장음표시 사용
91쪽
Ionicensem nIminaverit, ut patet ex Lib. . Epi. I I.
& o. sed de his plura dicere non est nostri instituti.
CAPUT XX LAIpius in Italiam venis, idemque in Africam reis merιens Iuliam scripta ad Audignum defert Eadem Sanctus Doctor pluribtis Ithis sa ὶm
H in anno Azr. Alipium Tagastensem ex Asriel
in Italiam nauigasse rei'. observavit Thomas de Hertera in 114. Bibliotheia Augustini an in Notis ad lib. a. de Nupti de Con p. ubi ait 1 Amocla I.
circa Icilium, vel A gustum Alpius a Papa Escii furioare it duos Epistolas Telagianarum, quorum a teram
rarit. Alipius in Italiam veniens recta Ravennam se contulit, ut Valerio Comite intereedente , Asricanorum Prasulum eausam in quaestione de appellationibus Imperatori commendatam saceret, ne gravioribus inter Apiscopos Africanos, ae Romanos Ponti fieri dissidiis concertaretur, smulque ut novis Pelagianoi um conatibus obviam iretur 3 nam in Italia novas iterum turbas eo lem dare fama erat; Ali- pius iniuncta legitione perfunctus, antequam Ravenna discederet . a Valerio Comite intellexit, quae contra Augustini librum de Nuptiis, & Concupi Meentia Pelagiam: garrirent, 1 quo etiam literas ad Augustinum deserendo accepit. Inde Romam proiectus perhonoriscὸ , Bani facio Pontisce excipitur, illum enim & natalium splendor, 3e eximia erudiatio, ac sanctioris vita, prosessio plurimum decora in hant i His accedit , quod Bonitae ius iam olim Legatis intellexerat, quantum in magna synodo Carthaginensi anno η o. pro Apostolicae sedis hon riseentia insudasset. Inter familiaris eoil quia frequens de Augustini intento, ae doctrina mentio h hita fuit, de qua re iuvat Sanctum Doctorem audire in Prooemio librorum , quos eidem Bonifacio Papoenuncupavit: TU te etiam praesentis eos est fratre vietis vidit Asitis , accepi De a te benigni n/, ae sine ris, mutua miscuit dictante ditissime colloquia,
recumque convivens, O pMutilo licet tempore magna
tamen tibi ,ηctus affecta se simul, O me rendit animo
tuo , teque mihi reportavit in stio , tanto majom in metuis sanctitatis infacto notitia, quanto rartsem amicitia. In te ea Alii tui excerpta quaedam ex quatuor Juli ni libris, quos recὶns eontra volumen Augustini de Nuptii , &Concupiseentia emiserat , a Valer o C mite transmissa accepit, quae una eum binis eius.
dem Haeretici l iteris sibi 1 Boni saeto datis paulo post in Africam ad Augustinum detulit. Hoe sanὸ uani saeti papae triennio ingentes labores
subiit Augustinus, nam non modo tot subinde occurrentibus occupationibus intermissa grandia illa Volumina de Civitate Dei, de Trinitate continu vit, sed etiam eontra Arrianos, Donatistas, Mariae ionistas, aliosque turbidos homines libros exara
vit, ut vix illi unquam spiritum colligere lieuerita recitantur libri eo tempore elucubrati in posteriori
Retractationum vostumine. Caeterum acceptis ab
Alipio Pelagianis literis, R exeerptis, illa statim
dubitaticine perculsus est, expectandine essent integri quatuor Iuliani libri, quo exactiorem responsionem
adornaret λ verebatur enim , ne excerptor necessaria. Daeda o omisisset, quibus non solutis victoriam flai
poste, adve artus caneret I sed responsonem A ra tione non distulit, quod nee Valerius integi squa- tuos libros expectasset, undὸ sunt illius verba ad eundem Comitem lib. a. de Nupi de Concti p. cap. I.
Μη responsionem differre noluissem, sicut ner rana mi ponem scriptorum , quibas respondendum est, di tisi. Itaque at terum statim librum eodem titulo inscriptum in defensionem prioris de Nuptiis, de Coneupiscentia submisit Valerio suo pariter nuncupatum. In eo probat, Catholicorum dogmata multum Manichaeorum deliri is distare, nasci pueros
sub Daemonis potestate ob originale peccatum, malam esse e eupiscentiam, bonas autem nuptias, qua hen utantur malo: circumcisonem in veteri testare eris pueros originariae labi exemisser bonum esse hominem a Deo factum, sed malum deputari D. moni, quo auctore homo est vitiatus: ex Divo pauialo aperte Originalem culpam deduci, in eadem sententia suisse Ambrosum, ae Cyprianum. Lodem
pariter sudore Iuliani eiusdem Epistolas eonfutavi e editis e re easdem quatuor libris Bonifacio Ponti-sei inscriptis. Initio quidem omnia eiusdem censurae subiiciens, me ergo, ircuit , qua His, ut dixi, eualus ustiis illarum isa disputarisne respondeo, ad tuamptissim vi dirigere familitatem, non tam discenda, quam examinariis, O tibi forsitan aliquid displicuerit, eme danda eresistit. Primo autem libro respondet Epita totae Iuliani Romam misse . docens, peceato Adae liaberum arbitrium non periisse, sed libertatem ad faciendum bonum , quae sola gratia Servatoris restitu tur; nuptias, ac membra e iugum esse a Deo, sed peccatum originale, quod nuptiarum sereunditatem, atque usum membrorum consequitur, non esse a Deormalam esse concupiscentiam , nee cum illa potuisse
feliciter vivere in Paradiso rerrestri primos parentevab ipia se absolui Apostolum desiderasse eaptivum
carne, non mente, motione , non consenser gratiam non dari ex meritis boni inchoati: baptismum Omnia delere meeata, & in primis originale. In r liquis tribus libris non uniusJuliani, sed decem leocto velut Episcoporum calumnias Epistolae Thessalonicam scriptae insertas repellit, docens, Cassi licos non declinare ad Manichaeos, sed hos intes, ac Pelagianos regia via tutos incedere: Zosmum nunquam Coelestii errorem approbaue, sed lenius cum
illo tantum egisser gratiam non inferre satalem necessitatem, hane aliquibus dari, aliis negari, nullamque indὸ personarum acceptionem Deo imputandam , Ae haec in altero libro asseruntur. In tertio os
tendit, lege Dei cognosci peccata, sed gratia vitari r baptismum auferre omnia peccata, at non infr-mitates eae Adami delicto in posteros derivatas 1 gratiam Chisti omnium aetatum nominibus necessariam ,
nullumque sinὸ fide in Mediatorem posse salvari. Cum vero Augustinus ostendissi t, ea Catholieis obii-
ei, quae ne somniarent quidem, quas eastris desems, ad nostium munitiones expugnandas erumpens, in quarto volumine Pelagianorum calumnias e sitate
Melesum regia via Manieli sintM , ac Pelagianos gradiri in laude creaturae, in laude nuptiarum, in laude imis, in laude liberi arbitrii, in laude dentiaque sanctorum, atque universa haee in sui defenso nem ineptὸ a pelagianis addueis bonam quidem esse hominis naturam, quam secit Deus, sed malum es. peecatum originale, quia non secit Deus; bonas emnuptias, sed malam esse concupiscentiam, snὸ qua proles nuptiarum bonum haberi non potest; bonam
esse legem , non quia sanat, sed quia dueit ad medi-
92쪽
eum sitiantem γε gratiam, bonum esse arbitrium, non edin liberum est in malo, sed eum liberatum esta malo, ut saeiat bonum I denique honos esse sanctos , sed illis orandum semper in hie vita esse Deum , Be culpa eos inficiat. Quibus aeute , ae solid/ pro talis vanam eorum vota de synodo Oeeumenica, quam plenis huecis appellabant, his irridet: nrtim illarum superbia, qtia tumetim se exIouit advenas Deam, in non in illo inlit, sed potius in libero aresitrio gloriari, hanc etiam gloriam captare intelligitur, ut propter illos Orientis, O Oecidentis synodus congruosur ; orbem quippe catholicum, quonium Domino eis risistente pe
vertere nequeunt uestem commovere emantur , cum ρ
titis vitilantis, O diligentia pastora i post factam illiseompetens , si ieiensque suseium, ubi dive tui tapi
paruerint, conterendiset M. in fine listi quarti Hie cum Baronio nobis res non erit, qui promit cuὸ ea, quae per plures annos gesta sunt int8r Augustinum , ac Iulianum certamina, ad annum I s.con gessita eum Jan senio agendum est, qui in improbabilem prorsus sententiam ivit; tradit Alipium octe nio post primum in Italiam iter rursus ad transmariisna venisse deserentem librum de Nuptiis, &Concupiscentia contra qiratuor Iuliani libellos ab Augustino elucubratum. Hoc etiamsi aliis euidentioribus testimoniis non refelleretur, satis improbabile uid tur, Augustinum adeo tardὸ librum illum in Italiam mittendum eurasse, qui tanta celeritate responsionem praecoci labore proe uderat, ut ne integro
