장음표시 사용
421쪽
easibus, in quibus et Iam post emolumentum acqui suum locum habere potemus accrescendi , ut in una fructu, dc id genus
aliis causis, quM re tim- in 7. cap.
x3. quia substitutio, tamquam semel ex. tincta amplius reuiuiscere non potest , ideo exeluso substituto coniunctum ecte admittendum is euadum Peregr. Sed ego contrariam sententiam veri . 43 rem arbitror, t quia ratio quae facit i cum iuri accrescendi , facit etiam locum vulgati substitutioni : Ratio enim est, quia Iegatum usus fluctus non censetur unum, sed multiplex: tot enim censentur iegata, quot anni, menses, dies, ita, Ut . quotidie censeatur legari , dc quotidie acquiri. fit, ut , licet coniunctus concurrerit pro praeterito, dc se in legatis
eius temporis, non tamen censeatus profuturis concurrisse, eaque ratione, quasi re nondum quς sta, ii deficiat coniunctus, fit locus iuri accrescendi, 'ν φε 9. nam. Is. Haec ratio locum
habet etiam in substitutione vulgar i: nam diei potest extincta per agnitionem Primi quoad legata praeterata, sed no, quoad futura. inamobreni deficiente quandocumque primo, locus fieri debebit substi. tuto, & per consequetias debcbit excludi coniunctus, qui suostituto est infirmior . Idem est. dc in proprietatibus in ijs casi-hus, in quibus etiam post emolumentum acquisitum locum habere potest ius ac
seqq. Nam, quia id fit propter aliquam
causam, quae te soluit acquisitionem, &per quam portio retrosingitur no acquisita, ut pro ter restitutionem in integru, ideo fictio, quae facit locum iuri acere-stendi, facit etiam loeum vulgari, quae iure accrescendi est potentior. Verius igitur est, quandocumque deficiat, is cui facta est substitutio, non coniunctum es.se admittendum, sed substitutum. Secundus vero casus est,quando substi- tutus est extraneus, idest, is, qui non fuit institutus, dc substitutio est inutilis ex cau. sa praeteritionis, ut euenit in specie, qua testator post humum a substituto praeteri R. Et in hoc casia fatentur omneS, talem substitutionem , quantumuis inutiis 89 lem impedire ius accrescendi. t Ita enim
ri ρυμ . lib. q. pras 87. --. 3. magis . susssisutio quas. I3. num. 3. ubi ait ita triarias asse receptu, Et in viis terminis accipiendi sunt, qui simpliciter tradiderunt, sub Ititutionem etiam inutilem excludere ius accre-so stendi, totissm d. t. ipstamin. I . . q. f. d. lib. ριδε. oe in I. M. num. 6. C. de Inm
cum duabus fri ρ .vdii si testator duos haeredes initituat, primum, di secundum,& ab eis post humum ex haeredet, deinde primo substituat tertium, secundo vero quartum, si quis eorum haeres non erit, a substitutis post humu praetereat, si unus ex institutis deficiat, puta repudiet, aut ante adita in moriatur, eius portio, quae amota subiti tutione debui siet ad cohaeredem perius accrescendi pertinere, state substitutione, quantumuis in aliti no a accrescit, sed rupto testamento tota hae in reditas ab intestato pertinet ad postha mum. Ergo patet ex his locis, substitu- . tionem etiam inutilem impedire ius accrescendi. Huius autem rei, quae sit ratio, si quaera I mus, constat in hoc veteres dissensisse i tnam Bariolus censuit rationem a volututate testatoris esse deducendam, quod scilicet testator substituendo censeatur voris a luisse ius accre Icendi prohibere, tota vi
luntate testatoris, quippe . qui ius accrescendi prohibete non potuit, sed ab eo putauit este deducendam, quod posthumus ideo rumpit gradum, ut sibi non 33 a j ijs faciat locum, vide en apud em vim Bald. in d. I. pen. vers. Quare a te sis inia rupe. quam pruauis Ang. in ι. si ρὐMmas. H. in pria. Dev. Sed hae non piaaeerss. ἐε ι ..qnD Sed , quia Bariolus non negat, quin haec sit ratio, cur etiam excluso substitutono admittatur coniunctus, imo expressim eas 4 pro ratione adducit, t xlividara ea apud
se talio Baldi effectu recidit in rationems s Barioli, t τι animaduerte M ca'. in d. ι. en.
