장음표시 사용
191쪽
reum usum dieit illicitum iuxta textum expressum L. Si Deealum ρῖDepositi - Si saeculum , vel argentam signatum deposuero , is , penes quem depositum fuit , me invito contrectaverit , σ aepositi, ct furti actio
mihi in eum eompetit - ἔ secundum vero licitum asserit r quia ex ipso modo deponendi arguitur deponentem obligare quidem depositarium ad tantundem , non vero ad idem prorsus relli tuendum. Luerum quod spectat ex usu deposti perceptum, vult Author eum Baldo totum esse domino , deponeuti scilicet restituendum in primo ea-su , & id probari posset ex L. Qui furtum ae De eondιctione furtiva cui furtum admittit, vel re eommodata , vel deposita utendo, condictione quoque ex furti eaussa obfringitur - . Ita sane in iure civili . Sed in foro eonscientiae secus opinatus est Author ipse in Angeliea ver. Ustira
primo num. 33. scribem -- Sed ego non credo in conscientia , quod teneatarde neeessitate - . Ratio est, quia deponens nullum damnum ex hoe passus fuit, ut supponitur. Sancitum iccirco legimus cap. Fraternitas Ιχ. q. a. - Addis etiam quo augmento ea , qua furto de Ecclesiis absulerunt , reddere debeant. Sed absit, ut Ecclesia cum augmento recipiat, quod deterrenis rebus videtur amittere , ct lucra damnis quaerat --. In secundo autem casu depositarius dubio procul ad nil tenetur e si aliquid deponenti largitur, deponens tuta conscientia consormare se potest doctrinae hie ab Authore traditae. Animum tamen intende ad haee Authoris verba Si .... talis deponens non habuit animum foenerandi a prineipio - : quoniam secus non esset proprie depositum, sed verum mutuum cum spe habendi ultra sortem sub pallio depositi. in praxi super hoc standum est consessioni poeni
tetuis , ut ad rem S. Bernardinus Serm. 39. art. I. cap. 3. - Dicunt
quidam , quod aut ego deposui eum spe tueri , cr tune es usAra: aut principaliter sine tali spe, O tune secus es o ct de hoe satur dicto meo quia haec quaesis de conscientia es.
NONUM DUBIUM . Utrum mutuo dans Joanni centum usque ad decem annos hoc pacto, quod, si infra decennium alter ipsorum mortuus fuerit, debitor liberatus sita debito ex mutuo: si vero super vixerint ambo, dabit ei, qui mutuum dedit, aliquid ultra sortem: sit usurarius 8 Respondeo, quod sic: quia secundum Alexandrum Lombardum periculum non excusat, ubi causa temporis
non proprii aliquid plus accipitur. Sed ubi non causa temporis, tunc ratio dubii, Vel periculi excusare potest.
192쪽
1o Rationem adsignat S. Bernardinus ibidem cap. 4. inquἱens ex eo
dem Alexandro Lombardo Nam ratis contractus non tradit ad aqualitarem quum hine superabundantia nec ex labore , nee ex asia rei proprie , nee recompensatione alterius rei redueatur ad aequalιtatem iustitiae - . Rationem alteram proseri idem Sanctus art. g. eiusdem sermonis sub initio- Quia ibi semper praesumitur esse mutuum verum, seu interpretatum eum spe tueri propter intercurrens tempus -- . Alia via hoc ipsum probat Ioannes Pontas ver. UIura casu et . scribens - Enim vero nulla rauone
defendi potes eiusmodi mutui genus esse gratuitum et quis νι ius potes omnino comparari eum illo mutuo , quod Paschasius alicui pauperi traderet, accedente pacto, quod , s praedictur pauper fieret intra quinque , aut sex annos ditior, ei joret redditurus illius duplum , quod commodatiisset. Quod
pactum omnino usurarium est , ac penitias reprobandum . Gi sententia SFIveser totus adheret. Scias tamen volo , Tabienam veri Usura I . num. IO. hunc eundem
proponere casum, &, exposita opinione Authoris nostri, & Rosellae eum rationibus ab iisdem adductis, statim subdere Posset tamen dici , quod, s istae amba partes velint se submittere fortuna , ct non sit melior conditisuntur , quam alteriur , pensatis perieulis , σ aliis , qua eirea istum contractum occurrunt , quod non si usura: quamυis videatur citius ludus fortuna , sie non consulendus Prosequitur postmodum faciens satis argumenistis in eontrarium allatis, & concludens, quod in hoe easu , & in sequenti, quos ambos ipse una simul solvendos offert, non aeripitur alia quid ratione expectationis , sed ratione periculi , ct quod tam capitale quam lucrum flant sub periculo usque ad terminum fortuna se . Et responsum hoc, meo saltem ludicio, non est contemnendum. Iudicent igitur aequi rerum aestimatores, quid iuris in casu, de quo agitur.
