장음표시 사용
271쪽
tabilis, lib. I. Ep. 28 Eadem ona DA dicenda sunt de Collegiis Canonico
Principes etiam, aliive Nobiles multam Decimas habere ceperunt per earum in nodationem. Eaqae nihil aliud est quam alienatio ea lege facta, ut Vassalius fidelitatem Domino exhibeat ratione illius rei, quam ab eo accepit in seudum
Unde statim dabitari potest an Decimmab Ecclefia in seudum dari possint: nam
verius est eas Decimas quas hodie vocamus inseodaras , in de origine sua esse: omnino Ecclesiasticas ; tum quia ubi Decimae in feodatae percipiuntur a laicis, ibi Ecclesia nullas percipit, cum tamen ex omni terra ei debeantur ue ergo laici eas possident & percipiund nomine irsius Ecclesiae , a qua eas acceperunt iniseudum : tum etiam quia ex Veteri quadam Constitutione S. Ludovici , cum Decimae inseodatae a laicis eorum possessoribus venduntur Ecclesiae, adeo alprimaevam originem & verum ac pri rem Dominum redeunt, ut nec redhibitioni gentilitiae locus sit, nec requiram tur aut Regis aut Superioris alterius Domini consensus, qui tamen deside ratur , cum Vassallus rem aliquam se
datim vendit Ecclesiae , quod sc
272쪽
ea res cadat in manum mortuam.
Cum ergo Decimae sint res Ecclesiastiacae, vix in seudum dari posse viderentur , cum ea sit alienatio. Et tamen jamdiu illud ea ratione invaluit, qudd de sacri Canones & Leges Imperiales e rum rerum alienationem permittant pro redimendis captivis. Unde cum Ecclesia se a tyrannis Sc Ethnicis tueri non
possiet , suas illas Decimas principibus dedit per speciem seudi seu beneficii,
ut ab iis defenderetur, de ab imminente captivitate liberaretur. Math us Paris. in Henrico III. Innocentius III. lib. I. Reg. Ep. ari Crantetius in Metropoli lib. I . cap. 2. Quidam volunt illud tum-
primum prodiisse sub Carolo Martello ised antiquiores sunt illae Decimae infe datae , & forte verius est eas cepisse circ1 sextum taculum quo jura seudorum prodieruntia Decimae illae plurimum disserunt a dominicis aut in dominiis catis, quae passiin occurrunt in Ecclesii
Gallicanae Conciliis : hae si quidem prophanae sunt , agrorum census aut tributa, veluti Campartium, agrarium,
cottagium , & alia id genus.. Olim quidem Ecclesiasticae Decimae in seudum dari non poterant nisi ex au-kKoritate Summi Pqntificis , ut nempe
273쪽
contra generalem Ecclesiae disciplinam laici eas possiderent, quae solis Clericis deputatae sint. Sed invaluit eas etiam
ab Episcopis dar, posse in seudum, quia
res Ecclesiastic absque eorum consensu alienari non possunt. Cumque ab iis omnes fere Decimae insto darentur, veI per timorem, vel per favorem , vel pes avaritiam, ut docet Carolus Calvus in Capitulis ex Synodo Pontigonensi cap. a o. sub excommunicationis poena caurum est, ne laicis Decimae darentur in studuim Can. Decimas. Can. pervenit a. q. 3. Sc Alexander III. videns in Gallia frequentiorem esse decimarum in- Rodationem, in Turon Concilio eamdem poenam statuid in eos qui darent, & in eos qui eas acciperent in seudum Quod adhuc in suo Lateris. Concilio confirmavit cap. 39. ext. h. t. sed omnino verius est illud pertinere tantum ad eas Decimas , quae postmodum in feodatae fuerint , non etiam ad eas quae ante illud Concilium. Nec ehim laicis eas adimere potuit, cum iis acquisitaeqssent solemni contractu & publica con
Ventione, ait Molinarus. Et hinc Innocentius III. eas patitur & tolerat , in cap. 2 .ext. hoc tit. dc Alexander I v. is
V. I. eod. in sexto . Unde qui hodiς
274쪽
rnsi Itutionum Liber II. 161 Decimas illas possident , vel titulum . infe odationis habere debent ante illud Concili um , vel asserere, se sitosque m jores possedisse illas Decimas ab eo tem-Pore quod excedat hominum memoriam. Ea enim possessio immemorialis titulum inducit vel etiam ante illud Concilium. Licet vero Ecclesiasticae sintillae Decimae, attamen earum insto datio facit, ut in Gallia saepius habeantur quasi prophanae , puta ut earum posses. res de iis ad libitum disponere possint, easque transferant ad haeredes : atquectiam ut soli Iudices Regii de iis co- , gnoscere possint, quonam judicio agatur ; surit enim plane patrimoniales A
Denique sub Philippo Augusto Gauliae Rege , & Henrico II, Rege Angliae, pro Belli sacri sumptibus decimae quaedam in omnes Ecclesiasticos exceptis Carthusiensibus, Bernardinis , & Monachis Fontis Ebraldi indictae & impositae fuerunt, ut eas solverent ex omnibus Ecclesiarum suarum reditibus,atque etiam ex pretio suorum mobilium, quae praeter necessitatem privatis eorum usi bus destinata erant. Dictae sunt Saladi-nides a Saladino AEgypti Suidano, con-
ra quem duo illi Reges ducebant exem
275쪽
hrἱs Canonkῖcitum ; ab Episcopis Ecclesiae Gallicanae probatae & receptae sunt in Conventa Parisiensi, ut docet Rigordus, disse tiente Petro Blesensi in Epist. 112.
