장음표시 사용
251쪽
PΑκs PRIMA. DIssERT II. ago obtinet, nisi accedat victrix, & efficax novae gratiae moraliter determinantis delectatio. Etenim substituta dumtaxat motione morali iocum Physcae, ac Thomisticae praedetei minationis iisdem omnino utraque subjacet dissicultatibus : nec magis in una , quam in altera dilucide explicatur, unde fiat, ut gratia susticiens , quae semper effectum plenum, ac persinctum obtinere potest,cum tamen nunquam obtineat sine novo auxilio, aut physice, aut moraliter determinante. Unde namque
istud y An ex natura ipsius gratiae 3 An ex DEI volnntate An ex solo voluntatis creatae vitio 7 Quocunque se vertant,
premunt angustiae utrique sententiae communes.
Illud vero posteriori huic gratiae sussicientis speciei est
proprium, quod non sussicienter distare videatur ab ea, quam Jansenius parvam appellat. Commune certe est utriusque
principium , delectatio scilicet victrix, & relative superior. Jansenius in parva sua gratia de se, & absolute spectata praecisis subjecti circumstantiis , agnoscit persectissimam, & sum
cienti Timam ad opus bonum potentiam; at vero in eadem spectata relative ad majorem concupiscentiam nullas agnoscit vires pares, & proportionatas, nullam potentiam relative susscientem ad vincendam illam majorem concupiscentiam. Hoc ipsum declarant sussicientis illius, quam diximus, gratiae assertores, ut patet ex adducta ipsorum explicatione e neque aliud certe dicere pollunt, si cohaerenter loqui, ac sentire velint in
suo de delectatione victrice systemate. Jansenius parvam iulam gratiam distinguit quidem a vistrice, ait nihilominus illamessicacem esse alicujus effectus saltem inchoati, & imperfecti.
An non & hoc ipsum latentur authores illi, cum asserunt, gratiam lassicientem aliquem semper effectum producere, nempe pium animi motum , & desiderium, bonamque voluntatem, sed adeo invalidam, ac imperfectam, ut desideria carnis comtraria concupiscentis non vincat, nisi sirperveniente flagrantissima, ac potentissima charitate 3 Gratia porro illa hoc modo sum
252쪽
Sge T Io I. CAPur III. a 3Ilassiciens , quae nempe invalida est, ut contrariam concupiscentiam vincere se sola possit, & quae semper conjuncta est
cum impotentia ad bonum, proveniente ex delectu superioris delectationis, quomodo dici poterit vere & relative sufficiens;& non potius in rei veritate insussiciens y Id sane nos ignorare latemur ingenue. Absit tamen , ut propterea in erroris suspicionem adducamus eam opinionem , quam Sedes Romana nulla hactenus censura notavit. Theologos dumtaxat illos, de quibus hic loquimur , impense rogamus, ut haec serio expendant, videantque, an gratia suffciens Molinistarum, aut Congruistarum , caetero reque, qui gratiam natura sua esficacem repudiant, potiore ab ipsis jure sugillari mereatur.
Admittenda est gratia suinciens, quae ita proxime, F immediates ciat, ut si essessu suo frustretur, id refundi non debeat
in ipsam gratiam, aut in ellus largitorem DEum, sed in solam voluntatem humanam. UU. DRob. ex Scriptura , in qua inessicacia gratiae non L DEO, sed homini; non gratiae desectui, sed hi manae libertatis vitio tribuitur. Sic Act. . dicitur : Dura cervice , O incircumcisis cordibus vos semper viritui Sancto regi litis.