num. I. vers orae Bart. f. da sntus . - . SM. Sen. in a. t. I. num. U. vers. sod aduertes. δε-u. ideo puto utramque rationem esse
veram, sed coniungendam, te ilicet, quia ratio simul de 1 voluntate testatoris . oc a s 6 potestate legis est deducenda, t adco, Ut
altera earum amota non possit habere locum iuris aecrescendi exclusio: Avo- .luntate enim. testatoris deducιtur ratio per modum antecedentis, icilicet, quia teste tor dando substitutum voluit prO- hibere, Si excludere ius accrescendi, ridia
Nec obstat, quod talis prohibitio non censeatur facta absoluth, sed ita demum, si substitutio locum Mon habeat, vidi μ
422쪽
mi supra ua. 34. & In proposito non posse habere locum stante preteritione posthumi quae inualidam reddit , & inutilem
substitutionem, uti mox dicemiis, quia hoc
set procedit , t quando substitutio non habet locum ex desectu voluntatis testatoris, ut, quia lubiti tuit sub conditione , quae non extitit, aut ex defectu ipsius substituti , puta, quia decessit pendente conditione, aut repudiauit haereditatem, '
Propolito autem, non ex desectu voluntatis te ita toris, aut ex desectu substituti locum non habet substitutio, sed ex dispositione legis: Nam testator voluit sine dubio ius accrescendi excludere, ikexclusit substituendo personam capacem, dc existentem in rerum natura tempore, quo portio instituti vacavit, Sc sic personam, quae amota praeteritione su ederet. Itaque hoc respectu lubstitutio' esset locum habitura quia deficiente instituto portio
vacans non cohae redi excluso, sed iplina et substituto secundum voluntatem testatoris deseretur. Sed quia testator in si, si tutione praeteriit po8 humum ideo per modum consequentis iuccedit dispositio legis, quae vult, eum gradum, a quo post-38 humus praeteritus est, rumpi eum a. a. I. v. Τ de ininst. νυι. d I. si postiamur.
quod tamquam individuum pro parte eo rumpi non potest M.' os not. II. in ver, pro duabus pari, ij vi M. libret. Iu au d. l. Pen. ιn verb. νnpium es , j de iniust. rvt. Castr. tu d. L pen. num. 1. very. Se contra, ne alioquin leuator decedat pro parte testat is, pro parte intestatus, t
res Operatur, ut cohaeres no lolii iIo possit eos equi partu cohς redi, vacatc,qus alnota praeteritione, dc bulliet ad Iubuitu tu P-tinere sed nequide parte illa principale, ex qua fuerat haeres institutus, id Ipse in s. V. de ιniu. rvt.D an proposito sol uulgi. in s. ι si
acere. cap. Is. propterea quod, ubi testamentum ruptum est, nemo ex eo potest
haeres existere Lsia prima. 8. β. do M. S p. . Itaque, ut in propolita Ipecie ius accrescendi cesset, per modum antecedentis prouenit, a dii positione, & voluntate testatoris, qui lubstituit, quia, nisi dedisset substitutum, testamentum fuisset validu, dc post humus, tamquam ab institutis e haeredatus non potuisset illud rumpere, eaque ratione pars cohaeredis deficientis alteri cohaeredi accreuisset, sed, qui at stator dedit substitutum , dc hoc modo voluit in parte vacante excludere con-hinctum venientem ex primo gradu, dc ei praestr re substitutum, effecit, ut amplius portio non accrescat. Sed per modum consequentis prouenit a dispositione, α potestate legis, quae stante substitutione, a qua post humus est praeteritus. ipso iure testamentum infirmat,& ad haereditatem vocat legitimos ab intestato naccedem tes. Itaque hoc modo ius accrescendi excludit tollendo ea, quae sunt necessaria ad hoc, ut ad locum habere possit. Ρrimum enim eo toto, quod infirmat testamentum, line dubio operatur, ut ius accreicendi locum amplius habere nequeat , scilicet, quia tollit unum ex eius reqm litis, quod est, ut tessamentum iure
faciunt sit, ita, ut ex eo succedi possit, r
Secundo vero, cum post humus praeteritus ideo rumpat gradum, ut sibi faciat
66 iuris accrescendi requisitum, t quod est,
ut portio , de euius accretione tractatur, omnino deficiat, ut ostendinara in eodem 4.
Nec enim deficere dici poteli portio, qua
trarium, quod deliciat, si spectemus institutulu, quippe, qui ab ea exclusus est vel repudiatione, vel morte d. t en πιι nium mpr. quia non per hoc dici potest omnino deiecisse: nam, licet non capiatur ab instituto, capitur tamen a post humo,qui ipsius loco iuccedit, ideoque non potest dici omnino defecisse, ita, ut per ius accrescendi ad cohς redem pertinere possit Nain, bc simili ratione, si ex duobus cohς- redibus uni sit facta substitutio, licetis deficiat, non tamen portio dicitur deficere , quoad Ius accrescendi, stilicet quia capitur a substituto, qui ius accrescendi
Tertio demum, cum rupto testament ab intestato succedatur, ita, ut cohaeres non possit ex testamento adire, &sba in 3 come qui portionem, οι supra dictum est,
423쪽
sequitur nec posie conseqiii partem vacatem, i cum interscctera requisita con