DECIMUM DUBIUM . Utrum Titius, qui dat Commu
nitati septuaginta Ducatos, quia Communitas habet ex Statuto, quod quicumque, antequam habeat filiam , vel infra annum ipsius filiae, dederit septuaginta, postquam filia venerit ad annum quintumdecimum, habeat quingentos ad tradendam ipsam nuptui, si supervixerit: si vero mortua fuerit, amittat illos septuaginta: sit usurarius 8 Respondeo, quod sic: quia in mutuis veris vel in te
pretatis spe lucri principaliter factis dubium , seu periculum a scenore non excusat Cap. Naviganti , Sc Cap. In Civitate tua Extra De usuris: δc usura est quidquid sorti ac-
193쪽
I7o CONs ID. II. ARTI c. II Leedit Cap. Plerique I . q. 3. . Est tamen sciendum, quoὁ dubium, seu periculum tunc excusat a scenore, quando apud lucrantem includitur dominium, aut periclitatur usus rei, cum qua lucratur. Et notanter dico primo dominium; quia ex re sua homo lucrari debet: secundo usus rei: quia mediate vel immediate ad lucrantem debet pertinere. Notandum in luper eli, quod periculum non excusat a scen re, quia nulla conditio, seu circumstantia aliquem actum ex natura vitiosum potest excusare, nisi ab eo rationem vitiolitatis removere valeat. Patet hoc Exod. I a. in expoliatione AEgyptiorum; excusantur enim filii Israel propter praeceptum Dei: & Oseae I. v. a. - Vade, sume tibi uxorem forniearionum , re fae tibi filios fornicationum -- Sie in proposito: si dubium, vel periculum excusare debet crimen usurae, necesse est, quod habeat virtutem tollendi crimen usurae verae, vel interpretatae. Sed in mutuis veris, vel interpretatis, si principaliter fuit spes lucri, usurae vitium est annexum. Dubium ergo, vel periculum de sui natura a tali mutuo vitiositatem non tollit, ut pater in dicto Cap. Naviganti.
ii Quum huiusmodi casus eiusdem sit indolis eum praecedenti ,
mutatis duntaxat personis, aliisque minimis diversitatem essentialem non inserentibus: nihil adiiciam nisi quod animad Uertit Editor annotationum super Angelica ver. UDra primo num. 43. : scilicet quod hie eontractus olim apud Florentinos erat in usu positus. Tene interim, quod, si licet Communitati , licet etiam privatae personae ; & si huic non licet , nee Communitati licet: quia ubi eadem ratio, eadem causa, idem modus , ibi idem ius. UNDECIMUM DUBIUM . Utrum, dum quis vendit posse sesionem tali conditione quod usque ad tot annos eam re- emere possit, si reddat pretium: emens possessionem faciat fructus suos absque usurae vitio δRespondeo secundum Raynerium, & Hugonem, quos citat Archidiaconus in Cap. Plerique I . q. 3. , quod si bona
194쪽
Coras ID. II. ARTI C. III. III bona fide, Sc absque fraude contractus fiat, licitus eii, &talis emptio, vel venditio licet L. Si fundum C. De pactis inter emptorem , ct venditorem , & L. βuotiens T. Dein diem addictione. Si vero fit in fraudem, mortaliter peccat, nec ab usura excusatur. Praelum itur autem fieri in
fraudem primo: si pretium sit modicum respectu valoris rei Cap. Ad nostram Extra De emptione o venditione.