quidem quatuor Iuliani libros ex pei handos duxerit ;& quidM initio lib. a. cap. a. Nisi O ego , inquit, responsionem differri Meui siem, scis nee tu tru misso nem scri orum , quibus ν spondendum est, distilisti. Item in Epistola ad Claudium ante lib. I. contra Jul. testatur se non distulisse, excerpta Juliani ubi a Valerio transmissa consutare; qua rh si tanta eeleritate manum operi admovit, cur Dil tot annos librum ad Valerium deserendum distulit λ sed historiam extra Eoniecturas prosequamur. Alipius utὶ librox Iulia- .i in Afri eam detulerat, ita suum quoque esse puta vit , sancti Doctoris responsonem in Italiam ferre ἔquarὸ divinae gratiae patrociniosus itus iterum inremenso mare in Italiam veniens libros quatuor ad ipsum Boniticium portavit; quod si ille iterum Romam venisset transacto octennio 1 prima in Italiae moratione, quam perperamann I p. contigis,se Jan senius existimauit, in Italiam advectus eis mortuti ante quatuor annos Bonifacio, qui diem obiit anno 423. VIII. Kal. Novembris; porro libros
ab Alipio ad Bonifacium delatos testatur Iulianus Lib. I. eap. 8 s. ubi de illis quatuor libris hie seribit contra Augustinum stetit in his litiis, quos nune per Alpium ad Eoassuetum misisti, die capti m eae arbia tum, quod nos tiberam dicistis, di lib. a. cap. 179. edem repetit: Quod , inquit, tam n pharium est , ut eam a nolis in Epistora, quam ad Orientem misimas nisset objectum, tu bis libris, quos raper ad Bonifatium misisti, negando a tenvia uis conreir. Quatὸ Alipius iis Augustini quatuor libris Bonifacio ponti sei datis recti Ravennam contendit, ut alterum librum Sancti Doctoris de Nuptiis, & Concupiscentia eiusdem Patrono Valerio Comiti traderet, huius quoqueeestem habemus ipsum Julianum lib. I. Oper. Imper. Eap. 8. ubi alloquens Florum Episcopum pelagianum ait: Quia id impendio popositu , imma indixi ii struct vitare patria, ut libro oactus oris mini, quem ad Auderium comitem ver lanceasorum eius iaspius nore intulit, ob iurem. Secunda igitur Alipii in Italiam navigatio contigit, stitim ac A sustinus libros quatuor contrὶ duas Epistolas Pelagianorum, alterumque de Nupti is, & Concupiscentia elucubravit, adhue snperstite Bonifacio Pontifice. Hocce vero Alipii Ravennam iter Iulianus postea mille calumniis intimauit, eo mim institutum dixit, ut acceptis ab Augustino muneribus Honorii Duces corrupti ipsum Imperatorem in Pelagianos saei lius exeitarent, Augustinum quidem se earpit lib. s. Orr. Imper scap. 3 s. cir sumptibus paupertim sumastis per totam sese Africam equomum trages, quos prosequente Aspis Tribunis, O centarioniba, destinastis ρ cur Matr- rum oblatis fucaltaribus t states octili corrupistis , titis nos stipula palliei fur is amisi et ρ Conqueritur etiam Iulianus, Valerium Comitem sua auctoritat. apud Prinei pem obstitisse , quo minus ipsi pelagiani in novo Concilio audirentur, in quo sacta e tr, i
sos tum in Afri ea , tum Romae non punirentur quidem sed emendarentur lib. r.e, Q. Oper. cap. IO. Verum Sanctus Auxustinus a seo ab Alipio illam calumniam ab impostore impudentissimo obiectam proculareet i ib. I. cap. 3 s. Iam ωπὸ quod etiam scribere ausus es, neque veritus, ne ad ea Dea tibia pervenirent itii, qkatens, m i que transeuntem, seu venientem collaum metim Aipiam fuse erant, tisi legi aperiis a tuania fudita 'χἐ itia irrisone, Hi potius detesatione non possint, eis non co impudentia, sed dementia compararuγρInterim Claudii Episeopi industria libri illi quatuor Juliani, contra quorum excerpta Valerio pe- Annatente Augustinus scripserat , in ejusdem manus ve- aa. nerant, quos diligenter evolens eomperit illum,
qui quaedam indὸ telegerat, non omnia posuisse , aut non ita, ut in illis quatuor libris invenerat,
cum nonnulla aliquantum putaverit esse mutanda , sertasse ut eo modo quas sua saceret, quae aliena esseeonstaret. Totum ioitur se colligens Augustinu grande volumen elueubravit tanto studio, labore, ac
diuisentia, ut modestissimi vir ingenii illud nuncupaverit laneum Iamque elaborarum opus 2.Minops a. Et quidem eum in exteris abs se adversus Pelagianos
editis libris mirabilis suerit, in hoc opere penὸ divinus apparuit, In reliquis lucubrationibus hastati, pugnasse visus est, in hac vero universum triari rum robur emisit. In prioribus duobus ejus operis
libris, nam in sex illud distinctum edidit, procula Catholi eis amovet Manichaeismi infamiam , sua Julianus nostros in invidiam, immd in detestationem trahere conabatur, ostenditque orthodoxos veterum Patrum illis in quaestionibus sententiae inhaerere, ὸ qua Pelagiani miserὸ exorbitabant. Suam ibi Augustinus eruditionem ostendit, etenim luculentissimis tum G eorum , tum Latinorum Patrum testimoniis quas grandi mole adversarium opprimit his eundem compellans: Esrum ergo appende sententias, nolo esse plures, ut eas te pigrat numerare, sed non sint leves, ut eas dedigneris appendere , immotum fant naves, ut te videam sus earum onere laborare.
In fine prioris libri obiectum sibi Manichaismi crimen in Iuliani caput ingeniosὸ retorquet, qui cum suis ea doceret, quibus Manichaeorum paradoxa, ac deliria plurimum promoveret, quod ubique pas. sim poste 3 Juliano Sanctur Doctos exprobravit. Nihil autem magis in votis erat Augustino , quam Iulianum grande quidEm , sed salso domate eotia ruptum ingenium, eundemque sibi carissimum Ee-elesae luerari , & ad Catholica eastra ex Pelagian rum turmis revoeare , hinc illae mitissimae cum superbissimo. ae ferociente hoste voces: uo quid/m pro
93쪽
dilictione , qua mibi est erga te, quam Deopropitio quia
buslibet conestiis absit, ut de metallis mci cordis extirpes , mallem ,fili Pliane, ut juventute meliore, atque fortiore te vinceres lib. I. cap. 7. N initio tertii libri
ait, Ita tibi, dilecte fili Iuliane, Domim donante respondere debeo, ut sere nescias, utri palma adscribendast, eruditioni, qua caeteros Doctores hae in palae iatra superavit, an lenitati, qua offensi tot contumeliis animi motus ingenti virtute repressit. Itaque duobus prioribus libris ex Patrum sententiis contextis pugnat , quatuor reliquos totidem Juliani libris opponis; In horum primo, nempe tertio ejus voluminis, id agit, ut appareat, clam Deus verus, &bonus sit hominum conditor, bonaeque sint nuptiae ab ipsemet Deo institutae, malam tamen esse concupiscentiam carnis, eoque malo bene uti pudicitiam conjugalem, melliisque non uti continentiam sanctiorem 1 illud malum nobis non ex substantia alia, quam Deus non condidit, nobis permixtum esse , ut Mani Meus ins nit, sed per Adae inobedientiam exortum, ac in posteros traductum sol 1 baptismatis gratia expiari. In quarto demonstrat, malam esse concupit centiam ex peccato ortam 3 virtutes gentilium superbiae ivpho inflata, in vitia desisse ; gratiam neque ex meritis dari, neque necessitatem homini inferre; Nuptiarum bonum mederi concupiscentiae malo , Ethnicos cognovisse malam esse concupiscentiam: nullum pud remex illa oriturum suisse Adamo non precante,
eam tamen in brutis esse bonam, quid in illis nullam rebellionem fovet. Libro quinto tradit, imagini Dei magnam poenam esse exeludi 1 resno Dei; pudorem ortum eX primo peccato I posse peccatum esse alterius peccati poenam , ex eadem massa humani generis damnata alios gratis praedestinari ad gloriam, alios in damnatione relinquit concupiscentiam fuse
eeptam Pelagianorum esse naturae vitium, esse maia Iam , etiamsi ei non consentiatur 3 suisse semper in orbe salutare remedium ad delendum peecatum originis. In ultimo denique ostendit, nasci insantes peccato originali insectos, idque oleae, de oleastri exemplo eongruenter explicari r tolli per bapti simum
ejus reatum, quo omnes sub Daemonis potestate niliacuntur, tantis vitae miseriis peccati reum oriri hominem probari, inept Eque ab haereticis Pauli testimonia exponi. Hi libri tantis divinae scripturae te I-
timoniis, tot Patrum sententiis reserti sunt, ae ta
tiς ε subtiliori philosophia rationibus praemuniti; ut Julianus iis penὸ victum se fissus sit, nihil enim
contr1 eosdem scripturire ausus, toto hoc campo ejectus intra flentii latebras se se occuluit. Hos librox Augustinus dicavit Claudio Episcopo, qui quatuor Juliani libros ad ipsum transimiserat. Edito hoc volumine Sanctus Doctor perquatuor serὶ annos nullis Pelagianorum insultibus distractus filii, quare
pacata cuncta suere usique ad annum 427. quo tempore iterum adversus Pelagianos stylum distrinxit.
Moritur Honorius Imperator, ac postea Bonisecius Papa. Pelagiam a Caelestino ex Italia eiecti. Iulianus cum collegis in Ciliciam ad Theodorum Mopsiuestemis navigans eodem Magistro octo contra Sanctum Augustinum libros ibo dem conseribιt.
