장음표시 사용
111쪽
possit , atque at ea coiistitutum sit, inter quasis
talem et immutabilem continuationem ordinissempiterat: non nunquam quidem eamdem fortunam , quod esticiat multa improuisa,nec opinata nobis propter obsecuritatem ignorationemq. causarum. Temtia deinde philosophiae pars , qua erat in ratione , O disserendo, sic trastabatur at utrisque: quamquam oriretur a sensibus, tamen non esse iudicium heritatis in sensibus . mentem uolebant rerum esse iudiceis solam censebant idonem, cui crederetur;
quia sola cerneret id, quod semper essetfimplex, uniusemodi, O tale, quale elyet. hanc illi ideam
appellabant, iam a Platone ita nominatam: nos restes eciem possumus dicere. Sensus aute omes hebetes, O tardos esse arbitrabantur, nec percipere ullo modo res eas, quae subiectae sensibus uideremtur: quae essent aut ita paruae, ut sui sensum cia re non possent; aut ita mobiles, concitatae, ut nihil unquam unum estiet constans, ne idem quidem, quia continenter laberentur, O fuerent omnia. itaque hanc omnem partem rerum opinabilem ampellabant. Mentiam autem nusquam esse censebant, nisi in animi motionibus , atque rationibus. qua de caulsa definitiones rerum probabant, has ad omnia, de quibus disic talatur, adhibebant. Verbo rum etiam explicatio probabatur, qua de caussa quaeque essent ita nominata: quam e mologiam
appellabant. Post argumentis, O quase rerum n iis utebantur ad probandum , O ad concluderidum
112쪽
id, quod explanari uolebant: in quo tradebatur omnis dialectica disciplina , id est orationis ratione concluse . huic quasi ex altera parte oratoria uis dicendi adhibebatur , explicatrix orationis perpetuae ad
persuadendum accommodatae. Haec erat illis prima, a Platone tradita: cuius quas acceperim di putationes , si uultis, exponam. s uero uolumus, in quam ; ut pro Attico etiam restondeam. Et recte, inquit, restondes .praeclare enim explicatur Per
pateticorum , Academiae ueteris au toritas.
ristoteles primus*ecies, quaspaullo ante dixi, labefactauit: quas mirifice Plato erat amplexatus; ut in his quiddam diuinum esse diceret. Theophra flus autem, O oratione suauis,.sta moderatus, ut prae se probitatem quandam,oingenuitatem ferat, uehementius etiam fregit quodam modo ue teris disciplina auctoritatem: spoliauit enim uirtui suo decore, imbecillam. reddidit, quod negaustineasiolapositum esse beate uiuere. Nam Str to, eius auditor , quanquam fuit acri ingenio, t
men ab ea disciplina omnino siemouendus est: qui cum maxime nece spariampari philosiopbiae, quae posita est in uirtute, O moribus , reliquiiset, t tumq. se ad inuestigationem naturae contulisset; in ea ipsaplurimuin il cedit a suis. Speusippus autem,
Xenocrates , qui primi Platoris rationem , auctoritatemq.fusi erant; estpost hos Tolemo , O Crates, unaq. Craritor , in Academia congregari, diligenter ea , quae a superioribus acceperant, ili
113쪽
bantur. iatm Polemonem audiuerunt assidue Zeno, Arcesilas .sed Zeno, cum Arcesilam anteiret atate, ualdeq. subtiliter dissereret , O peracute moueretur, corrigere conatus est dissiplinam. eam quoque , si uidetur , corre Iionem explicabo ,sicut solebat Antiochus. Mihi uero , inquam , uidetur equod uides idem significare Pomponium. Zeno igitur nu go modo is erat, qui , ut Theophrastus , nemuos uirtutis incideret, sed contra , qui omnia , quae ad beatam uitam pertinerent, in una uirtutepon ret , nec quidquam aliud numeraret in bonis , Hq.
