장음표시 사용
181쪽
PARI I. DIssRET. Lx6oad perseverandum. Et hoc confirmatur exemplo parvulorum, qui post acceptum baptisma dccedunt. Reis. Con. mo. Neg. min. Justus namque , qui statim post accepti in justitiam moritur , singulari LEI providentia sic per mortem ordinatur ad salutem , ut ab omni peccandi periculo prorsus liberetur. Et quamvis gratiae insulto secundum se comsderata sit benefiAum generale ordinis supernaturalis ; ins so tamen gratiae' ex intentione , ut cum morte conjungatur, speciale beneficium est : quia huic conjunctioni inlallibiliter annexa est salus aeterna. Similiter , quamvis mori naturale sit homini, sicut & nasci ; nihilominus, quemadmodum nasci ex parentibus fidelibus, ingenio docili, indole ad pietatem propensa &c. Divinae gratiae adscribitur ; ita etiam ex hac vita eripi in statu gratiae sanctificantis , singulare DEI heneficium est , non quidem intrinsecum, sed extrinsecum ex speciali DLI providentia & protectione, quod DEUS ex mero suo beneplacito, quibus voluerit, largitur. Unde S. Augustinus Lib. II.
de Civ. DEI. C. 6. tantam , inquit , DEUS gratiam fdei
praestrit, ut mors, quam consat vita esse contrariam, infr mentum feret, per quod rean retur ad vitam. Idem di-eendum de parvulis decedentibus post Baptisma. Εκ duohus parvulis , inquit , idem S. Doctor L de dono perseverantiae C. 9. Originati peccato pariter Ob risis , cur se assumatur , ille relinquatur is ex duobus aetate jam grandiibus impiis, eur se ira vocetur , ut vocantem sequatur, iue autem aut non vocetur , aut non ira vocetur , in crurabitia sunt Iudicia DEL
XIV. π Trseverantia finalis forma5iter, ut aiunt, stam pia, est L ejusdem rationis in omnibus; cum in omnibus importet conjunctionem gratiae cum morte, ex intentione essicaci conserendae gloriae ordinatam; materialiter vero accepta, dive
182쪽
cit solam DEI providentiam ita omnia disponentem, ut mors accidat, antequam habitualis gratia amitti possit. In aliis vero dicit praeterea collationem variorum auxiliorum vel ad resipiscendum a peccato , Vel ad illud vitandum & longius in bono perestendum , vel, & quidem maxime s ut quis eo tempore justitiam obtineat, quo ex speciali DEI. dispositione a mo te opprimitur. Respectu horum itaque perseverantiae donum duo simul includit ac complectitur , gratiam scilicet exteriorem , & interiorem z exteriorem quidem , per quam ab homine ejusmodi justo , DLO protegente , occasiones peccandi, tentationes , aliaque lalutis obstacula removentur, ac demum innumeris hujus vitae periculis subductus ex hac vita rapitur, quo momento diffusam habet in corde charitatem ; interiorem vero, per quam vel a peccando retrahitur , vel a suis prolapsionibus , propter quas a DEO deseri merebatur , certo re sipistit, ac tandem in accepta justitia finaliter perseverat.
Quodnam gratiae, seu auxilii genus datum-neces
sarium fuerit in suis natura sanae S integra pI. Stendimus hactenus , quanta st& quam Iate pateatis gratiae actualis interioris necessitas in hoc statu nostro, naturae nimirum Iapsae & reparatae. Superest ut pro Dissertationis hujus coronide etiam de statu naturae sanae ae integraedicamus ἔ utrum videlicet & quatenus actualis gratia pro eo satu necessaria sngrit Τ Quodnam auxilii. genus Adamo innocenti datum' ut sic status utriusque discrimen , ac deploran-
183쪽
da , quam per peccatum originale secimus , jactura claries
II. observandum est praevie , certum esse, gratiam iam ctificantem in statu innocentiae fuisse primo homini collatam; sive illam post creationem acceperit, sive, quod probabilius
videtur, in ea creatus fuerit, ut docet S. Thomas I. p. q. 95. ar. I.
