장음표시 사용
51쪽
set, quod oli in Arminius Germanico Oesari, cum instentibus copIis cinctus, uxorem abduxisset: Egregium patremi Maluum Imperatorem l Fortem exercitumi Quorum tot manus unam mulierculam ab- δε re. a) Non ergo potentiae argumentum est, perdere animas,
sed servare ue sicut nec pr.estantissimi artificis stangere crystallum, sed sculpere: nec eximii pictoris delere imaginem , sed pingere. Et ideo optime dixit Sapiens: Misereris omnium Domine, quia omnia potes. Uides, ubi posuit potentiamt Non in vindicta , non in se inpliciis, sed in venia, & in clementia. Imb, ut notat Aristoteles: Iib. a. Rhet. Maxime ob imbecillitatem nascitur ira. Et ideo mansuescere Leones, ac Elephantes videmus, nunquam tamen mures ,
ct vespas . Sunt leges , inquit Ambrosius, lib. s. Hexam. Cap. II. Non scripta litteris , sed moribus impresis, ut leniores adpuniendu sint, qui maxima potesatefunguntur. Et S. Hieronymus in Isaiam cap. a 8. Non est opus Domini perrire , quos creavit: O punire peccantes peregrinum, O alienum ab eo, qui SaDator es. Nec miniis eleganter s. Augustinus Ser m. Io 9. de Temp. Qui nos tanto pretio redemit, non vult perire, quos emit, nec enim emit, quos perdat, sed emit, quos viviscet. Fallillimum ergo est, ideo Deum salvari aliquos nolle, ut appareat, Dominum esse ; cum potius dominii, de potentiae argumentum sit,parcere,inservare, clam pollis delere . At, inquiunt, mus nullius creatura indiget, O ideo non tenetur amare. Imo quia non indiget, ideo amat; si enim amaret, quia indigeret, non is amor, sed quaestus, ct paupertas esset. Tria ergo sunt, quae Deum ad amandos homines provocant. Primis, infinita illius persectio : Bonitatis enim proprietas est, se aliis quoque , utcumque capaces sint, communicare , more videlicet amnis, qui si modicus sit, intra ripas, ct alveum fluit; si . plenus, redundat, de omnia, quae circum alluit, gramine, ac floribus vestit. Quam ergo Deus non potest non bonus, ac optimus esse; tam non potest non homines amare. Necellitas ergo homines amandi, non in homine , sed in ipsa Dei natura principium , ac sontem habet. dc ideo perpetua, universalis est . Quam rati nem S. Thomas L. contra Gentes cap. et q. his verbis expressit: Deus Olus es maxime liberalis, quia non communicat, y tribuit, ut aliquid sibi accrescat; sed quia Vfum communicari eri bi conveniens, tamquam fonti Bonifatis. Deinde cum homo sit opus ct sactura Dei, non potest Deus non amare, quod ipse sucit, alioquin in artificis conta
52쪽
temptum cederet odium operis 3 quantoque praestantius opus, ac majoris pretii; tantb major amandi illud , ct conservandi cupiditas. tantoque si proiicias, aut inter vilia reponas, major Auctaris injuria: quidquid enim contra tabulam , contra domum, contra statuam duxeris , id totum in piclarem, architectam, sculptoremque redundat. Hinc etiam tanta parentum in partus suos dilectio, ct cura ;nec hominibus tantum , sed brutis etiam, ac rebus inanimatis impressa: quanta in parandis nidis, ciboque pullis quaerendo volucrum solertia λ Pelicanus sanguine pascit: Aquila opposito corpore a telis
venantium tuetur: Vtii, Leones, Tigrides in serrum , a mortem ruunt, ut catulos servent. Amant etiam Dracones, ct Basilisci, quae genuerunt. Denique nihil tam harbarum, tam saeuum, tam rationis, Vitaeque expers, quod non suorum amore tangatur. Deus ergo , qui
. hunc ipsum amandi impetum rebus omnibus impressit; ipse solus non amabit, quae fecit λ Ipse omnium artificum, omniumque parentum solus erit, qui operibus, qui filiis suis excidium malit, quam vitam 8 Eum solum & Dracones, ct Basilisci amore superabunt Plane indigna sunt ista, quae de Deo omnium opifice, omniumque Parentum optimo vel cogitentur . Amat ergo , ct flagrantissime amat, quia Pater, quia Conditor, quia odium, ct contemptus operis in ipsum Auctorem rediret, sicque quam non potest se ἐpsum,
