장음표시 사용
441쪽
Intration m Liber III. i' pauperes , ut in iis divinum officium quibusdam celebrare liceret,januis clausis. Ac tandem localia interdicta fere abrogata sunt in Concilio Basileensi, sus io. & in Pragmat. Sanct. tit. de interdictis indisserenter non ponendis , dc in Concord. m. de interdictis non leviter
IN tractatu de publicis aut crimini-nalibus judiciis dc Rhetores & Juri Dconsulti de purgatione agunt ; sed vario sensu. Nam M. Tullius & ex eo antiqui Rhetores purgationem Vocant, cum reus non factum defendit, sed voluntatem ; & veniam petit, quod per imprudentiam deliquerit, aut per c sum, aut per necessitatem: sed Imisco sultis ea est justificatio Arthemidoro dicitur simpliciter . ejus intem preti justificatio seu innocentiae suae probatio, cum legitimae probationes desunt, & gravissima suspicio adest co tri reum. Hodie quidem non omnino
dimittitur, sed quo usque major pro
442쪽
batio, affulserit, ut eo casu repetatur, ait Suetonius in Augusto Cap. 32. & in Domitiano Cap. s. in jure Canonico judex et purgationem indicit, seu jubet
ut suam Innocentiam 4dstruat. Vel autem eam indicit ad petitionem accusatoris, vel ad oblationem accusati, vel etiam ex officio suo Cap. a. &6. ext. de purg. can. Cum videt eas dec sie probationes, ex quibus condemonari possit reus, & tamen graviores conjecturae, suspiciones, aut praesuinptiones adesse : nec enim ea indicitur ubi legitimae sunt probationes Cap. I 1. ext. de probat. aut publice constat reum admisisse crimen illud cujus accusatur p. IS. h. t. tunc enim sententia comdemnationis in eum serenda est. Duplex est purgatio : altera Canonica, quam lacri Canones probant, altera vulgaris , quae vulgi moribus introducta est contra sacros Canones
Canonica fit per juramentum quu4judex reo defert in judicio. Cum enim Apostolus ad Hebraeos Cap. 6. dixerit juramentum finem esse omnis Ecclesiasticae controversiae , secilius in valuit Christianorum Innocentiam probari per judiciale iuramentum Hincmarus de divortio Treberga cερ
443쪽
Institutionum Liber III. 4 ac. ait eam purgationem a primis iaculis usitatam fuisse & receptissimam in E clesiasticis legibus & externis : quod de Romanis intelligi non potest,quibus ea prorsus incognita fuit; sed de Salicis,& Longobardorum , Frisionum , Al maunorum , Bajuvariorum , & Capit laribus Regum nostrorum , in quibus omnibus frequentissima est. Olim quidem solus reus iurabat se esse innocentem , sed invaluit alios etiam adhiberi qui jurent, quod verum dicat de dicuntur conjuratores, consecranei, compur gatores. Unde se purgare quarta aut leptima aut etiam duodecima manu,
idest tot adhibere ad purgationem illam, quot jusserit judex. Pluribus modis praestabatur illud j
ramentum lad vangelia , ad sacrosanctam Eucharistiam , ad Reliquias Martyrum, ad Crucem. Unde in C pitularibus cruce contendere aut ad crucem, non est pugnare armis in crucis formam fabricatis; hoc non probarent sacri Canones , nec ex pluribus tesseris eam sorte ducere , quae signatam crucem habeat : nam & illi sortes reis
jiciunt ; sed nihil aliud est quam jurare
ad crucem, aut super crucem , ut lO-quuntur. A
444쪽
43α Juris Canonici Vulgaris primo fieri cepit per sim
lare certamen inter accusatorem & accusatum, dc aliquando: alii etiam pugiles aut campiones adhibebantur. Secundo per ferrum candens aut ignitum , quod reus nudis manibus attingebat. Tertio, per aquam calidam seu bullientem, in quam manus immittebat. Quarto, per aquam frigidam, ut manibus dc pedibus ligatis in magnum vas ea plenum conjiceretur & supernataret innocens , aut mergeretur reus.
