장음표시 사용
91쪽
rare, diligere , avi plenite e non possit , scul Oportet, ut erjusscationis gratia conferatur , quemadmodum Tridentini Patres loquuntur Sess. VI. Can. 3. procul a Pelagiani, vel S mipelagiani erroris contagione abesse. Sano Augustinus , tinste doctissimo Petauio Lib. de Pelag. U Semipel. dogmatum hosioria cap. X. nihil amplius inquirendum credidit in illa de gratia quaestione, nisi ut interiorem Christi gratiam, & inspirationem necessariam esse ad singulos actus profiteruntur , qui inter Catholicos censeri cuperent. Cujusmodi vero emcientia illa esset gratiae, & utrum solum illuminaret intelle trum; an praeterea voluntatem ipsam proxime permoveret, quove id modo saceret, nihil ad Catholicae professionis integritatem ratus est pertinere. Quod summi Viri judicium cum Romanae deinde Sedis Pontifices ; tum synodalibus Decretis, quae ea de re habita sunt Concilia comprobarunt. Ita laudatus Pela
De Nece late gratiae satus Naturae invocelitis,
s satus Natura lapsae propria ex mente Parisiensi.
I. Uodnam gratiae, seu auxilii genus datum , & necessarium fuerit A amo innocenti, altera Dissertationis hujus parte decidemus. Quaeritur duntaxat in praesenti, an admitti possit d scrimen illud , quod constituit Jansenius inter gratiam actualem sanitatis, seu status naturae innocentis , &gritiam medicinalem , seu status naturae lapsae ; quod nempe illa lucrit duntaxat auxilium Ilae quo non, seu auxilium possibilitatis et haec vero si auxilium quo , seu auxilium actionis &Voluntatis. Per quam quidem distinctionem auxilii quo, &iine quo non, si nihil aliud contenderet Iansonius, quam Adamum innocentem opus duntaxat habuisse ad bene agendum &
92쪽
Iperseverandum auxilio gratiae sussicientis, seu sine quoς non
vero auxilio gratiae essicacis, seu quo, si hoc, inquam, unum contenderet, nihil in eo, quoad praesens institutum, reprehendendum foret. Verum in Eluribus hic maxime aberrat. Imo. quod ex hac diversitate auxilii utriusque status inserat , non aliam in praesenti naturae lapsae statu dari gratiam, quam e S- cacem , seu auxilium quo , auxilium vero fine quo non, seu
gratiam purruficientem rejiciendam esse. ado. Quod per
auxilium quo ejusmodi gratiae essicaciam intelligat, quae voluntatem in homine lapso antecedenter, & insuperabiliter determinet ad agendum, vel non agendum. 3tio. Quod auxilium fine quo confundat cum adjutorio pcmbilitatis, de quo tam diuturna fuit Catholicos inter atque Pelagianos contentio. Etenim, ut superius ostendimus, certum est, Pelagium nunquam admisisse ejusmodi auxilium possibilitatis , quod daret simpliciter posse agere, sed tantum ejusmodi, quod concederetur ad facilius operandum : cum econtra Catholici, duce
Aulustino, per adjutorium possibilitatis , seu auxilium sne quo & sufficiens , illud intelligebant, quod esset necessarium
non solum ad facilius, sed ad bene operandum simpliciter. 4to denique, quod ex eodem illo gratiae utriusque status discrimine inserat Jansenius , gratiam & perseverantiam ita in libero Adami innocentis arbitrio positas suisse, ut nec merita, nec perseverantia suerint in statu naturae innocentis specialia DEI dona. Hos tamen, & alios ejusmodi consectarios Iansentanae doctrinae errores hic fusius non persequemur ; sed de iis opportunius alibi, suo nempe quemque loco. Unam hic eX- pendere in animo est gratiae utriusque status distinctionem. Cui quidem occasionem, & locum dedit non tam doctrina S. Augustini in cap. II. & Ia. Lib. de Corrept. U Grai. quam abusus, quem lacit Calvinus doctrinae his capitibus ab Augustino traditae. Hoc ipsum discrimen inter gratiam utriusque status
93쪽
a 4 Calvinus frequenter inculcat, praesertim in antidoto Concil. Trid. ad Sess. n. cap. 6. & ad id probandum toties repetit d cretorium illud testimonium ex Lib. de Corrept. U Grat. ubi nempe S. Doctor de duplici adjutorio disserit. Calvinus autem id Lutheranis acceptum refert in antidoto Decreti Somboruci ad articulum a. Unde sequitur, hasm istam ac land mentum systematis Jansentani a Lutheranis , aliud Calvino acceptam , qui soli hactenus in Augustino vides t discrimen istud inter gratiam sanitatis, & gratiam medicinalem. Quod deinceps Iansenius Lib. de Gratia primi hominis cap. I . dixit esse clauim totius doctrinae S. Augustini adversus Pelagianos, qua nempe aditus in scripta ejus aperitur fine qua, qui ea molitur ingredi, velut caecus palpabit in meridie j esse flum, sine quo e labrintho scriptorum Uus expedire se, ac extricare nemo poterit. Quapropter ubique sere distinctionem hane obtrudit atque inculcat, utpote per quam duo praecipua erroris sui capita stabilire conatur. Operae itaque pretium erit, hanc systematis Jansentani basim convellere, atque subruem.