tam non potest opera sua non amasse . Hanc rationem optime Sapiens expressit: II. versi a s. ct a . Diligis enim omnia, quae sunt, O nihil odisti eorum, quae feci Hi ; nee enim odiens aliquid fecisi, au ι constituisi ; parcis enim omnibus, quia tua sunt Domine, qui ama sanimas. Vides hic iterum,nihil excipi,nihil excludi, sed omnia dilisi; diligi verb, quia Dei sunt opera. Et simul observa, haec non de electis , sed de reprobis, Pharaone videlicet. Husiiue infidelibus populis dicta esse . Si ergo diligit Deus omnes homines, ergo salvari vult ominnes, nUllumque perire; amoris enim est, amato bene velle, malumque nolle. Sciendum quoque es, hominem non qualecusimve Dei opus, sed imaginem esse; imaginem verb non penicillo. non auro, non minio, aut Apellis arte, sed Dei ipsius manu consectam , ct in Cujus anima longe vivacius Dei iacies , ac pulchritudo efforescit,
quam Solis in Iride, ct Narcissi in sente , limpidaque crystallo.
Nullus autem odisse, aut aversari potest imaginem ejus , quem amat; imbqub major dilectio, tantb impensius amplexu , osculoque ima
53쪽
ginem Conspuat , aut contumeliis assiciat, signum id odii est, iv eontemptus in personam revolvitur 3 unde Senator Romanus capitis damnatus est, quM manum annulo, signoque Τiberii Caesaris insignem ad servilia protulisset. Cum ergo Deus se ipsum infinito arri re prosequatur , imaginem sui, hoc est, hominem Odrsse non potest saut si illum odio,-contemptui haberet, id ipsum in eum redundaret, cujus homo emgies, ct adumbratio est. Hoc ipsum insinuantilla Sapientis verba I a. vers. I 8. Tu enim dominator virtutis cumrranquillitate iudicas, ct cum magna reυerentia disponis nos . Reverentia inferioris est ad Superiorem , aut paris ad parem: unde ergo Deo in creaturas, tantae Majestati in ancillam reverentia, nisi quia Dei imaginem gestat, imago verb, nomenque Principis non auro
tantum, aut gemmis ut olim Alexander sculpi se jusserat vetam etiam cerat, ct plumbo incisa fidem, ac honorem merentur , nec Augusti Legatum privata conditio venerabilem iacit, sed qubd Caesa
Denis praecῖpuum amandi homines incentivum singula, acimerita Redemptoris sunt. Postquam enim Christus humanam naturam induit, ac pro omnibus hominibus , nemine excepto, sanguinem fudit, Deus non utcumque , ac ut puram naturam homini Ranimam intuetur, sed ut Filii sui sanguine redemptam , ejusque meritis dotatam, ac regni caelesti haeredem constitutam 3 sicque licev propria conqitione lordidam . ac peccatrῖcem , divinique amorivandignamitanti tamen Advocati , ct Mediatoris patrocinio in gnem. Λmat ergo illam non proprio, sed Mediatoris merito ue neci quia dignam infinito Amatore, sed quia a Filio, quem infinite diligit, Commendatam 3 ita videlicet, ut tota ratio hominem diligendInon sit meritum, aut conditio Dei, sed interpellatio, ct Majestax Advocati. Quis enim tam grandis latro, ct tam supplicio dignus, quem Judex non absolvat, si pro Advocato Carsa rem habeat λ Ita inquit S. Joannes r. cap. a. Filioli mei, haec scribo vobis, ut non peccetis , sed si quis peccaverit, Advocatum habemus apud Patrem JEStIc Irisum iustum , O ipse propitiatio est pro peccatis πυris: O nomtantum pro nonris, sed etiam pro ratim Mundi . Uides, non aliqu-τum , non Paucorum , non Electorum tantum , sed omnium Λdvo Catum. Sicut ergo nemo tam peccator, nemo tam reprobus est..cujus causiam non unigenitus Dei susceperit e, ita quoque nemo est,
Rui erue veniam uon debeat , quique 1 Deo non ardentissime dilia
54쪽
