장음표시 사용
481쪽
His praevie notatis, resolvenda singilatim est quae stio et An gratia sanctificans virtutes infusastam Theologieas, quam morales habeat individuas comites Τ & an simul cum ea etiam Dona Spiritus Sancti in justificatione insundantur. Pro quo sit
dumur hasura virtutum P eologιcainum, madet, Spei , . I ra Chamatis. iΠ. Ertum est 1id, apud omnes Catholims ; quin musti Theolosi, a ut Vega L. T. R a4. in. Conci. Tridenta SuareZ L. 3. de Gratia c. 8. & alii docent, istud esse dogma fidei in Concilio Tridentino definitum Sess. 6. cap. I. bis illis : Unde is ipsi fini arrone , cum remissione peccato πum haec omniali malim sit accipit homo per IESUM Chrissum, cia ris eritur , Udem, Spem, O Chariti m. Et iundditur veritas haec in Scriptura. Nam ad Rom. s. v. s. inquit
Apostolus,r charitas dis sa es in cordibus nosri 9 per vir, rum Sanaum, quit datas es nobis. , Sed Charitas individuas habet comites Fidem, & Spem . . Fidem quidem, quia Charitas seu amor Dei non potest esse sine praelucente cogniti ne; per sdem enim ambulamus, O non Per speciem a. ad Cor. 5. i Spem quoque, quia sine spe divini auxilii Charitas non tendit in amplexus Sponsi summe dilecti. Uno idem Apostolus
T. ad Cor. c. I 3. concludit in haste verba: Nunc autem manem
Fides, Spes, Charitas : tria hac. In quibus autem manent 7 non in infidelibus , ut patet, neque in peccatoribus, . qui charitatem non habent; ergo in justis. λ . Quo etiam pertinet illud ad Rom. I. fvsus ... eκ μανiVir, non mortua, repugnat enim animam vivere per quid mortuum ἱ sed ex fide viva, quae nimirum per dilectionem H m m 3 ope-
482쪽
PARs SECUNDA. DISSE T. I. operatur. Fidei autem, & dilectioni in nobis Viatoribus 1pes adjungitur, per quam expectamus haereditatem Filiis Dei promissam , teste eodem Apostolo ad Rom. 3. Alas ipse prim, tias spiritus habenIes . . . intra nOS gemimus adoptionem fliorum Dei e esantes . . . De enim Ialvi facti Jumus. Ergo ubi charitas est, ibi quoque fides , & spes reperitur ; vitaque nova, quam peccatores in justificatione percipiunt, in actibus harum virtutum maxime consistit.
tus , Mia cum patia Ianascante infunduntur.
' m. Uamvis Concilium Tridentinum 8s nihil expresse sta tuerit circa,virtutevi momellue communior tamen & multo probabilior est assertio nostra quam etiam docet S. Thomas I. a. qu. 63. art. 3. & amplexi sunt Richardus, S. Bonaventura, Vega Lib. I. in Concit. Trid. c. a 4. Calechismus Romanus, qui inter effectus Baptistni numerat Robis γ.mum omnium virtutum comitarum, qua in anima Imri cum gratia divinitus infunduntur. 1 I . , si
Favent SS. Patres, qui simpliciter asserunt , hominem, dum in gratia Dei est , omnibus praeditum esse virtutibus, quas, cum ab eadem gratia excidit, infeliciter amittit. Sie S. Hieronymus Praelat. in Threnos Jerem. de anima in peccatum lapsa loquens , Non auri, inquit, O argenti metalio , sed virtutibus rassiabar ς ablata fuar haec omnia, nudata es domus Dei cunctis ornamearis Dis. Et S. Augustinus Tract. s. in Epist. I. S. Joannis, enumeratis Variis virtutibus , quae in anfima justi reperiuntur, dicit, illas esse ad instar exercitus, Christumque Dominum in interiori homine per gratiam habitantem , virtutibus illis quasi ministris suis uti.