ASSERTIO UNICA. Fictilium, ae doctrinae Catholica contrarium est d,
scrimen, quod assignat cum Calvino Pansinius inter gratiam
amolem interiorem utriusque RaruS. iII. DRob. Fictilium & doctrinae Catholicae contrarium est illud gratiae utriusque status di Icrimen , quod nullum habet in scripturis iundamentum ; quod pugnat cum doctrina Augustini; & ex quo sponte sua fluunt quinque haereses Jan- sonianae. Atqui tale est istud discrimen. Ergo. Min. Prob.
Primo. Ea ipsa Scripturae loca , quibus maxime nititur Iansenius, eidem minime savere videntur. Etenim locus Ap
94쪽
stoli ad Rom. cap. s. v. s. Ouiritas DEId usa es in cordibus no-fris per Spiritum Sanaum, qui datus es nobis , quo Jansenius
Lib. I. de Stat. Nat. purae cap. 9. probat, non posse Deum a
creatura diligi , rus ejus Memo divinitus inspiretur ; D D mionem Dei esse donum liberalitaris Dei; ille, inquam, ipse i
cus intelligitur ab Augustino de SS. Angelis Lib. a. de Civit. Dei cap. 9. V tur ex hoc Apostoli loco per S. Augustinum exposito Sanctis Angelis data est gratia, quae Charitatem imspiraret, & in eis dilectionem Dei essicaciter operaretur. Ergo erat in statu naturae sanae gratia, quae operabatur velle et atque adeo gratia, quae dat velle , non ita est propria status nostri, ut in statu naturae integrae locum non habuerit. Alter Apostoli locius Epist. ad Ρhisipp. cap. a. DEus OPOratur in nobis velle, in quo Jans ius suam gratiam necessita tem exprimi, solumve statum naturae lapsae intelligi putat, applicatur pariter ab Augustino voluntati Adami innocentis Lib. s eris imperfem cap. 5 . nec non Lib. 8. de Genesi ad litteram. Itaque verba illa Apostoli exprimunt gratiam Effcacem S gratiam , quae iacit velle, quae voluntatem inclinat &c. Atqui verba illa non minus conveniunt gratiae status prioris ex Augustino, quam gratiae status nostri. Ergo salsum est, hoc ch ractere gratiam medicinalem secemi a gratia sanitatis.