gatur . nullo quidem merito suo , sed magno Mediatoris patrocinio. Neroni in specu lo, quod ex Smaragdo consecerat, Gladiatores spectanti, etiam vulnera, di sanguis in theatro pugnantium florida, ac speciosa videbantur, non quhd talia essent, sed qubd talia in Smaragdo viderentur: Ita nemo peccator tam sordidus, nemo tam faucius, qui non aliquid habeat, quod vehementer ametur, si Deus illum non in seipso, sed in gemma; hoc est, in Redemptore conmderet a
Ergo, inquies, Deus neces triobominem amat, hoc es umbram . folium, guttam, meram8 vanitatem Atqui hoc indiguum tanta Majesare, perinde ac si Rex aliquis ad caulam, hortum s colendum sedemi Iat, aut amore ardear vilissima, ac ruslica Virginis, quae nihil habeat, quod cum forma, ac dignitate amantis compararipossit. M p. Homines a Deo de libere, de necessarib amari. Libere, quia potest creare, aut non creare ue necessirib, quia postquam creavit, fieri nequit, ut non amet, cum amare sit velle bonum: primum autem, maximumque bonum, de reliquorum omnium sundamentum est,hse; diligit ergo Deus, quoties dat esse, quae tamen necessitas , cum sit hypothetica, de consequens voluntatem, nihil obstat liberati.
Deinde diligit Deus homines, quatenus aliquid simi Dei, ut supra
docuimus, sicque non eorum pretio, sed intuitu, ac merito sui et Neque id infinitam ejus magnitudinem dedecet: dedeceret enim, si amando creaturas aliquid commodi ab istis reciperet, aut earum pulchritudine raperetur, iit homines solent, id enim ad indigentiam, cupiditatem pertinet. At Deus non supponit bonum, aut pulchrum , sed iacit ; nec in creaturis amat, quod est creaturae, sed quod est suum : sicut cum Pontificis imaginem in tela veneratis . nihil indignum homine , aut praestantia tua facis . licet enim multd tu imagine nobilior, quia tamen non telam, non colores, sed Pontificem in signo, ac imagine colis; ideo nemo iti obsequium vitio vertet, imbverteret, si omitteres. Sic Deus nihil in homine amat, nisi opus, ac imaginem suam, hoc est, se ipsum in specula, ct radio expressum . Si ergo, ut ostensum est, Deus omnes homines amat, sequitur, ut Omnes quoque, quantum ex se est, salvos, ac felices esse velit: hoc
enim ess amare, amato bene Velle, malumque nolle. VII. Sectindo. Cum dicis, Deum aliquos tantum, non omnes
salvos esse velle, sicque voluntate propria, nullo iue ad culpam resepectu alios ad aeternam vitam destinare, alios excludere, quaero, Cui
55쪽
D ei attributo hanc exclusionem adscribas ρ nihil enim in creatἰς est, quod non in aliquam Dei persectionem derivetur. Qubd creavit Polentia , ct amoris es: qu bd vestit, ct nutrit; Providentia: quod parcit; Misericordia: quod donat; Uberalitatis: qu bd punit; Ju-silia: qu bd in amorem sui rapit; tu irae pulchritudinis: denique nihil isthuc derivatur, quod non sontem, & venam habeat in aliqua
persectione, Dei que attributo . Quaero ergo, cui causaese cui attributo reseras voluntatem illam insuperabilem tot millia aeterna selicitate excludondi 8 Amori λ At amantis est, velle alteri bonum , non nolle. Miseri cordiae 8 A t miserentis non est , veniam negare, sed dare. Potentia Z At, ut suprii monstravimus, potentis est opus struere,
non demoliri. Jusulae 8 At Justitia supponit culpam , de causam prius in delicto , quam in voluntate Dei, ac vindicta Judicis habet νsi ergo Deus eos tantum exclusit, quos reos praevidit, quique perire , quam renuntiare delicto maluerunt, jam ad voluntatem cousequPπ- rem, non antecedentem pertinet , sicque non in bonam Dei, sed in malam hominis voluntatem reserri debet, Deo vitam, sed peccatore mortem, ac supplicium eligente. Nihil ergo est in Deo , cui postis hanc primam voluntatem non omnes salvandi attribuere .
