장음표시 사용
391쪽
fant. Fluit nempe erronea haec doctrina ex falso principio delectationis relative victricis. Haec namque omnia, inquit
ipse Iansenius loco mox cit. plenissise, planissimeque demon trane quae videlicet de delectatione victrice dixerat) niihil esse in S. Augusini doarina certius ac fundatiusHuam esse praecepta
quaedam Oc. quae cum gratia parva , sci radibus inferiore justis relative ad praesentes eorum vires impolsibilia sint. Errori huic praelust Lutherus, atque Calvinus, eorumque gregales omnes , dispari tamen causa & ratione in eum induincti. Docent namque etiam cum gratia maxime essicaci impossibilia esse justis Dei mandata, ob eam scilicet concupiscentiae labem , quae sanctissimis quoque eorum operibus semper adhaerescit adeo, ut illa ipsa opera sint peccata , tametsi justis non imputentur, propter superfusam, qua teguntur, christi justitiam. Qui error damnatus suit a Tridentino Sess. Can. x8. & as. & alio loco a nobis opportunius refelletur, ubi videlicet sermo erit de Iustificatione. Nunc ergo contra Iam senium potissimum , negantem justis urgente praecepto kmper adesse gratiam , quae relativo ad praesentetra eorum concupiscentiam pares ipsis conserat vires ad praeceptum illud observandum, sit sequens
vlla praeesta sunt justis impossibilia; sedsemper
ades gratia vere ac proprie su ciens, qua eorundem observario po=ιbilis fat.
II. Glob. Imo. ex Scripturis r Matth. c. I 3. Christus Dominus loquens de lege sua, inquit : Iugum meum sua vo est, u onus meum leve. Quae verba pertinent saltem ad j storis
392쪽
3 Istos, & aperte sgnificant, illis dari gratiam, quacum possint,
si velint , suave mandatorum divinorum jugum portare. Et S. Joan. Epist. I. c. s. testatur, quod mandata Uus graVia non funt quod dici cum veritate non posset, si vires & auxilia gratiae necessaria non suppeterent ad mandata illa servanda , quae hominibus imposita sunt. Plurima ejusmodi alia occur-
iunt testimonia , quibus Scriptura jam testatur , justos a Deo non derelinqui, nisi Deum ipsi dereliquerint; jam Dei erga justos charitatem ac dilectionem commendat; jam certam ipsis spem facit, singularis Dei protectionis ac providentiae, ut possint tentationes superare, & vitam aeternam consequi. Sic Psal. 36. V. 24. S seq. Cum ceciderit, non collidetW quia Dominussupponit manum suam . . . Non vidi Iti tum deria, flum. Eccl. a. Quis permansit in mandatis ejus , O derelictus es. Et c. 34. Oculi Domini super timentes eum e prore tormientia'. 'mamentum virtutis. Denique Apostolus I. ad Cor. I O. Edelis Deus, quia non parietur vos tentari Iupra id quod
potestis . fedfaciet cum tentatione Proνentum. III. Prob. ado. ex Concilio Trid. quod Sess. VI. Can. II.
sie statuit : Nemo temeraria illa, is a Patribus sub anathemare prohibita voce uti debet) Dei praecepta hominiijus caro ad observandum esse impos illa. Nam Deus impo sebilia non Iu-hel in. Et Can. I 8. anathemate percutit, qui dixerit Dei praecepta homini etiam jugliscaro esse ad observandum impo=bilia.