Idem tenet Holliensis ibidem allegans L. Θamvis f. Si eum essem T. Ad senatusconsulium Velleianum. 3c Innocentius, & Joannes Andreae in dicto Cap. Ad nostram. Secundo, si sit in pacto, quod restituatur aliquid plus, quam
fuit pretium Cap. Illo vos Extra De pignoribus. Idem tenent Doctores in Cap. Dioces, De usuris, ut notat Antonius de Butrio ibidem . Tertio, si emptor consuevit exerincere usuras in dicto Cap. Illo vos, & Cap. Ad nostram. Idem tenent Hostiensis, & Baldus. Dicendum tamen secundum eosdem, quod, si venditio fiat tali pacto, quod, quandocumque reddetur pretium a venditore, vel ejus haerede, reddatur praedium, tunc contractus sit licitus, si fiat bona fide. Concordant Antonius de Butrio in Cap. Conquestus Extra De usuris, & Innocentius in dicto Cap. Ad nostram.
12) Uenditio eum pacto de retrovendendo , seu pactum retroven. dendi , & redimendi, tripliciter potest contingere , in gratiam scilicet solius venditoris , in gratiam solius emptoris, & in savorem utriusque.
In gratiam est solius venditoris, ut si ea conditione res vendatur, quod emptor teneatur candem venditori revendere vel tempore quodam ita- tuto, vel quandocumque venditori placuerit. In gratiam eth solius emptoris, si venditor teneatur rem suam redimere, & reeipere ilatim atque placebit emptori. In favorem demum est utriusque, quando utrique relinquitur libera saeuitas resiliendi a contractu. Conveniunt omnes venditionem cum pacto de retrovendendo esse licitam , si cedat in favorem
solius venditoris, textibus expressis in Scriptura, & in iure tum Civilitum Canonico. En Scripturam Levitici et s. v. a . - Cuncta regio posses Oms vora sis redemptionis xonditisne vendetur - , & v. 29. - i υem Diqitigoo by COOste
195쪽
AEderii domum intra Urbis muros , habebit liseutiam redimendi, donec unus impleatur annus En Ius Civile L. Si fundum C. De pactis inter e rorem venditorem . Si fandum parentes tui ea lege vendiderunt, ut si υe ipsi, sive haeredes eorum emptori pretium quandocumque , vel intra cerinxa tempora obtulissent , restitueretur: teque parato satisfacere conditioni dicta , haeres emptoris non pare , ax contraritus fides servetur, actio praeseriptis verbis, vel ex vendito tibi dabitur se. Ius canonicum quod respicit, hahemus utrumque Cap. Regimini in Extra vag. comm. De emptione, o venditione, quorum primum est Martini V., alteram Calixti III., in quibus ambobus approbantur tanquam liciti, & iuri communi consoris mes census redimibiles, eum facultate scilicet eos redimendi in gratiam venditorum. Iure igitur S. Raymundus lib. 2. tit. 7. De usuris patet. . huic quaesito - Ω vendidi tali conditione adiecta, at quandocumque so vatur pretium a me , vel hariae meo , rehabeam praedium ego , vel haeres meus, quandoeumque a septenuis usque ad novennium , via simile; nanquides usurarius contractus' - , negative respondet inquiens - - Me dire,
quod non est mutuum , Or emptor facis fructus suos sine pericula usura, li-eet venditor iuxta venditionis formam postea recuperet praedium se . Secus tamen constituunt, si memoratum pactum cedat in savorem solius emptoris; in praxi enim hic contractus vix, aut ne vix quidem est ab usura Iiber: quia in re nihil aliud est, quam mi de nummos verbi gratia mutuo dare pro vinea empta, & hujus fructus ad beneplacitum percipere tanquam pretium pecuniae datae, ut deinde , quando libuerit mutuatori vinea restituatur : quia in praxi sic contrahens non habet sinceram inistentionem emendi, sed solum intendit dare pecuniam praesentem ea lege, ut totam postea recipiat cum lucro, quando sibi videbitur. Dixi in praxi: quoniam non inficior contingere posse , quod rex vere ematur, quod res sic empta pereat, & pereat emptori, quin huic competat amoad