Frustra nodum in scirpo, & fulmen in hac iride quaeris: non est indoles summi Boni, velle homini summum malum . VIII. Tertio. Nemo quamplurima, ct opportunissima ad consequendum finem media adhibet, si finem ipsum non velit; id enim
amentis esset, aut alios ludere volentis. Quis enim balnea, sectiones, inediam, aliasque medicinas admittat, qui sanitatem nolit λQuis Vineam plantat, colit, putat, depampinatque, ea Voluntate , ut vindemiam non colligat, aut etiam incendat Z Quis veniatur, pita Catur, si prete iam nolit Z Cum ergo Deus non Electis tantum , sed Reprobis etiam pretiosissimae, ac se S innumera media paraverit, mandata videlicet, internas. externasque inspirationes, Angelicam custodiam, ac quod praecipuum est, sanguinem, mortemque suam , qui, inquam, haec media omnibus voluit , ac etiam dedit, qui potuit rinem ipsum noluisse λ quorsum tot pharmacae , ct tanto pretio Consecta, si noluit sanari λ quorsum tot vela, tot rerni, ct tam longa
navigatio, si noluit ad portum appelli λ plane nihil aliud hoc esset, quam oleum, ct operam perdere. Cum ire nihil simile in operibus naturae, imo ne in hominum quidem quibuscumque negotiis Viderest, sacrilegum solet, in operibus gratiae, tantb illis superioribus ,
56쪽
tantique momenti de Deo hunc ludum, ct larvam suspicari. IX. Quarto. Id ipsum efficacissime ostenditur, si illa consideres , quae immediate a divina voluntate proveniunt, citraque hominis arbitrium et haec enim omnia , quia solius Dei sunt, ordinati1sime, nulloque errore ad fines suos diriguntur. Nunquam Sol suum cursum abrumpit, aut Ecclypticam exit. Nunquam Luna suum orbem non implet. Nunquam flumina alib, quam in mare volvuntur,
nec alibi finem currendi faciunt. Nihil deest avibus advolandum; nihil piscibus ad natandum; nihil Aquilae ad praedam faciendam. Et
bruta omnia , quamvis esuriant, ct ament, nihil tamen est, quod in eorum epulis, ct conjagiis vitium imitetur. Et quamvis monstra subinde Laut prodigia contra communes leges eveniant; ea ct rarissima sunt,cit serviunt homini, qui finis est omnium ratione carentium.
Verbo quidquid immediate a Deo est, finem suum consequitur. Eringo , multoque magis, quantum ex parte divinae voluntatis est, omisnes homines, moJb ratione polleant nec enim de infantibus modbloquimur ad finem suum, hoc est, Dei possessionem diriguntur.