nium rerum, sive nascantur ex semine terrae , sive etiam ex animalibus : e
plosa enim est eorum sententia qui primitias distinguebant a primogeniis, uxdocent S. Ambrosius in Ep. 3'. & s Augustinus lib. . Quaestionum super μ' meros cap. 32. In lege Dei in quibus locis praecipiuntur Decimae, in iis adduntur etiam primitiae: sed non ira exprimitur certa earum quantitas , nec ex quibus rebus solvendae sint, ideoque s Hieronymus in cap. I. ext. de Decim. ais offerentium arbitrio relictas esse primi lias ', ac ne Sacerdotes eo nomine at
quid amplius a populo exigerent pG avaritiam, subjicit statuisse legis doctores, pro primitus, non majorem solvendam esse fructuum partem, quam qu/ dragesimam,quae dicebatur oblatio boni ocu us nec minorem, quam sexagesima p
276쪽
Institutionum Liber I1. 2σε quae dicebatur oblatio mali oculi ; dc Vulgo quinquagesimam solvi. Apud Christianos antiquissima etiam oblatio Primitiatum occurrit in Apostolorum Can. 4. ct in Constitiionibus Apostol cis lib. 7. cap. 3 O. S. Thomas agnoscit earum meruionem non extare in nova lege Christi, & ideo eas debesi tantum ex Conuntutione Ec-Hesiae, Occurrunt tantum ab ea imp ratae Circa sextum saeculum in quodam Hispal. Concilio apud Ivonem Carnota in Decreti Parte 3. Cay. IT Jubet etiam Herardus Turon. in sui, , Capitulis ad nonum saeculum , ut Primitiae deserantur ad Ecclesiam. Ac tandem vertae sunt etiam in assiduum usum sic juris necessitatem, ut debeantur Paraecialibus Ecclesiis. Sane non constat
ad quem modum de ex quibus rebus praestandae sint, idcoque sequenda est
locorum Consuetudo , ait Hostiensis ad cap. I. ext. de Decim. dc S. Thomas 2. 2.art. 86. q. 4. Hoc etiam praecise habet
Epistola is t. inter Epistolas Innocentii III. lib. s. Reg. sed voluit eam esse suspectam dc apochrypham. Alia Fidelium dona dc munera Ecclesiae secta , simpliciter dicuntur oblationes .: Antiquissimae sunt. , earum meminir
277쪽
etiam Tertullianus passim, & indicat eas olim ex pluribus causis factas fuisse, vel pro mortuis, vel pro redemptione animae, vel pro Sponsalibus & Matria montis , vel pro frugibus , & aliis rebus
innumeris ; ut forte non immerito Ammianus Marcellinus lib. 10. jam suo tempore asserat iis oblationibus ditatos esse Clericos Ecclesiae Romanae. Non omnium terum admittuntur oblationes, sed tantummodo earum quae majestatidi sanctitati Ecclesiae conveniant Can. 2 4. Apostolorum. Nec etiam quia libet Christiani offerre, seu oblationes facere possunt ; non publice poenitentes Can. i8. Illiberit. Concilii, non dissidentes fratres, non illi etiam qui pauperes opprimunt, Can. 93. ct 9 . Camrhagis. Concilii quarti. non scelerati, non raptores , non usurarii, non alii malae rei homines. Sicque cum Ecclesia multos Canones ediderit de recipiendis aut rejiciendis oblationibus, honori esse cepit admitti ad oblationes; dc vice versa pudendum ac poenae loco ad eas non admitti, ut docet S. Augustinus in Ep. 187. & passim in sacris Canonibus aliquem esse in communione orationum, sine oblatione, idest ita ut ejus oblatio non recipiatur.