Illud etiam inter Authores utcunque convenit ; hominem in eo statu quodlibet bonum naturalis ordinis operari , quin & omnia ac singula legis naturalis praecepta quoad substantiam observare potuisse absque speciali auxilio gratiae. Bonum namque naturalis ordinis & mandatorum legis naturae observatio ex se proportionata erat viribus naturae integrae pars enim hominis superior, seu ratio subdita erat DΤΟ authori naturae, & pars insertor , seu appetitus persecte subjectus oratrationi; & a iunde nulla occurrebant impedimenta, tentationes nullae , quae hominem sanum & integrum a mandatis eXeque dis dimoverent, aut retardarent. Ergo vires habebat expeditas , ut solo auxilio generali posset bonum quodcunque naturalis ordinis operari, totamque naturae legem implere. Neque enim aliam ob causam id hominem lapsum non posse, diximus , nisi quia ex peccato originali orta est rebellio mentis a DTO , & appetitus inferioris contra rationem , ipsumque liberum arbitrium, licet extinctum non sit, viribus tamen adeo
attenuatum est ac infirmatum , ut impar omnino esse videatur tot naturae praeceptis observandis , praesertim cum graves undequaque premunt tentationes , quibus superandis natura lapsa sola non sufficit. III. De bono igitur supernaturali hic potissimum controvertitur: utrum videlicet Adamo innocenti ad salutariter operandum , & perseverandum in justitia originali necessarium simpliciter fuerit actuale aliquod gratiae divinae auxilium 8 Theologorum nonnulli, inter quos Bellarminus Lib. 4. de Grat. primi hominis C. 4. negant, ullum auxilium, praeter gratiam sancti-
184쪽
SgcTIO II. CAPuT VI. I 63ctificantem & supernatura fidei, spci, ac charitatis habitus infusos, suisse simpliciter necessarium. Contra vero alii, iique multo plures aliquod praeter hos habitus gratiae actua; is adjutorium simpl citer necessarium fuisse contendunt. Quaeritur insuper: an , supposita auxilii hujus necessitate , diversum illud meritab eo , quod in statu naturae lapsae consertur ; seu , an aliquod & cujus generis distramen agnoscendum sit inter gratiam actualem utriusque status. Ubi iuris observandum est, quaestionem non moveri de omni, & quacunque gratia , quae data suerit in statu naturae innocentis , aut quae dari etiam posisit in hoc statu' nostro ; sed de ea sola , quae ratione status
Praeter Gratiam habitualem F habitus infusios , necesseretum phiciter fuit Adamo innocenti aliquod as uale auκilium ad bene operandum , O perseverandum in Iustitia Originali. . T Rob. Concilium Arausicanum II. can. I9. sic defini- I vit: Natura humana, etiamsi in illa integritate, in qua
conita est, permaneret, nullo modo se i am Creatore Ius non aiuvante fervaret. Unde cum inne gratia DEIsalutem non
possit cusodire , quam accepit, quomodo fine DEI gratia poterit reparare , quod periuidit Quibus verbis Concilium declarat , aliquam DKI gratiam Adamo innocenti necessaria fuisse ad perseverandum in justitia originali. Atqui haec gratia actualis est , non habitualis tantum : diversa namque est a justitia originali & gratia sanctificante; alioquin Concilium definiisset, justitiam originalem necessariam fuisse ad perseverandum in justitia originali, quae definitio inepta foret, nullosque Freticos seriens. Deinde Concilium comparat gratiam na-x a turae
185쪽
164. . PARS PRIMA. DIssERT II turae innocentis cum gratia naturae lapsae , & hujus necessitatem ex alterius necessitate concludit. Atqui gratia , quam Synodus definivit esse necessariam in statu naturae lapsae , est gratia actualis : secus enim ex eo , quod gratia habit lis necessaria fuisset Adamo ad cus odiendam Olutem, non bene concluderetur , gratiam actualem interiorem nobis ad omne opus salutare esse necessariam. Denique Canon ille Concilii est contra Pelagianos , negantes necessitatem gratiae interioris actualis ad omne opus salutare. Ergo gratia, cujus necessitas asseritur tum pro statu nostro , tum pro statu naturae innocentis , est gratia actualis interior. Hoc ipsum declarat Gelasius Papa , cujus dicta adversus Pelagianos habentur tomo 4. Conciliorum: Ubi pluribus e presse docet, ideo cecidisse primos Parentes , quia non orarunt. Auxilium itaque quod orando impetrare potuissent, distinctum fuit a gratia habituali , in qua conditi fuerant. Ergo indiguerunt ad perseverandum aliquo auxilio actuali. Haec est etiam doctrina S. Augustini, qui Epistola Io6.