I ratori Fuit hie Catholicae relisionis vindex
acerrimus, Nob latas contra Donatistat, di pestiagianos leges Augustino unice dilectus , Cum vero si ne prole decessisset, vacantem Occidentis regiam J annes Scribarum praesectus occupavit ; mcidia enim Honorii soror eum siliis ab eodem ex Italia expulsi ad Theodosium se receperat. Die vero et . Octo bris Bonificio etiam Pontisce mortuo Ccelestinus subrogatus suit. 'antum Bonifarius Augustino detulerit, patet ex iis, quae superius nobis deserimia sunt. Sanctus Prosper contra Collat cap. I. h. ait: Sancta meis oria Tapa Bonifacitis piissimorum Imperatorum catholita devotione gradflet, Occinora inimicos gratia Dei non Iolkm A solicis , sed etiam retus utebatur edictis ; Et quaiso idem, cam essa doctissmss , adversus Diseri libros Telogianoram beati Mu siniuiscopi responsa poscebat. Coelestinus Decessorum estigia sequens Pelatianorum conatus infregit, totaque illos Italia exclusi i Illi quidem singulos quocque Romanae Ecesesae persules sub eorundem Pontisdatus initiis subdole tentare sueti, iisdem artibus inCcelestini gratiam irrepere satagerunt, at Dcceiasoribus longe sibi infestiorem Coelestinum experti sunt, nam ubi sub Bonifacio extra centesmum ab Uibe lapidem ex Constintii Imperatoris decreto dogere iussi sunt, Coelestinus procul ab Italiae suibus
eosdem eiecit 3 testatur hoc laudatus Prospere pen rabilis, inquiens, memoria Fontifex coeles hi, enitd catholicae Euelesi rassam multa Dominus varaanae dona largitus es, sciens damnatis non examen judiacii , sed Disem pani tensiae remedium esse prasuae tim , cael θ am quas non dimisso negotio audientiam postatiu-tem retias Basia finistis j Fit excludi. At non unus Gelestius, sed sectatores etiam irati Ponti scis minas reveriti Italiam reliquerunt.
Julianus accepto Augustini altero de Nuptiis, &Comeu piscentia volumine, quod Alipius ad Valerium ex Africa detulerat, hortante Floro Episcopo
Pelagiano responsonem pCecoci ingenio meditatus, statim manum operi agmoverat, unum enim, &alterum librum vivente Bonificio illum seripsisse colligo ex iis, quae idem habet initio serὸ libri primit Indi is , inquit, auctoritare putria, ut hino
Tructatoris Fani, quem ad Luterium comis em Hrntila eratorum ejus cicipius nuper detulit, ob nem: car. 8. Ibidem etiam hareticus vellieat quatuor Austustini libros ad Bonificium seriptos, quos eum Lib. I. cap. 8 s. ab Augustino mme & Lib. a. cap. I s. nuper ad Bonisaeium missos scribat, non obscure indicatur, eosdem adhuc Bonifacio si perstite inchoatos. Clim ver3 lib. 3. cap. Io . dicat I Etiam illi mscriptorum, quae ad Bonifacium miseras, inferti es tefeci, liquet tertium librum , ac reliquos post Bonifacit obitum esse exaratos. Julianus, ae Collega: Ceflestini deercto Italia excedere coacti in Ciliciam ad Theodorum Mopsueste num navigare decreverunt I sciebant enim quanta Theodorus benevolenti suam ipsorum sectam , cuius idem primus magisterfuerat, complectere ur. Idem etiam Julianus plurimum ex TDeodori sermonibus adiumenti sbi pollicebatur, quo validius inchoatum adversus Austus.
tinum opus communiret. Horum auctor venit Narius Mercator in Commonitorio contra Iulianum pag. I in M. S. Bibliothecae Palatinae arud Vaticanum num. 23η. simul , inquit, admonere volns
dorum , ad qum peragraris tinis, O exancio mare ,
94쪽
I saleporis suis madio nisu tanquam ad christianorum
dogmatum praedicatam mamistrum tetendit, anes hin
ss Pelagiana , seu caelis na , quam defindendam , O sequendam suscepit, as ipso confirmaretur, atqtie inde velut ingliri inus octo eoana fidem casiadicum potius,
qu in fracta memoriae Augustinum volumna ilia, ut putat , prudentissima e Ereet. Ex his constat, alios
quoque Episcopos Pelagianos una cum Juliano longi sinam in Cille iam peregrinationem suscepisse. teriam Julianus seri hens ibidem octo e tratinum Sancti Augustini libros Theodori doctrinam in quinque eontra Dialogos sancti Hieronymi vos minibus ab eodem assertam suis illis lueubrationibus inseruit, quod etiam in at iis prioribus scriptis sic
rat, in quibus Theodori argumenta repetit , ut fragmenta hujus apud Photium Cod. I . eum Juliani dicti x conferenti patet. Haereticus amissi Episcopatus dedecore, atque exilii miseriis exagia ritus tanta rabie in posteriori hoe opere in Cilietaeon secto contra Augustinum debacchatus est, ut i simia quaeque dicteria in prioribus contra sanctum Doctorem libris effutita in laudum sere loco censeri
possnt, si eum his calumniis comparentur, quas Theodoro sauente Augustino importavit; vocat enim eundem ignominiae causa Numidam cetratum,
Tractatorem Poenum. Philosophastrum , pistillo
obtusorem, vituperatorem Sanctorum, Patronum
Asinorum. In praesitione lib. r. seribit, sibi
quanto duriorem, tanto honestiorem tuendae veritatis causam esse iactam; receptui mὶnisnὰ cane dum; haud decere uteisei flentici eontumelias, flede conscientiae portu aliorum ridere naufragia ἰ moveri se ad scribendum contra Augustinum benignitate debita humano generi, spe , ac fide in Deum,
qui frequenter desperatis rebus opem tulit: at si opiatam exitu frustaretur, Dei renumeratione dona dum I supra casus aneipites suum ipsius opus evasisse,
di invincibilis cluere possessionem victoriae; Non pendere se ad prosperitatis popularis eventum: sub
ambiguo rerum exitu stare piorum certam sententiam, idola respuendi, supplicia perserendi. o tare denique se persecutionem tumore compressis etiam populis subvenire, Ae si serus aecideret, mallequiequid acerbum est contumeliarum, de periculorum perpeti, quὶm non aversari illuviem, sordeiaque Manichaeas. Flete , de simi lia haereti eis familiaria Iulianus evomuit. Hos octo libros Floro Epis. eopo Pelagiano nuneupavit, a quo Manetis Epist
Iam Constantinopoli inventam aeceperat, ex qua plerasque sententias in hisce voluminibus exseribit, easque Augustino, exterisque orthodoxis petulan ter aeque, ac salis exprobrat, quas eum Manichaeis in sententiarum paradoxis colluderent. Porro Iulianus
multum temporis illis libris seripturiendis impendit;
illorum exemplaria anno tantum 4a . ab Alipio mae reperta ad sanctum Augustinum confutanda
transmissa sunt, ut suo loco dicetur. Scribit Marius Mercator contra Iulianum: Id ne Hio opere tuo pos loqvim tempus elato raro in cilicis interis. Necessaria igitur eapituli repetitioine Did mare exararo , o lente Iussparo no m , in duumque ins attalois , denuo perserviemur. Ex quibusJtilianum diuturni eri in Cilicia moras secisse arbitror sorte usque ad obitum Th. ori sui Meccenatis, ae magistri, qui circa annum qa . satis concessit, de qua re ex proseia sci Lib. a. eap. η. sermo redibit. Porro Iulianus , qub patrono , eidemque magistro gratus obsequii vice, reddcret, in hisce octo libris ubique Theodori
sententias, & auctoritatem supra caeteros illius aetatis scriptores ad invidiam usque inculcavit, di sieis in fragmentis apud Divum Augustinum in Opere Imperfecto id non appareat, hoc tamen a Matio Mercatore, qui e sdem libros impugnavit, expressa assirmatur in haec plane verba: Non itaque irascatur , vel fuerenseat nolis, s eum cum Theodoro, cujus in libris sit, infinitas loris exequitur , eis quesantis au toritare sententia in suo errore gloriatur, Alanum a sidetur holisa esse iusteque damnatum detegimus , era inciamus, urve destemus. Julianus in hi, octo libris in
prioribus quatucit abs se asserta operosus communire tentavit, A soli testimonia ab Augustino adducta pravis interpretamentis exposuit: concupiscem tiam inter naturalia bona recensuit: nullum esse ori ginale peccatum , neque ex illo humanae vitae miserias deriviae: liberum arbitrium nutum ex peccat
Adae pronitatem ad mecandum contraxisse, sed in aequilibrio tam ad bonum, qu)m ad malum aequa ad utrumque potestate eosisterer gratiam quid per baptismum infundi, sed quae adoptionem ad regnum coelorum Iargiatur, non quae primigeniam aliquam labem a pueris in baptismo contractam amo veat e mortem denique , ae partus dolores etiam Adamo non peceante posteros subituros. Quae sin tanta verborum copia, tanta orationis elegantia ,
tanto denique argumentorum apparatu exequi
tur, ut Theodori ingenium, ae magisterium ibi reluceat, ae planὸ constet. tantas ab Haeresarcha erectas eontra Catholi eam sdem machinas unius Augustini manu everti potuisse. Insignis annalium Ecclesasticorum Seriptor ad annum qIo. Num s a. putavit hoste octo Iuliani libros editos fuisse contra sex Sancti Augustini, quibus priora quatuor Juliani volumina consutarat Sed non ita est; nam cum ricto libroc Julianus in Cilicia componeret, Augustinus sex illo, in Afri ea scribebar. Et quidem Sanctus Doctor disert8 assi malo Juliani libroseontra alterum ab se de Nuptiis, &Con piscentia editum depugnare: Facturuest, inquit in Praefatione operis Imperfecti, ut fabeodem litati etiam secundum librum scriberem, coaetra quem Juliaris alios octo nimiu loquaritiae eonscripsit Et Libro eap. s. palam idem testatur addens, nihil 1 Iuliano eonte1 sex illo, suos seriptitatum fuisse;
si ergo, ait, rasitis inermentis loquaeitas tua prom vetur , quem non terrear non veritus, sed ramerosito librorum tuorum , quam eamputari me piget e mma
enim stipenda voreture faeansus , qui prias uni meo Itios quatuor I c aeteri meo laos octo putaui esse reddenris , quis non timeat, ne forιὸ sex libris meis amplius , quam male tuos reddere mediteris. Idem etiam Barcinius num s. . Cennadium reprehendit, quod scripserit, Julianum septem contra Sanctum Augustinum libros edidisse, quod itidem Honorius Autustodunensis Gennadii exscriptor agemavit. Viaeo Gennadium in Editione Suspidi ita loqui, sed sum idi
in depravatos codices incidit; nam in Gennadio tv-pis Froianianis apud Basleam inter Opera Sancti Hieronymi excuso haee de Iuliano legunturr Har sim Petigia defredere niatis scripsit aberius Augustianam impuraviorem illitis luros quastior, cy iterum libros octo.
