Canonici juris institutionum libri tres. Opera & studio Francisci de Roye, antecessoris Andegavensis

221쪽

2og Juris Canonicisgnum sit de indicium Clericalis Ordia

nis , ut apud Petrum Cellensem lib. 7.18. ct in d. cap. 3o. Cumque per eam conferri dicitur Clericalis o do , id est Clericalis status, quo tons rati a laicis discernuntur. Nam sunt Clerici , ait Balsamon ad Can. I.

Epist. ad Amphil. Sed proprie nullum

habent ordinem. Quod etiam agnos.cunt Trident. Patres Sess. I . de Resem. cap. r. ct Sess. 2 3. de Res . cap. q. Post Tonsuram conferuntur Minores

ordines squinam illi sint diximus lib. r.

tit. Is .) & verius est eos non esse Sacramenta: nec habere rationem Sacramenti. Nam nec a Christo Domino ; nec ab

Apostolis instituti sunt; sed ab Ecclesia

ad utilitatem ministerii, crescente Fidelium multitudine, ait Amalarius lib. 2. de Osf. Eccles cap. 6. Et procedent tempore, ait Gratianus ad dist. ar. sunt tantum ad celebritatem & decorem Sacrificii, non etiam ad illud peragendum. Unde non conferuntur per manus impositionem sed per simplicem ben dictionem. Quodammodo tamen Videntur divini Iuris , cum olim etiam implicith conferrentur cum Presbyteratu & Diaconatu. Presbyteris enim &Diaconis eorum ministerio commiti

222쪽

bantur . cum tot Ministris opus non haberet Ecclesia propter paucitatem Fiadelium

Propriε igitur secundum Antiquos Canones, soli Presbyteratus & Diaconatus erant inter sacros Ordines , ait nominatim Urbanus Ι. in Can. ult. dist. 6o. quem exscribit Innocentius III. in cap. 9. ext. de at. st quai. Sed quaeriatur an uterque distinctum Sacrame tum faciat λ Breviter dicendum est cum S. Thoma , cjus Sacramenti quod diciatur ordo , totam plenitudinem esse in uno Sacerdotios alios Ordines habere tantum participationem ordinis , esse tantum Ordines analogice, seu per reolationem ad Sacerdotium , omnes ΟΘdines unum esse , unum facere Sacra

mentum , quatenus omnes reseruntur

ad Eucharistiam , ad Sacerdotium..' Iam olim diximus Sacramentum Ο dinis imprimere caracterem seu indele bile signum quod animae imprimitur virtute Sacramenti. Et hinc sequitur Sacerdoti nunquam adimi posse sacrificandi potestatem , sed solam ejus exe-eutionem. Hinc etiam sequitur iterari

non posse ordines, seu aliquem iterum ordinari non posse in eodem ordine ait S. Gregorius lib. tiret. Ep. 31. illud

223쪽

aro seris Cansrie; quidem addi 8c suppleri potest, quod

in ordine omissum fuerit a nam hoc non est iterare ordinem cap. I. ext. de Sacram. non iter. Sed & anxie disput tum est olim, utrum ab haereticis ordinati , iterum Ordinandi sint , cum ad Ecclesiam accedunt; & verius est iterum eos esse ordinandos; qui contra formam

Ecclesiae ab iis ordinati sunt ; quia quod est contra leges, ipso jure nullum est ; non etiam eos qui secundum E clesiae formam I sed eos opus habere sola reconciliatione , ut Ordinis sui exec tionem accipiant. Quaestio illa saepius ac saepius agitata est in Ecclesia , propter Ordinationes Formosi . Photii, Ebbonis, & aliorum : de quibus con sese Morinum in libro de sacris Ordina

De Extrema-Unctione. Es τ sacramentum quod per oleum

ab Episcopo confectum in nomine Domini, & Orationem Sacerdotis i firmo & de vita periclitanti Fideli confertur , ad mentis & corporis salutem. Dicitur Sacramentum in Epist. I. Im

224쪽

Institutionum Liber II.

