장음표시 사용
221쪽
boci PARs PRIMA. DISSERT. II.ficax. Philip. I. v. 6. Qui coepit in vobis opus bonum , per
eiet usque in diem JESU Christi. .
Reyp. Neg. ant. Ad ejus Imam prob. Neg. assertum. Et nim citatis in locis invitantur peccatores ad poenitentiam , &increpantur intentatis etiam suppliciis, quod oblatis gratiae auxiliis uti noluerint. Si autem gratiae illae exteriores dumtaxat fuissent, & insussicientes; nec converti illi potuissent, cum certum sit , neminem sine ope interioris gratiae posse credere, sp rare , diligere , sicut oportet ad salutem; nec merito repre- έ hendi, quod conversi non fuissent, cum vires ad conversionem :suffcientes non accepissent. Sed esto , citatis locis gratiae externae mentionem fieri, ideo certe interior gratia excludi 'c, non debet ; haec namque illam comitatur , eamque vere susse cientem essicit. Propterea etiam Concilia, & SS. Patres, quos , jam appellavimus , gratiam interiorem , non exteriorem dumtaxat intelligunt. Et sane Pelagianorum proprium erat, Scripturae testimonia , quibus gratiae necessitas adstruitur , detor . quere ad gratiam exteriorem legis & doctrinae. Reis. ad adum. Testimoniis illis adstrui quidem gratiam cacem , cui nulla reluctatur voluntas ; sed minime excludi sussicientem. Locus Isaiae continet vaticinium de novo foedo re per Messiam sanciendo , & de bonis per eum Mundo o venturis. Verbum nempe, quod prodiit de ore DEI, est proflmissum de venturo Messia. Dicitur autem complendum esse suo tempore promissum illud ; & prospere facienda ea omnia, quae fieri vult DLus, cum datus fuerit Mestas , Evangelium, Sacramenta , caeteraque novae legis Charismata. Hunc certe esse loci illius sensum omnes Interpretes constituunt. Neque est , cur per verbum DEI egressum de ore illius intelligatur omnis gratia actualis interior.
Christus Joan. 6. loquitur de illis, qui audientes discunt,& obediunt verbo DLI per emcax fidei donum a DEO liberaliter coacessum. Sensus proinde est: omnis qui Patrem intus
222쪽
SECTIO 1. CAPUT II. docentem ita audirit, ut didicerit, ille venit ad me, idost, in me credit. Non autem: Omnis, qui patrem intus docentem audivit, ille didicit, & venit ad me. Posteriorem hune sensum imperite vel maligne tuentur soli haeretici; sed ipsa se monis Christi consideratione resutatur. Cur enim Christus haec duo distinguit, audire & discere ; nisi ad significandum, multos audiisse, sed non venisse, quia non didicerunt. Apostolus ad Philipp. gratiam emcacem designat quidem, sed non per exclusionem gratiae, cui resistitur. Ea namque intelligenda sunt ad sensum Concilii Trid. dicentis Sess. VI. cap.
13. Nisi ipsi gratia defuerint, scut capit opus bonum , ita
perscier operans velle perscere. Ad Rcm. autem cum dicit, voluntati DLI neminem resistere, intelligi debet, volum tali DEI absolutae ac consequenti, ut loquuntur Theologi , ninminem resistere; attamen resistere ejus voluntati antccedenti S conditionatae, qua vult DLus omnes homines salvos fieri, quamvis omnes salvi non fiant: quia non omnes ex parie sua eas implent conditiones, quibus DKus vult omnes salvos. VII. Obvic. ado ex S. Augustino. Negat S. hic Doctor, eum habere gratiam, qui non agit. Ergo nullam agnoscit gratiam sussicientem, quae non si essico. Prob. alit. Serm.