95쪽
CAPUT XXIIII nacti Agrumetini in Afrisa de gratia , o
libero arbitrio litigantes acceptis ab Augusino
libris in concordiam revocantur. Fueris ne
rentia exsenditur. rumetini Monaseris
insigne privilegium refertur. Leporii I na- is per August num conversio eά occasone tit
πιηρ Λ Drumetum maritima ADieae urbs est 3 phreni- ω eibus e dita inter parvam Leptim, id Aphrodisium distan; Carthagine M. P. LXXXV. Uticaveth M. P. CXX A nostro veronense Plinio lib. η. cap. q. liberum oppidum, & Divo Cypriano Tpist. 4s. Colonia nuncupatur. Erat Byracenae Provineiae Metropolis ex Procopio lib. 6. de Aldis-eii, Justiniani: In Bygacio, inquit, urbs est maritima humetum dicta, magna olim, de populosa, o ob id Metropoleos nomen, o dignitatem sortita. Ex quihus patet, lapsum esse Binium Tomo I. Conciliorum in notis ad Synodum Telemensem, ut ipse pii tat, ubi ait, Teleptim fuisse Metropolim Byrae ii, quod Donatianus Teleprensis non semel in Conei lii, Aseleanis primas Byracenae provinciae nuncupatur. Nam anno ηI . uti cap. 13. praenotavimus,
cum Do)atianux sederet Telepte, quae Fulgenti itiostri Ruspens s Episcopi patria fuit, N ironius erat
Primas Buzaeii ἔ neque eadem erat apud Asticanos
Metropolis eivilis, & Ecesesastica, quod iusti,
Lib. a. cap. g. ecinita Salmasium ostendemus. Justi
nianu, Vandalis debellatis Adrumeto ingentem murum circumdedit, validumque praesidium imp sulti unde Oppidani teste Procopio, quo munis-eentissimo Principi grati animi vices rependerent, urbem deinceps Ju linianam dicendam decrevere. At Romano imperio everso, ae barbaris Asileamo: pantibus eadem civitas Maham eta nuncupata fuit, quo nomine etiamnum appellatur. Erat in hac urbe insgne coenobium , euius anno nostrae ep hae 424. Valentinus praesecturam gerebat, quo tempore novae de Gratia, & libero arbitrio inter Nonachos Adrumetinos contentiones exoris novos etiam Augustino labores peperere.
Florus eiusdem eoenobii Monachus UFalam ad suos prosectus ad Augustinianos Nonachos divertit. Urata, vel ut ait Augustinus, Uralis erat urbi provinciae preeonsularis inter Hipponem, A Carthaginem prope Uticam ex eodem patre in Lib. 21. de Civiti Dei cap. g. inavi, inquit, quae colonia -- cis vicina s , multa praeclara per eundem mari rem Steph amfacta cognovimus. Huius urbis facta ad
ministrabat Evodius, qui ex Augustini monasterio Hipponens, ut Postea patebit, ad illam Leelesam promotus Augustinianum institutum illuc invexerat. Florus ibidem dictante Feliee Monacho Epistolameeleberrimam Augustini ros. adfixtum, qui postea
Romae Ponti ae sedit. exscripsi, eaque Agminetum cita citius transmissa Carthaginem se contulit. Nonachi Adrumetini acceptam Epistolam curiosiis legere caeperunt, at qudd illa altissimam divinae graiatiae, di praedestinationis mysteria continebat non Dmnes germanam eiusdem intelli sentiam a is cuti
sunt, sed in varios, di ab auctoris mente prorsus
alieno, illam sensus distraxerunt, undὸ graviora ea in eoenobio dissidia emersere. Interim Florus Carthagine reversiis, cum male se audire intelligeret,
quod ob missam Augustini Epistolam dissidiorum
a 'or publicabatur, rem Valentino Monasteriarchae signiscavit; eas enim suorum ille contentiones ignorabat. Valentinus Epistolae interpretationem ab Evodio Uralens petendam esse censebat; erat
enim LVodius Augustini disseipulus, & ob legati
nem ad Honorium anno abhinc vicesmo una cum
Theaso Episcopo Memblostens summa cum laude obitam ex Epistola 63. Augustini, & cap. 3 6. Cod.Αsticani tota Asrica percelebris. Idem etiam Sabinum monasterii Presbyterum virum literis apprimὸ eruditum rogavit, ut laudatae Epistolae sensum e poneret, quod etiam ille satis alligenter executus est. At Cresconius , di relix Nonachi ab ipso auctore rectam Epistolae intellipent 1m accipiendam
contendebant, nullus enim A uetustiniani sententiae melior Au ustino interpres videbatur. Ualentinus
moleste serebat, is haee d. irilia , cto Doctori in
notescere; at elim certam uir ad Augustinum pergendi sententiam stire an in . e, teret, d ais viatico eosdem Hipponem ire risti seribit hvi Valentinus ad Augustinum L a ass. Phihus proptem ipsam pietatem simpius des mus, ne vulnera ψqorum ramul em Nullas tamen ad Augusti num literas deserendas eisdem tradidit. Q ae vero Cresconius, ae Felix Augus inci narraverint, issem Sanebis Pater Episso a q6. ad Valentinum missa s-gniscat: R tulerunt , inquit, monasterium usi umno ulla dissensisne im barum, eo quod quidem in viaissis nutiam adieret, ut netent homisis esse libertim arbitrium , O uod est nitis, dieant, quod in die iud ii ηοη Γι iei redditurus Deus unicuique secundum Man: opera eius. Etiam Me tamen indiea,erunt, PM μώ- Ιε. res vestium non ita sentiant, sed liberum obitrium aristivari fareotar per Dei gratiam, ut recta sapiamus , dipe faciamas. Caeteriim Valentinus ea de re ad
Evodium seripsi, nam Evodii responsum in bibl iotheia Monasterii Trevirens, sancti Miximini invenit firmondus, eiusque fragmentum capiti I. Historiae pridestinatianae inseruit, majori longὸ laude donandus, s integrum Avodianae Epistola exemplum publicasset. Augustinus hactenus invectus e tra divinae gratiae hostes, quas mutata veliseatione pro libero etiam arbitrio stii pugnandum esse erignouit; librum istitur illis instruen/is statim eluciabravit, quem de Gratia, & libero arbitrio inscripsi, in quo ex arcanis saerariam literarum liberum arbitrium probari ostendit, ubi hominibus a Deo praecepta imponti tur , divinam tamen gratiam ad divina mandata exequenda necessariam . illamque non ex meritis dari;
legem absque stratia reos sacere iubendo, erat iam bonos sacere adiuvando I nullum bonum declderium gratiam precedere I Deum iubere quandoque , quae non possumus, ut ab illo noverimus, quid pet mus; Exemptra parvulorum statim prist baptismum decedentium ostencli , gratiam snὰ meritis dari, Occultumque esse Dei iudicium , cur unus salvetur, alter ver3 damnetur. Hoe libro accepto jus es illi, ita enim ab Augustino vocantur Epist. 46. ad Valentinum, statim ad suo redire destinarant, ut eum sociis Paschalia festa celebrarent, quarὸ Sanctus pater laudatam modo Epistolam illis tradiderat Presecto coenobii Valentino, reliquisve sub eo reliasiosis viris isti is tam. At Ausustinus, quo inst metieres
96쪽
tiores ad suos reverterentur, ad aliquot insuper
dies secum illos detinendos duxit, quae postea eidem Valentino Epistola s. fgnificavit: cres iam, inquit, Felicem , O alium Felicem Dei servos, qui ex
vestra congregarione aes nos venerunt, nobiscum egisse Pascia noverit charitas vestras, quos ideo tenti mas adi quanto diutius , ut instractims ad vos redirent adventis
vos hereticos Pelagianos. Addidit Augustinus Iibro de Gratia, & Libero arbitrio Epistolas Synodi
Carthaginensis, itemque Nileuitanae, ac quinque pariter Episcoporum ad Innoeentium Papam , atque uius ad Omnes reseripta; rursus Epistolas Synodi Asrieanae ad Zosmum, & ejusdem Ponti scis literas ad totius orbis Episeopos, postremo etiam ean nes plenarii Concilii Carthagine a anno AI 8. Κ lendis Maii celebrati. Verum ubi illi cum tot
seriptis Adrumetum advenere , novo errori locus
datus est, nam cum quidam legisset, omnia opera bona esse dona Dei, in id absurdi deflexit, ut dixerit, neminem corripiendum, s Dei praecepta non saceret, sed pro illo tantummodo orandum Deum, ut ipso donante saceret, quod iubebatur.