nocentἰi I. ad Decentium cap. 8. Magnum Sacramentum a Gaufrido vindocin. Et quidem ab ipsemet Christo Domino institutum , cum enim Apostolis suis potestatem curationum dedit,& illi , eo adhuc praesente , infirmos unxerunt & sanaverunt, Marci cap. s. illud omnino fecisse intelliguntur ex ejus Mandato quia nullum ejus Unctionis vestigium habebant in veterietestamento ) quod apertius consignavit S. Iacobus iis verbis : Si quis infirmaturis vobis , inducat Pres' teros Ecclesia , est orent super eum, ungentes eum oleo in

nomine Domini, ct Oratio fidei salvabis infirmum ; ct si in peccatis fuerit, remi

tentur ei. Ex iis probantur singula quaeque capita definitionis allatae. Eius Sacramenti materiam praescribit Apostolus, puta oleum in nomine Domini benedictum ; dc quidem a solo Episcopo , ut docet Regino lib. I. de disciplin. Eccles cap. II 8. quod ideo ducitur oleum infirmorum in cap. un. ext. de Sacram. Uncti. Et formam puta orationem Sacerdotis , quae qualis sit pendet ex vario Ecclesiarum usu , ut fusius probat Menardus ad Sacramemtarium Gregorii Magni: Et Ministrum rura Sacerdotem, ex ipsis verbis S. I

225쪽

bi , atque etiam Episcopum, ut in terpretatur Innocentius I. Graeci plures, adhibebant Presbyteros ex iis verbis Apostoli. Inducat Presbteros et sed Latini unum sufficere semper existimarunt , etiamsi non urgeat necessitas. Quidam etiam volunt Diaconum ungere posse infirmos saltem necessitate togente , & deficiente Presbytero. Sed cum Iacobus praecise jubeat induci Presbyterum, vix illud concedendum

Diaconis.

De interpretatione verborum S. I cobi consultus Innocentius I. laudato loco respondit , non sollim Sacerdotibus , sed omnibus uti Christianis lucere in sua aut in suorum necessitate ungendum. Ex iis Beda velle videtur omnibus Christianis licere uti eodem oleo. Quasi etiam laici seipsos & alios ungere possint, quod sere omnes Interis pretes rejiciunt. OmIssis eorum expositionibus conjicerem eam esse mentem Innocentii, vel ut omnes omnino Christiani aegrotantes Unctionem illam p tere possint a Presbyteris quos inducere aut accersere praecipiuntur 9 non tantum in sua s, sed etiam in suorum ne Cessitate , seu non tantum pro seipsis;

sed etiam pro suis: quod ultimum I

226쪽

cobo addidit Innocentius. Et ejus exemplum extat in vita S. Hugonis Cluniac. apud Surium. Quodque tandem statuerunt multae posteriores SD nodi. Vel potius, cum Iacobus plaec pit ungendum esse infirmum , subjicit Innocentius, quod de Fidelibus aegrotantibus accipi. debet , qui perungi possimi, non solum Sacerdotibus ε, sed omnibus uti Christianis ; uti, idest pariter : nam ea particula est similitudinis,

ait Vossius. Et ibi delenda est vox illa; licet: postea legendum, ad ungendum et qui sancto oleo perungi possimi, quod ab Episcopo confectum, est ad ungendum nempe infirmum. Sicque invita Minerva , non passive accipiendus est locus ille, ut quidam volunt. Eam i ' terpretationem & lectionem suggessit

mihi Alcvinus da divinis incis cap.

Ita & cum Iacobus dixit ungendum esse infirmum in quibus Corporis partibus ungendus sit , varius fuit Ecclesiarum usus. In aliis ungebatur solum caput, in aliis solum pectus, in aliis pars, in qua morbus magis urgeret. Invaluit eum esse ungendum in quibus locis quinque sensiis corporei suas habent

sedes. Videndus ibidem Hugo M

227쪽

olim post Confessionem & peractam

Poenitentiam , Extrema-Unctio dab tur: Nam Innocentius ibidem ait eam non dari Poenitentibus ut optimE I gunt Rom. correctores in Can. illud.