Frustra hic reponitur a Jansentanis : Concilium damnare duntaxat dictum paulo ante Lutheri & Calvini ermrem , quo asseritur, ideo mandata Dei esse impossibilia homini justo , quia concupiscentia inquinat etiam sanctissima ipsius opera , ita ut sint peccata. Frustra id , inquam , reponitur z quia Concilium duplicem Novatorum illorum errorem duobus distinctis Canonibus anathemate percellit. Can. as. Seis 6. dicit anathema docentibus omnia justorum opera essc peccata : Si
quis in quolibet bono opere justum saltem vendanter Peccare di-
393쪽
xerit . z . anathema IB. Quod solum Lusterum, I Calvinum spectat, qui novum illud & absurdissimum dogma invexerant. Canone Uero I 8. Verbis cit. damnantur, quicunque dixerint, ' deesse justis gratiam , qua mandata Dei possibilia fiant. Et
hoc maxime declarant rationes, quibus Concilium C. II. COMfirmat doctrinam Catholicam. Quia , inquit, Deus Iubendo monet facere quod possis, ii petere quod non possis, O aluvariat possis. Quia mandata ellus gravia non sung. uuia sua
gratia semelIustificatos non deserit. Quae carte non militant, nisi contra errorem, de quo hic agimus et qui cum subinde fuerit a Jansenio renovatus , a Concilio Trid. jam praedamn tus est. IVIam Lutherani & Calvinistae admittunt gratiam essi-Cacem , quam solam agnostunt, non deesse praedestinatis, de nihilominus concupiscentiam & bona eorum opera volunt esse vera peccata, quamvis ipsis non imputentur. Accedit, quod Concilium Trid. cum dicit Can. Id. Nemo temeraria illa υ a Patribus sub anathemare prohibita voce uti debet, errorem damnet, jam a Patrihus Mileuitanis Synodo II. Can. 3. proscriptum his verbis : Placuit, ut quicunque di
κerit gratiam Dei, in qua jusscamur per IESUM Chrisum
Dominum nostrum , ad solam remissionem peccatorum Valere, quae jam commissa fiant, non enam ad adja orium , ut non commistantur, anathema fit. Atqui hoc Canone non prostriabitur Lutheri & Calvini error Patribus Mileuitanis incognitus, nec a, quoquam ante istos haereticos excogitatus ; sed alter error damnatur, quem post Lutherum & Calvinum tuitus est Ianseritus t eo namque Canone mens Synodi Nileuitanae est , repellere calumniam Pelagii, qui Catholicos insareat, quasi vellenu Dei praecepta esse impossibilia , eo quod solis naturae viribus impleri non posse contenderent: supponit igitur ea per gratiam impleri posse. Ergo eundem hunc, &non alium errorem damnat etiam Coacilium Trid, laudata Seis.
394쪽
. Prob. Irio. ex Summorum Pontificum Innocentii M& Alexandri UIl. solemni hus & ab universa Ecclesia receptis Constitutionibus , quibus ea Iansenti propositio : Atiqua Dei Praecepta Dc. damnatur Imo ut temeraria ; quia est contraria communi Catholicorum sensui. ado ut blasphema ; quia derogat Dei justitiae & fidelitati in promissis. 3no ut haeretica ;quia pugnat contra verbum Dei & definitionem Ecclesiae. us porro propositionis sensus in principiis Iansenti non alius esse potest, quam quod justi absente gratia essicaci , non posisnt cum sola gratia parva rulative majorem actualem, qua ur gentur , concupiscentiam superare, ac praeceptum adimplere ob virium inaequalitatem. Ergo sensu contrario judicat Ecclesia, justos illos ex gratia, non inferiores, scd pares vires habere, quibus possint vel mediate vel immediatoiuam actu lem vincere concupiscentiam, ac praeceptum implere. At, inquiunt: Jansenius Lib. 3. de Grat. Chr. c. I s. dupli.
cem distinguit impotentiam praecepti implendi: Una es, sunt verba Iansenti, eκ defectu alicujus, quod nonpotes quantumlibee magna Voluntate, hoc es, quantumlibet fortiter volendo , sirpleri. Talis est impotentia illius , qui carer Breviario ad H ras , quas ignorat, recitandas - - De tali impotentia verisibmum es, quod Deus non Iuber impossibilia - - Altera i ore eia est, quae ex defectu ipsus voluntaris seu volitionis oritur , quas adesset, quanta adesse debet, praeceptum facillime impleretur - - Hac impotentia non faciendi nullo modo excusat eum,