appellaret honestum, quod e set simplex quoddam ,
is solum , et unum bonum. cetera autem, etsi nec bona , nec mala sient, tamen alia secundum nat ram dicebat, alia naturae esse contraria. ijs ipsis alia interiecta , O media numeralat . quae autem se cundum naturam essent , ea sumenda , quadam aestimatione dignanda docebat; contraq. contrariarneutra autem in mediis relinquebat: in quibus p
nebat nihil omino esse momenti; sed, quae essenis menda, ex iis alia pluris esse aestimanda, alia minoris ; quae pluris , eapraeposita appellabat; reiecta
autem, quae minoris . . tque ut haec non tam rebus ,
quam uocabulis commutauerat: sic inter rectes itum, atquepeccatum, oscium , et contra oscium media locabat quaedam, refcte fas ta sola in bonis a tionibus ponens, praue , id est peccata , in malis. oscia aut seruata, praetermissaq. , mediaputabat, ut dixi. Cumq. superiores non omnem uirtu
114쪽
LIBERI. 36t in ratione esse dicerent ,sed qMsdam virtutes natura , aut more perfectas: hic omnes in ratione ponebat. Cumq. illi ea genera uirtutum, quae supra
dixi , seiungiposse arbitrarentur: hic nec id ullo modo fieri pol te di serebat, nec uirtutis usum modo, ut superiores, sed ipsum habitum per se esse praecla
rum , nec tamen uirtutem cuiquam adesse , quin ea per uteretur. Cumq. perturbatione animi illi ex homine non tollerent; naturaq. O condolescere , O concupiscere ,'extimescere , O efferri laetiatia dicerent , sed ea cotraferent, in angustumq. d ducerent: hic omnibus his quasi morbis uoluit c rere sapientem . Cumq. eas perturbationes antiquinaturales esse dicerent , et rationis expertes ; aliaq. hi prete animi cupiditatem , alia rationem colloca rent a ne his quidem assentiebatur: namqpertum bationes uoluntarias esse putabat , opinionisq. iud
cio suscipi; O omniumperturbatiorum arbitrabatur e se matrem immoderatam quandam intempe raritiam . Haec fere de moribus. De natu is autem
sic sentiebat , primum ut in quattuor initiis reri illis quintam hanc naturam , ex qua superiores se sus O Mentem esci rebantur , non adhiberet .sta tuebat enim , ignem e se ipsam naturam, quae qui que gi erat, et mentem , atque sensus. Discrepabat etiam ab iisdem quod nullo modo a strabatur quidquam efficiposse ab ea , quae expers esset corpo
ris: cuius generis Xenocrates , et superiores etiam
animum te dixerunt: nec uero , aut quod efficeret
115쪽
aliquid, aut quod efficeretur , posse esse non corpus. Tlurima aute in illa tertia philosophiae parte muta uit . in qua primum de sensibus ipsis quaedam dixit noua: quos iunctos esse censuit e quadam quasi impusione oblata extrinsecus: quam ille φαντασὼν , nos uisum appellemus licet teneamus hoc uem bu quidem: erit enim utendum in reliquo siem
ne sepius. Sed ad haec, quae uisa simi, quasi ac cepta sensibus , assensionem adiungit ariimorum: quam esse uult in nobis positam,inuoluntariam. Visis non omnibus adiungebat fidem .sed ijs solum, quae propriam quandam haberent declarationem
earum rerum , quae uiderentur: id autem uisum cum ipsum perse cerneretur, comprehensibile. F retis haec ρ Pos uero, inquam. quonam enim m do καὶ σπον diceres ἰ Sed, cum acceptum iam ,
O approbatum esset, comprehensionem appellabat ,similem ijs rebus , quae manu prenderentur rex quo etiam nomen hoc duxerat; cum eo uerbo ange nemo tali in re usus es ire .plurimisq. idem n
uis uerbis c noua enim dicebat usus est . 1 od autem erat sensu comprehensum , id ipsum sensum
appellabat: O ,si ita erat comprehensum, ut conuelli ratione non posset, scientiam; sin aliter , ii scietiam nominabat; ex qua existeret etiam opinio, quae esset imbecilla , O cum fassio , incognitoq. communis. Sed inter scientiam, inficientiam, conseprehensionem illam, quam dixi , collocabat; eampneque in rediis, neque in prauis numerabat , Im
116쪽
fli credendum esse dicebat. e quo sensibus etiamf-dem tribuebat; quod, ut supra dixi, comprehensio factasensibus O uera esse illi, O Melis uidebatur ;non quod omnia, quae eflent in re, comprehenderet; sed quia nihil , quod cadere in eamposset, relinqueret; quodq. eam natura quasi normam silentia , principium sui dedisset; unde postea notiones rerum in animis imprimerentur; e quibus non princ pia solum , sed latiores quaedam larationem inu