numeretur illud , ut portio Drtioni ac
crescat, viri τι missu A. ira,
Ut portionem non habenti non possit portio accrescere, ut diximaratu ev. T. P. D -3. Hinc intelligimus exclusionem iuris accrescendi, quam substitutio in proposita specie operatur, esie similem ei, quae fit in alijs speciebus, si 1 pectemus Voluntatem,& dispositionem testatoris, scilicet, quia testator, qui substituit, praefert substitutum conitIncto, & hoc modo excludit eum a iure accrescendi, ut diximara sivra nae. xi. Cceterum si spectemus dispositionem, di prouisionem legis. magis est. vi non sit similis, quia aliis speciebus excluditur firmo inane te testamento, in hac vero ideo excluditur, quia rupto testamento ab in- . testato stic ceditur, eaque ratione, quasi deficientibus iuris accrescendi requisitis, amplius ei locus esse nequit. Itaque non fit per modum praelationis. sed per modu
quia lex vocando posthumum impedit, ne testamentum locum habere possat . Quamobrem dicere possumus ι testato rem excludere ius accrescendi, legem vero ius testamenti, Et simili modo, substitutum impedare coniunctuin, post humum vero impedire substitutum t Oe iacta e
II ni DD. traditione recederet existimansi falsum esse, quod vulgo dicitur, substitutionem ex causa praeteritionis inutilem exeludere ius accreicendi, cum non pol sit tractari de ex chalione iuris, quod cre tum non est, nec inesse deductum ob earum rerum desectum, quae sunt ad eius creationem necessariae . 1ed non animad- x uertit Trent ac inquius hoc verum esse, tsi consideremus excitisionem per modum conlequentis. Cpterum, si eam consideremus per modum antecedentis, verius est, excludere ius accrescendi, quasi creatum, quia amota substitutione, praetexitione posset id habere locum, cum interueniant omnia, quae sunt ad cius creationem necessaria, visura dictvim est. Adeo autem vetum est, substitutionem ex causa praeteritionis inutilem vitiare testamerum, dc per conlequentias impedire, ne ius accre Icendi locum habere possit, ut
Primo, qualiscumque sit praeteritio , id eli, liue sit praeteritio pol thii mi, siue fi- Iij iam nati; utroqtie enim cam vitiatur gradus, a quo filius praeteritus est, m
Secundo procedit, etiamsi praeteritus 3 ab haereditate excludaturi a. t. si pomum-.14. in pris. vers. Nam, ct ctim duolus f da lib. σρ D. Susticit enim primum gradum deficere, ita, ut amota praeteritione locum habere possit substitutio, ut vitiato testamento fiat intestatae successioni locus,
o scilicet, quia i gradus, a quo filius est prς-
teritus iam ab initio inutilis censetur d. l. Fanimo. 8.βῶρεm. I. exfacta. I. S. I. cius f δε-st. dc per consequentias vitiattestamentum. Huius rei exemplum sit in specie, qua testator ah institutis post humuin ex haeredauit,a substitutis vero pr ter ut, dc deliberantibus institutis decessit post humus: nam , si postea deficiant instituti, puta repudient, quia res deducitur ad secundunt gradum, qui ab initio vitiosi is est, ideo testametum infirmatur,. & per consequentias haereditas nec ad substitutum perti net, nec ad coniunctum sed ad venientes ab intestato, non obsta re, quod post humus, tamqu4m de iunctusi i eo tempore, qtio nondum ei deserebatur haereditas, non potuerit haeres existere 77 ta. LFanim. 8. d. ι si inhum- myriis. vos Imris Ad functostfritis. θρψώ. Unde. si a primis haeredibus post humus ex haere datus lit, a sectandis vero praeteritus,&1 te et ijs ex haeredatus,& deliberantibus primis moriatur post humus, deinde repudient institu ti, haereditas, nec ad secun- dos, nec ad tertios sed quasi rupto testa-
eum statum reducatur. ut amoto praeteri
tionis vitio debuerit haereditas ex testa- ρ meto deferri iubstituto, tis strima bis Baiad.
euenit, cum luhstitiui nis conditio purificatur, puta moritur institutus, vel repudiat , vel aliter fit inhabilis ad adeun-D aum t d. I. si ρ. itamus i q. in pran. s vers. Imo, ct si, is vos. Itaqae, O verss. Nam, est, cum ias bus f. d. ob. est ρ. . a. l. pen. est ibi sunt do
a . di, siue idem sit omnibus substitutus.s 3 siue diuersi . t His d. c Apiniamuδ. 24. εα
424쪽
De iure ac crest. Cap.ro. Quaest. 23. 347
1i ad eum statum non reducatur , verius est , non impedire, nec excludere ius a 8 creicendi . t Huius rei multa possunt exempla afferri. Primum in specie qua testator Uni tantum substituit, re, non is deficit , cui facta est substitutio, sed eius cohaeres: nam portio vacans accrescet alteri cohaei edi,
83 qui suam portionem adluit, i nec oherit et , quod habeat substitutum , a quo post humus est praeteritus, quia cum per aditionem ab eo factam defecerit lubstitutionis conditio ita, ut etiam amoto praeteritionis vitio non potuerit habere locum , fit, ut eius non lit habenda ratio .