quem nisi assequantur, non haec Dei semper metam serientis, sed hominis culpa est. Cur enim Deus, quantum in se est , in solo homine operum suorum nobili lsimo finem hominis nolit, &tot monstra , quot da os, & peccatores pariat ZX. Si Deus, quantum est ex se, nulloque ad culpas hominum respectu, non vult omnes sal vos, sed quamplurimos Coeli, ac Redemptionis suae expertes esse ; ergo non constat, Deum mihi Caelum parasse, mihi quoque redimendo passum, ac mortuum esse , imb suspicari meritb pollim, me de illorum esse numero, quos voto, ac sponte sua Coelo inter tam multos excludit. Quod si ita est, cadunt totius vitae Christianae praecipua sundamenta, si es videlicet, & amor: praecipua enim amandi. sperandique ratio est, quia prior dilexit, quia Filium suum uni penitum tradidit, at non constat, qu bd me
quodue dilexerit, ct quod pro me Filium quoque tradiderit. Quoinmodb ergo ut Redemptorem amabo , quem ignoro , an Redemptor meus sit λ Quomodb in menta, mortemque illius sperabo, quem nescio, an mihi quoque meritus, mihi mortuus sit λ Planh ut nemo tenetur Navarchum eligere , ejusque fidei vitam suam commiti re,quem nescit,an navigandi peritus sit, ct de quo meritb dubitat,velit in portum ducere, an potius in scopulum , desertamque insulam exponere. ita nemo tenetar in Redemptorem sperare, si nesciat. suum
57쪽
suum quoque Redemptorem esse, ac seriam , ct efficacem voluntatem se quoque salvandi habere ; at scire non potest, si non omnes voluit , si non omnes redemit. Adde, neminem sperare aliquid posse. qui plures non sperandi, quὲm sperandi rationes habet ; tunc enim validior, maiorque metus minorem fiduciam vincit . Atqui nisi
Deus, quantu in ex se est, velit efficaciter omnes salvos, omnes suriasuinis sui participes esse, sed quamplurimos sponte sua Caelo exclusit 3 sequitur, plura mihi landamenta non sperandi, quam sperandi in Redemptorem suppetere 3 cum enim plures sint relicti , quam electi , plures quoque sunt, qui exemplo suo ad non sperandum , quam
sperandum invitant, quot enim relicti . tot sunt non sperandi argumenta. Quomodo ergo sperare in Redemptorem iubes , cum plura non sperandi incentiva occurrant, omnemque fiduciam exinguant Fracta est anchora, paratumque naufragium, si vera sunt, quae dicis . At vera esse non possunt, quia cum Scripturis, cum Religione, cum
Christianae vitae principiis, cum morum honestate pugnantia: quem enim non pigebit, Christianum, de innocentem esse, spe omni sublata pXI. Restat, ut Sanctorum quoque Augustini, &Thomae de hac re sententiam rogemus. Cum enim, quoties de Praedestinatione agitur, praecipuam isti paginam faciant, fidemque mereantur, semper deinceps eorum testimoniis,& authoritate causam nostram armabimus , sic enim istorum accessu nulla ratio dubitandi supererit. S. Augustinus de Spiritu S littera cap. g. rati Deus omnes h mines Iahos fieri. O in agnitionem υeritatis venire ; non sic tamen, ut eis liberum adimat arbitrium, quo bene, vel mais vrentes jusu δiudicentur ue quod cum fit, infideles quidem contra Dei voluntatem faciunt , ciam ejus Euangelio non credunt, nec ideo ta-en eam vincunt,
verisn se ipse raudans magno, ct summo bono, malijspaenalibus im-phcant , experturi insuppliciispotesatem eius, cujus in donis misericordiam conte serunt. Ita Dei voluntas semper i icta es, vinc retur autem , si ullo modo possent eυadere, quod talibus illi constituit . Dui enim dicit v. g. υοIo, ut omnes servi mei operentur in υima, o pos laborem quiescentes epulentur, ita ut quisquis eorum hoc noluerit,
lupi ivo semper molat: videtur quidem quicum, contempserit , Contra voluntatem Domissi suifacere ; sed tunc eam vincet, sist frinum contemnens evaseris, quod nullo modo fieri potes Iub Domini ρο- se Ie. Ille igitur reus erit ad damnationem sub potesate ejus, qui