nunc I 86. sic de Adamo loquitur : ille qui putavit fine DEI auxilio se posse cus odire , quod dedit , professus in Regionem
longinquam cunna consumpst. Unde sic argumentor: ridiculum est dicere , Adamum putasse sine habituali gratia se popse custodire habitualem gratiam. Ergo gratia illa , sne qua putavit Adam se posse custodire , quod DEUS dederat, est gratia actualis : hanc vero aperte significat Augustinus suisse
Adamo necessariam ad perseverandum: ergo. . Denique huc larviunt ea rationum momenta quibus, C. I. probavimus necessitatem gratiae actualis ad quemcunque actum salutarem pro statu naturae lapsae : cum eadem sit utriusque status impotentia , si ordinis pariter utriusque , naturalis nimirum & supernaturalis improportio consideretur.
V. Obuic. s. Augustinus loquens de adjutorio Adami e aludit necessitatem cujuscunque gratiae actualis : ita namque habet
186쪽
1 SECTIO U. CΑPυτ VI. I 6s habet L. de Corrept. & Gratia c. Io. Ressissime credimus, DEum .... sc Ordinasse Angelorum hominum vitam , ut in ea prius estenderer, quid posset eorum liberum arbitrium, deinde quid posset sua gratiae benescium. Et c. II. AngeluH- si, cadentibus aliis per liberum arbitrium , per idem liberum arbitrium steterunt. Ergo in statu naturae innocentis solum liberum hominis arbitrium cum gratia habituali sussiciebat ad
Resp. Νeg. ant. Ex eo namque, quod dicatur, bonos Amgelos stolisse per liberum arbitrium, & perseverantiam suisse in libero Adami arbitrio, non sequitur, Angelos, aut Adamum gratiae actualis beneficio non eguisse ; quin potius contrarium inde evincitur : per liberum namque arbitrium gratiae obsecuti sunt Angeli, & potuit ac debuit obsequi Adamus ; quemadmodum & nos per liberum arbitrium gratiae consentire dicimur, & gratiae consentiendo mereri. Sed nihilominus liberum arbitrium in Angelis, & Adamo elevari debuit per gratiam habitualem, & haec veluti suscitari per gratiam actualem : sicut & nunc actuali interiore gratia debet liberum hominis arbitrium excitari & adjuvari ; quamvis gratia status hujus nostri diversa sit, ut mox dicemus , a gratia status naturae innocentis. Ρoterat vero in statu illo sicut &in hoc nostro liberum arbitrium per se peccare 3 sed bene agere non potuit, ni1i divinae gratiae beneficio. VI. Sed inquies : S. Augustinus loco citato opponit statum naturae innocentis statui naturae lapsae, ita ut quod in illo erat liberi arbitrii, in hoc est et gratiae benefiuium. Atqui nulla est haec oppositio , si responsum nostrum locum habeat: perinde namque necessaria foret in utroque statu gratia ad binne agendum ; tamque dici possemus nunc Dereri per liberum arbitrium, quam dici possunt sancti Angeli per liberum arbitrium stetisse. Ergo.