Valentinus dogmatis novitate turbatus rem perliteras Augustino renunciavit, illae numero as .
inter Augustinianas leguntur, in quibus gratias agit de libro , atque Ecesesiasticis literis ad se transmit- sis, novaque dissidia suo in monasterio ex eiusdem libri lectione suborta intimat; Epistolam per sto. rum, cuius alloquendi se cupidum Augustinu, significaverat, transmisit. Ubi Hipponem Florus, aes ii advenere, Augustinus Florum exactam Episi
tota , ad sintum intelligentiam tenere gavisus est,
quod initio de r. &Grati hi testaturi: Hanc fidem, φι e sine talio vera , O Prophetica , O Apostolica , O tholica fides en . etiam is fratre visero Floro invenisse me muris; unci hi potius corrigendi sunt, quos quid propitio Deo correctos esse jam exisimo , qui eum non inretiis tuis. Ex quibus patet, quam iniuste a Si mondo in libro de Plare si Praede stinatiana ea p. r.
Florus tanquam prava inter'etagionis Auctor trad caturi Caeterum Augustinus, quo procul ab Adrume tinis omnem errorum caliginem expelleret, nitidioris doctrinae librum de Correptione, & Gratia inseriptum composuit. Hic quidem liber parvus m te est, sed doctrina maximus , totus mysteriis reser tus, universam divinae gratiae Oeconomiam oeulis subiicit, ut jure merito aureus a doctissimis nuncu-netur. Docet in eo sapientissimus Antistes, non esse electionem luti, sed figul i, cum in eadem massa perditionis unum vas fiat ad honorem, alterum ad ad contumeliam a perseverantiam in bono esse d
uum Dei; homines praedestinari ad gloriam , & gratiam non secundum eorundem propositum , sed Deir Voluntatem hominis non libertate gratiam consequi, sed gratia i ibertatem , mysterium gratuitae praedcst nationis in parvulis elucere, Diversam esse gratiam hominis innocentis, di reparati, esse illam adiut rium quo fit, ut possimus bene agere, si volumus, hanc vero reapse sacere, ut velimus, undὸ una est adiutorium φρ quo non, altera adiutorium uso , ista enim humana voluntas indeclinabiliter, ct injumrabialiter agitur. Ego quid hune librum soleo appellare clavem , qua ad universam Augustini de dijina gratia, Z libero arbitrio doctrinam aditus aperitur, quem finE librum sanctus Prosper merito pleram divinis evictoritasti, in Epistola ad Augustinum nuncupavit. In eodem vero volumine Semipelagianos,
qui postea in Galli is emersere, solidissime evertit, undὸ eontra illud ea gens aererrimis odiis linguis
acuit, ut inserius dicetur. Hos Adrumetinorum Monachorum tumultus ει- ronius anno ηig. contigisse scribit ibidem Num. 18 at Torellus Τom. I. saeculi August. anno ΑΙ . eoiadem alligat i sed salsam esse eorum opinionem certum
est, uti etiam, quod putavit Jansmitis, gecennio post . nempe anno ηa g. ea dissid ia apud Adrumetum emersisse. Baronius inde resellitur, quod Monaehi illi ante P1s a Augustinum adierint, ut ex Epist la 46. 3e 4 . ad Valentinum patet, Epistola vero ad
Sixtum scripta suit exeunte serὸ m anno g. vel certius aperiente se mare anno sequenti Firmo Pressiytero eandem ex Africa in Italiam deserente; Etenim spistolam si xii datam an rg. post Pesagianorum damnationem Firmus Hipponem detulit absente Au gustino , qui initio a statis eo anno morabatur Carthagine, ubi Synodus agebatur, die vero aci. Semtembris erat Caesareae ex initio gestoriam cum Emerito Donatis quaa circa Autumnum Hipponem reversus SiYti Apistolam ad se missam invenit, cui tibὶ per Albinum Romam proseistentem reseribendi occaso sese obtulit, brevem Epistolam rescripsi,
quae est numero Io . deinde per Firmum longiorem alteram submisit, quam eum Monacti Adrumetini non intelligerent, dissensionibus loeum Aedere. Hinc anno Arg. memorata Adrumetinorum litigia non contigere; Praeterea Augustinus Epistola ilial a r. seribit, se mittere Adrumetum praeter Innocentii , de Zosmi literas quodposteriori emellis plenario totius Africae contra trium errorem breviter consὶ tuimus. At literae Zosmi in Africam anno Arg. pe venere III. Kalengas Maias, & synodus plenaria intendi, Maii habita suit Carthagine , qua ergo ratione circa Pascha illius anni, quod celebratum fuit VII. die Aprilis Cuclo sol is VII. Lunae L lit. F. mittere potuit Augustinus Zosmi Epistolam Gemi- eam , & canones Concilii plenarii Carthaginens, 'Quarὰ circa annum a pro componendis Adrume
tinis de divina pratis rumoribus auos illo Austustini libros procusos diei mus, quAd illos in sne tuorum
operum in libris Retractationum Sanctus Doctor recensuit; Ex quibus errare etiam Jansenium patet, dum decennio post annum a Baronio assignatum seriptos e l9em libros autumat, eum libri Retracta ticinum anno flet . ab Augustino ad edi itum perducti
sint, in quorum calce , liti diximus, libra seripti,d Adrumetinos memorantur.
Augustiniani instituti scriptores memoratos Adrumetini coenobii Mome hos inter nostros numerant, adeoque confidenter Alovsus Torei lux hoe
ipsum sibi persuasit, ut in saeuii, Augustinens sad annum ηna. num a. id extra dub tim esse pronun-
elaverit, ea praesertim opinione ductus, quM uniea Augustini regula id temporis in Africa vigebat. Et quid Θm nostri homines Monachos ab Augustino Afrie e primitus invectosa deis mani sestis argumentis evirere, ut ama aequos iudices id extra dubium posuerint. Eos inter eminent superstite, Patres doctissi mi, atque eruditissimi Christianus Lupus Dcictor, ae Prosessor Lovaniensis, Ioseph sabbatinus Ravennas, & qui eo in campo totis lacertis depugnavit,laudatus relius Bononiensis, quos viros amoris, Achonoris caus3 nominα Quarέ silli erit illud ipsum paucis hie indicare. Cum Sanctus Pater esset Medi
Iani, antequam baptiraretur, eum retitiano conetve,
ae insigni Theodosi Dnee verba secit de quo collo quio inter alia hare reseri lib. 8. Consess. cap. 6. IUE
97쪽
Inmo ejus de Mulus est ad moriasserioram greges , O sus, e Iutiemur ire eum iis Eia duo, tenta nil s iu mores Doeiaemia tua , ct ubera deserta eremi, qu rentur, ut vix respirare positatis. Joannes MarqueEram noi nibusciebamus. Ignota ergo erat Augusti- vir doctissimus putavit, hasce literas scriptas fuisse ab ho Monastiea professo I alcue adeo nullum illius Augiis ino Prestiytero, & nondum Episcopo ex hac instituti coenobium nee Carthagine , nee alibi in sua epigrapher Domino dilecto, in exoptatissmo fratri Oprovincia viderat, antequam in Italiam transmitte, comprensero radoxis , o qua tretim sane fruetruas ,ret. Hine lib. a. Retris. cap. 2 a. scribit: Ut de ope Ilistis, O vi mecum sim fratres is Domino s. ri monachorum librum reaescriberem, illa me necessias sed labitur vir erudi tus nam Augustinus Epistolam rem die , quod cum apud carilaginem monasteria esse ios. datam anno Ais. ita inscribit: sis oriatia , eerpisaeve, alii defui, munibastrosigebarum. Qua- compresheno sino',uem Epistolam 86 C atino com-
νὰ recens erat apud Carthaginem monasteriorum ex- presistere rursus Epistolam Iaa. Compresistrarim tructio. In eo vero volumine cap. 18. ait: Sub g no; ira 3 Epistola 6 a. hune titulum ponit: co
heresi nomine Monachorum Hsertimpropositum si didreno caiastino octrinisas. In laudaia autem Epis--uar tum bonam, tam sanctum , via in christi nomia tota ad Caprariae Monaebos ait Ejem fa-ου- cupimus , sicat per esias terras , sic per totam Afri ma, O nti fratres, ΡΨ venerunt a iolas Eusethius , cara pallulare. Nova erat monasteriorum in Africa er Aviens sonum chri odorem de vestra summis plantatio , quam tamen latius per eam regionem vegatione ad nos antiterant. At Augustinus antequam propagari Augustinus optabat. Hinc Circumcel- hapti raretur Monachorum nomin ignorabat, Africaelione, pessima Donatistartim factio novum Mona- dein restitutus Monachum statim induerat, es pau-eliorum nomen Catholicis exprobrabant teste Augu- Io post Episcopus stierat de natus, quo tempore Gstino in psal. tar. Gundo vos rem muticis decim ma tenus Caprarienses Monachos sibi notos fuisse as. iudicelli has instilline ereperitis, illi vobis insultam srmati duos vero illos Caprarienses Monaehos ad sede moaeanis, Disere consucverunt, quid sibi isti no- venisse , chm iam Episcopus esset, patet ex illis ver- rura M ueharais ρ Adeo Afris nova prorsus, dii bis: fratres, qui venerunt a votis, ut plana cognita erat Monachismi professio, ut nec nomine appareat, salsum este, misi ad Sanctum Augustinum tenus eandem cognoscerent. . e Capraria Monachos coenobilicum institutum Afri-λ ed Me sanctioris vita institutum ab Augusti- eae primith, intulisse. Quo anno Caprarienses Asceno primitu Asrier invectum probatur luculentis- is in Africam transfretarim ex orolio lib. . cap. 36. mo sancti patris testimonio, in quo nostri scrip- satis intelligitur a Gildone enim contrὶ Honorium trire, iure sbi triumphum eanunt. Lib. I. contra in Africa rebellante, Masterit Turanni stater ab peti eap. o. haec scribit: miscem perrexit Ore mis- Imperatore contra eundem dux desgnatus, ante- dico in Mituperationem monaueriorum , ac monachorum, quam in Africam transmitteret, Gyriiam insilum tuens etiam me, quod Me genas vita a me fuerit iu- uiuit, unde secum fractos serios Dei aliquot permotos