Secuod iam exemplum afferri potest in specie, qua tellator substituit omnibus cohaeredibus non disiunctim, sed coniunctim: nam tunc . quia iubiti rutionis conis ditio non purificatur per unius deficien
ct seq3. hac ratione non posset esse Iocus subsimito, ideo fit, ut non censeatur ruptum telis mentum , dc per eon Ie 86 quenta as nec exclusum ius accrescendi . t Et ita accipio d. I. sim'-αι Iq. iamin. . d. los p. ih clum ait, haereditatem ad venientes ab intestato pertinere, si deficiantu initituti, puta omittant haereditatem,t Schoc modo videtur innuere, non susticere unius deficientiam, ut scilicet intelligatur, cum substitutio facta est coniunctim, quia, si disiunctim sufficeret unius deficientia ad infirmandum testamentum, νε
Tertiu exemplum is in specie, qua su
stitutus ante purificatam oonditionem decessit: nam tu ne verius et t. ius ac reω1cendi non censeri per sub Ititutionem ex causa praeteritionis inutilem exclusum , etiamsi instituti postea defecerint . putas8 haereditatem repudiauerint ; t Nam post humus ita demum rumpit teli amentu, si res ad eum casum reducatur, in quo deis beret haereditas ad eum gradum pertine re, a qu post humus est praeteritus , dc sicis ad gradum substitutorum . t Fayramo
8. d. t. βnshumi. r4. 3n tri. F. ae ι ,.q Φιλσd αμα de iniust. νV. Cum igitur praena ortuo substituto non possit ei deserri haereditas postea repudiata, Conlequens est, ut post humus non possit testamen. tum rescindere. Nec est contrarium, quod gradus cen- seatur ab initio nullus t d. t. s. .ptima, qtita id procedit, i si ei locus aperi tur, aliasu on d. l. se posthumus, o d. Lyra. quod patet ex eo, quia, si instituti ad eam haereclua tem non rumpitur testamentum. propterea quo a per talem aditionem eicitur, ut substitutioni locus esse nequeat . . t pen.
Idem est. dc si ab initio sit subiti tutus in . capax , aut is, qui non erat in rerum nas a tura : t Nam posthulmi non poteli an locum substituti, qui non luccedere,
Tertius denique casus est, quando non extraneus, sed cohaeres cohaeredi substituitis est, Et tunc receptissima est omnisi conclusio, talem substitutionem, etiam Iisit inutilis, siue effectum non habeat, non 93 tamen excludere ius accrescendi , t
9 η m. 39 quia, t cuni augendi, seu confiris mandi iuris gratia fuerat facta,conseques est, ut non debeat operari di ininutionem
aliam abstaei Idoue non solium procedit, si 1libuitutio sit inutilis ex alia causa, quam ex Caula praeteritionis, pura , quia initio non constiterit, vel facta sit caduca, aut 9s quali caduca , t is Pisus terminis loquantast
96 ius duo itatione caret, scilicet, quia, s si non excludit ius accrescendi substitutio
Conlequens est , ut multo minus id excludete debeat substitutio inutilis, ut conside
wυ. Tertio trabatis , led procedit etiam si sit inutilis ex causa praetctationis: Nana, si restator initituat priinum , D secundum , dc ab eis post humum ex haeredet deinde institutos intricem substituat, licet in stib-stitutione non repetat poli humi ex haeredationem , non tamen impedietu r ius acis crescendi, si alteruter ex institutis deficiat, pura moriatur, aut repudiet haereditatem. Itaque cohaeres, qui I uana portionem adluit , partem etiam vacantems7 per ius accreicendi consequetur Id. .pen. - Sed si ego , ct v. Barr. Id. AM Imοι. Castr. 1 f. d. iniust. rvt. Potu. δε ιι si ι Pari e G
98 ratio est, quia i iiis accrescendi noci mu rat gradum, di immin9. est. με. πη. 1. Itaque
425쪽
Itaque eo haeres, qui eo haeredis deficie
tis partem per ius accrescendi consequitur , dicitur eam habere ex primo gradu, quem post humus , tamquam ab eo exhς- redatus rumpere non potest, cum eum solummodo gradum rumpat, a quo prς-
Illud sane verum est, non consecuturum cohaeredem partem deficientis iure
substitutionis , quippε , quae inutilis est
ex causa praeteritionis, 1ed iure accre is scendi, i in Geta ηι Bart. sa a. t. per . n-. vers. Et sis Ma rasus de inus. ruiti R'. sn d. I. re confuncta nu. I 37. Deniscin . assu-M.d. N. I. p. -I6. Nam, quod dicimus, in arbitrio illius este, utrum cohaeredis partem velit consequi iure accreicendi, an vero iure substitutionis procedit, quam do substitutio est valida, secundum ea, qua
rum, quando est inualida, di inutilis, re-rius est, non posse eam consequi alio iure, quam iure accrescendi, quippe, quod vitiatum non censetur, licet vitiata sit substitutio . ex regula, quod, quando in unam, & eandem personam duo iura co-
currunt, licet alterum sit inutile, non tamen alterum vitiatur, νιν et siti ιν meo
reo etiam iure stabstitutionis,
sustinere, qtrippe, quae censetur valida eo ipso, quod est collata in personam cohς- redis, a quo post humus fuerat exhςrea Mius, quati talis ex haeredatio centeatur facta, siti h cohaeres succedat ex primo gradu, siue ex secundo, quia, cum ea haereis ror datio non fiat a persona, sed a gradui LGlo spol ε, Comequens est , ut, si ab uno gradu factant, non cente tur ab alio repetita, licet eadem per Iona