Spiritui Sancto resistere est internae ipsius vocationi non comsentire. Ergo talis resistentia tantum abest, ut possit ipsi gratiae, aut Spiritui Sancto ejus authori attribui, ut potius si illi summe injuriosa atque contraria. Vocatio autem stugratia sussiciens non si ustratur suo eflectu, seu non fit inem-cax , nisi per hanc resistentiam. Ergo inefficacia gratiae nullo modo refundi potest in gratiam, aut in eius largitorem Deum. Idem ostenditur ex Matth. C. st 3. Quotieς volui congregare
silios tuos, O noluisti. Et Isai. C. s. Quid amplius facere
253쪽
Abui vineae meae, D non feci. Ubi DLus Iudaeorum infidet,
talem ac perficaciam redarguit &b metaphora gallinae pullos suos sub alas congregantis, & vineae fructum serentis 3 quod nempe congregari noluerint, nec eum fructum secerint, quem cum accepta gratia sacere potuissent. Poreo si DLus ipse esset author inessicaciae auxilii, dicere non poterat: Quoties compegare volui. Quid ustra facere debui ' Neque Judaei redixito reprehendendi erant, qui ejusmodi gratiam accepissent, quae ad stuctum faciendum de se in cis ac insuffciens suisset. Hoc ipsum probant verba illa oseae I 3. Periurio ruabrael ex te, tantummodo in me auxilium tuum. Nam perditio hominis in eo maxime posita est , quod gratiam DEI ev cuat, ejus auxilio non utendo, quod ipsum est illud in eis reddere. Ergo haec inessicacia ab hominis voluntate est, non a DEO, a quo solum auxilium profluit; in cacia autem non
est auxilium, sed potius dici posset desectus auxilii, si a Deo
proveniret. Hoc denique confirmant omnia illa Script rae Conciliorum , & SS. Patrum testimonia , quae sinpra adduximus, ad probandum adversus NOUatores , in hoc statu naturae lapsae admitti debere gratiam vere ac proprie
VIII. confrmatur Assertio ratione theologica. Reddere vacuam effectu DEI vocationem in his, quae sunt ad salutem necessaria, seu quando nos Vocat ad implenda praecepta, non fit sine peccato, aut sine aversione hominis a DEO. Sed peccatum & averso hominis a DLO non potest DEO tanquam authori tribui. Ergo neque inessicacia sussicientis gratiae poterit illi tribui. Cons. evidens est. Μο. etiam patet: quia auxilium sussiciens non fit inessicax, nisi non cooperando illi. Sed qui non cooperatur, qui resistit, qui non respondet vocationi in materia necessaria vel praecepta, eo ipso non implet praeceptum. Ergo illa non cooperatio seu resistentia non fit sine gravi culpa. Sicut ergo gravis culpa non potest D EO
254쪽
putari, ita nec inessicacia auxilii. Unde merito dixit Augustinus lib. a. de peccat. mer. C. s. Si a DEO avertimur , noserum em O tunc secundum carnem sapimus. Adde, quod non solum in materia praecepti, sed etiam in materia consilii resistere Divinae inspirationi, illamque inessicacem reddere , nunquam sit ex DEO, sed ex homine. Ratio est, quia licet illa resistentia liberi arbitrii, per quam tale auxilium redditur inessicax, interdum non sit peccatum, semper est tamen desectus quidam, & imperseetio virtutis, cujus proinde DTus, in quo est omnis persedtionis plenitudo, causa esse non potest. Accedit, quod si vocatio est vere sussiciens, eo ipso conserat homini, & in ejus potestate constituat quidquid necessarium est ad essiciendum actum, ad quem tale auxilium dicitur suffciens. Ergo fieri nequit, ut per DTum ipsum stet, quominus talem actum essiciat, quia hoc aperte pugnat cum suseficientia auxilii ex parte DEI. Atque hae rationes concividunt universim, & in quacunque materia, non posse inemcaciam auxilii, alioquin suffcientis ex parte DEI, ipsus auxilii naturae, aut DEO tale auxilium largienti attribui. Restat igitur, ut dicamus, solum hominem , & ins mam ipsius voluntatem propriam esse causam in caciae susficientis auxilii. Nulla quippe causa creata, non Daemon, non appetitus inferior, non hominis suasio, aut alia similis , potest homini necessitatem imponere, ut non respondeat vocationi seu gratiae, quando illa vere suffciens est, ut suppinnitus. Ergo ex sola extrinseca libertate hominis recipientis oritur ille desectus. Hoc evidentius adhuc probat ipsa ratio lassicientiae auxilii. Nam si homini datur auxilium vere . lassiciens ex parte DEI, quale a nobis explicatum est , per nullam causam extrinsecam poterit essicaciter impediri; quia licet gravis forsan pulset tentatio, concupiscentia alliciat &c. si auxilium DEI eo tempore , & in ea opportunitate, in
qua datur, est vere lassiciens, etiam potens re ipse era ad
255쪽
PAas PRIMA. DIssE T. II. vincendam tentationem , superandam concupiscentiam &c. Ergo quod homo succumbat , & inemem reddat tale a blium , illi soli tribuendum est. Et hoc satis confirmant allata testimonia ; quibus addi potest egregia Augustini ea de re
sententia L. 3. de lib. arb. C. I 6. dicentis : βω eo quod non accepit , nullus est reus ex eo νero quod non facit, quod debet, juste reus est: debet aurem, si accepit is voluntatem tb
ram, Usuracientissimam facultatem. Unde infert: Dum non facit quisquis quod debet, nulla culpa est Conditoris. Duo igitur requirit Augustinus, ut aliquid homini imputetur; scit,
cet voluntatem liberam, de auxilium sussiciens r haec autem supponuntur in homine. Ergo cum impeditur auxilii suffcientis effectus , id soli homini imputandum est.