niendam uia reperiuntur. Errorem autem, O t meritatem , O ignoraritiam, O opinationem, et
si 'itionem , O uno nomine omnia , quae essent aliena firmae ct constantis assensionis , a uirtute ,
sapientiab. remouebat. Atque in s fere comm ratio collisit omnis, di sensioq. Zenonis a superioribus. Quae cum dixisset; breuiter ane, minimeq. obscure exposita est , inquam , a te, Varro,stu teris Academiae ratio , GP Stoicorum: uerum esse autem arbitror , ut Antiocho , nostro familiari , placebat, corre tronem ueteris . cadmiae potius , quam aliquam nouam disciplinam , putandam. Tunc Varro , tuae sunt nunc partes , inquit , qui ab antiquorum ratione nunc descissis, Oea, quae ab Arcesila nouata sunt , probas, docere, quod , et
qua de causa dissilium facitum sit; ut uideamus,
tis ne istasit iusta defectio. Tu ego,cum Z enone, inquam , ut accepimus , Arcesilas sibi omne cert men instituit , non pertinacia , aut nudis uincendi, ut mihi quidem uidetur , sed earum rerum obsecu-h ritate,
117쪽
ritare , quae ad confessionem ignorationis addux rant Socratem , ueluti amantes Socrat , D mocritum , Anaxagoram , Empedoclem, omnes
paene ueteres: qui nihil cognosti, nihil percipi, n histri posse dixerunt; angustossensus, imbecillos
animos, breuia curricula uitae, O, ut Democriatus , in profundo ueritatem esse demersam; opianionibus O institutis omnia teneri, nihil uerit ii relinqui: deinceps omnia tenebris circumfusa esse dixerunt. itaque Arcesilas negabat esse quidquam,
quod sciri posset, ne illud quidem ipse , quod S
crates sibi reliquisset. sic omnia latere censebant in occulto , neque est' quidquam, quod cerni, aut i telligi posset: quibus de causs nihil oportere neque
profiteri, neque virmare quenquam , neque assemtione approbare: cohibereq. semper, O at omni lapsu continere temeritatem; quae tum esset insegnis, cum aut falsa, aut incognita res approbar tur: neque hoc quidquam esse turpius, quam cognitioni , O perceptioni assertionem, approbati nemq. praecurrere . huic rationi quod erat conse taneum , faciebat, ut contra omnium sententias dies iamplerosique deduceret; ut, cum in eadem reparia contrariis in partibus momenta rationum i uenirentur, facilius ab utraque parte assertio sustineretur. Hanc Academiam nouam appellabant: quae mihi uetus uidetur: siquidem Platonem ex illa uetere numeramus: cuius in libris nihil virm tur , ct in utranque partem multa disseruntur, de
118쪽
LIBER I . 38 omnisus quaeritur , nihil certi dicitur .sed tamen tiata , quam exposui , uetus, haec noua nominetur: quae usque ad Carneadem perdunta , qui quartus ab Arcesila fuit , in eadem Arcesilae ratione permansit. Carneades autem , nullius philosiophiaepartis ignamus , et , ut cognoui ex iis , qui illum audi rarit, maximeq. ex Epicureo Zenone, qui , cum aleo plurimum dissentiret, unum tamenpraeter c teros miratatur , incredibili quadam fuit facu
Et multa ex primo hoc libro , O tres reliqui desideraritur.
120쪽
o N ERAΜ nescius , Brute, cum ,
M qi summis ingeniys, exquisitaq. δε-ctrina philosophigraco sermone tractauissent, ea latinis litteris mandaremus, fore ut hic noster labor in varias reprehensiones in curreret . 2 tam quibusdam , O i s quidem non a modum indoctis, totum hoc displicet, philosophari. Quidam autem id non totum reprehendunt, si re missus agatur ; sed totum nudium , tam multam
operam ponendam in eo non arbitrantur . Erunt
etiam, ἐν hi quidem eruditigraecis litteris, contemnentes latinas , qui se dicant in graecis legendis operam malle cons ere. Postremo aliquos fui ros fusticor , qui me ad aetas litteras uocent; genus hoc scribendi , etsi sit elegans , persona tamen, Odignitatis nostrae e se negent. Contra quos omnes dicendum breuiter existimo . quanqtram philoso phiae quidem uituperatoribus satis restonsum esseo libro, quo a nobis philosophia defensa, O co laudata est , cum esset accusata uituperata ab Hortensio. qui liber cum O tibi probatus uider tur , oujs, quos ego posse iudicare arbitrarer ; plura suscepi , ueritus ne mouere hominum Liuilia uiderer, retinere non posse. Qui autem , si maxime hoc placeat, moderatius tamen id uolunt feri , di