I 65. alias I 3. de verbis ApostoIi post recitata verba illa ad Rom. Cap. 8. V. I 4. quicunque Spiritu DEI aguntur , ii sunt
filii DEI, ita sibi objicit: Dicit mihi aliquis , ergo agimur , non agimus. Respondeo : immo O agis , O ageris , O tum
bene agis , si a bono ageris Spiritus enim DF qui re agit, ad utor es tibi Nemo ad uvatur, si ab illo nihil agatur. Hinc vero sic argumentari licet: ex S. Augustino, bene agis, si a bono agaris, & nemo adjuvatur, si ab eo nihil agatur. Ergo qui non bene agit, non agitur a Spiritu DEI, nec ad-ju alur ad bene agendum. Ergo qui non agit , non habet
Resp. Conc. an . & primam conss. Neg. secundam. Verum R. P. Zancti TMol. T. I. de Gratia. C c qui
223쪽
quidem est, eum non bene agere , qui non agitur a Spiritu DEI ; nam quicunque sit spiritus, a quo agitur, si non est Spiritus DEI, non agit bene, id est, utiliter ad salutem ; qu propter , qui non agitur Spiritu DEI, non est Filius DELSed inde non sequitur, eum non habere gratiam ad agendum, qui non agit. Aliud namque est, non agere bene nisi ex gratia, aut eum bene agere, qui agit ex gratia ; & aliud, agere semper bene, quando adest gratia : prius dicit Apostolus, &cum Apostolo Augustinus ; posterius a nemine nisi ab haere- ticis assertum unquam est. Non dicit Apostolus , nec dicit Augustinus: quicunque a Spiritu S. excitantur ad agendum, γ. S potestatem agendi accipiunt, ii bene agunt, suntque. Filii
DEI : sed quicunque aguntur, id est , quicunque agi se demoveri sinunt, seu motioni Spiritus S. consentiunt. . : .
Verum pariter est, eum non adjuvari, qui nihil agit, sed agitur tantum: quemadmodum corpus iners, ut pila, lapis, globus, dicitur pelli, projici, agi, non dicitur adjuvari. Idcirco S. Doctor respondens Objectioni sibi propositae, probat, submo- - . tione gratiae nos non agi tantum, sed agere, atque adeo etiam
Per gratiam adjuvari. Spiritus DEI, inquit ille, qui re agit, stafuror es tibi. .. - agnosce quid poscas, agnosce quiid coni rearis, quando dicis r adjutor meus esto adjutorem ut,
que invocas DE- Nemo adjuvatur, A ab illo nihil aga- fur. Unde concludit, salsum esse, quod ex Apostoli loco inserebatur et Ergo agimur tantum, non agimus. EX EO tamen,
quod per gratiam non agamur tantum , sed agamus ; & quod non dicatur proprie adjuvari , qui agitur tantum, non agit, non licet inferre, eum, qui non agit, gratiam non habere, nec ab ea pares & sussicientes agendi vires accipere. VIIL IUL Imo. Idem S. Doctor Lib. de Grat. Chr. C. I 3. dicit, DTum per gratiam non o tendere tantummodo veritatem, verum etiam impertire charitatem ; Fcque docere homines, ut
simul doner scire, quid agam, is agere, quod sciant. Ergo
224쪽
per omnem gratiam impertitur charitas, & ipsum bonum opus. omnis igitur gratia est essicax. Reis. Imperite objicitur iste locus. Augustinus namque probat contra Pelagium, DTum non dare tantum gratiam doctrinae, sed etiam diffundere charitatem cordibus. Deim de non dicit, DTum, quoties & quibuscunque dat gratiam, dare ut agant id, quod sciunt; sed DLum ita docere Praedest, natos, seu, - eos , qui fecundum propossum Nocati sunt , ut agant, quod sciunt. Nullamne idcirco Augustinus gratiam interiorem agnovit, nisi essicacem 3 Id sane non sequitur ex loco objecto. Sed inquies o Eam duntaxat gratiam agnovit Augustinus, quam ex Ecclesiae fide adversus Pelagianos propugnabat. At qui non aliam propugnavit, quam essicacem, quam Pelagiani negabant: Ergo. min. prob. ex ipsius S. Doctoris verbis jam alias adductis ex Lib. de Grat. Chr. c. Io. Nos eam grariam volumus iste Pelagiuo aliquando fateatur, qua .... non D lum revelatur sapientia , verum o amatur nec solum suadetur omne, quod dionum es, verum etiam persuadetur &c.
Resp. Dis. min. Si nomine gratiae essicacis intelligatur gratia voIuntatis, & actionis, Conc. Si intelligatur gratia, quae ex sese certo & insallibiliter semper victrix & essicax est, Neg. min. Ex ipsis certe citatis Augustini verbis facile conjicies, inter ipsumae Pelagium controversiam fuisse , ut suo loco ostendimus, destia gratia voluntatis, & actionis, quam Pelagius negabat esse
necessariam, ratus gratiam legis ac doctrinae suffcere ad opus bonum. Contra vero S. Augustinus gratiam sanctae inspirationis & excitationis , per quam voluntas ad bene agendum excitetur & adjuvetur, necessariam esse contendebat.
