de regibus longe maxime aspernatur, uI- pote quos & patiendi miseria, & caecutiendi v luntate Putat ex omnium mortalium genere de
Amplius dicturo Idomeneo hic Mentor inte posuit: Num ignorasset diu, sibi imponi 3 Negabat Idomeneus; &: Paullatim, inquit, utriusque fraudes sensi. Ipsi turbabant sese. Quippe gravis
est pravitati concordia. Amborum denique simul xas omnino aperuit, inquam d*truserant me, abyLsum. Ehol improperat Mentor inegligebas igitur& hune & alterum tua dimovere domo 3 Tune vero Idomeneus regerit cum gemitu ignoras languere, trepidare Principes 3 actum de libertate regum est, cum se tradidere perversis & audentioribus hominibus, qui norunt fraudulenter esscere, ut eorum opera necesse sit uti. Ex omnibus illos hu-
295쪽
manissimh sovent, benignissim E accipiunt, cumuislant gratiis , quibus omnium maxime viluerunt. Abominabar Protesilaum permittebam tamen perseverare in imperio, pristinaeque grassari digni, talis loco. Inao quod stupendum) gratulabar mihi, nosse artes hominis, neque tamen erEm abrogandae potestati eius, quam ipse olim tribuebam. Accedit, quod commodis erat moribus, & obsequio si industria Ienocinandi anhelanti ad illicita, pcerrimus denique utilitatis meae. Et ut paucis omnia: reperiebam in eo, quod moverat, ur meae ipsus fragilitati patrocinarer. Nimirum exulabath me verae Virtutis cognitio i quippe qui ignora, bam rebus mςis peragendis oper m bonorum hominum eligere; ratus neque bonos ullibi terra. rum, nequς fidem, nisi in monstrorum ρrtifici cerebro reperiri, Unde ipse non semel obloquebar mihi: quid iuvat rςm grandem moliri, ut liberEre ςorrupti praesentia hominis, quo amoto necesse est tradere re in altςrius manus eadem cupiditate, fraudulentia, dolo 3 Inter haec classis redusta h Poli-mςΠς, Neque ego obtinendae Carpathiae vel desiderio v l cogitatione occupabar imposterum ΡrO-tcsilaus autqm nulla simulandi disciplina adedeglarς dulorςm potuit, quem nuncii ae incolumi philoelia in Samon fuget illi inusserant, ut nota cius deprςhqndqrq nup debuerim
Iterum interpolgxo ssermone rogabat Mentor, competrio crimine num perseverasset Protesilao eundem in murem uti Θ Graviorum rerum, inquitra , pq cerbus hostisi liberique sapi xor tempo. rii, nolebam ab hoς humine expediri, Mutandu ordu svis isti quem comm0ditati vitae meae aptavς-
296쪽
ram, instruendusque alius negotiorum meorum administer. Id autem ut agerem, numquam inducere in animum potui. Libuit ergo caecutire, ut ne viderem quidem, quae k Protesilao gerebantur cum fraude. In eo duntaxat summa versabatur mei
solatii, ut significarem quibusdam amicis , non ignarum a Protesilao me falli. Credebam altero tanto minus me decipi, quod decipiebar sciens. Ρer intervalla quoque faciebam Protesilaum intelligere, se mihi gravem esse. Non raro volupe mihi erat, dissentire ab eo: quae e Liat, castigare pathm: pluribus de rebus aliud atque ille serre iudicium. At satis gnarum inertiae meae adeo Principis offensa non deterruit, ut pertina- eius etiam mihi insisteret. Alitis severitatis servore importunior, alitis praeferens modestiam, lenitu dinemque captare gratiam adnitentis. Sed longhacerrima cogitatione tum, quando amariorem me
advertebat sibi, novas temporis mihi fallendi scrutabatur artes, ea Sque praecipuε, ex quibus necessa erat me aut deteritis mollescere, aut eo implicari incommodo , quod locum ipsi faceret, operam
mihi navandi, quam alius praestare haud posset,
quantumqUe rerum mearum satageret, multa praedicatione efferendi. Quamquam autem magnopere Eb homine nefario mihi cavebam, abripiebar tamen identidem mirabili eius modo cupiditatihus meis blandiendi. Ille me solari, cum turbabar. Illa maiestatem, ille
potentiam meam, qua male in rem suam utebatur, omnibus reddere terribilem. Paucis : animum inducere non potui, ut ab aula eum relegarem. Id ipsum autem, quod foveretur 1 me, effecit, ut, quae R 4 , 3. ad
297쪽
ad salutem meam omnino pertinebant, de iis nemo bonus auderet loqui. Ex eo itaque momento torpebat libere sentiendi facultas in curiis. Arcebatur me veritas. Occupatum erroribus iudicium, quod ruinam parat Principibus, ulciscebatur in animo meo immolatum nefariae Protesilai ambitioni Philoclem. Qui hactenus tum imperio
tum mihi studuerunt prae caeteris i arbitrabantur, per ultimum nefas tanto viro extincto, si se
deinceps exigi non possis, ut saniora suaderent regi. Quid Z quod ipse timui, ne discussis fraudum
nebulis per adulatorum cuneos, frustra renitentes, se veritas in oculos meos ingereret. Timui, inquam : quoniam odio mihi erat lux veritatis, quam sequi haud amplius poteram praevidique vulnera, quae illatura fuit conscio animo , quin tamen intς-grum erat futurum exire, quibus tenebar, ne n- dis vinculis.. Genus quoddam desperationis Omnino renuntiantis libertati erat, quo involvebar hvoluptate ereptaque potestate mςi, in quam sensim Protesilaus irrepserat. Tantam ergo miseriam meam nec ipse volebam scire , nec sciri ab aliis.