Quamobrem, si idem institutus sibi ipsisu stitutus sit i quod interdum fieri posse
λυ constat text. sa,pyiure1. Io,su. ior ι. νυ. S. Ist. δε g-ι. I. F. st proponat ν,st quis om. H rsam. t. sis μνε rum. 8. περνεn dabo. rab.ὶ re ab eo , tamquam instituto post humus sit ex haeredatus, taquam vero substituto praeteritus, & repudiet ex institutione , non poterit ex lubstitutione haereditatem obtinere, sed rupto testa- Io mento fiet intcstatae successioni locus, t& hoc ideo, quia gradus, cui factus est locus, vitiosius est obpost humi praeteritionem, tametsi collatus sit in perlomineius , a quo fuerat in alio gradu facta ex
videri probate , cohaeredem succedere etiam iure iubstitutioni ε, eo ipso, quod
i y aduerso ue loquitur, t dicendo , Fia, A
cm vitas invicem saaioιι, μευ, nam, quia aduersaliuae natura est , ut tam in Ios iure, quam in facto aduersetari ι. , si
pisor. 1 . sn pris. Τ. δε-u. eum similour, CG sequens videtur, ut, cum in specie princedenti substitutus non luccedat, debeat in sub Iequenti succedere , ut arguit RF. AELI. cons cts uum. 13 sn i. oenum. 138. quia ro7 respondeo, aduersalitiam ibi t suam propriam naturam retinere, ec tamen non
1 equi, debere coli redem succedere iure substitutionis: Nam, di ibi aduersatur ita facto, quia in specie praecedenti fuerant substituti extranei, insequenti vero cohaeredes, In iure vero, quia in praeceden-ri nec lubstitutus succedit. nec cohaeres , sed post humus, At vero in subsequenti succedit cohaeres non quidem iure substitutionis, 1ed iure institutionis, dc . sic ex primo gradu , a quo post humus fuerat ex haeredatus, Denique in praecedenti cohaeres nec cohaeredis repudiantis partem consequitur, nec luam, In subsequenti vero consequitur utramque, sed iure i si tutionis ι non substitutionis
Denique non obstat, quod , ubi cohaeres cohaeredi substitutus est, talis substitutio tamquam coniuncta cum iure acinc reicendi sumit eius naturam, vid--us 9 cap. qu 3a n m . . quae est, ut praeteritione posthunii non rumpatur, si is a por-JO8 tione principali fuerit ex liae redatus, i νε
Lo9 hoc procederer in iubstitutione valida , non in inualida : quippe , quae dici non potest coniuncta cum iure accrescendi, oc naturam eius assumere cum non entis nullae sint qualitateSι. eius , ι.εI. d. si e nrri. Et his quidem casibus cessat ius accrescendi, cum de pagani testat mo loquimur .
Militis in tectamento sola ipsus voluntas spectintvr , atque se natur .s Ius acereseradi non hareditar um , quod, biter to
426쪽
De iure accrescendi Cap. xo. Quaest.24. 349
eaθεν , erasiatur etiam insequemi repeti a. a 3 Aduersutias praeuentibus aduersatur retent eodem tbemate.
haredem senit uast , cosetur de toto patrimonio
. I Bonaeastrissa , edi bona paganica militis, quas diram iaminum duis haeressitares intelligistur,
na , censetum duorum lectatorum iure ungi.
. Et deelara, vi num. 64. 6x Exclusus diare veniendi ex tectamento, non eras tur exclusa a lare veniendi ab intinato.
a Ius accrescendi habιι loeam in testam to militis, qvi non diri inmt patrimonia ; sed rerum , ausvnciaram ferit mentiorum , σ num. 76. cum s M. Lat, imὸς Sed e tra num. 98. Meqq. 7s DR. tutus 4 militem uno patrimonio, si as ud nons ciat aeri aliendi , eQItur utrumquesuscipere,er creditorἰbas Nypondare , aut utramque creditoribus relinquere. 77 DRisuio milite in re certa , vel in eoia quantia late totum aereesIt , si de residuo min disposa νὼ; Sed contra num. 99.
nem haeredem uniuerses scripserit , tota har ditas accrucest in rebus ciris institatis; Sed
go Infii ιο ἰη re particular I i milite , tota haradiso acerescit , se institutus ωκiuersature deficiari
97 Militis in reflamento Deum habent ea omnia , qua ex defincti vesuntate proficiscuntur. Io Ius aec refera di is restamento mIbis noκ habet i exm ιnter cohaeredes omn no d*unctos. Ios Miles potes decedere pro parte testatus, O pro parte iniestatus: Amplia , ut ibitor Miles si initissae v m ιη vneia , alteram in ea-eψηrisbus , p. aliter succidaην , an sit securturi aee resten I. Iro ratem rc si miles unam. 6.1. de mini. test. num. seqq. Irs Milit, in t fumeneo nid est vas porbat e volantatis ac Me , ut tesset ius accrependi ι Sed ad Me , ut locum habeat.
redint a uoluntate restatoris , non etiam eas
427쪽
extensima esia I 39 Ualet argumeritum a tempOνe ad rem 3-Udlet argumentum ab una Decie iis, acereseras ad aliam.
I r Miles atrum insiliuata quem in re certa, Mia Pota multum laterest; Sed contra num Iehaη Particularis omniam rerum d batio , babesse pro uniuersali dispositione. Institatio is milite facta dicitur ea re aut borha tem a iure communi , quoties ex uerbis testatoris apparet talem Diss ipsas uoluntatem.