dist. 9 s. post Dionysium Exiguum &Ιvonem,& non nasi post eam unctionem dabatur sacrum viaticum. Burchardus, Ivo , Gratianus , in suis decretis eam disciplinam probant ex Poenitentiali Theodori Cantuar. & Regino Abbas laudato loco ex quodam Turon. Concilio , & ex Beda. Rationem hanc uffert Innocentius I. quia Extrema Unctio est genus Sacramenti, idest certa species ; Asubjicit, nam quibus f puta poenitensibus quandiu sunt in ea poenitentia

teliqua Sacramenta negantur , quomodo unum genus putatur posse concedi. Hodie si non ita urgeat morbus, ea non datur nisi post peractam Poenitentiam & acceptum Viaticum. Sed urgente necessitate datur, etiam si plenε Confessus non fuerit infirmus , necdum Viaticum acceperit. Ea dicitur Extrem Unctio, vel quod detur in extrcmis agenti , ad aliarum unctionum differentiam : vel quod ab Ecclesia petatur quasi extremum munus,' ait Prudentius Tricassinus in Sermone

228쪽

de S. Maura apud Camusatium, quae vixit aetate Caroli Magui. Et olim dicebatur tantum Unctio infirmorum : Nec satis constat quo tempore appellari ce- petit Extrema Unctio. In eodem Sermone sic appellatur qui suspectus est Mabillonio ) sicut & in Graecorum Eucliologis, 3c in quibusdam vitis Latinorum Patrum circa duodecimum , Scdecimum-tertium taculum, quib4s ita tapius ac saepius dicitur. Cum autem Apostolus dixerit , si quis infirmatur in vobis , quaeri potest cur non initio morbi, sed ad extremitatem vitae ungatur. Hoc forte invaluit, quod cum vulgo persuasum esset post Extremam-Unctionem ad se invicem redire non posse conjuges , quamvis convaluissent, ut docet Richardus S risberiens Episcopus in 'is Constitutisnibus ad an . ixi . & Synodus Uui-gorniensis eodem fere tempore habita,

ad extremitatem vitae reiecta est, quamvis ejus tempocis Patres eam opinionem condemnarent Observanda sunt ea verba veterum Rotomag Ecclesiae praecep orum circa an . I 236. Doceantiaepe Sacerdotes populum . hoc Sacramentum Extremam-Urictionem ) licue posse iterari, dc sepe recipi quali-

229쪽

het magna infirmitate , unde mortis est metus: & post susceptum licite x verti ad opus conjugale. Denique Ivo Carnot. in s. 213. MGaufridus Vindocin. lib. 2. D. I'. contendunt Extremam - Unctionem iterati non posse , quia inquiunt, ea est Sacramentum Poenitentiae publicae:

quod fortε iis nihil aliud est quam

comelementum & ultima caeremonia Poenitentiae publicae. Nec quidquam illud apud eos facit , quominus ea ui ctio sit Sacramentum r sacri autem Canones eam poenitentiam iterati prohibent. Sed explosa illa sententia, omnibus placuit eam unctionem iterari posse, non tantum in variis morbis ,

sed etiam in eodem , si post aliquod

tempus recruduerit : quia datur ad remissionem peccatorum , qua semper opus habent Fideles, ait Petrus Ueneis rabdis lib. s. Ipst. D. 7. ubi fusius docet cur aliae sacrae Unctiones iterari non possint, & extrema possit.

230쪽

Institutionum Liber II.

De Matrimonio.

AIurisconsultis definitur viri & m

lieris conjunctio, individuam vitae confitetudinem continens. Eamque definitionem describit Gratianus ad causam 2 7. qua l. a. in princ. Sicut &Pontifex in cap. Ita Ext. de praesumpt. conjunctio , videlicet animorum lc voluntatum , non etiam corporum, quia, inquit regula juris , nuptias consensus facit, non concubitus. Ejus rei effectus ille est , ut cum semel conjuges consenserunt , adeo perfectum dicatur Matrimonium , ut non amplius ad alia vota transire possint : individuam, id est stabilem , perpetuam , eo voto co tractam, ut nunquam dissolvatur , ac potissimum in jure Canonico. In hoc autem titulo nec cum Iuri L consultis , de matrimonio agitur quasi

mero contractu, nec quatenus a Deo

institutum est ante Adami teccatum, in ossicium naturae ; nec prout in lege Mosis in remedium peccati, sed quatenus institutum est in Nova lege Chris