β tulum: genas vita omnino quale fit, nescit, preeitas fuisώmpsit. Holum ille potitis supplieati
,el potivis toto orbe notissmum nescire se uiri Vi- nibus, quam numero militum aete superior evadens den , ut petilianus tanquam inustatum , ac prorsus Tyranno ad laqueum adacto ita multus eomplesse in Asitia novum Monaeiarum genus traducit λ Erat Honorio Iv. &Eutychia Cong quatὸ anno 3ς8..h o Petilianus Episeopus Cirtens s inter Donat istas eum Imperatoria es asso Monachi Caprarienses in magni nominis, & in collatione Carthaginensi a Africam delati & Austustinensum Monachorum fa- Fortunatianos ieeensi Episcopo Collat. I. cap. zi 7. ma permoti ad Hipponensem Episcopum te litiosi itemque a Maleellino iudiee Collati 3. cap. 1 m. cum per Afri eam instituti conditorem perrexere,qui tunc honori praefatione nominatus suit; Quomodo ergo prima eos vice praesentes vidit, chm ma tenus e vii talis adeo palam mentiti ausus suisset λ At men- rundem antea nomen tantum intellexisset. itus fuerit, cur Ausustinus apertae salsitatis eum Hi de Augustiniano Monacham indieatis, ouaedem reum non pere sit λ Noriasticae ergo vitae insti- pluribu nostri scriptores prosequuntur, ad Adr ε utor in Asriel vel ipsorum haereticorum confisso- metinos Monachos sermo iterum vertendus est atque ne fuit Augustinus. Hinc rectὰ magnus Ecclesiasti- eorundem institvnim indagandum. De Augustiniano eorum annalium eonditor Baronius scribit ad an- Hipponens monasteri eiusdem monachu, dein Canum so Sed ines M usmodi monastica institutio L- lamens spiscopus Possidius scribit cap. 11. vro LMι in χρα- ρ si rem memoria tenes non ab alio , eiente doctrina d inna sub , ae mm Soncto Mevstino instiam ab ipso Samao fugustino , qui eandem ex Roma- monastris Deo fovinues Theses hehsi eloitiores, O M dies ense Ecelesia primitus mamatus in Afri- dinari ereptrum. .- deinde is reserere, O e crescente iam invexit, at aetatis ρpropagavit. de die in diem Ecclesia cat ira praesentienti uerita- eas Holstentus novam prorsus sentena iam te- te, fractorumque Deiproposito, continentia, pauper nuit de ori ine Asrieani Monachalus; etenim in tute pro vis, ex n-1'rio, quod per illum nrim praefatione vi Collectionem regularum cap. a. ait: E rabilem virum se, ct crescere carperat magno demniis capraria insula, tibi greges fui se Monach rum inuisu pose re, atque aecipere Episcopos , ct clericos pax E millias timari a seribens circiter auηum chrisi Oi6. essa, atque tinitas ct capit prim4 , Opos a mino missi ad S. Ais climem Monacti id in ι. tam in - ta est. 2 qam ferme detem, quos ipse novi, Ioctos , ac eam intulerunt, ιν os ibi receptum est, nequisquam venerasitis viros, eontinentes, O docti nos Beatus Donarii, obstantibus. Vir doctissimus antiquarum Aritim ses,resis giclesiis, no ullis quoque emλη- sthedarum diligentissimus perscrutator illius dicti mori a registia dedit. Similitereae o /psi ex illorum neminem testem laudavit, neque illud a nobis ullo sanctorum p=oposito venientes Domini Fecisis propa pacto admitti potest. Scribit S. Augustinus Epist. 8 i. tis, O monasteria insiluerunt, o eat rei, Fcthpis ad Monachos Caprariae,&quid in iam Episeopus,nam promores fratres ad sacerdotism mastiterunt. Hanes ibidem inquit 1 et oleassa saviat, o duilitar eo hie ex uno Augustini monasterio per eiusdem M liga, o tumultus saguloιam actioram, quas etsi nothras nachos ad Episcopatum promotos per A sit eam πω nas basemus, rerum id tu, qui nos anari aet sille pas 'nachismi propagationem; loqui vero Risdium de
98쪽
monasterio Monachorum , non Clericorum comper
tum est, seribit enim, in monasterio Deo sementes Isin ensi Ecclesia ordinari ea pisse. Non ergo erat monasterium Hipponensum Clericorum , sia Monachorum , qui poste, in Clerum transcribebantur. Eos inret, qui ex eodem coenobio ad sacras cathedrageuecti sunt, fuit Luodius Miseopus inalens, inprovincia Proconsulari, qui in sta urbe monasterium pariter instituit. Hie Christianis sacris initiatus Me diolani eum Augustino aliquantulum moratus cum eodem in Africam redierat ex lib. s. Consess. cap. 8.ihique sub eiusdem disti plina monachum thduerat ex Epistola eiusdem inter Augustinianas Is 8. Dein
Ursensis Episcopus desanatus ea in urbe monasterium se habuisse testatur in fine libri a. de mira lis Divi Stephani in appendiee Tom. Io. Sancti Augustini, ubi de Florentio ad Divi Stephani aras pro recuperati valetudine solvendi effusa voti Uralam adveni-σκte scribito M usteria quoque in essus veneruili Episcopo , simulque femoram Dei ad se renetinenti choro omnia bis enarravit. Fuisse vero illud monasterium non Clericorum, sed Monachorum patet ex Epist. disp. in qua Evodius scribit iuvenem, quo exceptore ut hatur, stium suis prest meri A meni Melonitani, ad ditque , aegrotavit sexdecim distis apud parentes suos.
Ita ue Armenus presuter non vivebat in monasterio in Gomo Episeopi clericus regularis. Rursus mortuo
eodem puero ait: Turre ipsius mes ter cum sene Thraso in monastreio esse estpreant coriolandis gratia. Ex
his collisitur presbyterum ὸ domo propria, in qua
filius obserat, ipseque habitabat, in monasterium sereeepisse , unde Evodius Uraiae elericos sub regulam non adestit. Ex hoe monasterio Uralens Adrumeti num inge plurimum distans derivasse nostris probabile videtur; squidem eum Adrumetini Monachi malam se conserebant, in Augustiniani instituti coenobio ab Evodio extructo benignὸ excepti dege-hant ex Epist. ess. Valentini ad A ugustinum. Laenim occasone Florus in Uetalens monasterio Episimiam Augustinianam ad Sixtum exseripsit, atque ad Adrumetinum eoenobium misit. Postea jerodissidiis obortis, in varios enim sensus eadem Epistola disi trahebatur, Valentinus Coenobia retia ad Emodium
inalensem rem componendam deserre statuit Υν
posui, inquit, ad uviferendas impias qMagones , ut ad Dominum sanctam Patrem E-diam mitteremas , ut ipse nobis de hoe arro octo libro propter ignaros aliquid temtius rescripsisses. At cur Valentinus Episcopum
Adrumetinum de proximo non consuluit' Sederintne tune Adrumeti pilocius, qui anno II. collationi Carthaginens interfuerat, vel pelix, qui sub Genserieci eandem Ecelesiam regebat, teste Victore Vitens Iib. I. de persecutione Vandalica, vel alter nestio quis medius inter utrumque , in incerto est. Ex his
nostri putant probabiliter inseret, ab Evodii dista-puli, monasterium illud apud Adrumetum extrucrum, nam&Evodium Patrem Valentinus appellabat , de pro ea, qua pollebat auctoritate, monasterii dissidia eundem componere posse sperabat. Quod vero Adrumetini Monachi Sanctum Augustinum uti supremum Monachorum Patrem, , quo universus
Afrieae monachatus natales traxerat, revererentur, ex
fine laudatae Epistolae Valentini iidem eolligunt, ita
enim concludit: si quid autem famulus tuae sanctitatis fratre Hegesseris Florus ρro re la monasterii digneris , o R, petimus libenter accipere. per omnia nos in rismos instruere. Haec pro Monachatu Augustiniano Adrumetinonam si allitae congerunt, quae refero quidem, sed nec probo, nee improbo. Unum hienobis notandum venit, exemptionem Nonasteriorum
1 iurisdictione Episcopi Die esani fuisse apud Africanos antiquissimam. Hoc patet ex synodo Carthaginensi a Bonifici primate Africae ann sas. celebravita, in qua Petri Abbatis monasterium in provincia Byracena non modo a Diosce sani Episcopi, verum etiam a Liberati id temporis hascenarum Eeclesiarum primatis iurisdictione exemptum fuit. Nam M nachi dato libello supplaei Bonifacior Poscimus, dixere , ut nostram moviserium furias tua bra hudinis regiministi orare Torreas Concit Edu. regae pag. 3 g a.