483쪽
s EeTIS I. CAPQT nΙ. I - 463Id ipsum suadet ratio, quam supra innuimus. Quemadmodum nempe naturae hominis respondent potentiae rati nates, intellectus scilicet & voluntas , quae sunt principia
proxima operationum naturae humanae Consentanearum , ad
quas ip1a inclinat: ita gratiae sanctificanti veluti novae naturae , & radici atque principio remoto honorum omnium, debent respondere habitus virtutum, tanquam potentiae supernaturales, & principia proxima operationum supernaturalium, quae ipsi compet t. IV. Oppon. Experientia constat , peccatores recenter justificatos eandem pati dissicultatem , quam ante justificati nem , in exercendis actibus virtutum, sive Theologicarum, sive moralium. Ergo virtutes istae in justificatione ipsis non infunduntur et qui namque habet habitum alicujus virtutis, prompte & delectabiliter operatur, quae sunt virtutis illius. RVP. Di t. ant. Peccatores recens justificati patiuntur eandem dissicultatem &c. propter malos habitus contrarios
ante conversionem contractos , quos virtutes infusae non to,
lunt , quamvis voluntati tribuant novam potestatem ad actus sibi proprios exercendos, Conc. eandem patiuntur dissiculi tem ex ipsamet voluntate male affecta erga Deum, & objecta virtutum, Neg. am. Eo ipso namque, quod serio conversi sint, aversantur peccatum , & justitiam diligunt ; in quo consistit illa voluntatis rectitudo & auctio erga Deum,
obiectaque virtutum , etiamsi repugnet caro & vitia contraria ; unde in exercitio viriurum dissicultas, quae tamen superari potest auxilio, tum ipsarum virtutum infusarum, tum etiam gratiarum actualium, quae illis semper praesto sunt. Caeterum universaliter verum non est, eandem quam antea dissicultatem perseverare. Multi namque ex peccatoribus, etsi post conversionem tentationibus adhuc gravibus Pulsentur; mente tamen condelectantur legi divinae, & sua'
ve iis accidit iugumsmandatorum. Dei. shulae ejusmodi
484쪽
464 ' PAR s SECUNDA. DIssERT. Lconversionis exemptur inabemus in Augustino , qui Lib. 9 Con1els. c. I. de se ipso sic scribit : Quam sua ste mihi subito fanum es carere Iuavitaribus nugarum Uiquas amiIIere merus fuerat, Iam dimittere gaudium erat I Miciebas erum eas a me , vera ru U Iumma juavitas, Uictebas, G intrabas pro eis, omni Moluptate dulcior. Dicat ergo justificatus a peccatis : Gaudens gaudebo in Domino, V exultabit anima mea in Deo meo ς quia indutit me votimentis salutis, O indumento Iustita circumdedit me , quasi sponsum decoratum corona , O quas Dossam ornaram monilibusIuis. Caveat, ne Dei gratiam , quae tanta Dei dona post se trahit, unquam per peccatum abjiciat: sed, ut monet Apostolus ad Rom. 6. sicut prius exhibuerat membra sua servire iniquitati , ita nunc exhibeat illa servire justitiae in
A SSERTIO TERTIA. 3Praeter supradictas virtutes theologicas, , morales,
dona etiam Spiritus Sancti imul cum gratia injus cati
V. T Ros. ex Concit. Trid. Sess. 6. c. q. ubi dicit, Iusti m. R itionem non esse solam peccatorum remissionem, sed sans catlanem, υ renovatioMem interioris hominis per voluntariam susceptionem gratiae, donorum. Et ratio est: quia in justificatione homo instritur Christo tanquam membrum capiti, ut spiritu ejus vivat & regatur : nam δε quis piritum Chrisi non habet, hic non est ejus, ad Rom. 8 v. 9. Ergo justus debet disponi ad excipiendas quascunque motiones Spiritus Sancti: di--onitur autem ad ordinarias per habitus virtutum, ad extraordinarias vero per dona, ut patet ex dictis. Ergo in justificatione praeter habitus uirtutum , infunduntur etiam habitus donorum. Haec
485쪽