IX. Bic. Imo. Quantumvis auxilium si proxime, & immediate suffciens, nihilominus spectatum, ql a praecise & mere sussiciens, de se, & ex intrinseca sui limii tione est inessicax, nisi illi addatur aliud majus auxilium, a quo emcaciam accipiat. Ergo auxilii sussicientis inessicacia refundi debet partim in naturam auxilii lassicientis, quatenu ex se illam habet, nec dat sacere, sed tantum posse; partim in ipsum DEum, saltem negative, & indirecte, quatenus
nempe mus ex se non vult, quia non tenetur illud peculiare auxilium praestare, sine quo auxilium suffciens effectum domsequi nunquam potest. Prob. ant. a contrario e Auxilium Effcax de se & natura sua est emcax, & necessarium ad opinrandum. Ergo auxilium 'sussiciens de se est inessicax, ut illum assequatur effectum. Pro5. cons. Auxilium suffciens hic sumitur ut praecisum & separatum re ipsa ab e Scaci. Ergo
sc solitarie sumptum, & ut mere ac pure sussiciens de se est invicax, quia deest illi auxilium necessarium ad essicaciam.
256쪽
SEev Io L CAPOT IN. 35 Reis. Meg. atu. Ad prob. Dato etiam, non concesso, auxilium aliquod de se efficax necessarium esse ad operandum ; ad salva dam tamen rationem auxilii vere lassicientis, necesse est, ut sit in potestate hominis operari actu cum suo auxilio sussiciente, ae proinde habere omnia requisita ad efficaciam, seu efficiem tiam talis auxilii; quia si hoc totum non sit in potestato hominis, omissio operationis eidem attribui nequaquam potest. Unde ad id, quini ad probandam ultimam conseq. additum est, dico, separationem illam aut abstractionem auxilii sufficientis ab efficaci, non esse ex natura auxilii sufficientis, sed ex libertate voluntatis, cui ejusmodi auxilium conceditur; & ideo non sequi, quod auxilium si de se inefficax, sed tantum, quod actu sit inefficax : hanc proinde inefficaciam neque in ipsus auxilii naturam, neque in DEum ejusdem largitorem ulla ratione refundi posse. . An vero haec responso cohaereat gum auxilio praedeterminante, aut quocunque alio per se es-ficaci , videant auxilii illius defensores; nam si non cohaeret, profecto negandum potius est tale auxilium de se efficax, quam admittendum auxilium de se inussicax. X. Osuic. et . Etiam in adverso systemate, videlicet gratiae ab exerinseco efficacis, aut inessicacis, auxilii mere sufficie tis in cacia videtur in solum DKum refundi posse. Ergo ex hoc saltem capite rejici non debet auxilium de se inessicax. Prob. antec. In eo systemate licet auxilium effera non sit ex se tale, sed ejus emcacia pendeat a certis circumstantiis , in quibus datur, aut in congrua quadam vocatione consistat; nihilominus soli DEO tribuendum est, quod in circumstantiis illis auxilium non detur, seu quod homo congruam illam v cationem non recipiat, ac subinde quod ejus vocatio sit tam tum suffciens & inessicax. Ergo. Atu. rursus prob. Cui DTus praebet primam vocationem congruam, sua sola volu tate praebet, ac donat, non enam potest homo illam mereri;
257쪽
& cui illam non donat, etiam sua voluntate non donat. A qui eo ipQ est causa inessicaciae auxilii. Ergo. Prob. mass. ex duplici capite : Imo quia cum vocatio antecedat liberi tum hominis, non potest homo esse in causa, quod talis, vel talis sit. Mo quia illa distributio vocationum & gratiarum provenit ex sola dispositione Divinae providentiae : nam Deus quosdam sola sua voluntate praeelegit essicaciter ad fidem, ad poenitentiam, ad gloriam ; alios non elegit, & ideo prior,bus dat vocationem, quae in iis essemam obtineat; posteri