Ibidem veia, pag. 34. idem Petrus Abbas, ac concellatae haec testantur 1 De Mistimetino moaeali ris nullo
modo si re stimus, qui matremiso ei dem ei tutis Episcopo de transmarinis punitas silis Ur Tres terasotainaverum , nsentinam , uphan lim, V tirianum, e Pisum Ex quibus luce clarius constat, Adr melinos non fuisse Canonicos regulares, ut perperam seripsi petrus a Sancto Trudone, tunc enim Adrumetino Episcopo in omnibus morem tanquam subditi gessissent, sed suisse Monaeho, ex instituto religioso in Astica ab Augustino primiim plantato derivatos. Oecasone Monachorum Adrumetinorum ab Augustino in bonam frugem reumatorum, libeat hic extra ordinem alterius Augustiniani Monachi a Pelagianismo ad rectum dogma Augustino auctore cc versi historiam inserere , in qua narratione non temporis serieg, sed sacti exemplum me ad eandem Ela
recitandam movet. Baronius, ae Usserius ad annum Aro. scribunt, Leporium Monachum non modo Pelagianorum errores secutum,verum etiam Nestorii
haeresm de Christo Domino praedocuisse ex Cassano
lib. I. de Incarnat. cap. 4. ubi ait: Lmorias tunc Minnactus , modo presbner, qui ex Pelusi inclitutione, dies. potitispra,itate descendens Gad Gallias assertor praeflicta haereseos , avit inter primos, avit inter maximos fuit, a nobis udmonitus, a Deo emendutus ita ma ἡ conceptam persavsouem magnific/condemnavit, ut non mantis peia tamirandust correctioiuitis quam illaesa m horam fides. De eodem scribit Gennadius lib. de Script.cap. s. L portus arive Monachve, postea presbyter praestimens de puritate vitia, Dam arbitrio tamen, ct conatu proprio non Dei adiutostio obtinui se crediderat , Telagi umdogma eaeperat sequi, sed a Gallis is mmmutis admonitus , O in Uriel per o disti m emendarus scripsit emendationis si e libelltim M. Hie libellus diu latuit,
donee antiquarum schedarum excussor Sirmondus illum invenit, editus vero legitur tomo 38. Coneii Edit. regiae pag. Is Docuerat Leporius in quadam
Epistola errorem de Christo Domino , quem postea Nestorius latius propagavit, nempe Deum non fuisse ex Virgine natum, sed purum putum hominem, qui secluso quolibet Dei adiutorio vitia carnis d.
muerat. Audiatur Leporius: Nuen ipsum Decim, inquit, bominem natum, sed perfiatum cum Deo natam hominem dicebamus . ρmimesci messcilicet , ne dia nitati conditi em adsignaremus humanum. Err
rem vero, qui postea Pelagianorum proprius fuit, olim se tenuisse hisce declarat: alud etiam minime reticendum et eo, quod in eadem Epistola simili d vians eriore Iubitinxi, christum Domi m nostram sie omnia, qua erant passioniam implesse, ut in nώllo quasi perfilia, homo a di, est tis uvirilis is retur. Gleni sectisti, ita in christo hominem aggrare perfectum, quo alienum as his passonibus Aeriam Patris essererem , O sodum per hominem egisti hae omnia postilitare naethrae mortatis sn8 aliquo
99쪽
Deitatis adiutorio probare renas . Ita virtutes etiam in Christo ex solis naturae viribus, non vero ex divinae gratiae adjutorio derivatas autumabat. Is autem cum in Galliis falsi dogmatis magister detectus esset, nee admonitus pravam opinionem deserere voluisset , Proculo Massiliense, Ae Cylinnio F rorulense adnitentibus E Provincia expulsus in Asti- eam transfretavit, ubi Augusini praesertim argumentis convictus errores depositit, sanaeque doctrinae aures dedit. Hine cum pluribus in Gallii, sesea alci suisse cognoscet et, palinodiae libellum composuit, quem hac subscriptione simauit: Ego
Lemesitis libellum meo sensa dictatam, in quo fidemviram Deo Desente in finem usque tenebo, metallistis exprimere volens in Ecclesia Coribetinens retimm Isia seripsi Nomina. eidem dedere Aurelius Carthaginensis , Augustinus Hipponensis , Florentius ab Hippone Diarthytorum , & secundus Megarmit mis, qui paritet de eadem Leporii conversione ad Provineiar Episcopos scripsere. Hasce literas exhiabet Sirmo us Tomo I Concit. Galliae, atque inserta sunt mmci . Concit. Editi regiae pag. 667. cum hac epigraphe: Dalectissimis, O Honorabilitae Fratribus, cir congacetaoethus Proculo, simia Alane jus , Augusti a , Florentias , Secundi aeis Domina fatalem. De illius vero errore haec tr dunt i cum enim praeoccupatus esset sicut homo in at quo delicto, eodemque non parvo , at de unigenito filia Dei , pod erue in principio Arabum, O Aeriam erae apud Deum , O Deus erat Adriam, cima autem venit plenitudo temporis, Risum euro factum est, O hasAtaυit in nobis , non recta quadam saperet, nec Hra sentiret, netans bominem factum, ne videlicet saω eia iuviae, qua aequalis est Patri, indigna malatio, Mi concipiis sequeretur M. In quibus tamen lite- eis, eum nullux Leporii error de divina gratia eorrectus asseratur, palam fit, eundem ante publieatam Pelagianorum haeresim libellum memoratum scripsisse, quod pluribus lib. a. cap. r. ostendemus, quo loco Leporii cociversionem citra annum Io.
Sed nee convenit inter scriptores, quis fuerit iste Leporius , quove tempore ab errore correctus recesserit. Flavii Dextri Chronicon an os
Me habet 1 Dpmius Episcopus Uticensis in Baeticaprili, M uehas 8 fantilis socii Aratustini misia pred tam nam priorem sentemiam admonisvis a Sancto Δ-ructiso praeceptore suo. Quid hὶe dicam 8 Magni enim sunt Chronica Dextri, & Maximi ab Augustiniani insituti scriptoribus; at apud alios inter ameryphorum quisquilias reiiciuntur; pugnat tamen pro utroque iuvarius Cisteretensis, ae laborio- fissimis commentariis utrumque defendere conanir Illud certum est, Leporium anno q3 o. presbyterum sit sis, nam Cassianus, qui in anno libros suos de Iuearnatione composuit, scribit lib. I. cap. . Lep xius tunc Monathas, modo presister. Et postear tingo inse roersas non solum in ta sita , usi sum erat, atque nune est circ. Itaque anno 43O. erat Leporius presbyter in Africa. Reponit Bivarius arno ηος errorem suum revocasse, & hoe Dextrum intelligere, qui tamen possca post plures annos sedem Uticensem obtinuit, quae interpretatio quam violenta sit, nemo non videt. Joannes Marquea Aueuntinianus vir eruditissimus in Libro de Origine Augustinensium cap. lo. f φ tradit, hunc Leporium esse illum , qui sepime in subserinicine sun i Wimae Toletana. Errat : nam laudata hnodus
celebrata es Stilichone II Consile anno or. Leia portus autem nee post quinque lustra inter Episeo pos recensebatur. Sanetus Augustinus Epist. aio. vel potius Notarii recensentes presbyteros , qui Eradii electioni aderant in Hipponensi Eeclesa, scribunt: tam A Uisus Episcopus una rem Rilia glans , O Murei o coepiscopis suis re essisset in Ecclesia Patis Hipponissam regio m c sertὸ regiorum aesentibus Sammina , Leporio oec presbyeris. Ea electio contigit anno as quarὸ ego hunc eundem Leporium puto, qui olim in Gallia Monachus , pos lea ab errore in Africa revocatus a Sanino Augustino, quod satis doctus censebatur, ibidem prebbyter apud Hipponem consieratus suit. Hune vero L portum pre byterum Hipponensem filisse alienigenam disertὸ tradit Augus inus Serm. so. de diversis
Tetigiam Dame Dramo m Occidente imperam te tumulitiant. Valentinianus occiso Ioanne regem in Pelagianos promulgat. Sanctus
rusinus hiros Retractationum scribens eosdem reticos confutat , O miis Iuliani libris respondet.