qui non implet , quod praecipitur posset enim implere , s vellet. Postremam hanc duntaxat, non primam illam impote tiam in aliquibus justis reperiri Iansenius profitetur. Sed quaeso r Numquid ad implendum praeceptum tam necessaria est gratia actualis , quam ad recitandas horas , quae 'ignorantur, necessarium est Breviarium 8 Quis hoc negabit,
nisi Pelagianus 7 Ergo si qui caret Breviario , Ossicium recit xv nua Potest, & ideo excusatur, si illud noa recitato F Δ a a 3 Ino
395쪽
s 4 PAas p RIMA. DIssERT. III. modo qui caret gratia relative lassiciente & necessaria , praeceptum implere poterit ; & si illud non impleat, cur aeque
Nec Valet cum Iansenio dicere: velit, & sortiter velit,& praeceptum impletum est. Id enim non minus ridiculum &illusorium Videtur , quam si de non habente Breviarium dice-τem , reciter Odicium, O fortiter recitet. Quis enim dubitet, justum, si vellet ac sortiter vellet, praeceptum impleturum esse Τ At in circumstantiis gratiae parvae non potest velle, nec sortiter velle , ct quidem absque sua culpa ; quia caret delectatione coelesti superiore & indeliberata , quae in ipsius potestate non est, & sine qua nec velle , nec sortiter velle potest. Non juvat etiam reponere, gratiam parvam in doctrina Iansenti victricem sore , si voluntas minus resisteret. Quia voluntas secundum Iansenium non potest non resistere delectationi gratiae inserioris , quando praevenitur ab opposita delectatione terrestri superiore. Neque enim superare potest majorem concupiscentiam , nisi vel augeatur gratia , vel minuatur concupiscentia ; neutrum autem est in potestate voluntatis, sed solius Dei. Quapropter si voluntas gratiae minus resist ret , eo ipso gratia non amplius foret parva, & insertor , sed major & superior opposta terrestri delectatione. V. Probatur 4to ex S. Augustino, cujus plurima sunt &tuculenta ea de re testimonia. Primum ex iis locis petitur, in quibus generatim docet, nemini impossibilia esse ad observa dum Dei mandata ; sed semper adesse justis praesertim gratiam saltem orationis, qua possint uberius Dei auxilium impetrare. Sic lib. de Nat. & Grai. c. 43. Deus, inquit, imp bitia non
jubet, Id, jubendo admonet, hy facere quod possis, D petere
quod non po=s. Quae verba Concilium Trid. sua fecit. Excap. 69. addit: Eo iis, quo 'missime creditur, Deum jwstum D bonum impo ilia non potvisse praeripere, hinc admone
mur , D in facilibus quid agamus , O in di ilibus quid peto.
396쪽
mum Lib. I. de diverss quaest. ad simplle. q. T. Hoc rein sat in rita monas vita libero arbitrio, non ur impleat homo I tutam, cum volueris, sed ut δε supplici pietate convertat ad eum , cujus dono eam possi implere. Denique in Psal. 56. v. r. loquens de praecepto dilectionis et Neque, inquit, impera rer hac Deus, ut faceremus , si impos iis Iudicaret, ut hoc ab homine feret. Atqui in doctrina Iansenti Deus homini praeciperet , quod homini esset, & impossibile judicaret, ut ab homine fiat. Quomodo enim posset implere praeceptum dii ctionis, aut aliud Dei mandatum' Uiribus naturae 3 at hoc esset cum Pelagio sentire. Viribus gratiae ' at quomodo , si omni gratia vere lassicienti eum destitutum Iansenius supponit Aptissime igitur Auctor Libri de Fide contra Manich. sive S. Augustinus , sive Evodius, seu quisquis alius sit, c. I . non clamer, stultum esse, praecepta dare ei, cui liberum non est, quod praecipitur facere . O iniquum esse eum damnare,
cui non fusir potesas jussa complere ' Et has imustitias O in,
quitates , miseri non intelligunt , se Deo ascribere. Et Vega expost. Concit. Trid. l. o. e. 13. I um, inquit, lumen naturale nobis a Deo inditum - - i a naturae nosrae vis D eo, scientia satis nobis esse potest ad expugnandum hunc errorem. Guae namque fuit gens unquam Iam barbara, quis hominum tam