An , & quando ius accrescendi locum
NVης videamus de testamento miliis
ti et , & dispiciamus, an, di quando in eo cesset ius accrescendi. Utique autem Ripponimus, non constare de ipsius militis voluntate, quia alioquin res careret dubio : nana, si certum esset, eum noluisse rem ad coniunctum pertinere, puta, quia in testamento dixisset aliquid , ex quo talis eius voluntas probaretur, secundum ea, quae detestamen. to pagani diximus in eap. P. 19. num. o. eorDqq. non esset haud dubie de iure a x crescendi disputandum t Li.wrfEι si sati
certi iuris est , poste militem ius accrescendi prohibere H daximari Me eat. P. 16.num. 6. Exemplum sit, si miles ita dixerit, Instituo Titium in bonis tantum castrenis a sibus t tra δενι-χε ν, qu s reseramus insta nu. 1
. vel diremur. Et 1imili modo, si constaret , eum voluisse, partem vacantem accrescere coniuncto, non esset dubitandum, quin ius accre Icendi locum habe. ret , etiam in eius testamento bin. 38. vers. Nisi f. de mil. rast. rescribuηι gc is d. I.
quo soIa ipsius militis voluntas spectatur. atque ieruatur id. ι. C. Otin. Bul. LI. . fra-dem. Is. s. sievi , ct r.eius miliis. U. s.
Coeterum , si simus in dubio, magna solet esse quaestio, an Iocum habeat ius accrescendi . Constat autem in hac re varios esse distinguendos casus, quorum Primus cst, quando tractamus de iure accrescendi non haereditario, id est, de eo, quod inter coniunctos locum habet in legatis, dc fideicommissas, Et in hoc casu certi iuris est id etiam in testamentos militis habere locum . t eensuavunt
improbatur insta μα ro3. σ IN . Itaque si miles eandem rem duobus legauerit, siue coniunctum , si v E disiunctum, alterutro deficiente totum ad collegatarium Pertinebit, vel per ius accrescendi, si legauerit coniunctim, vel per ius non descen-ο dendi, si disiunctim, t suuad m Iustinianid
non obscure probatι.ὴ miles. 3M F. da miti . i. st . voi Marcellus, Si mitis, inquit, Titio, est Soisseruum Drauaris, eum I irius manimis. νιν, datibnante Seio, mox us is legasum inuissere, uberandum foro diear nam his verbis signifi-7 cat, libertatem inutiliter seruo data in ab uno ex legatarijs confirmari, si postea
collegatarius repudiet, ut etiam scribu-ι. si barra. 3. versie Idemque Us vi manti. vind. Cuius rei non alia est ratio, quam, qiata pars repudiantis ita collegatario accrescit, ut retro fingariir eius fuisse ex die aditae haereditatis ι. si Domulus. IT. s. sico lanctim, σ t. quia retro . n. f. ad ι. APal. Eι in
crandum , or Baed. AN. Id , quod patet ex his verbis tequentibus, quia, ct si baris
ιegMarsus νερμιι fer, uber σοι, quippe quibus probat Marcellus superiorem deci . sionem argumento ducto a similii nam . 'uemadmodum,si haeres manumittat serum alteri legatum prius, quam a legatario repudietur, licet nulla videatur manumissio, tamquam ab eo facta, qui Dontinus non est, tamen confirmatur, sip - :stea legatarius a te repulerit legatum La. f ιι manum. d. t. si hares. 3.st. da manu. Mad.
scilicet , quia per talem repudiationem dominium serui retro fingitur fuisse haeis redis ex die aditae haereditatis ι.remis. g. isssi cert. ρει. t. ser/--μν. M. S. I. . A DI. I. perinde, ac, si nunquam fuisset legatus
ι. Fati. ita etiam, si ex duobus legatariis unus fetuum legatum ma ait tat, prius, uam ab altero repudietum, licet inualia a sit manumissio, tamquam ab eo facta, qui se tui Dominus insolidulia non est . tamen secuta postea repudiatione, debet confirmari, quia talis repudiatio operatur , ut seruus retro fingitur fuisse manuis. mis
428쪽
De iure accresc. Cap. io. Quaest. χ4. 3 3I
mi fibris ex die aditae hqreditatis , non minus, quam hς redis, quippe, cui passim
in hoc coniunctus comparatur H I. - , Hur. 36. in ad i. A MI. d. I. Iibarier. de manum. vind. Habet igitur Marcellus
in confesso , partem legati repudiata ita coniuncio accrescere in testamento militis, ut in testamento pagani; Quods etiam ratione comprobatur: t nam in testamento militis omnia locum habent, quae ex demucti voluntate descendunt,
soranum. M. Sed ius accrescendi non hς- reditarium descendit ex voluntate demin
Debet igitur id etiam in testanacto militis
habere locum. Denique, cum etiam in huiusmodi testamente locum habeat co-
iunctio, quς in legatis, & fidei commissis
est iuris accrescendi causa, υτ nι susu μ' mum D scilicet , quia ita miles ut paganus potest duos, aut plures in ea
sequens est, ut re ipsum ius locum habere debeat Li d. 33.ssa. LA .ia Titio. 1 8. f. da verb. ob . Secundus vero casus est , quando tractamus de iure accrescendi hς reditario, quod naicitur ex vi coniunctionis, id est, de eo , quod habet locum inter hς redes
hoc patiter casu dubitandum non est, quin etiam in testam et o militis id habeat
s locum et tIta enim censuerunt omnes , γι
I. consentis ostiam, quia, t cum etiam in huius modi testamentum locum habeat ipsius iuris accrescendi causa, id est coniunctio,
Consequens est , ut oc ipsum ius accr 1eendi locum habere dc beat , secundi ni ea, Ia ιν supra diximus. Et sane, t quoties constat, militem voluisse porpionem deficietis ad cohaeredem pertinere , non est dubitandum, quin etiam in eius testamento locum habeat ius accrescendi, ut dixi. επω Iupra num. Sed . ubi miles ducis , aut plures c iunxit , collat haud dubie de tali voluntate , scilicet, quia ex coniumctione colligimus voluntatem defuncti,
coniungendo duos, aut plures censeatur eos habere, ut unum corpus, dc per comsequentias unum in portione alterius ita praediligere , ut velit aliis omnibus praeserri, ordirima ib. num. x. Ergo etiam intestamento militis locum inter coniunctos habebit ius accrescendi. Ita arguis
Nee obstat, si dicatur , voluntatem hanc non esse expressalia, sed tacitam, dcconiectura tam . Ut diximus in eo vim 1. f.