Denique verba illa Apostoli ad Ephes cap. a. gratia DLiari estis per sdem , O hoc non ex vobis, DEI enim donum est non eκ operibus, ut ne quis glorietur, ipsus enim factura funus; ubi Calvinus, Iansenius, & Questellus propos. a 3. 24sa. vident gratiam irresistibiliter necessitantem ; verba, inquam, illa, interprete S. Augustino, desgnant gratiam emcacem, quae facit voluntatem agere , & sua ei dat merita. Atqui E. Doctor eadem verba applicat Adamo innocenti Lib. 8. de Gen. ad Art. Cap. I a. eisdemque probat, merita hominis innocentis suisse dona DEI. Ergo gratia emcax non ita est propria status nostri, ut in statu naturae integrae locum non habuerit. Io- R. P. Zancti Theol. Pati I. Κ tur
95쪽
PARs PRIMA. DIssERT. Ltur discrimen Iansentanum inter gratiam utriusque status ex ad-d uctis Scripturae locis minime probatur: neque ullum alium adduxere hactenus Jansentani, aut adducere unquam poterunt, in quo aliquod distinctionis hujus fundamentum habeatur. UL Secundo. Discriminis illius nullum quoque extat V stigium apud S. Augustinum in Lib. de Corrept. 49 Grat. cap. II.& I a. unde tamen maxime illud evincere nititur Janscnius. Nam ut discrimen istud locum habeat, oportet, nullam suisse in pri re statu gratiam actualem interiorem praeter auxilium fine quo non , & nullam esse in nostro statu gratiam interiorem praeter auxilium quo; ut revera sentit, ac docet Jansenius : alioquin status alter ab altero non discerneretur ratione gratiae. Atqui S. Augustinus cap. II. & ra. Lib. de Corrept. 49 Gr. id minime significat. Docet quidem S. Doctor eodem loco, primum hominem habuisse auxilium , quocum posset perseverare : scd
nullibi docet, solum illud possibilitatis auxilium datum suisse in
statu naturae innocentis. Et vero Adamus innocens aliquid boni egit; & Angeli boni perseverarunt. An porro ad bene agendum, & ad perseverandum illi acceperunt solum auxilium possibilitatis y Id certe non docet Augustinus in locis, quae nobis objiciuntur: contrarium vero docet in locis pluribus, quae superius adduximus. Denique si etiam data sui siet Adamo ad perseverandum gratia merge possibilitatis , non sequitur , gratiam status illius inde distingui a gratia status nostri. Nam sunt &in statu nostro gratiae, quae dant meram persevcrantiae possit bilitatem ; quod aperte docet Augustinus in eodem hoc libro de Corrept. D Gr. cap. I. N. o. ubi asserit, justum, qui cadit, perseveraturum, si voluisset: o homo, inquit, in eo quod audieraS , D tenueras, in eo perseverares, si velles. Ergo gra tia , quae dat meram possibilitatem perseverandi, non est propria status prioris. Igitur discriminis Iansentani inter gratiam utriusque status nullum habetur vestigium apud S. Augustinum in objectis nobis locis ex Lib. de corrept. U Grat. IV.
96쪽
SEcTIo I. CAPUT V. sIV. Quin pugnant cum Doctrina Augustini characteres gratiae actualis utriusque status, quos assignant Ianseniani: Primus namque character a Calvino , & Jansenio assignatus , est , quod altera daret tantum possis ; haec vero non posse tantum, sed & velle, & agere. Secundus notatus a Jansenio Lib. a. de Grat. Christi C. 8. & Lib. 9. C. I 6. est , quod cum gratia prioris status homo discerneret se ipsum, gratia vero nostri st tus ipsa homines discernat : quatenus nempe illa subjecta erat libero arbitrio, haec Iiberum Ebitrium sibi subjiciat. Idem dixerat Calvinus Lib. 2 Insis. c. 3. & c. r. item Lib. 3. c. 24. Unde concludunt Iansentani, Adamum innocentem, & A gelos potuisse in se ipsis gloriari de suis meritis, quae suerunt l, heri arbitrii merita. Tertius character postus a Questello Propos Io, & I a. est, quod gratiae status nostri nihil resistat, nee
possit resistere; . alioquin, inquiunt Novatores, DTus non ese set omnipotens. Atqui characteres ejusmodi gratiae utriusque status manifeste adversantur doctrinae S. Augustini. Ergo. Imprimis namque passim docet S. Doctor, DLum in homine, & Angelia operatum esse bonum velle. Sic Lib. I a. de civ. DEI c. 9. hanc quaestionem pertractat: An sancti A geli DTum habuerint Auctorem bonae voluntatis, per Spiritum S. charitate in eis diffusa Τ quae voluntas non est tantum sa- cultas volendi, neque est charitas habitualis, aut gratia sanctificans, quam extra dubium est, esse a Spiritu S. Ergo quaestio procedit de bono actu voluntatis. Et se voluntatem accipi
ab Augustino in libris de civ. DEI docet ipse Iansenius lib. I.
de satu turtura purae c. I9. & Lib. de gratia primi hominis c. II. Respondet autem Augustinus, etiam in opinione eorum, qui dicebant, Angelos fuisse aliquantulo tempore sine illa hona voluntate, eos non fecisse hanc in se ipsis voluntatem , nim operante adjutorio Creatoris. Ergo aliqua gratia primi st
tus operabatur bon=m voluntatem. Et rursus Lib. I . de civ.