58쪽
eontempserit ad credendum misericordiam eius. Tria hIc docet Augustinus. Primὸ, velle Deum , omnes homines salvos fieri, neque Praedestinatos tantum, sed etiam Reprobos, nam de Reprobis tantum dici potest, quod contra voluntatem Dei faciant, cum eius ει-- gelio non credunt, γ' se i os metuo, O summo bono defraudens. S eundo, Quod si aliqui non sal ventur, id non Deo, sed libero arbitrio tribuendum, quo male utentes justissimὸ iudicentur . Tertio, nec ideo tamen vinci, frustrarique Dei voluntatem posse, cum illa semper aut obedientes coronando impleatur, aut rebelles puniendo; sicque semper in Deo voluntatem salvandi praecedere, sequi verb v luntatem perdendi. Idem Augustinusquamplurimis locis praesertim verb in responso ad articulos sibi falsb impositos, art. ν. ct art. I . eam sententiam pro certi ssima inculcat, repetitque, Deum Neminem deserere, aute- quam deseratur. Atqui haec regula Augustini falsissima est, si Deus ab aeterno, ac propria voluntate , nullaque ne praevisa quidem culpa voluisset tam multos non salvari: quae enim major, de antiquior desertio fingi potest, quam ab arterno nolle cerib perituros, ne pereant,
tenere λΛliud quoque insigne Augustini testimonium est lib. a. de peccatorum meritis cap. I .ubi sic loquitur: tam Doluntate humo gratia adjuvante diυius, sive precato in hae vita pugis homo esse, cur non sit , pugem facillime, O versi e re pondere, qia homines noluut. Sed si ex me quaeritur, quare nolini λ imus in longum. Verumtameuetiam hoc fine praejudicio diligentioris inquisitionis breviser dicam. Nolunt homines facere, quod jusum, sue quia latet, an insum fit,
Me quia non delectat: Tanto enim quidquam υehementius υοlumus , quanto certius, quam bonum sit, novimux, delectamur ardemtius. Ignorantia igitur, se infirmitas vitia sunt, qua impediunt voluntatem , in moveamin ad faciendum opus bonum, vel ab opere malo
absinendum . Ut autem innotescat, quod latebat, ct suave ut, quod rota delectabat, gratia Dei es, quo , ut homines non adjuventur, in irss causa es, non in Deo. Quae verba allegat. S. Fulgentius lib. I. ad Monimum: In sis, inquit, Augustui dietis attende quaeso mi narissiame,primum, quia ut homines non adjuventur a Deo, tu ipsis causa esse dicitur, non in Deo. Quid clarius dici potest λ Vult sal vare, vult juvare etiam eos, qui salvari, juvari nolunt, ergo ἰ eus, quantum
est ex se, nemiuem a salute excludit , ergo includit umnest nec Prae destia
59쪽
elastinatos tantum, verum etiam Reprobos, isti enim sunt, ct non illi per quos stat, ne juventur. Et iterum Trach. ra. in Joan. circa finem in ea verba: Non enim misi Deus filum suum, ut iudices Mundum, sed ut filoe rMundus per eum: Ergo, inquit, quantum in medico es sanare venieagrotum. Ipse se interimiι, quipraecepta Medici observare non vult. Venit Disator ad Mundum ; quare Salvator dictus es Mundi ; nisi ussalvet Mundum, non ut iudicet Mundum λ Sahari non vis ab ipse pex te ipse judieaberis. Plura notatu dignissima hic docet Augustinus. Primo, Velle Deum omnes, etiam reprobos salvos fieri ; reprobi enim soli sunt, qui se ipsos interimunt, qui praecepta Medici observare nolunt, quistisari recusant. Secundo, Nec utcumque, sed efficaciter, di impensissime hanc ipsam omnium salutem velle Deum: Ille enim efficaciter vult, qui facit, quantiam in se est, & cui imputari non potest, si ex voto res non succedat ; atqui juxta Augustinum, Deus, quantum in se es sanare Devit agrorum, qui si non sanatur . ideo est , quia sanari non vult . Tertio, Quod ex antecedentibus sequitur, nihil ex parte Dei ad omnium salutem deesse, consequenter in Decreto Praedestinationis neminem ab aeterna gloria , quantum in Deo est, fuisse exclusum alioquin si Deus ante omne praeuisum demeritum exclusisset aliquos, istis ex parte Dei, nimium quantum ad salutem defuisset, videlicet voluntas Dei eos salvandi lcique qui exclusi sunt, non Deo, sed praevisis demeritis, cutipisque suis hanc exclusionem debere. Idem Augustinus rem totam eleganti similitudine illustrat in Psalm. 