Nisiti, perdilecte hospes, quam putida pe
versaque aestimatione dignitatis suae imbuantur etiamnum tenelli regum animi. Nolunt umquam errasse. Peccant iterum centies, ne credantur peccasse semel. Malunt circumveniri semper, quam fateri, esse, quod semel iudicaverint perperam Sati s denique credunt, in errore perseverare, quam se ab eodem expedire. Atque haec est conuitio sine vigore, sine cura vitam agentium Principum,&ipsius quoque Idomenei, cum solvendum erat in Phrygiam.
298쪽
TELEMACHUS. LIB. XIII. 26 sIngressurus iter, Ρrotesilao tradidi imperium; quod ille post discessum meum arbitrio suo super
be S avare exercuit, Perferebat Creta tyrannicos mores eius cum gemitu. Quam mile haberentur mei, scribere nemo sustinuit. Palam omnibus
erat, me timere reddi de vero certiorem, permitterεque crudelitati ipsius Protesilai, qui auderent de eo deterius loqui. Augebatur itaque significandi metu subditorum calamitas. Cogebar insuper eo suadente proscribere Marionem, illustre caput, ingensque mihi ad Pergama auxilium; ex quo ipso in Protesilao flamma invidiae, qu&concitabatur in omnes scilicet, quos Ob argumenta non nullius virtutis diligebam. Fuit haec quod credere te, amice, elim) omnium meorum casuum origo. Neque enim in me
concitavit Cretenses mors filii, sed Deorum potius ultio, sceleribus meis indignantium, itaque populi, quam in regem consciverat administri crudelitas. Ceterum iugulato filio, imperandi saevitia alias satigati Cretenses omnino abrupere patientiam, dolorque ex postremo iacinore vulnus prodidit, quod iam diu celabatur in animis. Timocrates comitabatur in Phrygiam, Protesilao diligentissimus proditor omnium, quae secreto p tuit reperire. Equidem captivum me sensi. Sed cum desperarem libertati, omittebam pensare id
animo. Iam Cretensibus reditum meum armis excipiqntibus, primi Protesilaus & Timocrates spectabant sugam , deserturi profecto regem, nisi eadem fere, qua ipsis, celeritate mihi fuisset diseedendum. Et nonne, sodes, in lescens ex secundis rebus superbia, vertentibus iis, in pavorem desinit ZR s Haeret,
299쪽
Haeret, trepidat dempto, quod exercebat, imperio. Tanis serpit abiectior, quanto ante, insolentior. Non citius attollas oculos, quhm illa ex astris ad inferos abripitur. Ex his rog vit Mentor, quamobrem haec duo
monstra hominum, quorum mores Omnino pernosceret, adhuc secum pateretur vivere Τ Non
miror, inquit, secutos tuam fugam esse. Mel1or quippe rebus suis consulendi non patebat via. Satis quoque intelligo, nihil egisse te h magnan1mitatis instituto alienum, utroque eo, cum Rusp1cabare novum Imperium, accepto in fidem. At
quid illud est, quod post tam atrocia facinora cognita in eorum adhuc potestate sis ΤΕequid nescis Idomeneus respondebat) experientiam nullam utilern esse Principibus molliter, sine cura, sine consilio viventibus 8 habent, quod arguant, in omnibuS; at non habent, arguenda qui corrigat, animum. Tam diuturna multorum annorum consuetudo , quo implicabar his v1r1s, eatena quaedam fuit, qua adstrictus iisdem iun- bar continuo. Illi, ex quo hic ago locI, perti suaserunt, ut squod vides) in aedificia pecun1am tantam coniicerem. Illi exhausiare vires orientis Imperii. Illi finitimorum odia, armaque concit1-xunt in me, oppressura tuo destitutum opportunε advenientis auxilio. Illi denique idem matutassent in caput meum Salenti, quod in Creta, ducrmen. At vero tuo nunc demum illustrarus consilio, eo orocessi audaciae quo carebam hactenus ut indignam fervitutem a cervieibus meis eam depul1um Et vero, quod in animo meo effecisti, ip1e haud
300쪽
eapio. Sentio inde a tuo in banc insulam adventu me in alium hominem abiisse. His dictis interrogatur a Mentore, qualem haererum mutatione Protesilaus se daret s Qualem, rex inquit, ipsa se dedisset post adventum tuum astutia. Continuo ad ea singula progressus tentanda, quibus credebat posse mihi de te suspicionem occulte iniici; nihil coram loquebatur damno
tuo, Venere autem ad me crebrd, monentes
cum industria, cavendum a duobus bisce advenis esse. Alter, inquiebant, proditoris Ulyssis est filius; alter dissimulator sui,& acerrimo ingenio, eonsueti ambo aliud atque aliud regnum pervagari. Quid Θ si cogitant de regni tui exitio. Saltem praefracte audaces sunt, & quod assirmant) in
regionibus, quas peragramni, auctoreS magno. rum motuum, Hoc vero Imperium nondum adultum , nondum stabilitum, minimus quisque motus conficiat.' Haec alii. At Protesilaus illud agebat, ut futura ex rebus tuo consilio mutatis discrimina utcunque asseque. rer animo. Itaque propriae salutis me admonere
non destitit, Nempe populi tui, inquit, per te si
nummati magis, rerumque abundantes erilint, ad otium, ad fassum, ad mentis hebetudinem, ad novarum rerum cupidos impigrosque deflectent mores. Debilitate virium uni, solaque miseria franguntur , imparAque fiunt lacessendae regiae poto stati. Contendebat praeterea iterum atque iterum recuperare pristinam auctoritatem, facilemque nuper meae obsequentiam voluntatis eliceret quod propositum rerum mearum studio, &ςOmmendatione meritorum suorum dissimulabat