I . a. n. N. . e seqq. Ideoque in militis te.
tamento non esse attendendam , ex s. Madacemus infra num. 138. quia respondeo , Imo etiam in testamento militis locum esse coniecturis, Sc tacitae voluntati,
dummodo vis, dc proprietas verborum non repugnet, prout non repugnat iaproposito, ut tareosio mM infra aum. 138.er I v. Tertius casus est, quando tractamus de iure accrcicendi haereditario, quod non inducitur ex vi coniunctionis, sed ea ratione , ne quis decedat pro parte testatus, sic pro parte intestatus ,secundum ea, qua dι-
casibus, in quibus miles distinxit patri monia , puta unum instituit in bonis castrensibus, alterum ver b in paganicis, aut in alterutro genere honorum neminem instituit, de quaerimus, an de uno genere patrimonii ad aliud sit ius accrescendi .
Et tunc duae fuerant nostrorum interpr=tum sententiae, Prima existimantium etiain hoc casti locum habere ius accrescen di, nisi eontraria militis voluntas probe -
is Q ibus vernis significat'. t haeredem 1
milite institutum in paganicis non posse petere castrensia , dc sic ei castrensia non accrescere, si liquido probatur, militem noluisse talia bona ad eum pertinere I Erisgo , si hoc non probetur, ad eum pertine bunt , dc pediconsequentias in dubio Ioiacum habebit ius accrescendi in testamen. to militis, ctia in si patrimonia distinxerit.
Ita arma Auia. d. Iis..Parad. ev. s. nu. 1. Secundo mouentur ι. si canarum . 18. g.
429쪽
3 set, Ioannis Antonii Belloni
i 6 bin fluere; nam ex his verbis apparet, tetiam ii di hincta sint 1 milite patrimonia,
uno tamen ex institutis non adeunte, partem eius alteri accrescere. dc per consequentiam, etiam intestamento militis,
qui patrimonia distinxit, ius accrescendi habere locum. Tertio videtur haec pars comprobari L
patris bona, seusta eam usia, Cuius rei Papinianus hanc subi jcit rationem : Miluo
Deinde sequitur Ulpianus, Id ms, resi
feri νe: nam hic diligenter obseruand n metet est , duos Vlpianum i considerare casus in eo, qui testatus est de ea strenti peculio iure militari; Aut enim ignorans patrem suum decessisse, mortuus est, Et tune nut Iasubest ambiguitas, quia certum est, ad institutum non pertinere bona paterna , sed so Ia castrenua , quia, ut subiicit Papinianus , milites ea duntaxat, quae habent, scriptis relinquunt, idest , ea tantum dare volunt , ii ue dant positive, quae sciunt, se habere, cum in iis, quae se habere ignorant, non possit dandi voluntas potui uaconsiderari. Aut vero prius, quam moriatur, intelligit , patrem suum decessisse. ec consequenter , se habere etiam bona paganica, Et tunc, si cogitet demutando testamento, dc instituendo in paternis alio haerede, fatetur Vlpianus, idem esse dicendum,quod de ignorante dictum est. Cceterum, si non cogitauerit de mutando te ita mento , videtur a contrario leniam innuere, non esie idem dicendum, quia frustra requireret cogitationem mutandi testamenta , si etiam sine ea non possenthona paterna ad hqredem in castrensibus institti um pertinere. Omni modo igitur significat, etiam in testamento militis, qui scit. se habere, di castrensia, dc paganica hona, locum habere ius accreseendi,si de
ad c---mnum et nam haec ver-I8 ha,t licet probent, omittente eo, qui me rat in coeteris bonis institutus , non esse locum iuri accrescendi, sed bona deferri patronotabimestato venienti, Ni dentur tamen probare, saltem patrono non existente, locum esse iuri accrescendi ι Diti genter enim ponderanda sunt illa verba,
i ροπωπι, quippE, quae significare videntur, pone adhuc coetera bona ad testamenti causam pertinere non obstante , quod institutus ea omiserit . Non possunt autem pertinere, ni fi per ius accrescendi, quia iure principalis institutionis non possunt pertinere ad Titium, Ruippe, qui fuerat in solis castrensibus institutus,n que iure substitutionis, cum nulla legatur ibi a milite facta substitutio. Ergo iure accrescendi, dc sic possunt etiam intest mento militis bona paganica ad institutum in castrensibus per ius accrescendi
Quinto , dc ultimo videtur haec pars ea
ratione probari, quia miles in dubio cerusetur velle ii iure communi, ut die instanum. Sed de iure communi instituto in certo genere bonorum accrescunt
alia, siue de ijs non fuerit dispositum,siu Edispositum, dc postea vacent, in σε mu-
debent etiam accrescere in testamento militi 1. His tamen non obstantibus verissimum esse puto, quod alij frequentilis tradiderunt , non habere ius accrescendi locum in testamento militis, qui patrimonia di-
cedere, siue de uno tantum patrimonio di osuerit, si de v troque nam, si unum instituat in paganicis. dc de castrensibus non disponat, non accrescent castrensia haeredi ictipto, sed ad venientes ab inte-- fato pertinebunt i I seruseruκ IL ia d. LI.