stolidus u stupidus, ut putaret, se in culpa esse, Propter ea, qua vitare non posset ' De. Respondent Iansentani , quod homo , quamvis nunc stimpotens ad observanda praecepta Dei, non desinat tamen esse culpabilis propterea , quod haec impotentia sit poena peccati originalis, & homini lapso voluntaria , saltem voluntate capitis, nempe Adami. Cum ergo sua culpa impotentem .se reddiderit ad observanda praecepta , juste punitur , si ea non Obsedivet. Ita Jansenius Lib. 3. de Grat. Chr. c. I 4. Sed contra : ut homini imputetur ad culpam , s non saeiat id , quod ei praecipitur , satis non est, quod ejus imp
397쪽
ars pax g PRIM G DIsgE T. III. tentia si poena , & ei voluntaria voluntate capitis; sed rem,
ritur, ut propria voluntate in lalcm impotentiam sese conj cerit , & cum possit a se talem impotentiam excutere , nolite secus posset etiam Deus homini praecipere , ut vivat sine passionibus & concupiscentiae motibus, aliisque vitae humanae miseriis , quibus peccando voluntarie voluntate capitis se obnoxium fecit& si ita non vivat, aeternis ipsum poenis plectere: quo quid ineptius dici potest 8 Ad quod uberius declarandum , liceat similitudine uti ab humanis petita. Si servus a Domino suo iter aliquod aggredi jubeatur, is vero propria voluntate se in foveam conjiciat'; juste quidem punietur a Domino, quod culpabiliter se impotentem reddiderit ad prosequendum sibi demandatum iter ; neque minus puniri mereretur, si media sibi
data aut oblata ad emergendum e fovea, negligeret vel contemneret. Sed si Dominus nolit eum e fovea extrahere, nec ullum medium ad exeundum offerre; certe non nisi tyranice posset illi praecipere, ut iter coeptum prosequatur , & nisi fecerit, poenam eidem intentare. Similiter cum homo peccando in foveam lapsus, impotens aliena voluntate famis sit ad pros quendum aeternae salutis iter per observantiam mandatorum ; esto ipsum Deus possit punire, uti defacto punit, tum ob talem cubpam , tum etiam si gratiam, qua fiat potens observare praecepta ,sbi oblatam respuat, aut contemnat. Sed si Deus nolit gratiam ei, qua fiat potens, conserre, sed ipsum in sua impotentia r linquat , non poterit nisi crudeliter & injuste obligare ipsum,
ut viam mandatorum percurrat, & nisi percurrat, punire Non minus clare mentem suam explicat S. Augustinus Lib. a. de libero arbit. c. I9. ubi respondens homini conquerentide poenis , quas in praesenti corruptionis statu patitur ; sita eundem alloquites et Non tibi deputatur ad culpam , quod in virus ignoras . sed quod neg sis quaerere, quod ignoras illi enim hominum ablatum es utiliter scire , militer quare ei
quod inutiliter ignoratis humiliter constendam ese imbecili,
398쪽
ratem, ut quaerens is confrenti ille subveniat, qui nec errat ,
dum subvenit, ilec laborat. Nulli ergo hominum ahlalum est auxilium , quo petere & impetrare possit, ut ab eo tollatur ignorantia , & imbecillitati subveniatur, ad vitanda peccata per accuratam legis observantiam. Non aliud tam claro huic testimonio respondent Iansenta- . ni , nisi quod Libri illi de libero arbitrio contra Manichaeos conscripti fuerint ante exortam haerelim Pelagianam , quo tempore Augustinus de necessitate ac virtute divinae gratiae nondum exacte informatus fuerat. Sed non negabunt, S. Doctorem gratiae notitia plene imbutum fuisse, cum libros de Retrassatione conscripsit. Videant ergo Lib. I. retractat. c. 9. ubi percensitis iis, quae in tribus libris de libero arbitr. dixerat, tantum abest, ut doctrinam in illis traditam retractet, ut potius eandem confirmans N. 6. dicat : Ecce tam longe antequam Pelagiana haeresis extitisset, sic disputavimus, velut contra illos di utaremus. Sed errant hic Jansentani neque enim inter Augustinum & Pelagianos Controversia erat , an homo lapsus posset servare mandata ; sed unde posset: an ex viribus naturae , an ex viribu gratiae 7 Primum Pelagiani, alterum asserebat Augustinu Hinc C. 43. de Nat. & Grat. contra Pelagium postquam dixisset: Non intur Deus impossibilia jubet Uc. ita subjungit : Iam
nunc videamus, unde possit, unde non possit. I te dicirr voluntate non as, quod natura potest. Eso dico e voluntate quidem non es homo jusus, si natura pors ; sed medicina poterit, quod vitio non pOIest.