Haec est Doctrina S. Thomae q. 68. art. a. ita loquentis: In ordine ad fnem ultimum supernaturalem, ad quem rasio m vel secundum quod aliqualiter imperfecte informata per vi tures theologicas, non sufficit i a motio rationis , nisi desuper
uolt inminus G motioSpiritas Sancti secundum illud ad Rom. 8.Qui Spiritu Dei aguntur, hi Filii Dei sunt. Et ideo ad illum
em coniaequendum necessarium est homini habere donum Spiritus Sancti. In quo elucet admirabilis prorsus Dei erga homines benianitas & misericordia, qui naturae nostrae adeo fragiti, & imbecilli tot & tanta gratiae suae adminicula & auxilia providit, ut nos elevet, & deducat ad finem illum sublimem,& supernaturalem, propter quem conditi & redempti sumus. Hujus rei gratia Gentium Apostolus scribit ad Ephesos c. I. se
non cessare in orationibus suis memoriam eorum sacere, ut Deus,
inquit , Domini nosti IESU Christi Pater gloriae det vobis
Spiritum sapientiae εἴ reνelatioris in agnitione ellus: illuminatos oculos corius Messei, iustiatis, quae fit spes vocatioris ejus, quae divitiat gloria haereditatis euus in Sanctis, qua sit δε-
per eminens magnitudo virtutis euus in nos, qui eredimus secundum operationem potentiae. virtutis ejus , quam speratus est in
Chri to , suscitans illum a mortalis, G consituens ad deatram suam in Coelestibus. Nagnifica sunt haec Apostoli verba , ut
intelligamus, & alios doceamus, quam pretiosae & maxima d na conjuncta sint cum remissione peccatorum 3 quam divina jumenta habeant iustificati a peccato, ut relapsum caveant,st in bonis operibus abundenti. Propterea optat Apostolus Discipulis suis Spiritum. sapientiae, qua mysterium gratiae sanctificantis magis semper ac magis ipsis patefiat; illuminatos quoque oculos cordis, ut persectius in dies cognoscant, quae& quanta sint bona, ad quae vocati sunt ; & quae superemi, nens magnitudo virtutis ejus, qua usus est Deus, ut di statu peccati ad justitiam traducerentur : tanta videlicet: utitur in nobis sc spiritualiter suscitandis, & immutandis, quanta usu R. P. Zanchi Theol. TI. de Gratia. Nnn ta . est
486쪽
. est in Christo corporaliter a morte resuscitando, & ad dextram suam evehendo. Non ergo Apostolus credentibus promitte bat nudam peccatorum veniam & condonationem, sed veram spiritus immutationem , qua in novam vitam tranStati, expoliato veteri homine, Viderentur tanquam ex mortuis viventes ἴquod per inhaerentem justitiam, & tam virtutum, quam donorum habitus eidem annexos unice obtinetur.
VI. Oppoa. Multos esse idiotas, & simplices, qui quamvis sint justi, illis tamen virtutibus ac donis carere videntur, ut dono sapientiae, scientiae M. Rust. Dona illa atque virtutes infundi quoad habitus, quorum actus varii sunt pro Varietate conditionum, &statuum, in quibus Spiritus Sanctus per ea dona unumquemque justum ad sequendum instinctum suum di onit in iis, quae statui suo competunt, ut salutem aeternam consequatur. Unde nullus est adeo idiota & simplex, qui, si gratia sanctificante praeditus sit, non habeat lumen sapientiae & scientiae insulam, quatenus sibi necessarium est ad mores dirigendos , curam & sollieit dinem rerum divinarum habendam, ne in negotio salutis ne gligentia subrepat; docilitatem, qua sibi ipsi csilidens, consilium a sapientioribus inquirit & suscipit, quo ad finem supe naturalem consequendum In omnibus suis actibus dirigatur. Ιmo experientia frequenter nos docet, idiotas & simplices. Justos, quamvis nullo ingenii acumine , nulla scientia, aut humana sapientia praediti sint, in iis tamen, quae ad salutem spectant, interiori lumine dirigi, quo carent illi, quos sapientes& prudentes hujus Saeculi vocat Apostolus, qui in temporaliabus negotiis maxime perspicaces , in rebus ad aeternam sal tem spectantibus cmei sunt, & quali judicio ac ratione destituti. Unde dicit Apostolus I. ad Cor. I. Videte, fratres, ν cationem vestram , quia non multi Iapientes fecundum carnem. Et S. Augustinus L. 8. Consess. c. 8. yurgunt in loni, is caelum rapiunt, ta nos cum do trinis nostris sine corde volutamur in carne UIanguine. S L-