DEI c. II. sic loquitur Augustinus: Fecit itaque DFvs homi-Κ a nem
97쪽
nem reaam , ac per hoc voluntatis bona Bona igitur voluntas es opus DEI cum ea quippe fanus es homo. Den, que Lib. s. operis imperfem c. 5 . dicenti Juliano hominem aDEo conditum suilla cum sola possibilitate boni, objecit Augustinus, in ea opinione hominem se ipsum secisse bonum: &contra statuit, DTum dedisse homini gratiam, qua bonus ellet. Atque ut cogeret Iulianues hanc veritatem confiteri , sic urget ex sacris literis: Quomodo verum erit, fecit DΕus hominem rectum An rectus erat non haben bonam voluntatem, sed ellus possisistatem. Ergo D pravus erat n- habens bonam volun-ιarem , Ied ellus possibilitatem ; hi a se ipso illi est voluntas bona,
fabumque scriptum es praeparatur voluntas a Domin Et DLus operatur in nobis & velle. Neque dubitare licet, quaestionem hic esse de homine innocente ; atque de bona voluntate, quae est in homine, cum bene utitur libero arbitrio , &quam non habet, cum adest sola possibilitas volendi bene, & de qua dicitur, DEus es, quit operatur in nobis velle . quae Ap stoli verba novi isti Augustiniani clamant, non polle intelligi, nisi de aeta voluntatis. Atqui ex S. Augustino hanc bonam v litionem in primo homine DKus operatus est ; alioquin hominia se ipso est bona voluntas, falsumque scriptum es DLus in nobis operatur velle. Ergo in illo statu erat gratia, quae dabat bonum velle. Male igitur Jansenius Lib. 9. de grat. Chr. C. I 4. asserit, Augustinum nunquam voluntatibus Angelorum, aut primi hominis applicuisse verba illa Apostoli: DEus operatur in nobis velle. Contra alterum characterem est, quod S. Augustinus dicat, Angelos a DEO discretos fuisse, quemadmodum dicit homines bonos , & malos DLum discernere. Nam Lib. II . decυ. DEI c. I9. illud genesis c. I. v. 4. divisit DEus lucem a tenebris, ait explicari posse de discretione bonorum Angelorum a
malis. Non mihi, inquit, videtur ab operibus D EI absurda sententia, si eum lux illa prima facta es, Angeli creati inteli,
98쪽
gantur, O inter n. Angelos O immundos discretum flai e
tibi dissum es & divisit mus inter lucem, & tenebras. Lib.
autem Confess. 18. c. I 4. sic habet. Sumus f i lucis. . . . non fla tenebrarum. . - . inur quos , O nos tu Iolus dividis , qui vocas lucem diem, O tenebras noctem. Quis enim nos discernit quid autem habemus, quod non acceperimus Ex comparatione utriusque hujus loci manifestum fit, S. Augustinum iisdem verbis exprimere discretionem Angelorum in statu naturae innocentis, & discretionem hominum in statu naturae lapsae ; & utramque perinde tribuere divinae operationi. Ergo agnovit S. Doctor in utroque statu gratiam bonos a malis discernentem. Praeterea Enarratione in PsaL 3 a. N. 4. in haec
verba : Verbo Domini Caeli 'mari sunt, O Diritu oris ejus virtus eorum, sic loquitur de Angelis : non a se si solidi metuum fecerunt, nec ipsi Coeli 'mitarem sibi propriam praesi-
terunt .... non habuerunt aliquid exse . . . . spiritu erum orisellus non pars, sed omnis virtus eorum. Deinde S. Doctor eadem verba in eundem sensum explicat de Apostolis. Atqui gratia dedit Apostolis perseverantiam, & perseverantes Apin stolos discrevit a non perseverantibus. Ergo eadem gratia dedit etiam Angelis perseverantiam, & perseverantes Angelos discrevit a non perseverantibus. Denique tertius etiam gratiae character a Quesnello assignatas pugnat cum doctrina Augustini. Etenim S. Doctor gratiam in utroque statu perinde omnipotentem fuisse docet ;ac proinde ex illa victricis gratiae omnipotentia non potest peti discrimen gratiae utriusque status. Et vero dicit August, nus Lib. de Corrept. 2 Grai. c. I 4. DTum habere humanorum cordium , quocunque uoluerit, inclinandorum omnipotentis', mam potesarem. Ex quibus verbis concludit Calvinus Lib. 6. de libero arbitr. & Iansenius Lib. a. de gratia Chr. c. a 4. gra tiam medicinalem propriam hujus status non posse carere suo
effectu. sed ista ratio vel nihil evincit pro gratia hujus sta'
99쪽