Existimabant veteres Deum semper ita favere innocenti, ut semper victor aut illaesus esset. Ejus purgationis effectus ille erat ut si deficeret reus pro convicto
haberetur cap. io . ext. de eucus prac si inceret, absolveretur. Sed sacri C, nones siepius ac saepiussam condemnarunt , quasi per eam tentaretur Deus &ab eo miracula extorquerentur , adeo tamen vulgus eam probabat, ut etiam occurrant Ecclcsiasticae preces , quibus benedicerentur pugiles , eorum armas sicut & ipsemet aqua.
445쪽
.HIc agitur tantum de absolutione
judiciali, non etiam de poenitentiali. Ea est remissio vel relaxatio Censurae secundum Ecclesiae formam concessa. Antiquis Canonibus fere incognitum est illud absolutionis verbum. Eam vulgo dicunt pacem, Veniam , reconciliationem, communionem. Cumque Patres & sacri Canones viderent
Christum Apostolis dedisse potestatem ligandi & solvendi , eo absolutionis
Verbo uti ceperunt. In eo tractatu duo
inspicienda sunt: primum est quis dare possit absolutionem, alterum est quaenam sit forma Ecclesiae , secundum quam danda sit. Nictem Patres in can. s. statuunt, ut qui a proprio Episcopo cxcommunicati sunt, ab aliis non recipiantur, nempe in communionem: quod nihil aliud est , quam ut ab aliis non absolvantur. Huic Canoni occasionem dedit Arius, qui a proprio Episcopo excommunicatus , ab Eusebio Nicomediensi
446쪽
Institutianum Liber III. sI38. in Cod. can .ejus Ecclesia ; Sicut nec veteres Ecclesiae Gall. Patres ex Epist ia Benedicti. s. apud Baronium ad an. IO A Quia vero injusta esse poterat excommunicatio , vel etiam recusatio ab olutionis, ex eodem Can. y bis in anno habenda est Synodus provincialis, quae causa cognita vel eam excommunicationem solvat, si quidem injusta sit, ut rectissime addit Graecus Scholiastes ad Can. 32. Apostoti in Epitome Canonum Harmenopuli 3 vel exco m muni catum rejiciat ad proprium Episcopum, ut ab eo absolvatur. Postea invaluit, ut appellatione interposita, idem Metropolitanus faciat ; sed ea pendente reus
remanet excommunicatus, quia excom municationis sententia secum executiORem trahit, ep. 33. ext. de appelI. idest statim atque lata est, reum ligat & aT-cit , nec per appellationem suspenditur, quia non homo, sed Deus ligat, cujus judicium suspendi non potest Can. nc-
Qubd si Episcopus qui excommunicavit, decedat antequam absolveret , Canon 3 1. Apostolorum non aperit quis absolvere debeat I sed addit Balsamon Vel ejus successorem absolvere posse, vel
447쪽
eius superiorem. Ita & si excommunucatus in periculo mortis absolutionem putat, quilibet Presbyter eum absolvere potest,uel etiam a casibus sancto Pontifici reservatis Cap. s. & 26. m. de
sent. ex . quam in rem eleganter Synesus in D. 67. nemo anathemate vinctus mihi moriatur, permiserim omniis
bus qui adfuerint, Presbyteris ei dars communionem idest veniam. In forma Ecclesiae concedenda est absolutio, ejusque formae primum caput illud est ut ab eo detur qui censuram irrogavit, ut jam diximus. Secundum est ut prius Ecclesiae satisfiat , dc iis omnibus quos ipse reus laeserit. Exsacris Canonibus poenitentia & satisfactio necessariae sunt absolutionis conditiones ; δc ex iis Lanfrancus Cantuar. in D. i. sic loquitur: Ab excommunicatione absolvendum non est, nisi praevia satisfactione. Sed cum saepissime reus non ita statim satisfacere possit, invaluit eum absolvi posse, s sufficienter caveat de satisfaciendo. Pontifex in cap. II. ex. desint. exc. ait illud esse juxta morem Ecclesiae : Et in cap. I s. Illud potius esse potius ex consubtudine Ecclesiae, quam ex rigore Canonum,
qui praeviam satisfactionem desiderant.