rehabendum quod solvit. Sed conditio unice favens emptori eontractum reddit vehementissune suspectum. Nora adeo proximus scenori contractus est, quando pactum cedit in favorem utriusque; sed & ipse in praxi non vacat periculis, & namin, est consulendus. Uix in hoc contractu servatur aequalitas: quandoquidem, ut observat Cuniliati De contractibus cap. 8. g. 9. uum. 2. , longe dissicilius est venditori invenire pecuniam erogandam emptori pro libito illam petenti, quam ipsi emptori post pereeptos fructus rem re vendere primo venditori. Histe praehabitis quisque videt hanc Aut horis doctrinam a Theologia
omnibus tum veteribus, tum recentioribus communi consensione firmari r quum sermo hic sit de retrovenditione in favorem solius venditoris. Duo tamen hin adjicienda sunt. Primum, quod in prima venditione res
debet minus vendi, quam valeat secundum se: quia gravatur onere re
vovenditionis in grati m solius venditoris, quod est pretio aest abile. .
196쪽
Quantum autem minui debeat de pretio alioqui iusto propter hoc onus
emptori impositum, aliqui hoc extendunt usque ad tertiam partem. Sed verius asserunt alii nullam super hoc certam regulam generalem posse praescribi; minus enim minuendum erit si facultas redimendi sit ad breve tempus, aliquid plus, si ad tempus longius, & plus etiam, si ipsa
sit perpetua. Relinquendum iccirco foc est arbitrio prudentum, & peritorum, qui, perpensis omnibus circumstantiis , tantum detrahant de tuasto pretio , quantum reputabunt gravamen adiectum. Secundum, quod res non re vendatur quanti primo fuit vendita, aut saltim hoc non transeat in pactum; iusti im enim ipsus pretium tunc est, quanti tunc aestini abitur a peritis. Ratio est evidens e quia tempore primae venditionis res erat gravata onere retro venditionis pretio aestimabili, & quando retrovenditur , nullum onus emptori imponitur, res immo ab omni est onere libera. Non desunt qui secus opinantur; sed eorum opinio non videtur huic praeserenda, quae magis est aequitati consentanea. Si &ptima & secunda verae sunt, & reales venditiones, ut supponitur, quia secus jam fieret in fraudem, res vendi debet quanti valet tempore venditionis . Si igitur in prima venditione res minoris valet propter onus ad lectum, pluris in secunda propter idem onus omnino sublatum, retro. vendetur non quanti fuit empta, sed quanti judicio prudentum valebit tempore retrovenditionis. Dixi tit saltim hoc non transeat inpactum se . non enim prohibetur emptori , si velit, eam libere dare pro minori pretio, pro eo nempe, quo eandem emerat, quum possit ipsam concedere omnino gratis, & sine pretio. Naturam contractus unice respexi,
non gratuitam donationem, quae non a lege, sed a libera duntaxat hominum voluntate pendet Cum quilibet ad renunciandum iuri suo liberam habeat facultatem - Cap. Ex conscientia Extra De crimine Iais. Contra huius conclusionis veritatem objicitur locus petitus ex Levit. cap. 23. v. , & 27. Sin autem sait Dominus J non habuerat proximum i venditor l, ipse pretium ad redimendum potuerit invenire computabuntur fructus ex eo tempore, quo vendidit, quod reliquum es ,reddet emptori, seque recipiet possessionem suam . Ex quo loco inserunt nonnulli, contractum venditionis cum pacto de retrovendendo nihil prohibere , quominus fructus ex fundo per eum contractum vendito prosem computari debeant in sortem, siquidem id divina lege sanciatur Haee objectio passim solvitur a Theologis alentibus, hisce verbis contineri legem judicialem, quae quidem cum caeteris abrogata est per Christum, ideoque nec obligare in foro conscientiae , nec etiam in judicio , nisi eorum, quorum est promulgare leges, auctoritate denuo promulgata suerit. Ita passim loquuntur graves Theologi , Alexander Alensis 2.
