장음표시 사용
101쪽
sto. Reprobo nulli datur gratia salutis : hoc evidens est. Atqui in hoc statu nostro nulla est gratia, quae det meram posesbilitatem salutis, nec ipsam det salutem. Ergo nulli reprobo datur possibilitas salutis. Ergo omnibus reprobis impossibilis est salus. Ergo Christus nulli reprobo meritus est media salutis suffici entia , nec pro aeterna ullius reprobi salute sanguinem sudit; quae est quinta propositio Jansentana. Quod si igitur Iansentanum inter gratiam utriusque status discrimen nullum habet in Sacris Litteris sundamentum ,s pugnat cum doctrina S. Augustini, si ex eo insuper samosae illae Jansenti propositiones consequuntur ; haud immerito inserimus, discrimen istiusmodi non modo fictilium esse, sed &Catholico dogmati aperte contrarium.
VI. S. Augustinus inter adjutorium , quod datum est primo homini ad perseverandum, & adjutorium, quod nunc datur per Christum , amplum statuit discrimen ;quod suis prosequitur Lib. de Corrept. D Gr. toto cap. o. &xa. Atqui discrimen illud , si S. Doctoris sententiae rite e pendantur , non in alio constitui videtur, quam quod adjut rium prioris status det possi bilitatem, adjutorium vero status nostri det etiam volitionem ipsam , & actionem ; quod illud fuerit gratia susticiens libero voluntatis arbitrio permissa; istud sit gratia inv ncibiliter, & insuperabiliter determinans volum
talem &c. Ergo. Prob. min. Inprimis Cap. II. N. 33. S. Doctor adimtorium alterum alteri opponit, & oppositionem constituit in eo , quod nunc aduuiorrum tanto amplius detur, ut non solum ad I, Me quo permanere non possum , quemadmodum adsuit Adamo, verum etiam tale ac tantum , ut velimus. Idem d
siet Num. 3I. Hac prima, inquit, es gratia, qua data est
102쪽
primo Adam ; sed haec potentior es in secundo Adam. Prima enim es, qua sit, ut homo habeas initiam, si velit. Secunda ergo plus potest, qua etiam AP ut velit. Et cap. I a. N. 3 4. postquam exposuit, quid sit adjutorium , sine quo aliquid non fit, & quid adiutorium, quo aliquid fit ; ita concludit: Pr,mo itaque homini datum es alutorium perge, erantiae , non quo feret, ut perseveraret, sed fine quo per i berum arbitrium pem severare non posset. Nunc vero Sanais in Regnum DFI pr desinatis non tale adjutorium perseverantia datur sed tale, ut eis perseverantia ipsa donetur. Et Cap. eodem N. 38. DΕus Sanctis suis non solum dat a lutorium, quale primo homini dodit , Me quo non possint perseverare , s velint, sed in eis etiam Opermur dy velle . . . tantum quippe Spiritu S. accenditur volum ras eorum , ut ideo possent, quila A volunt ideo se velint, quia DEus operatur, ut velint. Nam δε in tanta infimitare
D tantas tentationes , in mitate sua voluntas i a succumboret . . . . Subvemum est igitur infrmirati voluntaris humana, ut divina gratia indeclinabiliter, O injuperabiliter agereIur . . . .
Fortissmo Adamo) dimisi, atque permisi facere , quod ve&let infrmis servavit, ut ipso donante invisis e quod bonum es, vellent, O hoc deserere invinissime nollent.