6 a. ad finem , Ubit quod pluit in agrum uberem, dulce es, quod pluit in agrum Ipinosum, diace es, nunquid pluviam accusas , quod spinas genuerit Z nonne erit pluvia illa resis in iudicio Dei , O diacet et ego dulcis super omnia υeni. Tu ergo quid proferas vide, ut quid tibi paretur, attendas. Profers frumentum λ horreum spera. Profers spinas, ignem time. Sed nondum υenit aut tempus horrei, aut tempus ignis. Nunquid consilii corrigeMi, odi mutandae visa mala in bona
non es rempus λ non es locus λ nonne F υis, hodie μ λ nonne si vir, modo μ λ quid empturus εs, ut facias, quae emplasra quaesiturus Z ad quos
Indos nauigaturus p quam navim paraturus p ecce dum loquor , muta
cor, Ofactum es. Et iterum in Psalm. I o r. Sanabit te tarsus, sed opus es, ut sanari velis. Sanat omnino ille quidem, sed non sanae imuitum . Luid enim in te beatius, quam ut tanquam, in manu tua Dia
60쪽
tam, sic in vo utate tua habeas sanitatem . Hic iterum multa dieit Λugustinus, quae ad causam nostram muniendam mirifice faciunt. Primo, enim docet, divinam gratiam instar pluviae dulcis super omnia venire, hoc est, omnibus dari, bonis videlicet agris, ct malis , tacundis, & sterilibus, electis, ct reprobis; sicque Deum, quantum ex se est, omnibus falutem Velle, ideo enim omnibus dat gratiam , qua salventur , sic ut coelum ideo omnibus pluit , ut omnibus prolit. Secuπdo, quod Verb ultus ager proserat ii tamentum ad horreum , alius spinas ad ignem, id non pluviae, quae omnibus dulcis est, adscribendum , sed bonae, aut malae agrorum gleb e. Ita qubd alii bene, alii male operentur, sicque qubd alii sint elem ad coelum , velut frumentum ad horreum, alii verbiant reprobi, vellit spinae ad ignem , id non caeli, non pluviae, hoc est, non Dei, non gratiae deis seclum, sed peccatorum esse. Quae omnia talia sunt, si Deus non vult omnes salvos esse ; id enim perinde esset, ac si coelum in seu me ta tantum, non etiam in spinas plueret. Et qudit plures coelo, ac salute careant, non penes peccatores tantum, sed maxime penes Deum
desectus esset. Quis enim major desectus, majusque impedimentum ad opus esse potest, quam nolle artificem λ Nec posset Deus in e tremo judicio dicere peccatoribus: Ego dulcis super omnia veni: possent enim respondere , non fuisse omnibus dulcem, qui noluit omnium misereri, sed misereri tantum eorum , quos sponte ad Regnum elegit , non vero illorum , quos sponte proscripsit. Tertio, docet
Rugustinus, in omnium potestate, ac arbitrio esse, ut vitam sitam quovis momento corrigant, mutenque in aliam: ecce, inquit, dum loquor, muta cor , O factum est'. atqui hoc verum non est, nisi ex
parte Dei nihil desit,quod ad opus faciendum desiderari possit: Nam
si illam vacuam tantum gratiam sufficientem admittas, Cum qua nemo operatur , aut saltem in finem Vsiiue perseverat , quomodo sperare possim , me cor mutaturum clam ea gratia, cum qua jam a quinquies mille annis, nemo unquam cor mutavit, nemo
mutaturus est λ Ego sperabo, suturum mihi, quod nemini hactenus factum est, nemini fiet 8 Vota ista , ct spes sunt dormientium , non vigilantium. Quarto alia Medici similitudine utitur Augustinus,ea que probat, nullum penitus esse , quem Deus sanare non velit, quddti aliqui non Canentur . non ideo esse , quod Deus nolit ; sed qubdipsi non velint: sanas omnino quemlibet, sed non sanat inυirum. Ubi vides, loqui Augustinum de voluntate salvandi etiam reprobos,
isti enim sunt, qui sanari nolunt. 2uinto addit denique Augustinus , E saluin