π omnes occupato per vim imperio contra Nemdosium exercitus ubique in Italia conseribebat. Haeretici, ae Pelagiani praesertim optimam sectae promovendae occasionem nacti non modo ubique turbas ciebant, sed Romae etiam a Coelestini papae communione palam se suspenderanti In Galliis etiam nonnulli non E plebe tantum , sed ex Antil-titum numero pro haeresi liberius stare, ae loqui
Occcepere. Nullus tunc Imperatoris metus, nam
Tyrannus Theodosiani apparatiis fama perculsus. uo univrsis statior seret, unicuique pro libidine e religione sentire permittebat. Is auctore pio copio lib. a. de bello Uandalico vir lini animo, re-ram intellectu ridens , o inrtut so pretio asim e gnaros quisque pre annos imperiam teηuit. Fallitur, neque enim biennium in re no expleviti Theodosius visa re prius desgnato Valentiniano conse, in puero quinquenni, ae Placidia amita Augusta nuncupata , utrumque in Italiam remisit additis Arsaburio rebus Perseo bello sortiter gestis satis perce lebri , Aspareque eiusdem si io eum ualidissimis eo-piis, alterum etiam exereitum Candidimis ducta uit. Ardaburius elim salonas advenisset, ct Aquileiam adnavigaret . improvi,a tempestate suborta praetoria navi ventorum vi in hostile litus impulsa a Joannis militibus captus , in Turanni potestatem vivus venit, a quo tamen honorisce exceptus, de. amici loco habitus sine custodia Ravennae apud ipsum degere iussus est. Vaeidia eum Caesare stio , Aspareque aegrὸ Aquileiam pervenere. Vota ea in procella pro incolumitate sit scepta postea Ravennae ab Augusta persoluta sunt Tyranno occiso, grates que redditae lapidi instulptae ; inseriptionem dedimus cap. 2o. ad annum 42 I. Auctor est Rubeus,
ui Ravennatum res in litera; disessit. post Placidiae adventum universam Itala. ad Theodosi partes transsie, una Ravenna, ubi Ioannes moraba tur, exceptae sed ex Olympiodoro redarguitur apud Photium Cod. LXXX. qui commentarici de
100쪽
capto Ardabutio eius huerim, inquit, filias Aspar
H eam Maeldis is magna reram des ratione, luctu que -fabamur, sed condissimus maJι is occupatis urbia us, partu e resue bene Iesbs nominis esuritate luctam
di pavit , aismosque radiussit. Hi e Candidianus
olim nuptiarum inter Placidiam , & Ataulphum Gothorum Regem Conciliator fuerati, magnaque in Me hello uictoriae pars fuit, illius tamen caeteri Historici ne meminere quidem. Hie idem est Candidianus, qui poste, Comes Domesticorum ab eodem Theodosio ad Ephesnam synodum cum mi lite missus, quo citra tumultus eadem peragetetur, omnem pro Nestorio lapidem impius movit, bello que partam gloriam praepostero haeretici palmeinici corrupiti Interim Ardaburius clam filium monuit,
Tyrannum Ravennae moras nectere, atque A tium eum ingentibus Hunnorum copiis expectari, in Ra vennatem agrum antὸ barbarorum adventum legiones quam citius raperet, bellum de proximo turanno
Ostentaturus. Aspar, qui Aquileiae substiterat,
nil moratus eum expeditissimo equitatu Venetorum suminibus superatis in Ravennatum fines advolat adest magnis ausis propitium Numen , etenim eum urbs stagnis undique ei reumflua navibus tantum adiretur, pastore quodam duce vadum nulli hactenus tentatum invenit, atque improvisus ineustoditam portam occupat , eodemque impetu in Umbem irrumpens vivum Tyrannum capit , sere
que gravatum ad Placidiam Aquileiae helli e tum
opperientem transmittit. Hanc victoriam die tertia octobri, eontigisse Panu inius putat, sed aestate ineunte Joannem captum, ae paulo post supplieio
traditum existimo. Seribit Socrates lib. . cap. q.
Theodoso ludos Cireenses Constantinopoli edenti Tyranni necem significatam, qui ludis h vestigio
intermissis stiperis gratias relaturus in templum secessi, ac paulo post iter in Italiam Valentinianum Imperatorem designaturus suscepit; At Thessalonia
ex mor impeditus ulterius non est progressus, Helionem tamen Oiniorum Magistrum cum eorona iri Italiam misit; ipse interim valetudine recuperata Constantinopolim rediit, cum pridie Atticus Antistes sepulchro traditus suisset, qui decima die obris obierat: Maee scierates, ex quibus mensemctobris Joannem & vivendi, & imperandi finem secisse, ut Panu inius dixit, salsina esse intelligitur. Addit Soerates 1 invidesia autem postea, nempὰ vis sma tertia mensi ejusdem iunioris ulmeisi i Hau ratio blicara es. Consonat Chronicon Alexandrinum Cos, Theodosio XI. & Valentiniano farer Ius cos. A lentini tis junior a Theodosio creastis essis tulias mense Hypertiret o x Kalend. 2 oxem D. Nempὸ Constantinopoli die et . Octobris public ta est valentiniani Augusti designata inauguratio.
Hine errant , qui es die Ravennae dictum eundem Imperatorem putant, quos inter est Ricci lius lib. 4. cap. II. Chronolosiae, ut vorat, rem malae , itemque meus Panvinius, qui Idibus Ori
bri, id contigis in scribiti Certiam est Valentinia ianum VIII. Idus Octobris adhue Aquileiae Caesa rem, nondum Augustum si isse ex Cod. Theod. lib. I S EA . de viscopis M. ubi lime subseriptio legiatur r Dat. VTu Idus Octobris Aquilene D. N. Theodosio larvsto dentini o caesare coss. acidia Augusta , ut ait Sciromenus lib. . . eap. 16. magnam gerens curam pro religione , O Folissa pli
res leges Aquileiae eo didit Joanne iam neci tradito. Contri Haereticos quos inter pelagianos suisse nul Ii dubium est Romae tumultuantes hocce re seriptum nomine valentiniani publieavit e Meni-ehaos inretires , schismaticos, onmemque sectam C tholicis inimisam es ipso Uncta insis Roma extermina
tis est, qui pravis suasionum Men. Papa sese ramma ni e su pendunt, Doram schismate plebs etiam reliqua vitiatur. His e venti e praemissa 1 o. dierum condonarimas inritias, Pi nisi ad communionis rein
tudine, quam elegerunt, materentur. Dat. XVI. Kal.
Aut A Atiae Theod. M. O Hulentiniano caesare cois. Habetur lib. I 6. Cod. Theod. tit. V. Ania octavum etiam diem rescriptum dederat ad Armatium Praefectum Praetorio Galliarum, in quo eap. 3. in Pelagianos Epistoris hane sententiam scriptit: Dι- versos visopos myumium Pelagiani , Oc lesti uni dogmatis errorem sequentes per Tarro iam sacro fractae legis Antistitem praecipimas moeniri; Onis intra viginti dies ex e ,entionis tempore sevira quos delueremes tribui a facultatem rarata conexerint , seseque catholisis fides retaiderint, Gallisenis regionibus evelli , atqtie in eorum saeerdotium delitis Dbrogari: qaatenus
praesentis erroris mola de popaiorum animis tergeatur ,
O futtira bonam disti ira iustioris institiarur, Oc. Data VII. Idus Ialias Aquileis eisden Consulibus
Hanc legem resert Simondus Iomo r. Conciliorum
Galliae, itemque habetur Tomu Concilior. Edit. Regiae pag. 67 a. His sanὸ testibus Pelagianornm arrogantia compressa est, di Plaeidia remrtatam de Tyranno victoriam lono eisdem illustriorem reddidit; pr:emium autem pietatis statim subsecutum est , nam per Mellionem Valentinianus adhue septennis Imperiale diadema, atque Auriusti titulum,Theodoso accepit Henricus Palladius lib. Io. rerum Foro juliensium valentinianum Aquileiae Augustum declaratum snὸ teste narrat. Panuinius, ac simiaius Marcellinum Comitem secuti Ravennae id contigisse scribunt. Sed planὸ eredendum est Idalio , &Olympiodoro, qui tunc vivebant. Ille in Chronico lixe habet: Hieminiantis, qui erat casM, R maia gustus appellatur. Hic verδ in sne libri ultimi apud molium Codiee laugato, alte caeso dein Ioanne Tyrummo Placidia una cum casame filio υωρο- nam iniit. Heilion diero Mugifer , edi Tasricius Remam se recitatis , omnibusque eo con Levitias Ra cntiniaram iam septemem veste tiatiit Imperatoria. Ciam vero Valentinianus die 8. Octobris ex re scripto ad Bassum libr. 16. Codicis Theodosani
seperius memorati Aquileiae adhue moraretur, patet exeunte tantum anno Romae Augustum fitisse per Hellionem declaratum. Extat rescriptum datum Rome ab eodem iam Augusto initio anni s quentis die tertia Januarii Libri Io. cod. Neo L. I. de condiactoribus, O hominibus domus Augusta ad Senatum Urbis Romae cum hae subscriptione D tκm III Non. Ianuarias Roma DD. N q. Theodosio XII. s. Audentiniana II Quilis cos. Ex quibus etiam deducimus Placidii matris opera Romae ccntra Pelagianos, aliosque Haeretios Ecesesiasti eam
rem stabilitam; Haud tamen diutius in Urbe Valentinianus substitit , n n. die 6. Martii erat Ravennae ex rescripto ad eundem Bassum μ. P. cod. Theod. lib. IO. L. a. de eontactoritas m. Dat. Pridie