Ex his vero ita argumentari licet : S. Augustinus gratiam sanitatis opponit gratiae medicinali. Hanc dicit esse illa potentiorem ; & ideo potentiorem, quod per eam fiat, non lain tum ut homo possit, sed etiam ut velit. Adjutorium status nostri tale esse docet, ut eo dato detur idipsum, propter quod datum est ; & per ipsum DEum operari non tantum possc, sed& velle. Asserit homines per gratiam medicinalem ideo posse, quia volunt ; ut proinde haec gratia non det potestatem, nisi quia dat actionem, & actio prius intuli ligatur, quam pintestas agendi, quod non convenit gratiae sanitatis. Denique aperte dicit : gratiam hujus status non relinquere hominibus R. P. Z chi Theol. Tl. de Graiia. L suam
103쪽
PARI PRIMA. DIssERT. I. suam voluntatem, sed in peragiliter eo auxilio hominem agi, ita, ut bonum non possit deserere. Ergo S. Augustinus discrimen inter gratiam utriusque status in eo constituit, quod gratia prioris status suffciens tantum fuerit, gratia vero statuS n
stri si essicax ; illa dederit solam possbilitatem , haec det velle, & agere; illa suerit subjecta libero arbitrio, haec sibi liberum arbitrium subjiciat. Reo. Onc. mo. Neg. min. Ex eo namque , quod S. Doctor adjutorium datum Adamo ad perseverandum opponat
adjutorio, quod nunc datur sanctis praedestinatis, qui perseverant; quod hoc dicat esse illo potentius ; istud nunquam conserri, quin detur ipsa voluntas & actio &c. ex co, inquam, solum sequitur, gratias dari diversi generis ; alias mere suffcientes, alias emcaces; lassicientem , non essicacem datam esse Adamo ad perseverandum ; emcacem vero dari sanctis adultis, qui perseverant; quod utique verum est. Minime vero exinde sequitur, nullam fuisse gratiam astitatem in priori
statu, nisi qualis data est Adamo ad perseverandum ; & nullam esse in nostro statu, nisi qualis datur ad perseverandum justis,& sanctis praedestinat s in Regnum DEI; quod utrumque probandum foret Adversariis r sed nunquam certe probabitur, quia utrumque salsum est, & alienum a doctrina S. Augustini, & Ecclesiae Catholicae. Characteres igitur, quibus S. D ctor auxilium utrumque designat, & qui in objectione adseruntur , minime evincunt discrimen illud Jansentanum inter
VII. Inst. Non potest intelligi, quodnam fuerit auxilium illud fine quo non , quod solum Adamo datum asserit S. Augustinus ; quodnam vero auxilium quo proprium status nostri, nisi illud dicatur esse gratia actualis suffciens tantum, & resi- stibilis; altera vero essicax, & irresstibilis. Ergo. Reis. Augustinum nullibi dicere , solum illud auxilium fine quo non datum esse Adamo; sed illud solum ipsi datum esse
104쪽
ad perseverandum per impositi praecepti observantiam , cui annexa erat consematio donorum Posteris transmittenda
se QuiV Iro non intelligit , haec duo esse diversa, nullum
niti mere suffciens assiutorium Adamo datum esse ad observationem talis praecepti in talibus circumstantiis; & nullum nisi mere sussiciens adjutorium unquam esse datum Adamo , vel Angelis an 'atu naturae innocentis. Primum dixit Augustinus, non Item alterum. Quemadmodum etiam nusquam asseruit, auxiaum quo esse ita proprium nostri status , ut nullum aliud auxilium adsit in hoc statu nostro ad quodcunque opus salutare; aut quod auxilium ericax nunquam datum fuerit in statu naturae innocentis. Declarat duntaxat S. Doctor, auxilium illud quo dari omnibus, & stlis praedestinatas ad Regnum Coelorum in hoc statu nostro I non autem
e nullum conserra hominibus non praedestinatis , Quod insisVςr.m det salutis possibilitate . M'ψ Pu Consectarium. VIII. I IJ Jansemani discriminis inter gratiam utriusque sta-. tu nitRS magis adhuc appareat, non desunt
Verantiam, omnibu.& solis praedestinatis in hoc statu nostro
seu moritur in statu gratiae sanctificantis. Cum enim, L a I.