3 PAas PRIMA. DIssERT. I. tus, vel perinde evincit pro gratia status prioris. Diserte enim docet S. Augustinus Lib. II. de civ. DEI c. 9. DTum potuisse voluntatem Adami U Evae convertere in bonum ,sed noluisse. Nec enim Dos minus omnipotentem habuit potestatem in voluntatem hominis innocentis, quam in Voluntatem hominis lapsi. Ergo aeque omnipotens suit gratia status primris , quam nostri ; . alioquin DLus non potuisset Adamum &Εvam in bono reddere stabiles, quod potuisse DTum asserit Augustinus. Deinde Iansenius probat gratiae utriusque status discrimen ex illis Augustini verbis Lib. de Corrept. D Grat. c. I 4. cur volenti salvum facere nullum hominis reri sit ars, trium. Et istis : non est dubitandum voluntati DΕ quae in coelo U in terra omnia, quacunque voluit, fecit, humanaS V Iuntates non posse regi ere , quo minus facias sese quod vult. Atqui istud pariter ad Angelos pertinet ex mente ejusdem Augustini : nam Encbridii c. 95. DEus no er, inquit , in Caelo D in terra omnia, quacunque voluit, fecit. Et nequis istud ad solos homines traduceret, addit paulo post c. 96. Neque enim veraciter ob aliud νocatur omnipotens, m i quia quidquid
vult, potes , nec volunIate culluspiam creaIurae Noluntatis omnipotentis impeditur essesus : ergo nec Angelorum voluntate.
Nanifestum igitur est, Angelis non secus atque hominibus comvenire illud Augustini effatum : Holenti fanum facere nullum rerit it arbitrium. Ergo gratia prioris status perinde suit omnipotens, ac gratia status nostri. Patet itaque, dictos gratiae characteres, a Calvino, Jansenio, & Quesnello assignatos Ametustini doctrinae manifeste adversari. V. Tertio tandem ex discrimine Iansentano gratiae utriusque status consequuntur quinque illae famosae Jansenti propomtiones, damnatae ab Ecclesia, ut hetaereticae. Nam Iino iis omnibus, qui transgrediuntur aliquod DEI mandatum, deest gratia essicax, seu gratia , quae dat velle &agere. Atqui nulla est in hoc statu nostro gratia nis enicax, quae .
100쪽
quae dat velle & agere e gratia enim , quae dat tantum posse, solius propria fuit status naturae innocentis. Ergo ejusmodi hominibus deest gratia, qua possibile fiat praeceptum, quod transgrediuntur : atque adeo DLI praecepta hominibus etiam volentibus & conantibus secundum praesentes, quas habent vires, sunt impossibilia ; quae est prima propositio Iansentana. ado. Resistere gratiae interiori, est eam privare effectu, quem potest producere in circumstantiis, in quibus datur, &propter quem datur. Atqui id non potest contingere, si character proprius gratiae hujus status sit, quod operetur invincibiliter velle et vel enim in circumstantiis illis est sortior , quam opposita concupiscentia; & tunc insallibiliter operatur velle persectum , facitque observare praeceptum e vel est d bilior ; & tunc operatur insallibiliter velle inchoatum, & im- perfectum, qui solus est effectus, quem potest gratia in his circumstantiis producere, & propter quem datur. Ergo evbdens est, in statu naturae lapsae nunquam interiori gratiae resisti ; quae est secunda propositio Iansentana. 3tio. Si non potest in hoc statu interiori gratiae ressti,
manifestum est, eam invincibiliter operari consensum volumlatis. De fide autem est, gratiam esse necessariam ad omne
opus bonum. Ergo in hoc statu nihil fit boni, nisi per gratiam irresistibilem. Ergo non meremur in hoc statu, nisi per gratiam irresisti bilem. Ergo libertas indifferentiae non est necessaria in hoc statu ad merendum , nec proinde ad demerendum ; quae est tertia propositio Iansentana. 4ro. Si gratia omnis in hoc statu est irresistibilis, & haec est doctrina S. Augustini contra Pelagianos, sequitur, gratiam,
quae suam relinquit voluntati electionem , & cui voluntas po--test suum dare, vel non dare consensum , non esse gratiam hujus status, sed pertinere ad statum naturae innocentis. Ergo Pelagiani fuerunt nihilominus haeretici admisso ejusmodi au- 'xilio , cui voluntas posset consentire, vel dissentire ; quae est quarta propositio Jansentana. sto