430쪽
De iure ac crest. Cap. 1 o. Quaest. 24. 3 33
miti milao, si instituat unum in castrensibus, de de paganicis non disponat, non accrescent paganica instituto, Ied pertineat bunt ad vcnientes ab intestato,im Ierib ra
nique si duos instituat haeredes, unum in castrensibus, alterum vero in paganicis , licet alteruter deficiat, non tamen patriamonium illi assignatum alteri accreicet, sed ad venientes adi intestato pertinebit.
a. t. si sili-. qa. S. Pa' ἀπ-1. debon. ι b. in i 3. is. Papia . Probatur autem haec sententia. Primo I. a. c. is MLIa. mi I. Vbi Antoninus, Miles, inquit, A eaturensium antummodo
ρομι u . Q- , se extraneum Icrin ι haredem , addit hareduarum , bona eisis in te transfori non aure desideras: nam ex his verbis aperte
a 3 constat, 1 haeredi a milite instituto in ea
strensibus non accrescere paganica, sed ea ad veniciates ab intestato pertinere. Nec est, quod respondeas, hoc ideo fieri in i pecie huiulce legis , quia testator explesierat dictionem taxativam , dicenodo, instituo tantummodo in castrensibiis, de ea ratione centcbatur ius accre Icendia prohibuiste, tis inodo respondet sa0 .and ι. I. C de te ita. mal. um a verius cit, illam dictionem, tantummodo, positam in textu dis non escites latoris, sed Imperatoris, qui, ut ostenderet, imitiem non instituisse c6- militonem in omnibus suis bonis, sed tantum in casti ensibus, necessario debuit a Pponere dictioncm illatia taxatiuam, sed
ob id non significat, leuatorem ita fui ste
Minus est , quod respondeas, lege hancas procedere, t quoties miles instituit commilitonem in castren libas , secus vero , quoties in iis instituit extraneum: nam tunc verius videtur, talem institutio aemesse trahendam etiam ad bona paganica.
Idque tripli ei sundamento, Primo, quia Antoniuς ibi stultra fecisset mentionem de commilitone, si idem iuris esset, quoties extraneas institutus este Satis enim miret dicere, militem castrensium tantummodo bonorum instituisse haeredem. non adiiciendo, commilitonem: Itaque verisimilius est, hoc cum cum misterio secisse, ut scilicet denotaret, aliud esse
iuris in extraneo, mibs considerat Dee. nu. r.
Secundo, quia de commilitone iecit metionem conditionaliter, Dixit enim, Mi
us, si east, ensium t . tummodo bonorum commitit nem suum instumihi edem, extera bona eius, uti
testati defunm materems iura putribu . Itaque significat, ita demum, matrem ab intellato habituram coetera bona , si miles castrensium tantummodo bonorum instituerit haeredem commilitonem. Ergo, si non commilitonem, sed extraneum haeredem instituerit, quia deficit eius legis
conditio, non habebit mater coeter a b na . I ertio demum, quia pollea aduersat tu E subiicit, si siextra eum scripsis baradn. Aue ad νι Μν ditatem , bona eius an te transferet non iure risiarias : nam aduersaliuae natura
est, ut qualitas praecedentis calus censea-ar tur etia in in sequenti repetita, Τοι
at. νεή Meunda νει a. Cum igitur in praece denti casu proponatur inlinutio commilitonis facta in castrensibus. Consequens est, ut & in eisdem facta debeat intelligi extranei institutio, quς aduertati ne stibii.
citur, ut arguu Dec. n a. I. . num 1. C. de te .
mit. quod etiam secundum eum in vid
tur habere rationem: nam, cuin miles instituit commilitonem, mouetur ex causa militiae, in au gl. in d. t. v. su πινί. quod, si e traneum, ideoque videtur velle uti priuilegio militari, & sic decedere pro partet euatus, de pro parte intellatus . At, cum instituit extraneum, non nio ueri r ex causa militiae, sed communi, id coque v. detur velle uti iure communi, iecundum quod est locu& uni acci cicendi. Da Dee sn