487쪽
DISPOSITIONIBUS AD IUSTIFICATIG
CAPUT LAn ad justi cationem requiratur motus Mei λ Et
quanam debeas esse hac fdes I. Ion Catholicis modo, sed & Haereticis certum, persua- i sumque est , adultum non justificari sine praevia sua dispositione, quaecunque demum illa siti Nam Scriptura i numeris prope in locis hortatur peccatores ad agendam poenitentiam , ut per illam ad peccatorum remissionem aceti piemdam se disponant ; neque spem veniae nisi dispositis praebet, Sic Ezech. I 8. Si . . impius egerit poenitentiam ά . Nita vi Net. Act. a. Apostolus Petrus Iudaeis praedicatione sua commotis ait : Poenitentiam agite , G baptiretur unusquiSque ν frum. Λὶ 8. Philippus Lunucho Baptismum emagitanti respondet: Si credis ex toto eorde, licet, nimirum te baptizari. Hinc S. Augustinus Serm. I 6. de verb. Domini c- Ii. Quis cit te fine te, non Ius cat te ne te. Et congruum saue videtur, ut, qui per peccatum mortale libere se avertit a Deo; in gratiam cum eo non redeat, nisi prius sese per actus salutares libere ad eum convertexit. Hinc vero patet, de solis asultis quaestionem hic moveri. Parvuli namque Husmodi dispositionum prorsus incapaces sunt, cum usum rationi S, adeoque libertalis non habeant: & tamen eos in Baptismo justificaxi definit Tridentinum Sess. 6. c. 4. ubi dicit, parUuIOS ex traditione Aposolica in remissionem peccatorum veraciter baptisari, ut in eis regeneratione mundetur, quod generatione contraxerunt, di a n a adeo-
488쪽
adeoque, ut ait idem Trid. c. . ex invinis fant Ii4ti, V ex inimicis amici , ut fia haeredes secundum spem vitae aeterna. Enimvero si inobedientia primi hominis potuit illis nocere, multo magis obedientia secundi hominis, qui iactus est nobis justitia a Deo , illis proderit. Convenit praeterea inter Catholicos & Pseudo-Resormatos, motum fidei requiri in adulto ad justificationem. Id
enim aperte testatur Scriptura pluribus lociS. JOan. I. v. Ia,
Dedit eis potesatem , flios Dei feri, his , qui credast in noumine UuS. ad Rom. 4. v. 3. Credidit Abraham Deo, V reputarum es illi ad Iustriam. ad Hebr. o. v. 6. Sine sde impossibiles placere Deo Ic. Hinc Concilium Trid. Sess. 6. c. 6. ait: Disponuntur autem ad ipsam finitiam, dum excitati diuina gratia b adiuti, sdem ex auditu eoncipientes, libere morentum in Deum, credentes vera esse, quae divinitus reνelata V promissa fans Uc. Et ratio est manifesta ; quam etiam assignat D. Thomas hac q. II 3. a. 4. quia ad justificationem adulti requiritur motus aliquis liberi arbitrii a gratia excitati & adjuti, quo
mens hominis avertatur a peccato, & convertatur ad Deum: primus autem accessus ad Deum fit per fidem, juxta illud ad Hebr. I I. Accedentem ad Deum oportet credere, quia G c. Κροgo ad justificationem adulti requiritur actus fidei. Sed gravis existit Controversa, qualisnam debeat esse haec fides 8 & an haec sola ad justificationem suaeciat' In quo Hele-rodoxi non modo a Catholicis , verum etiam inter se disconve
Priorem sane Controversae partem quod attinet, quam solam hic in examen vocamus , quaenam videlicet debeat esse fides ad justificationem requisita; Lutherus vult, fidem illam non esse aliud, quam firmam fiduciam , qua peccator consedit, ob merita Christi sibi peccata non imputari : unde eam ponit. in voluntate, & per illam solam docet hominem ita justificari, ut opera bona & omnem aliam dispositionem penitus
489쪽