448쪽
Institutionum Liber III. 437Εa cautio non omnino est de substantia absolutionis, nam ex justa causa remitti potest, cap. si . eod. sed si reus ea praestita, non satisfaciat, remanet excommunicatus cap. 8. ex de offf. jud. ord.& cap. 32. de appellat. in I. Collent. Gauis fridus Vindocin. lib. 3. Epist. I 8. ait Ecclesiam semper eam habere quasi nexa excommunicationis lisatum. Denique est absolutio ad cautelam, antiquis Canonibus incognita ; ex quibus non datur absolutio nisi causa cognita, & ad finem litis Can. qui uis, A. q. s. sed frequentissima est in libris decretalium, & dari cepit vel etiam lite pendente. Cap. 4 . ex. de sent. excom. cap. 23. ex. de verb. sig. sic dicta est quod detur ad majorem cautionem δύsecuritatem ait Glossa ad cap. 16. ex. de appest. vel si dubitetur de validitate
EXcommunicationis , vel ut tutius ScCautius cum excommunicato agatur,
quippe qui personam standi in judicio
non habeat cap. o. ex. de sept. ex .
449쪽
De Irregularitate. Atius paret ille tractatus & ad
multa pertinet, ad Or/inationem Clericorum, acubeneficiorum collationem, ad delinquentium coercitionem, ideo que non tam forte inconveniena erit eam rejicere in eum locum, praecipue vero cum irregularitas non procul absit a censura. Verbum illud non o
currit in antiquis Canonibus, sed cum regulas praescripserint, ex quibus inn telcat quinam ordinari possint, vel non, qui ab iis alieni sunt, ut est inean. II. Nicagra D nod ut vertit Dionysius Exiguus , irregulares appellati sunt, quasi sint extra eas regulas, aut quasi eos regulae non admireant, Can. '. ibid. Irtegularitas est impedimentum Carionicum , quod prohibet ne quis vel ordinetur, vel in susceptis ordinibus ministret, vel ad superiores ascendat. Est impedimentum ex cap. 33. ex. de testib. dicitur Canonicum, quod descendat eg regulis Canonum, ut est in
450쪽
Institutἰonum Liber III. 43'Gn. I'. quarti Tolet. Concilii, quaedam utique a jure divino este videtur. Sed cum in Evangelica lege nominatim statuta non sit, certε jure Canonico tribuitur. Sane quaedam censurae o currunt in veteri testamento, sed cum snt ex judicialibus praeceptis , exoleV runt. Quod prohibet , & quae Verba extant in cap. I 6. ex. de homic. Verbum illud ordinetur proprie quidem desieris ordinibus dicitur , sed saepius etiam ad beneficia pertinet: Cumque olim Oidines & beneficia simul omnino conferrentur , eadem irregularitas ad utrumque simul etiam praecludebat aditum . .
Cujussbet irregularitatis fundamentum duci potest ex iis Apostoli verbis: oportet autem Episcopum irreprehen Asbilem esse tequod alibi interpretatur Sanctum , immaculatum, vel ut alii vertunt, inculpatum. Unde in quibus casibus sacri Canones Clericum habent& notant ut reprehensibilem, iis rectε dici potest irregularis. Hormisda Pontifex Epist. 11. Irreprehensibiles, inquit, esse convenit, quos praeesse nocesse est corrigendis. Ex pluribus causis oritur irregulari