par t. q. 32. membr. I. , S. Thomas I. 2. q. I Gq. art. 3. , & a. a. q.
197쪽
obligent tempore gratia, tamen possunt observaνι absque pMeato , ct ad e ram observantiam aliqui obligantur , s patia sutiar aueloruate eorum , quoriam es conuere legem se . Haec ibi . Ita docet S Bonaventura in 4. dist. 3.
art. 3. q. 2. Ita Gabriel in 3. diit. 37. q. r. art. 2., Angelus in uer. Deeima, & alii , quibus etiam adiltpulantur Iurisperiti , ut Decius in eap. Consuluit , & alii, & in primis Tyraque lius lib. I. De atroqve retraci. in praef. num. 9. -- Hactenus Merbesus super septima Decisione Concilii Mediolan. primi quaestiuncula P. conclus. 2.DUODECIMUM DUBIUM . Utrum emens praedicto modo,
ut dictum est quae itione praecedenti, qui non vult, quod ante quinquennium sputa si ad decem annos debet redimere instrumentum re venditionis fiat: sit usurarius 8 Respondeo secundum Hosti ensem , quod eo iplo detegitur fraus, ut ipse notat, & post ipsum Joannes Andreae in Cap. Ad nostram Extra De emptione, re venditione in Novella: & sic videtur, quod sit usura. Archidiacono tamen videtur, quod, si bona fide hoc fit, & non in fraudem , tunc liceat. Puta: ager est macer quando emitur: emens vult ipsum optime impinguare: pinguedo non con-lumitur nisi in quinquennio. Si iste dicat, nolo quod ante quinquennium re emas, non erit usura, nisi fiat in fraudem. Et Hostiensis, & Joannes Andreae intelligunt, quan do fit in fraudem. Ratio autem, quare non est usurarius talis contractus, est: quia hic non habetur mutuum nec Verum , nec interpretatum; & ideo nec usura : cum sit
13) Opinio haec Archidiaeoni satis aequa videtur: quoniam emptor ita operatur non in fraudem usurarum , sed ut se servet indemnem . Iure igitur Tabiena ver. Usura I 6. num. 2. adnotat , accedente justa causa, id esse licitum, etsi onus videatur, & re ipsa sit venditori impositum . Adiicit Author in Angelica ver. Ustira primo num. 67. Nisi sibi
alio modo velit fatisfatere de expensa - . Et quidem iure optimo: nam, si venditor se obligaret ad servandum emptorem indemnem ab extraordinariis expensis , de quibus in casu, non posset tunc amplius emptor citra usuram Onerare Venditorem Lege non rehabendi ante quinquennium .