SECTIO U. CAPUT I 469 Calvinus vero fidem justificantem vult esse fidem, qua
quis certo credit, non quodcunque a Deo revelatum ; sed fidem promissionum divinarum de peccatis propter merita Christi certo remittendis: & hanc quoque non solum generabem, qua creditur promissam esse peccatorum remissionem omnibus,
qui credunt in Christum ; sed particularem , qua unusquisque sibi divinam promissionem applicans, credit, seu verius confidit, sibi omnia sua peccata dimissa esse per Christum. Hinc L. 3. Instit. cap. a. r. fidem justificantem definit, D, vinae erga nos benevolentia frmam , certamque cognitionem , quae gratuita in Chriso promissionis veritate fundata per Spiritum Sanctum , O revelatur mentibus nostis, s cordiibus Ob- fgnatur. Quibus verbis etiamsi velit, fidem esse firmam, certamque cognitionem; quia tamen dicit objectum hujus cognitionis esse divinam benevolentiam, videtur, per fidem iustificantem non aliud intelligere, quam fiduciam in divinia promissionibus, quae non est actus intellectus, sed volunt iis ; & sc aliis vocabulis re ipsaLuctero consentire. Ut i men Catholica veritas nobis clarius ericescat, utriusque Hae- resarchae opinionem de fide justificante singilatim refutare j verit. Sit igitur
AssERTIO PRIMA. Fides adjus cationem disponens non es ducis.
II. DRob. Fiducia non est vera fides ; quia pertinet ad spem, quae est in voluntate, non in intellessia, & nascitur ex
fide , ut docet S. Thomas a. a. q. Ia9. art. 6. Et ideo nomen
Iducia hoc principaliter Anifcare videtur, quod alliquis Demconcipias ex hoc, quod credit verbis alicujus auxilium promiseremis. Atqui ex Scriptura ad justificationem requiritur verasides, pertinens ad intellectum ; qualem nobis describit Ap . N n n et stolus .
490쪽
4ro PARs SECUNDA. DIssERT. I. solus ad Hebraeos: Cum enim cap. Io. dixi ei: Iasus autem meus ex fri vivit exorditur cap. o. exponendo , quid sit ista fides : o autem fris Derandarum sus antra rerum , argumentum non apparentium. Dicitur sub antia , id est, sumdamentum sperandarum rerum fiducia autem non est sundamentum spei, sed spes ipsa sundata in fide, ut mox diximus ex S. Thoma. Dicitur praeterea esse argumentum non apparentium , id est, assensus, quem praebet intellectus rebus o
scuris. Unde subdit Apostolus v. 3. Hide intelligimus, aptata esse secula verbo Dei. Tandem V. 6. dicit : sne sde imposib bile es placere Deo ; quaenam vero sit fides ista, explicat rcredere enim oportet accedentem ad Deum, quia es, O inquiremribus se reminerator fr. Quibus eum significare veram fidem, quae nempe est actus intellectus, nemo non videt. Et certe fides justificans est illa eadem, quam Christus& Apostoli praedicarunt, quaeve exigebatur ab iis ad Baptismum suscipiendum, & aeternam salutem consequendam. Sed haec erat fides intellectus : Christus enim intendebat persuadere hominibus, ut assensum praeberent his, quae ipse loque-hatur; ad hoc eis exponebat Scripturas, L miracula patrabat: persuadere autem intellectum respicit, non voluntatem ; asesensum exigit, non fiduciam. Hinc Dan. 8. v. 46. dicebat Pharisaeis: Si veritatem dico vobis , quare non creditis mihi ρ Et Joan. Io. v. 25. era , quae ego facio in nomine Patris mei, haec tesimonium perhilbent de me. Rursus Apostolis Marci. I 6 v. Is . Euntes, inquit, in mundum universum praedicate Evangelium omni creatura ; qui crediderit, G1' baptiratusfueris,sab
Flerito proinde Tridenti mini Sess. 6. Can. Ta. anathemain
re percutit eos, qui dixerint, Mem justificantem niihil aliud effe , quam si dueiam divinae misericordia peccata remitrenIis prinpter Chrsum . vel eam Muciam solam esse, qua Iiniscamur. Fiduciam a dispositiocibus ad justi Mationem requisitis non re