Si dicas , Gratia suffciens est adjutorium possibilitatis, non voluntatis & actionis. Atqui Pelagius hoc ipsum possibilitatis adjutorium admisit. Ergo admisit gratiam suffcientem. Ergo Augustinus adjutorium illud impugnans, CDΠ-C c a ten-
225쪽
αοι PAxs PRIMA. DISSERT. ntendit gratiam lassicientem rejiciendam esse, solamque emacem
admittendam. Contra est Imo. Gratiam sussicientem, quam cum C
tholicis defendimus , in aliquo sensu dici posse adjutorium
possibilitatis, non voluntatis & actionis ; in quantum nemperiat voluntati posse tantum, quia voluntas ei resistendo impedit , quo minus det etiam velle & agere : cum econtra gratia emcax sit adjutorium etiam voluntatis & aintais; quia dat voluntati non solum posse, sed ipsum etiam velle & agere movendo illam ad volendum & agendum, & volentem ac agentem intime adjuvando. Contra est ado. Inter gratiam sussicientem Catholicorum , & adjutorium possibilitatis Pelagianorum magnum esse ' discrimen. Nam Pelagius per adjutorium possibilitatis, non , adjutorium dans, sed adjuvans tantum posse intelligebat e v lebat enim liberum arbitrium suis viribus valere ad opus sal tare, adeoque non indigere gratia nisi ad facilius solum posse.
Deinde adjutorium 1llud constituebat in lege atque doctrina forinsecus, vel etiam intrinsecus, sed per solam mentis illustrationem propostis, & sic quid prosequendum , quidve sugiem
dum si duntaxat ostendentibus. Cum ejusmodi autem afiutorio a S. Augustino jure merito reprobato nihil habet eommune Catholicorum gratia sussiciens, quae non externa, sed interior est, nec tantum illustratio intellectus, sed & . luntatis inspiratio; non solum ad uvans posse, ostendendo voluntati bonum, quod sacere, & malum, quod fugere debet; sed
dans ipsum posse, voluntatem aegrotam corroborando , torpentem excitando, infirmam adjuvando ad bonum faciendum,& malum fugiendum, si velit. IX. Inst. ado. Rursus S. Doctor Lib. de Praedest. Sansteap. 8. Gratia, inquit, quae occulte humatus eordibus divina largitate tribuitur, a nullo duro corde respuitur, ideo quippe tribuitur, ut cordis duritia primitus auferatur. Quando ergo
226쪽
riter intus auditur O docet, ut veniatur ad Hilium, aufert cor lapideum. Ergo gratia interior semper habet esseerum . . situm, alioquin respueretur a duro corde, & Patre intus d cente, homo retineret cor lapideum ; quod resutat hoc loco S. Augustinus.
Resp. Meg. cons. Neque enim ita pronuntiat S. Doctor de omni gratia interiore; sed de ea tantum, de qua I Cuius fuerat, quae nempe datur stiis promissonis , ut credant, Sr quae emcax est. Neque generatim asserit, auserricor lapideum, quoties Pater docet; sed quando docet, & auditur ab iis, qui sunt praedestinati, de quibus hic loquitur.