198쪽
Si adversus hanc opinionem quis objiciat caput nostram Extra doemptione Cr venditione, in quo declaratur usurarius qui ab altero receperat domos, & olivas titulo emptionis cum pacto in instrumento venditionis adjecto, quod, quandocumque a septennio usque ad novennium debitor solveret creditori, creditor domos & olivas debitori restitueret . Respondeo , Innocentium III. ita sanxiise non propter conditionem in argumento memoratam, sed propter pretium minus luilo, quum ibi legatur Quadrae ιnta unesar tarenorum, qua vix dimidιam rust pretii eontingebant . Ex quo infert Ponti sex, ibi intervenisse fraudem & dolum: inseri Glossa ibidem, veram non fuisse venditionem, sed simulatam Et eoncessio simulara praesumitur propter modicum pretram se . Caeterum hisce sublatis eadem Glos Ia contractum licitum esse declarat inquiens -- Si autem non ageretur in fraudem , secus esset , σ haberet emptor fructus, licet vendιrio rescinderetur.
Eodem modo respondet Merbesus super septima Deeisione Conei lii Mediol. primi quaei iuncula 9. conclus. 6. inquiens Sed, si spectentur accurate verba Innocentii Papae IlI. , apparebit instrumentum , de quo agitur , fuisse confectum in usurarum fraudem , & damnatum non praeisci se propter temporis determinationem, quae si sola esset, insontem redderet contractum hanc enim determinationem temporis ab ipso Deo Levitici cap. 23. ad redimendas domos conili tutam esse legimus, sed propter modicitatem pretii, ut pote quod ad justi pretii medietatem non
pertingeret . Quia igitur toto tempore inter septennium & novennium intercurrente , auito domorum & olivarum suarum pretio debitor malo creditoris dolo caruit, ideo fraudulentus creditor ab Summo Pontifice ad retii tutionem domorum & olivarum obligatus est: eo quod non venditionis . sed pignoris contractum improbe & callide iniisse praesumeretur . Haec ille.
Si cui sorte videatur oppositum constituisse Concilium Mediolanense primum in medium productum a Natali Alexandro lib. 3. art. s. Regula Ia. dum decrevit - Ne fiant tantractus , qai libellarii, seu feti l
bellarri dieuntur , ubi non antecedat emptio rerta rei immobilis pretio iusto puel tibi venditor redimere eorature vel ubi non possit redimere nisi pose eerram tempus --: Audiat is Merbesium ibidem conclus. 7. mentem Concilii exponentem -- Tertium contractum in quo scilicet venditor non possit redimere nisi post certum tempus damnat idem Concilium. Et revera damnabilis est, & usurarius contractus, in quo apponitur venditorem non posse redimere nisi post certum tempus, si ex illa temporis determinatione venditor detrimentum notabile capiat , vel si illa temporis determinatio .apponatur in fraudem usurarum. Alioquin, si fiat bona fide, est innoxia, ut supra probavimus. Verum huiuscemodi temporis determinatio in fraudem usurarum facta praesumitur , si emptor solitus
199쪽
tus sit scenerarI: nam qui semel est malus, praesumitur esse dehinc malus in eodem genere mali L. Si eui g. Iisdem criminibus T. De Metisationibus, & qui semes De Regulis iuris in Sexto - . Hactenus Meriasius. TERTIUM DECIMUM DUBIUM . Utrum vendens vinum,
frumentum, & hujusmodi pro pretio, quod currit, cum hoc pacto, quod, si plus utque ad Pascha valuerit, vult
illud plus: si vero minus, non vult minuere: sit usurarius
Respondeo, quod sic L. penultima C. De solutionibus,& L. bona g. Si quis T De damno infecto. Et hoc idem notant Archidiaconus I . q. 4. f. I., & Holtiensis in summa tit. De usuris. Facit L. Si non fuerint f. Aristo refert is Pro socio.