Tibus autem dat vocationem, quae nunquam habead effectum. Ergo tam effcacia vocationis & gratiae, quam ejus inessicacia in DTum tanquam praecipuam causam relandi debet. RUP. Neg. am. cum tota sua probatione. Licet enim vocatio congrua si necessaria ad emcaciam auxilii; illa tamen congruitas re ipsa non est antecedens, seu praeveniens
usum libertatis creatae, sed est consequens & ab hominis arbitrio pendet. Et ideo quod vocatio non si congrua in his , qui auxilium mere sussiciens recipiunt, causa est in ipsis possent enim sacere, ut vocatio elset congrua, si vellent eidem cooperari, prout revera possent. Unde accurate distinguendum est inter haec duo r in hominis potestate est sacere, ut DLus ipsi tribuat vocationem, quam praevidet sutUram comgruam; & in hominis potestate est sacere, ut vocatio iussiciens, quae illi datur, si congrua. Posterius hoc dicimus esse in potestate hominis , idque lassicere , ac necessarium esse, ut auxilium sit vere sussiciens. Primum autem nGn kst
in hominis potestate, sed in sola Divinae voluntatis libera dispositione.
Ad id ergo , quod in ulteriorem argumenti hujus probationem Objectioni adjectum est , ultro quidem Coincedimus, illi, cui mus donat primam vocationem c Sruam , eam sua misericordia & libera voluntate dc nare 3 &Cui dat quam praevidet suturam incongruam, etiam Pro suo arbitrio illam dare : sed inde nequaquam sequi con
258쪽
s ac TIo I. CAPUT m. as tendimus, DTum esse causam in cacis vocation f, quia ex parte sua potius vellet talem vocationem esse congruam; praevidet tamen non esse talem suturam ex hominis libertate, idque permittit. Tota igitur illa argumentatio procedit ex verborum aequivocatione, quae tollitur per distinct onem int rsiberam distributionem gratiae, quam satemur esse ex DEO,& causam unde gratia habet, quod sit incongrua, atque adeo inessicax, quae non est ex mo. XI. Obic. ano ex S. Augustino, qui in Quaest. a. ad simplic. ea Christi verba expendens, Multi sunt νocair, pauci vero electi Dc. ait : Ut, quamvis multi uno modo vocari sint, tamen quia omnes non uno modo assecti sunt, ilii sociis quantur vocationem, qui ei capienda reperiuntur idonei Dc. Et paulo post quod maxime ad praesentem rem pertinet de non electis subjungit: Ad alios aurem vocatio quidem perν nit , sed quia talis fuit, qua moveri non possent, ut eam C Pere apri sisent, vocati quesidem dici. portierunt, sed non eleni Uc. Quo loco S. Doctor utrumque videtur DiviTae V luntati perinde attribuere, nimirum vel emcaciter, vcl ines scaciter vocare; idque argumentum sere usque ad quaesti vis finem prosequitur. Et lib. de Praedest. Sanct. e. 8. DEas ita docet Gios promissionis, id es, elesos .... alios vero non ita dOC. t. cur, inquit, non omnes docet, ut veniant ad Christum, ns quia omnes, quos docet, misericordia docet; quos au em non docet, judicio non docet, quoniam cujus vult m Veretur, quem vult indurat. Ergo ex DRI ordinatione proven t gratiae ineffcacia in his, qui per illam non moventur. Imo, quod clarius adhuc est, indicat inserius, aliquos tantum eX-terius vocari, & ideo inessicaciter vocari, quia DTus internam iis gratiam non praebet. Cum igitur, ait, Evanget umproedicatur, quidam credunt, quidam non credunt; sed quil credunt, Prassicatore forisfecus insonante, intus a Patre au-
259쪽
a38 PARs PRIMA. DIssERT. D. diunt, atque discunt qui autem non credunt, foris, audium, intus non audiunt, nec disicunt. Ergo hinc habet vocatio quod sit inessicax, ex DEO nimirum internum auxilium negante.