Statim enim addit : Sie quippe facitflios promissionis, O ν
siet misericordiae, quaepraeparavit in gloriam. His porro datur gratia emcax. Caeterum haud satis sibi consulunt Iansentani ita objiciendo. Si enim omnis gratia interior datur , ut auferatur cordis duritia, & quoties DLus hominem intus docer, aufert cor lapideum, quid erit de parva illa eorum gratia, quae non producit, nisi sterile, & imperfectum boni desiderium :an aufert etiam illa cor lapideum ' X. Ius. 3rio. Si gratia, quae datur, non semper haberet esse tam suum, DTus alicujus frustra misereretur illius enim miseretur, quem per gratiam vocat ita, ut venire possit. Atqui ex S. Augustino falsum est, DTum frustra misereri: nam Lib. I. ad Simplic. q. a. illud aurem, inquit, nescio quomodo dicatur, DEum frustra misereri, ius nos velimus si enim DFus misereatur, etiam volumus, ad eandem quine misericordiam perEret, ut velimuS. Ergo. Reo. Dis. mo. DTus frustra misereretur misericordia communi, qua omnes vocat, & omnibus de mediis salutis supficientibus providet, Conc. Misericordia speciali, qua Vocat
Electos, ipsisque media salutis eligit, ac subministrat, Neg. mav. & sic Disinsa min. Neg. cons. S. Augustinus cum ait, DLum non frustra misereri, non loquitur de quacunque D LI
227쪽
PAEs PRIMA. DIssERT. II. misericordia, vel gratia, qua hominem vocat ad justificati nem, &salutem; dicit enim vocationem ad multos pervenire, qui non sequuntur, & haec vocatio est gratia interior. Nam
ibidem ait , sau, in volui et, D cucurriser, perventurum μDEI adjutorio , qui ei velle , O currere vocando prorsaret , nis vocatione contempta reprobus feret quod intelligi non potest, nisi de vocatione, & gratia interiore. Vocatio igitur, de qua hic loquitur Augustinus, est gratia interior. Atqui
hanc ipsam vocationem declarat aliquando frustrari suo effectu; quia multi vocati non sequuntur. Ergo censet S. Doctor, Deum aliquando frustra misereri, scilicet illa misericordia, qua v cat omnes, & de mediis sussicientibus ad salutem omnibus providet. Quam ob rem dicendo, DRum non frustra miser vi , loquitur non de communi illa erga omnes, sed de speciali DEI misericordia erga Llectos. Quod apertius adhuc e dem loco significat verbis illis: civus miseretur, A eum Vocat,
quomodo scit congruere, ut vocanum non re var. Atqui UO-catio ita attemperata voluntati, ut eam voluntas non respuat,
est cine specialis DEI misericordia, qua vult absolute eum V nire ad se, quem ita vocat. Ergo S. Augustinus hic laquitur de misericordia aut gratia non communi, & suffciente, sed speciali & emaci, quae effectu suo nunquam frustratur. XI. OHic. 3ΠΟ- Λssertionem nostram ipsi rationi theol gicae adversari. Nam, inquiunt, gratia sussiciens nunquam habuit effectum, & nunquam habitura est. Atqui hujusmodi gratia inutilis est & perniciosa, folummodo peccatis faciemssis , majorique damnationi accersendae ferviens, ut ait Ians nius Lib. 3. de Grai. cap. 3- qui enim graeam ejusmodi hubet, cum ea non utatur, peccat culpabilius, punieturque severius, quam si non haberet. Hinc Iansentanae doctrinae Defensores in Aposogia I. pro Iansenio pag. 488. sic habent. Si te Diable avolt te potivoir de domer guelques graceS auκ
228쪽
une grace de damnation. Propterea inter Propostiones gr. quae ex eadem ossicina prodiere, & damnatae sunt ab Alexam dro VIII. haec est 6ta: Gratias ciens statui nostro non tam
utilis, quam perniciosa est, sic ut proinde merito p mus p
tere r a gratia sui tenete libera nos Domine. Reis. Imo. totam hanc objectionem in Adversarios Ians nianos retorqueri posse. Nam & parva eorum gratia tendit ex se ad bonum persectum, quod nusquari in iisdem circumstantiis obtinuit, & nusquam obtinebit. Ergo gratia haec pa
