장음표시 사용
451쪽
cutus (vide Popp. Thucyd. I, I p. 228, nunc 'λεανα; scripsit, ut II, Is, s. IV, Is, T. V, 2, 5. V, 6, 5, nunc 'λεαυ , ut I, II, d. III, 3st, II. Similiter dixit in nominativo πλείονεc I, 22, 3. III, II, 5, sed nareotic I, 3, 6. III, 18, Id. V, 18, 6. V, 2 , Io. VI, T, d. s. υ πο την εωJ Ed. Das. ἐπὶ eis. Vide quae diximus ad II, 2, Io et III, IS, II. 8- τόν - κεν ου - J Articulum qui ab editionibus
452쪽
praeter locos ad III, s , a allatos I, 2o, 3. I, et3, a. I, 25, 5 III, 26, 3. III, 28, IS IV, I 6, d. IV, IT, I2. IV, 18, d. IV, 25, T. IV, 3θ, s. V, 8, 6. V, 2I, 3. VI, 8, 6.
situm vide in his simillimis III, 3, I καὶ ἀφανί ται τῆc ό oυ τὰ
453쪽
II. O τε ' Mi αρ oc J In uno codd. Flori . Gronovius se vidisse ieStatur o τε ' σαπoc. In sine capitis in omnibus editionibus minus recte expreSSum legitur noταμον εσTLC. VII. 2. 'AρσάαηνJ Sic primus hoc nomen Scribendum CPnsuit Blan carcius. Secuti sunt recentiores editores. In edd. Venet.
vult Mενωαc , sed is non ad mare missus erat cum Menete, nec socios remissos cum Epocillo comitatus erat, sed cum Parmenio
ne in Media relictus III, 26, si, atque ad Alexandrum e Media redisse videtur in Arachosia, cum reliquis Parmenionis copiis. Schmie . d. καὶ Σησσoc - stareo θαλάσση J - J si Nec ante nec post hunc locum occurrit Graecus vel Macedo nomino Bessi, saepius Bessus
454쪽
Bactrianus. Unde nomen Beσσoc vitiose scriptum videtur pro alio cuiusdam satrapae, cuius rei plura exStant exempla, ex . c. III, II, Id. IV, 5, I, aliaque . Ouaeritur quοd nomen videatur re-
Deinde Menes ad mare mittitur, ut Sit υ'αρχοc Syriae, Phoeniciae et Ciliciae (HI, I 6, Ia), et quidem cum mpndato tit in Stiyylementum milites legeret , Curi. V, I, d3. Inde Patet scribendum
QSSe: κca Dσκλnints tDDoc TE 6 a , , c σατραπric κ cis Amri ic oυΠαρχoc. Sic omnia plana sunt et verissima. Sic etiam restituerem, nisi nimis audacter sacere viderer. At Arriano ipsi ista confusio non CSt imputanda, ut alii loci docent aeque ab libra
nisse ex BesSis, gente Thracica. Schmie . Felix est, si quantia, coniectura Schmi ederi. Nec dubito quin Arrianus ita scripserit. Cf. Curi. VII, Io,, I 2 lolidem e Syrict sequebantur Asci idorum. - Γro ceres di aceσσηc quod Schmi ederias dedit ex
auctoritate codicis F., in edd. vett. et reli. codd. legebatur InidαλασσDic. Male. Ouamquam verba coh βαλάσσnic insulse repetita videntur ex praegresso ens rimiato: unde uncis ea incluSi. i. hc 'TE ' ταναJ Schmied erus P cod. F. ωc ' βατανα. alii codd. Gronovii l. Πατανα. ali Tmβαταρα , o mi S,a Prao positione. Quod dedimus sirmant edd. vett. ei quae diximus in annotatione
455쪽
sisse potest ex Xenophonte qui scripsit Cyrop. VIII , S, ad ob
456쪽
υπO Tων καθ ηδονὴν ξυνυντων τε καὶ ξυνεσομένων ἐπὶ κακόo Tola ἀεὶ βασιλεύουσιν ἐπαιρομενοσ. - Mox Schmiederus dedit e cod. F. ἀξιουντασ, contra auctoritatem edd. vett. et quattuor codicum Gron. ἀξ υν praebentium. Participium vero quo iure hic Stare possit, equidem non video. Nam quod Schmiedero in mentem venit ad και τενα τῶν παρoντων cogitando addere γίγνεσθαι Sive εἷναι , nimis quaesitum eSt.