187쪽
166 PAas PRIMA. DISSERT. LResp. Ds. mo. opposuit Augustinus statum naturae innocentis statui naturae lapsae quoad perseverantiam finalem Concomau. quoad omnes actus salutares & meritorios Neg. mo. D t. etiam min. Nulla esset oppositio, si nostra responsio locum habeat, tam quoad perseverantiam finalem in utroque statu, quam quoad actus salutares Conc. secus Neg. min. υ cons. Opponit S. Augustinus statum naturae innocentis statui nostro, &in illo tribuit persevcrantiam Angelorum libero eorum arbitrio, in nostro autem statu tribuit perseverantiam finalem,
de qua agit laudatis capitibus, singulari DTI beneficio; & r ctissime quidem et quia perseverarunt Angeli libere utendo
gratia, quae ipsis data erat ad perseverandum. Lontra vero perseverantia finalis in nostro statu non QIum includit gratias actuales interiores, quibus consentiamus, ut superiore Capite
indicavimus ; scd & alia beneficia, & praecipue conjuncti nem mortis cum statu gratiae, quae est ipseformaliter perseu rantia finalis, a sola DEI miserentis voluntate pendens. Quamobrem loquendo de perseverantia finali recte Augustinus dicit, DCum ostendisse in sanctis Angelis, quid valeat liberum
arbitrium ; nunc autem ostondere, quid valeat gratiae beneficium. Non autem opposuit S. Doctor utrumque statum quoad omnes actus bonos, quasi solum libcrum arhitrium in statu naturae innocentis absque gratia afruali suffecissct ad salutariter operandum, eaque dumtaxat necessaria foret in statu
188쪽
Gratia actualis interior, quam necesseriam fuisse diximus in statu
naturae innocentis, in eo potissimum iu erebat a gratia assuatit, qu e necessaria es in hoc statu nosero , quod illa Iolum inre
techeni a diceret I linc vero fit non tantum illa iratio mentis , Ied etiam praveniens Voluntatis motio. VII. Discrimen aliquod agnoscendum est inter gra- tiam interiorem adtualem status naturae integrae, &gratiam status naturae lapsae. Non illud Jansenii , utpote quod fictilium , &dothrinae Catholicae contrarium esse diximus Sest. I. cap. ult. Ergo hoc solum , quod hic asserimus, re ipsa interest, & agnosci debet gratiae utriusque discrimen e neque enim ullum aliud assignari posse videtur. Mall. patet. Gratia namque status innocentiae passim appellatur gratia sanumis, & gratia status nostri medicinalis v catur. Gratia item haea dicitur amplior & abundantior, quam gratia sanitatis, juxta illud Christi Domini Joan. Io. Ego ueni, ut Vitam habeant D abun tantiu et habeant. Unde Apost. ad Rom. s. dicit : ubi abundavit dehaum , superabundavit υ gratia. Ubi enim gravior est miseria, ibi amplior miser, cordia ; ubi major inopia, ibi abundantior copia requiritur.