105쪽
PARs PRIMA. DIssERT. Linquiunt, loquitur iis locis Augustinus de adjutorio Adami, non dicit, suisse gratiam , cui homo consentiret, si vellet; sed gratiam, in quas permanere vellet, nunquam malus 6set; gratiam, quam deserere homo posset per liberum arbitrium ; djutorium , in quo permaneret homo , si vellet. Atqui S. Doctor cum passim loquitur alibi de gratia interiore actuali, nusquam dicit, hominem in ea permanere , vel eam deserere , quia reipsa impropria esset isthaec loquendi ratio ; sed dicit, hominem eam respuere, repudiare, ei dissentire. E go non loquitur S. Doctoriis in locis de gratia adhuali interiore. Accedit,quod S. Augustinus manifeste significet, auxilium quo, quod opponit auxilio fine quo non, ita esse proprium status nostri, ut detur omnibus praedestinat s , & solis praedestinatis. Sic enim habet initio cap. I 3. Hac de iis loquor,
qui praedestinasi sunt in Regnum Dei. Et jam cap. I. dixerat ,
se loqui de iis, qui perseverant usque in finem. Atqui gratia actualis interior non datur solis praedestinatis, ut patet; nec
datur omnibus ς quam enim acceperunt gratiam actualem interiorem parvuli statim post Baptisma decedentes 7 Ergo illud auxilium quo, cujus meminit Augustinus, non est gratia interior actualis propria nostri status. Ex eo igitur , quod eo loco S. Doctor auxilium fine quo non opponat auxilio quo quod adjutorium Adamo datum ad perseverandum differre dicat ab auxilio, quod nunc datur sanctis praedestinatis , qui perseverant; minime sequitur, eum etiam opponere gratiam aibaalem prioris status gratiae actuali status nostri; atque hanc inter & illam discrimen illud constituere , quod eundem statu ipse contendit Iansenius. Verum si detur etiam , S. Doctorem laudatis in locis per auxilium Me quo non , & auxilium quo gratiam actualem interiorem utriusque stans reipsa intellexisse, quod nos toto hoc Capite ultro dedimus, ac supposuimus, non tamen inde magis evinci Jansentanum gratiae discrimen, satis, Credo, a nobis superque ostensum est hactenus.
106쪽
Doematis Catholicae Fidei ad gratiae necessitateri
pertinentibus : deque iis, quae salis dogmate inter Scholasicos sunt contrOVersa. SSctariorum erroribus praecipuis circa gratiae divinae necessitatem compendio expositis, atque rejectis, sequitur, ut quid ea super re ab Ecclesia Catholica definitum, atque adeo pro certo ab omnibus & indubitato habendum sit 3 quidve salvo fidei dogmate inter scholasticos adhuc controversum, eadem brevitate persequamur, & in aperto constituamus. Ut vero doctrinae ordo ac methodus servetur, declara dum erit, primum, quanta sit necessitas gratiae actualis interiorisuq rios statu naturae lapsae ad bonum tam supematuralis quam naturalis ordinis faciendum ; deinde, quanta pariter necessitas ad vitandum malum ; tum, quale gratiae divinae a xilium necessarium sit ad perseverandum ; denique quodnam agnoscendum discrimen , spectata gratiae necessitate, inter statum naturae lapsae, & statum naturae integrae, ac innocentis.
Quanta sit Necessitas gratia ad bovum facisvsim.
I. Donum duplicis est ordinis. Aliud naturale, & simplici I ter morale , cui naturalis quaedam inest honestas, ac rectitudo : veluti cum infidelis naturali honestate motus, & ex dietamine rectae rationis reveretur parentes, innocentem tue . tur &c. Aliud est supernaturale , quod ad aeternam animae salutem pertinet, & ad eam consequendam conducit per m dum dispositionis, aut meriti; estque a speciali auxilio Spir,
107쪽
PAR s PRIMA. DIssERT I. tus S. sve inhabitantis , sue moventis. Talia sunt illa bona opera, quae per inhabitantem Spiritus S. gratiam fiunt ab h minibus justis; & illa, quae Spiritu S. cor movente ad justificationem disponunt; ut credere , sperare , diligere , de peccatis paenitere. Opera hujuscemodi, seu actus salutares plerumque a Patribus, & Conciliis sub illis vocibus exprimuntur, cur expedit, vel, sicut Oportet cyc. quae formula desumpta est ex Apostolo ad Rom. 8. v. 26. Spiritus afvvat infrmitatem nostam . nam quid oremus, sicut oportet, nesscimus, Et de his solis loquuntur Patres, atque Concilia, cum de necessitate gratiae ad salutem agunt contra Pelagianos, & Semipelagianos. De his proinde solis & nos adversus eosdem haereticos agemus in praesenti. Utrum vero etiam ad bonum morale naturalis ordinis necessaria sit aliqua gratia, sequenti Capite expendemus. Porro Fidei catholicae doctrina est, homine lae praeveniente spiritus S uspiratione, atque ellus alutorio uerare , diligere, aut paenitere non posse , sicut oportet. Ita Concit. Trid. sess. VI. Can. 3. novissime definivit, & multo ante plura alia Concilia contra Pelagianos celebrata ; praesertim Mauscanum II. Anno Dom. 529. Can. 6. & . Quod Ecclesiae dogma duplici assertione adversus Pelagianos , & Semipelagiano stabiliendum est.