va Iansentana inutilis est, & perniciosa. Resp. aD Neg. am. universaliter sumptum pro omnibus circumstantiis possibilibus in hoc statu naturae lapsae. Quamquam enim gratia sussiciens nunquam habuit, aut habitura est effectum in iis circumstantiis , pro quibus supponitur fuisse, aut fore mere suffciens ; habuit tamen, aut habuisset, item habitura est, aut habitura esset in aliis. Eadem namque spe cie, & intensione gratia sc est pure suffciens pro aliquibus circumstantiis, ut possit esse, & sit essicax pro aliis. Perperam ergo dicitur ejusmodi gratia inutilis , & perniciosa. N que enim illud inutile est, quod ita valet ad effectum , ad quem datur, ut si velis eo medio uti, esse millum obtineas;& quem proinde dum non obtines, tuo distinat vitio non o tines : quia nempe medium illud tibi oblatum respuis, eoque uti non vis. Neque etiam illa gratia est perniciosa, quia non vergit in hominis damnum , nisi quia, & quando ipse volens ac lubens illam repudiat in perniciem suam ; cum posset aeceptare , eique consentiendo, bene & sicut ad salutem oportet , velle & operari. Qui vero gratiam sussicientem ita distinguunt ab emcaci, ut nusquam se sola essicax evadere possit; atque licet cum ea possit homo bene operari, nusquam tamen operetur, nisi novum, &ab
229쪽
aoη PARI PRIMA. DIssERT. II. i ntrinseco efficax auxilium accesserit ; ipsi viderint, quomodo se a Iansentani hujus argumenti dissicultate expediant. XII. IV. Gratia sussiciens adversatur precibus Ecclesiae. Ergo. Ant. prob. ImO. quia supervacaneum est a DTO tere , quod semper omnibus saltem justis praesto adest. ado. quia Ecclesia non postulat a DLO nudum posse, ad quod solum terminatur gratia sussiciens ; sed ipsam voluntatem bonam, de actionem effagitatia Re . Neg. am. Ad prob. utramque dico , Ecclesiam eam omnem a DEO gratiam eiu agitare , quae nobis ad salutem prodesse potest. Petit imprimis ipsum posse, seu gratiam sussicientem , non quod eam non habeat, sed ut bono illius usu abundantiorem a DEO gratiam impetret, per quam -- caciter velit & operetur. Petit deinde, & praeprimis volunt tem bonam, & actionem, non quod non dentur gratiae, quibuscum Vere possumus bonum velle, & agere, quamvis illud nec velimus, nec agamus, gratias illas libere repudiando; sed quia nonnisi bonum volendo, & agendo salvabimur, & ita non salvabimur sine gratiis efficacibus, quantumvis cum sussicientibus possemus salvari, & salvaremur , si vellemus his gratiis
Erronea est, ac rejicienda gratia parva, seu sussciens in sensi Iansmi, qua scilicet plenum, ac perfecium suum essessum nona equitur , defessα virium , O potentiae relativae ad praesares subsem circum tantias. XIII. Ex doctrina Iansenti eirca gratiam sussicientem,
seu parvam necessario fluxu dimanat prima ipsius Propositio ab Ecclesia damnata. Ergo doctrina ejusmodi erronea est ac rejicienda. Cons patet : Ecclesia quippe damnando propositionem illam, damnat pariter, ac re icit, quidquid
230쪽
SECTIO I. CAPUT ILao 9 cum ea necessario connexum est, aut inde irrefragabili sequela deducitur. AnIec. vero hujus argumenti tam certum est , ut ab ipsis Iansentanis negari minime possit. Et vero vel ipso solus primae Propositionis contextus sufficientem seu parvam
Iansenti gratiam manifeste praesostri. Quid enim sibi volunt verba ista Propositionis illius: Iusis volentibus atque conantibus secundum praegentes quas habent vires , aliqua DEI praecepta sunt impossibilia ' Nisi, sunt impossibilia relative ad praesentes justorum vires ' nam secundum praesemes vires , & relative ad praesentes vires nunquid idem omnino significat Τ Ε clesia igitur damnando Jansonii sensum Propositione illa expressum , contrarium declarat esse verum & orthodoxum , videlicet .hunc : Iustis secundum praesentes, id est, relative ad praese tes quas hahent vires, DEI praecepta possibilia esse; ac consequenter in gratia sussiciente agnosci debere potentiam ad ho-Lum , non tantum absolutam , quam Jansenius admittit, sed
εtiam relativam , quam negat. Hac vero agnita totum ruit
ac landitus subvertitur doctrinae Iansentanae systema , in quo impossibile est, superiorem delectationem vinci ac superari ab
inferiore: gratia Dppe juxta Iansenium agit ex virtute relati- va , non Vero absoluta. Mirum proinde videri non debet,
quod Iansentanis adeo displiceat illa , quam gratiae sufficienti ex
mente Ecclesiae asserimus , relativa ad opus borium potestas-XIV. Com*m. Assertio iis omnibus argumentis & rationiabus, quibus probatum est antea , admittendam esse in hoc statu naturae lapsae gratiam sufficientem Et inprimis alIati Scripturae textus non aliam nobis certe innuunt gratiam , quam gratiam vero ac proprie sufficientem Atqui gratia , quae absolutam dumtaxat & abstractam , quam Jansentani fingunt, non vero relativam ad praesentes circum stantias potestatem homini tribuit, non est gratia vere sufficiens.
Ergo. Minor hujus argumenIi propositio nullam videtur pati difficultatem , cum ipsis Jansentanis non difflentibus , parva