5. OF δε ουδε - ἀπείχοντοJ Nota transitum ab infinitivo ad tempus finitum, quοd constructionis variatae genus haud raro obtinet apud Arrianum. Conferas II, I, I 2 - Id λέγεταt δε καὶ - ἐσμνriuην ἐλθεῖν' - οἷ δὲ βασιλέα - Degi'αντο. II, Id, 2 sq.λου δὲ ὴ ἐπιστολὴ δτι - ἐγένετο - ου δὲ αντο; βασσευει , obre
457쪽
ann. ad V, 2, 3. Cui loquendi generi assine est, ubi in eodem enunciato infinitivus post verbum dicendi cum indicativo adiecta Particula orι coniungitur, ut VI, 2s, s nossασ δε; εἷναι' ἐπεῖναt dὲ
γερουσι. Quibus adde VII, Id, 3 - Io. VII, 22, 6. VII, 25,
26 et ann. ad VII, IS, 8 Mirum sane est neque cum iis quae Supra attulimus comparandum quod Iegitur IV, O, II ταυτα εἰ- ηοντα παραμυθήσασθαι μὲν 'Aλέξανδρον ἐν τω τοτε ' κακον δὲ /ιέγα, ωc ἐγω φrip ι, ἐξεργάσασθαι MλεξάνJOυ , καὶ μει ν ἔἷι η or P Toτε ξυνείχετο. Fimirum ex interpositis verbis cc tros φημι clarum eSt, verba κακoν σε μέγα - ξυνείχεro non pertinere ad pra(gressa, Sed continere ipsius Arriani sententiam. Unde indicativus
G. παλαι ηόη αχθέειενori Sic edd. veit. et quattuor eodd. Grono-vii. Schmied erus codicem F. secutus particulam xi ii exSulatum abire iussit. Non Suo iure. vid. ann. ad III, Id, d. I. ουτε ἔc τα τῶν παλα J Ed. Basil. yc rium omisso altero articulo.
458쪽
Unda, ni fallor, secit sive VulcaniuS Sive Stephanus oυτε τα των, eiecta praepositione ic, quod idem exprimi iusserunt Elan cardus,Gronovius et Baptielius. Codices tamen Gron. omnes in lectione
et i risu conspirant. Nocte. Gron Ovius enim cum scribebat: se sic quoque I, II, O OUI cis Tha Oros GTι TOν Γρανια ον ἐκφαυλίσασ. Ouomodo etiam aliquoties conStruit Aelianus in Variis. Etiam Lucianus de merc. cond. εἰ μεν ἐκ D oι ri Tosν λεγομέν- . Mss. ia-men omnes Oc ita totius enunciati Sensum atque Constructio- .
s. Ed. Bas. δέ. Cf. I, 2s, I. II, 6, s. VII, 12, 2. VII, Io, I, II ei Popp. Thucyd. I, I p. a65.
459쪽
Io. ἐν ἐαυτου ονταJ Edd. Vul C. et Blanc. cum duobus codd.Gronovii ἐν εαυτω οντα. Genitivum praebuerunt tres Codd. Gron. inter quos cod. F. et ed. Bagil. Atque firmat hanc lectionem Grammat. apud Belik. Anecd. p. IXI, 25 ἔν ' γενικῆσ, συνυπακουομενri; et ic dog/κri . Dccιανοσ' OUκDι ἐν αύτου (sic) oντα. Illustrarunt hanc loquendi formam Dorv. ad Char. p. dos. Valch. ad Hemsterii. orati. p. 383. BrunCL. ad AriStoph. Vesp. v. 6d2. Herm. id Soph. Philoct. v. scio. Heind. Stalib. ei Beli . ad Platon. Charmid. p. I 55, D. Ceterum Si vulgata scriptura non haberet quo defenderetur , pronum esset Scribere oυκ m έ του orire,
VI, 3o , 5. - Infra ed. Lagil. καταβάλλειν τε.II. Γρανικρ,J Edd. omnes Γρανίκ φ. Idem vitium obtinet VI, II,
8, s. Sed vide I, II, 1, 2, s. I, 2I, 8. Diod. Sic. XVII, IS.
VI, I, 5 καὶ καὶ προσ τὴν 'Oλυμπια α γραφοντα. VII, IS, II καὶ μὲν δὴ καὶ υπερ παλάνου - ἀναγέγραπται. Vide quae dixit Jacobs. in diar. schol. Darmstad. IS 28, p. Ioss. De formula καὶ γαρ καί vide ann. ad III, d. Similia sunt καὶ etoίνυν καί IV,