Denique lib. de bon. perseu. C. I 4. ubi de Tyriis &sidoniis, Resai sunt, inquit, rutique in massa perditionis qui etiam credere potuissent, si mira illa Chrisi signa vidissent.
Ied quoniam ut crederent, non erat eis datum, eIiam unde crederent, erat negatum. Ergo ideo non crediderunt, quia eis ut crederent datum non erat. Ergo sicut ex libera DLI dispositione provenit, ut qui electi sunt, gratiam habeant emcacem; ita eidem Divinae dispositioni tribuendum est, quod in aliis non electis vocatio sit tantuhi lassiciens, & non em
Resp. ad primum locum August. ex Qv es. a. ad Simplic. ibidem S. Doctorem loqui de distributione vocationis congruae& incongruae , eamque referre in Divinam voluntatem, &liberam hominis electionem, quod verum est modo supra declarato. Et huic sensui congruunt caetera, quae eodem loco disputat. Cum autem dicit, ad quosdam pervenire voca-- tionem, quae talis est, qua moveri non possent, qui eidem capiendae non reperiuntur idonei; id secundum praescientiam Divinam dictum est , non secundum intrinsecam auxilii imeongruitatem, nec secundum intrinsecam voluntatis impotentiam operandi cum tali auxilio. Nam revera simpliciter, & , ut ajunt, insensu iuviso, potuissent sic vocati venire, & vocationi sese accomodare cum gratia DEI cooperante, quae eis praesto fuisset, si per eos non stetisset: quia tamen DEus talem vocationem illis hominibus dare voluit, praesciens illos non fuisse consensuros vocationi, ideo dicitur illis data vocatio , qua in sensi composito moveri non possent, seu, qua ita aosient, ut de facto non essent illa potestate bene usuri.
260쪽
SEcTIo I. CAPUT. III. 239 Eandem interpretationem patitur alter locus ex lib. deprades. sann. Ibi namque Augustinus non dicit, DLum non omnes, quos docet, ita docere, ut possint venire ad Christum: sed dicit, non omnes ita docere, ut veniant, quod verissimum est, licet primum si salsum absolute & in sensu d, vis loquendo, ut paulo ante monuimus. Dicit ergo, Deum, cum posset omnes ita docere, ut veniant, id est, emcaciter, nolle id sacere; idque unum esse ex occultis mysteriis DEI, cujus & misericordia in quibusdam, & in aliis judicium ostem ditur. Unde cum ait, quos autem non docet, Iudicio non docer, intelligendus est, eos non ita docere ut veniant; nam alio quidem modo etiam eos docet suffcienter , ut v nire possint, & veniant, si velint. Cur autem eos non doceat ita, ut veniant, judicium omnino est , seu mysterium : ex quo tamen non sequitur , inessicaciam talis doctrinae ex Dei voluntate provenire , sed ex ejus tantum permissione. Et smili modo limitandum est, quod inserius subjungit Augustinus , cum Praedicatore insonante aliqui non credunt, eos s ris audire , intus non audire , nec discere , id est , non ita interius audire, ut discant ; nam quod interius etiam aliquomodo audiant , dubitari non potest , secus enim omni gratia interiore etiam mere lassiciente destituti essent. Ad tertium denique eadem cum proportione est responso. Relicti sunt, qui etiam credere potuissenΙ - - - Sed quoniam ut
crederent, non erat eis daἱum , etiam unde credererer, erat nega
rum , id est , non erat eis datum credere secundum praedesinationem divinam ; hic enim ustatus est Augustino loquem di modus. Supponit autem , essicacia auxilia ad exequenda media praedestinationis ab electione divina descendere ὁ &ideo ait , quos Deus non elegit ad salutem , vel ad fidem , etiam non dedisse eis, unde crederent; non quod eis nega
verit , unde possint credere , aut quod aliquid ex parte sua