278쪽
Institutionum Liber II. a 6solim deferebantur ad Episcopum , dc
ab eo cum aliis obventionibus Ecclesiasticis dividebantur etiam in quatuor Partes e, sed tandem placuit eas iis E clesiis relinqui in quibus fierent. Quod tamen non semel immutatum : & hinc Cum qi ueritur quis habeat jus percipiendarum oblationum in quadam Ecclesia Ivo Carnot. in Ep. 1 a. scribit illud Competere vel Paraeciali jure, puta Parocho , vel concessione Di amesani Episcopi ; Puta quibusdam Monachis, quod illud iis donaverit in eleemosynam : vel largitione legitimi possessoris cui nempe jus illud rite concessum fuerit, & illud alteri dederit.
De Parochis. EoiτuR Paraecia idest vicinia,
quasi sit aliquod territorium: cujus incolae vicinam habeant Ecclesiam 3, &fepius Paraecia occurrit in antiquis Canonibus. Legitur etiam Parochia jam apud Severum Sulpitium in Dialogo I.
ct 3 . de Sydonium Apoll. lib. 7. D. 6. in sine. Quasi exhibitio necessariorum
279쪽
ad viam, ut docet Festus in verba P rochum, EM Horatius lib. 2. Serm. sat. 8.sicque dici potest Parochiam esse locum in quo multis Fidelibus congregatis necessaria praebentur ad salutem. Quidquid sit ; in Ecclesastica politia Paraecia vel Parochia est aliquod territorium.
Primo quide fuit Epistopi quod sensim appelliatum est Diarce sis , & postea si gularis Presbyteri , qui Episcopo subjacet, & hodie dicitur tantum Paraecia, aut Parochia. Qirando nam institutae sint Paraeci non latis constat. Primo quidem in qualibet Dicecesi fuit tantum matrix Ecclesia quam postea dixerunt Cathedralem. Crescente Fidelium multitudine , necessitas postulavit singulares
quasdam Ecclesias institui , in quibus
convenirent Sacris adessent. Anasta-sus in Evaristo sub Traiano, ait eum tiatulos in urbe Roma divisisse Presbyteris idest Paraeciales Ecclesias : & in Di nnis ad principium tertii seculi ait, eum Paraecias instituisse & divisisse Presbyteris. Addunt foris seu extra urbem; unde rusticae Paraeciae passim dicuntur forenses , dc Dioeceses in Can. i 8 . tertii quγelian. Concilii. Cumque ita essent tantum Cathedrales & Paraeciales E
280쪽
Institutianum Liber II. as7clesiae, in antiquis Canonibus Ecclesia de iis tantum accipitur, sicut & Sacerdotes & Presbyteri de Episcopis & P rochis saepius intelligendi sunt. Theo-dulfus Aurel. Episcopus in Dissola ad
suos Parochos , ait Episcopos esse successores Apostolorum,Paro Chos 7 O. Discipulorum. Passim etiam dicuntur plebant, quod intra suum territorium Ecclesiastica Sacramenta plebi administrare debeant. Dicuntur hodie Curati pro Curatores: Docent enim Grammatici haec vocabula sic formata in ultuma latinitate, eam habuisse significationem : ut explorati pro exploratoribus rspeculati pro speculatoribus, & Curati pro Curatoribus. Et forte appellatio illa Curatorum fluxit ex Veteri Interpretatione Laodiceni Can. 37. ubi cum statutum est ne in vicis Episcopi constituantur ; sed hoc vertitur sed Curatores qui nempe Fideles curent, eorumque saluti considant, quod transsatum a Medicis, qui tempore hujus Concilii dicebantur &curare morbos. Veteres sacri Canones
jubent saepius, ut quaelibet Ecclesia unum habeat Presbyterum , quod prς cipue obtinebat in Parqciali ε, sed crescente Fidelium multitudine, volue-