VI. Miciunt Iansentani Tmo , ea Christi verba Ioan. 6. v. Q 43. Nemo potes Venire ad me, nisi Pater, qui misit
me , traxerit eum. Et V. 66. Nemo potes ventre ad me , nisi fuerit ei datum a Patre meo. Unde sic argumentantur et Vir
399쪽
PAas PRIΜA. DIs sva T. Inque hoc scripturae versu significari essicacem gratiam per se clarum est. Atqui ita significatur gratia essicax, ut ejus simul
necessitas exprimatur, ad hoc ut quis polst ad Christum ve- .nire. Ergo sine gratia esticaci nihil, quod ad salutem pertineat, fieri potest. Ergo jullis sola sussiciente gratia instructis impossibilia crunt praecepta divina. Re . Istis Scripturae locis non aliud , quam universm
gratiae ad quodcunque opus salutare necessitatem dernonstrari. In primo quippe Versu verbum trahere, ut exponit iplamet S. Augustinus Lib. I. contra duas Epistolas Pelagian. ad Bon, lac. c. I s. significatur gratia, quae praeveniat, non quae sequatur voluntatem, ut opinabantur Pelagiani; quae que tam
dem sit ea grai a , seu efiicax, seu sussiciens, quod Augustinus ibi non determinat, cum id ad scopum suum non pertineret,& solius gratiae voluntatis necessitatem contra haereticos illos demonstrandam suscepisset. Similitor alterius versus verba illa , rus ei datum fuerit, recte intelliguntur generatim de necessitate gratiae praevenientis, sine qua homo nihil boni potest. Etenim rursus ex S. Augustino Lib. I. ad Bonis. c. 3. Iis Advorsariis latentibus, eodem modo intelligi debent ver-da Chri1ti v. 66. Nemo potes venire ad me, nis ei fuerit datum a Patre meo . ac illa v. 44. Nemo potes venire ad me , ni Pater meus traxerit Esum. Atqui postreira haec intelligi ne- cellario & unice non debent de gratia emcaci, sed recte intelligi possunt de grania praeveniente omnino necessaria ad quemlibet pietatis actum, ut ostendit S. Doctor loco supra citat. Ergo &c. VII. Ins. Concilium Trid. cris dicit Sess. VI. Oan. II. Deus
impos illa non Iubet, Ied Iubendo mooel ., υ facere quod posss, is petere quod non pos A, manifeste supponit, justos indis aliquando circumstantiis olla, in quibus non possunt obstr- Nare mandatum. Ergo contingit aliquando, justum sola gratiam inciente instructum , abscnte essicaci, non posse obiervare
400쪽
mandatum. Ergo recto sensu dici poterit , mandatum tune ipsi esse impossibile ad observandum.' Reis. Dis. ant. Concilium supponit, iustos aliquando
non posse proxime & immediate obserVare praeceptum, Conc. non posse mediate , impetrando videlicet uberius Dei auxilium , Neg. ant. Di t. etiam .OU. Ergo contingit aliquando , justum sola gratia remote si ieiente instrucriim, non posse observare mandatum proxime & immediate Conc. non posse simpliciter, nec quidem muciare & remQte Neg. cons. Propterea dicit Concilium: Dus - - - Iubendo moneffacere, quod possis, V perere quo non P sis. Porro, ut quis dicatur vere posili obiervare Praeceptum potentia relativa, satis cst, quod gratiam babιat remote sussicientem, cujus ope vel cro & impetrarc Hssit uberius, & proxime suis.ciens divinum praesidium ad OKu implendum praeceptum. In si stemate autem Iansuest,sigente superiore cupiditate ab orando retrahente, nulla est injusto potestas relativa ad orandum, quia nulla gratia ne remole quidem sussiciens e adeoque praecepti observatio plane impostibilis ipsi est, non tantum immediate ac proxime, sed etiam mediate, & remote. Urg. S. Pul rus, cum Dominum negarit, caruit omni gratia etiam remote iussiciente ad vincendam tentationem , &implendum praeceptum de Domino tunc confitendo. Ergo. Ant. prob. ex SS. Patribus, praesertim Chrysostomo, qui Hom.
a. in Ioan. Casus, inquit, Petri non frigiditate , sed superniau illi derelictu contigit. Hom. 3I. in Epist. ad Heb. Illa
negatio non tam erat Dcordia negligentiae, quam ex eo, quo Deus eum defertur alia Et eκ S. Au ust. Lib. de corr. & grat.
c. 9. Avertit ab illo faeiem Dominus , O falhις es conturbatuς. Et Sem. 124. de tempore , nunc n. in appendi 'e- sista est homo sine gratia Dei, i si quod fuit Petrarς , cum negarer Christi - - - Ileo L. Pe rum paululum DominusIubdeseruet, ut