Praeterea, gratia sanitatis ad id tantum conserebatur, ut homo sanctitatem & innocentiam acceptam conservaret: gratia vero medicinalis conceditur, ut, tum a variis & gravissimis pecca ti originalis & actaalis aegritudinibus sanetur , tum ut sanatus, a periculis, quae sive interius siwe exterius plurima Occurrunt, Praeservetur, tum etiam ut in recuperata sanitate, & sanct late proficiat, & usque in finem perseveret. Hocque gratiae
utriusque discrimen suse explicat S. Augustinus L. de cirreps. O gratia Ubi inter reliqua dicit, nos indigere gratia, qua Adamus innocens non indigebat ; Adamus, inquit, non opus
189쪽
AaIebat eo aButorio, quod implorant isti, cum dicunt,
aliam Iemm is membris meis repugnantem legi mentis meae . cum tamen Adamus etiam innocens aliquo simpliciter indigeret actualis gratiae interioris adjutorio, ut paulo ante ostendi-mas. Ergo ex mente S. Doctoris non eadem est utriusque status gratia ; proinde discrimen aliquod inter gratiam status naturae integrae, & status naturae lapsae agnosci debet. VIII. Prob. itaque coss. In hoc statu nostro gratiam praevenientem voluntatis , aut saltem gratiam intellectus ejusm di, cujus emcientia etiam in voluntatis affectum derivetur, necessariam esse ad salutariter operandum, nemo negare potest sine Pelagianismi suspicione. Id certe Augustinus passim inculcat praesertim vero L. de spiritu & littera o ubi d eet , mentis illuserationem nitit prodesse ad bene agendum, Mi
S. non adjuvat Spiritus, in Pirans pro eoncupiscentia matico cupiscentiam bonam. Et L. 4. ad Bonifactum c. s. ubi Pelagianos reprehendit, quod vellent nos a Domino DEO ad uρ rium cognitionis habere, quo ea, quae facienda sunt, noverimus. non inistrationem dilectionis , ut eognita sancto amore fari mus. Vix aliqua S. Doctoris adversus Pelagianos pagina reperitur, in qua ille, praeter adjutorium cognitionis, ipsem quoque delectationem coelestem non contendat esse necessariam ad bene agendum in hoc statu naturae lapsae. Eadem vero illa praeveniens , & indeliberata deIectatio coelestis non fuit Adamo necessaria juxta eundem S. August
numia Nam fatente Iansenio Lib. 4 de Gratia Christi, necess-tas deletationis euelestis ad bene volendum, O operandam non ex natura voluntatis, sed se ejus poena proficiscitur. Idem eap. . ait, necessitarem hullus delectationis oriri ex infirmis te vos taris & hanc esse doctrinam S. Augustini asserit, quod nos libenter admittimus. Atqui nulla fuit in statu Adami i nocentis vel Poena , vel voluntatis infirmitas Ergo in illo
190쪽
statu nulla fuit necessitas delectationis coelestis ad bene volem dum , & operandum. Neque tamen audiendus est Iansenius , cum ait, hanc , quae nunc est necessaria , nec olim necessaria fuit, delectationem coelestem esse victricem, aut relative superiorem delectatione . rrestri. Nam si quae suit in statu naturae innocem iis necessaria delectatio coelestis , fuit multo magis victrix, quam in hoc statu nostro ; cum nullam haberet oppositam delectationem terrestrem, a qua superari posset: sicut nunc vi-mix necessario est delectatio coelestis, qua Beati in coelis adhaerent DEO.Rursus S. Augustinus gratiam status nostri passim appellat spiritum charitatis, inspirationem charitatis, delectationem dilectionemque boni , inspirationem dilectionis , concupisecentiam bonam. Unde concludit Jansenius Lib. 4. de Grat.
Chr. cap. II. gratiam medicinalem in sententia S. Augustini comprehendere motiones , seu actus indeltheratos voluntatis.
Atqui S. Doctor loquendo de grat a actuali Angelis, & Ad mo data ad perseverandum s nullibi prorsus eam his nominibus designat; sed, ut fatetur Jansenius Lib. de Grat. primi h
minis Cap. I a. crebro utitur comparatione lucis ad explica
dum primi hominis & Angelorum adjutorium. Ergo sicut ex eo, quod gratia nostri status defignetur passim ab Augustino nominibus delectationis, dilectionis, charitatis δ c. comcludit Iansenius ex mente S. Augustini eam pertinere ad voluntatem ; ita pariter ex eo , quod gratia status naturae innocentis nunquam a S. Doctore iis appelletur nominibus, sed i cis comparatione illius munus explicetur, merito concludi potest, gratiam naturae innocentis ex mente S. Augustini lucis duntaxat ossicio inctam esse, illustrando nimirum intellectum,