Neque fides, neque ipsius initium haberi potest fine adjutorio imterioris gratia praveniemis. II. prima pars o Christus Dominus apud blatth. cap. T II. v. a7. expresse pronuntiavit: Nemo novis Hilium,ms Pater, neque Patrem quis novit, vis Filius , O cui voluerit milius revelare. Hinc postquam S. Petrus solemniter
suam in Christum fidem professus suisset his verbis : Tu es
108쪽
Chrsus Filius DEI vivi Matth. I 6. v. et . statim Christus su
junxit : Beatus es Simon Baryona , quia caro O sanguis non revelavit tibi, sed Pater meus, qui in Coelis est. Et Ioan. 6. v. 44. Nemo potes venire ad me, risi Pater, qui misit me,
traxerit eum. Et deinde v. 66. Propterea dixi vobis, quia nemo potest ventire ad me, ni fuerit ei datum a Patre meo. V nire autem ad Christum, est in eum credere , ut ipse Dominus ibidem explicat v. 65. Sunt quesidam ex vobis, qui non credunt . . . Propterea dixi νObis, quia nemo potest νenire ad me, rus Uc. Hinc Apostolus I. ad Cor. 4. v. . Quid autem habes,
quod non accepi si autem accepist, quid gloriaris, quasi
non acceperis Quibus S. Augustinus subjungit Lib. depraedes. sana. cap. 3. Quo praecipue restimonio etiam sese convinus sum, cum sinituer errarem . putans sidem, qua in DFum credimus , non esse donum DEI, sed a nobis esse in nobis &c. Rursus idem Apostolus ad Ephes cap. a. v. 8. Gratia esis salvati per sdem DEI enim donum es. Et ad Philip. c. I. v. 29. Vobis donatum es pro Chrso, non solum ut in eum credatis , sed ut etiam pro illo patiamini. Igitur ex Apostolo fides divina est donum DEI. Atqui secundum omnes Catholicos , ipsis etiam Pelagianis & Semipelagianis consentientibus , opus salutare eatenus donum DEI est, quatenus non fit, nisi dependenter a DTO, per interi rem gratiam voluntatem hominis praeveniente, eamque excitante & adjuvante ad volendum & operandum. Ergo etiam
fidei donum non nisi ejusmodi gratia haberi, & obtineri potest. Accedit, fidem divinam ex A postolo non minus esse donum DEI, quam patientiae virtutem : hanc vero ipsi etiam Semipelagiani agnoscebant osse DFI donum , quod sine illustrationis, & inspirationis divinae gratia haberi non posset. Ergo idem de fide supernaturali dicendum, & suntiendum est. Cujus ratio ulterior desumitur ex naturali intellectus & volun-: tatis
109쪽
PARs PRIMA. DIssERT. Liatis humanae conditione. Quippe non potest haec utraque lacultas serri in objectum supereaturale, nisi elevetur gratiae supernaturalis auxilio ; repugnat enim sine viribus adjutorii supernaturalis id fieri, quod excellentia sua superat nudas agentis naturalis vires. Atqui objectum fidei est supernaturale. Ergo intellectus, & voluntas indigent auxilio gi, tiae supernaturalis, ut circa fidei objectum versentur. III. Prob. altera pars speciatim de initio fidei. Apost ius a. ad Cor. cap. 3. postquam dixit v. 4. Hiduciam nos habere per Chrisum ad DFum , subjungit v. s. Non quod suocientes simus cogitare aliquid a nobis, quas ex nobis, sed ffcientia nosra ex DEO es. Super quae D. Thom. ibi Lect. I.