i Aut venditor, de quo in casu, decreverat servare merces unque ad Pascha, aut non ita decreverat, sed paratus erat eas vendere pro tune. Si non ita decreverat, tenetur eas vendere secundum justum pretium illius temporis, & non amplius, quamvis eas vendat pecunia credita,
se uti sancitum legimus in cap. Consuluit Extra De usuris: ubi Urbanus III. usurarium dixit negotiatorem qui merces fuas longe maiori pretio distrahit, si ad solutionem faciendam prolixioris temporis dιlatio prorogetur , quam si ei incontinenti pretιum persolvatur Iniustitia igitur manifesta
erit ultra pretium nunc justum , commune , & consuetum exigere aliquid amplius, si merces pluris valebunt tempore Paschatis; immo verum propriumque surtum , quum ad illud incrementum venditor nullum habeat titulum ne quidem adparentem . Si autem ita merces suas usque ad illud tempus servare re ipsa decreverat, adhuc in casu manifestae iniustitiae reus est venditor e quia in hoe contractu non servaretur aequa litas , nec aequale esset utriusque contrahentis periculum . Licet utique
vendenti ante tempus, quo vendere statuerat , convenire cum emptore,
ut sibi solvatur pretium sive maius, sive minus quod merces valebunt eo tempore, quo vendere decreverat, deductis expensis necessariis in conservatione ipsarum , earumque imminutione Sce., ut Doctores communiter. At ponere se in tuto pro maiori lucro, & nolle participem esse decrementi, si minoris valebunt; negotiationem non re)olet, sed avaritiam, iniustitiam, turpe lucrum, furtum, & oppressionem pauperum . Et quod de consimili societate dicit Lex ultimo ab Authore proinducta - Aristo refert Cossum respondisse societatem talem σοiri non posse,
200쪽
iniquissimum enim genus societatis es, ex qua quis damnum , non etiam luertim spectet se : dicam ego de hac venditione. Iniqvissimum genus ve ditionis hoc est, in quo venditor pro se Vult unice lucrum, & empi rem non lucri, sed solius damni facit esse participem , immo totum damnum, si quod erit, subire cogitur emptor: quum in omnιbus quidem mera Ime tamen 1n iure aequitas Desianda st , uti sancitur Regula cia. TDe viversis regulis Iuris antiqui . Brevibus proposito casui tespondet Aste sanus lib. 3. tit. Ir. de quariato RVpondet miliensis, quod Hi usuraraus , quum elavdiset in pretio
Cum pro pecuuιa , quam mutuo acceperas , secundum placitum Ευandro te 1iandum dedisse profitearuo eius industriam , vel eventum meliorem tibi , non ipse prodesse, contrarιam non posulaturus , s mιnoris disraxisset . non ruse petis . M' Cave tamen, ne statim credas venditoribus dictitantibus, se voluisse aut velle merces suas servare usque ad hoc, vel ad illud laturum tempus: qtita, ut scite animadvertit Author in Angelica ver. Gura pr/monum. 34., tales magιx sum coutenti ita expedιre , quam perieulo suo usque ad alitid temptis ferυare. Et etiam ut plurimum sunt incertι , s erant servaturi usque ad ιllud tempus: eum videamus propter quaedam emeroentia propositim saepιus mutare -- . Diligenter iccirco examinandi sunt, & con- curquam patrocinari non debent , ut in Cap. Ad nosram Extra De emptisne ρο υenssitione.
QUARTUM DECIMUM DUBIUM . Utrum emens praedium
cum pacto de retro vendendo, ut dictum est in praecedenti dubio undecimo, qui interim ipsum praedium locat vemditori pro certo assictu: sit usurari ΤRespondeo, quod non: nam licitum est emere & vem de re cum pacto de redimendo ad certum tempus L. 2.C. De pactis inter emptorem re venditorem , ut ibi ostensum est. Sed praesumitur in fraudem fieri ex septem ca
pitibus. Tria jam ibi exposui; & iccirco.
13 Intellige semper, si contractus bona fide, & sine fraude fiat,
quemadmodum Author semel iterumque supra monuit dubio undecimo, α in Angelica hune eundem casum edisserens ver. Usiara rimonum o8. . Idem tenuit Tabiena ver. Usura I 6. num et. inqviens -- Die contraetur , β QDmιι conditiones, scilicet intentionem emendi oe senae dν,