causa aurem hullus, inquit, fiducia est, quia quidquid ego facio, etiam ipsum principium operis , DEO attribuo. Et ideo
dicit Non quod simus sussicientes cogitare, saltem non dicere, vel implere. Nam in quolibet processu operis primo est nissensus, qui sis coptando, deinde collatio per verbum, V pos- modum implerio per opus r unde sit, ut sic nec cogitare quis a se habeat, sed a DEO non est dubium, quod non solum ' fato operis bonii est a DEO, sed etiam inchoatio. Et S. Λωgustinus ex iisdem Apostoli verbis Lib. de Praedest. sanct. cap. a. Artendant, O verba i ta perpendant, qui putant, eκ nobis
esse fidei coeptum, O eκ DEO esse fidei supplementum. Quis
enim non videat, prius esse cogitare, quam credere ' Nullus quippe credit aliquid, ni si prius cogitaverit esse credendum . . . . Non erim omnis qui cogitat, credit . . .sed cogitat omnis, qui
eredit, O credendo cogitat, O cogitando credit. Ergo comcludit S. Doctor δε non sumus idonei cogitare aliquid quais eκ nobi ςmetims, sed sujicientia nosra ex DEO es. Profesto non sumus idonei credere aliquid quas ex nobismetiras, quod saecogitatione non possumus . sed suffcientia nosra, qua credere turpiamus, eκ DEO M.
Li stae, si illud primum fidei desiderium, & initium sit
110쪽
a nobis , ejusque intuitu DLus nobis conserat fidem ; jam fi dei gratia gratuita non erit, sed secundum merita nostra da bitur , nempe secundum illum bonum assectum , & inchoatam credendi voluntatem ; quod damnatum fuit in Pelagio ut ipse arguit S. Augustinus Lib. de Pradest. San . c. a. Non ergo, inquit, receditur ab ea sententia , quam Pelagius itae in Episeopalii Iudicio Patasino damnare compulsus es, gratium DEIIecundum merita nosra dari, si non pertinet ad DEI gratiam , quod credere coepimus. Cujus ratio ex ipsa fidei conditione depromitur. Etenim si fides est totius salutis bass, ac landamcntum; Iuso namque eκ sde vivit, & fris es sperandarum sub antia rerum, ut ait ApostoluS ad Hebr. II. v. I. Non minus necestaria est gratia ad fidem , eju3que initium, ac ad salutcm ipsam ; δ: initium fidei, seu pius credulitatis assi -ctus inter actus salutares computari debet , cum inde bonorum operum series, ac salus ipsa pendeat. Quod si primum illud salutis initium a nobis esset, salsa foret haec Apostoli sententia ad Born. II. V. 3s.. quis prior dedit illi, V retruebuetur et ' quoniam ex ipso , O per i um , Uin ipse sunt omesa. Unde S. Augurinus Lib. de Praedest. Saneh. c. a. ita rursus concludit: En ipsim igitur init in fdei nosra, ex quo , risi ex sese est ' neque erum , hcc excepto , ex jssunt caetera, sed ex jD, υ per i um , D in ipse sint omnia.
IV. Confrmatur utraque assertionis pars aut horitate Conciliorum, Palaestini, Nileuitani, Affricani IV. & plurium aliorum Affricanorum ; Arauscani II. ; nec non Oecumenici Ephesini, & Tridentini, quorum definitionibus sancitum est, uis cationis, O salutis exordium in adultis a DΕΙper JΕ- SIM Christini praeveniente gratiasummendum esse. Verba sunt Concilii Tridentini Sess. m. c. s. ex praecedentibus Ccnciliis repetita. Neque hoc argumentum susus persequemur : quia, si qui sint Pelagianismi, aut Semipelagianismi suscitatores, ultro se damnatos esse confitebuntur in laudatis Conciliis, & a