장음표시 사용
341쪽
A,8 Lib. I. me generatione O corrupi.
inaequalis, relatio quaeda est idc ideo e rurias positiva. Aliud ve
ro, quod acquirit de nouo quantitas permanens post diminuistionem, est modus estendi copletus : nam cu esset pars totius quantitatis prae habitae ante diminutione, post eam habet mo dii totius eo modo, quo una pars aquae diuisa ab alia aequiri enouum modum essendi copletum,cu sit iam tot u per se lubsistens. Sed neutrum horum potest terminare motum positiuuper se: no relatio, quia ad relationem non datur motus per se, Dec modus essendi completus, quia iaci indigetauo tu, sed sine illo aequiritur,& per accides omnino sequitur respectu diuisionis, ut patet in ex eplo diuisionis aquae: quia diuisio solii est motus local s, per quem non potest per se acquiri, nisi localis p rq sentia, vel ubi Eade aut e ratione sequitur modus ille essen dico pletus quantitatis permanentis ae perditione quatitatis prae habitae. quia no indiget motu aliquo, per que producatur,& respectu deperdatonis per accides sequitur: na cu deperditio sit corruptio quaeda, no potest per se producere; vel per se
terminari ad motu illu positiuum : ergo non terminat motu alique per se. Probatur consequentia, quia a nullo age te particulari per se produ et turrim enim a calore naturali corrupe te
uantitate deperdita, qui solum poterat per se intendere pro-uctione in alterius corporis in quod resoluitur substatia deperdita:& no est aliud agens particulare a quo possit produci
per motum,ergo nec potest per se terminare motu positiuu .i' Ex his tribus suppositis , & probatis colligitur hoc argumentum efficaciter probans diminutionem non esse motum Positiuum, sed solam deperditionem, vel corruptionem alicuius quantitatis praehabitae. Perdiminutionem non acquiritur per se aliquis terminus positivus, sed solum no esse quantitatis partialis: ergo non est motus positivus, sed negat tuus. Euidens est consequentia:& antecedens probatu est efficaciter ex tribus suppusitis. Licet aute non terminetur per se diminutio ad mlnoiem quantitatem permanente, ted ad non eisse deperditae, connotat tame ordine ad illa, ratione cuius dixit ut quasi partialis corruptio distincta a tot alta si enim nulla permaneret quantitas, esset totali rum corruptio eius,& ino diminutio. Itaque non distinguitur diminutio quatitatis a corruptione eius, nisi tanquam partialis a totali . & hane distinctionem cognoscimus ex counotato, nempe ex ordine ad quantitatem perma
nente. Na si aliquid eius permanet, non est totaliter corrupta. Ad testimonium Aristotelis respondeo,diminutionem inter motus positivos enumerasse;quia licet essentialiter solum ter-mnet ut ad non eme quantitatis partialis , consequentet
342쪽
eon notat minore quantitatem permanentem , vel ordinem ad illam, quae ratio quaedam positiva est, per quam distinguitur aliquo modo a corruptione totali, & caeteris mut tionibus in terminum pure negativum tendentibus. Ad primum argumentu neganda est minor,quod diminu- raotio tendat per se in terminum positiuum, nempe in minorem quantitatem, sed soluin tendit per se in non elle quantitatis,' quae deperditur. Et dum dicitur motum illum conlequentem conuersionem minorem alimenti, per qua producitur minor quantitas, quam fuerat deperdita, esse diminutionem; negandum est, quia repugnat rem diminui, nisi ratione alicuius de perditionis .Per illum vero motum nihil quant talis deperdiatur : ergo no potest esse diminutio, ted per se loquedo est m eus ad quantitatem, qua sequitur per accidens relatio minOris respectu totius quantitatis prae habitae:diminutio vero in sola deperditione eo sistit, connotas quantitate permanente. Ad secundum negandu est antecedens, quod diminutio uia consistat in sola deperditione quatitatis. Et cum dicitur no distingui a corruptione ; respondeo no distingui tanqua momtum positiuum ab ea; sed tamquam negativum partiale a t tali; qua distrix stione cogito scimus per connotatione qua titatis permanentis,&non cessemus esse specificam vel essen. tialem, sed accidentalem tantum, quia sicut totu, & pars eius no distinguuntur specie: ita neque corruptio totius,& partis. Propter hanc vero distinctionem accidentale explicatam percon notatu diminutionis sortiuntur distincta nomina, & n merantur pro diuersis motibus, vel pro motu,& mutatione, na corruptio inter mutationes, diminutio vero inter motus, quia per se est successiva. sicut augmentatio licet non sit positiuus motus. sed negativus. Et du dicitur, illud diminui,quod
aliquid quantitatis deperdit aliquid retinet,distinguendE
est nam licet utrumque contineat diminutio, non tamen per se, sed solam deperditionem et retinere vero aliquid quantit iis, non per se, sed ex con notato dicit,ut expolitum est.
Dubium secundum domodo distinguendi augmenta
tionem est diminutionem. QEquitur secunda pars quaestionis. an augmetatio, & dimi- ixet
nutio distinguantur specie,vel solum accidentaliter Circa quam prima opinio aliquorum ex his, qui putant dian inutionem esse motum positiuum , te et distingui specie tanquam duos motus positivos.Probat primo, motus positivi per se te- detes in termJnos Pex ci TmaoPPositos, sui ori stri& deo, scetae
343쪽
3oo Lib. I. De generatione Scorrupi.
speeie distincti, quia opposita sunt specie distincta ,sed augm Dratio,&diminutio tendunt per se in maximam , & minimam quantitatem, quae sunt extrema opposita quantitatis corporis viventis: ergo sunt motus politam per extremum oppositi, atque specie distincti. Probatur minor, quia vivens per se postulat maximam quantitatem , ultra qua non potest crescere;& etiam minimam,vltra quam non potest diminui, Ac quaelibet augmetatio tendit per se in maximam,& quaelibet diminutio in minimamrergo per extremum opponuntur Secundo probant, quia per diminutione acquirit quantitas prae habita nouum modum positiuum essendi forma later distinctu ab eo, que habebat prius, nempe modum totius completi, cu prius haberet modum partis et ergo habet terminum ad quem foris maliter distinctum ab augmentatione; sed motus distinguu-.tur specie per diuersos terminos formales: ergo augmentatio.& diminutio distinguuntur specie tanquam motus positi ui. Secunda opinio aliorum, qui etiam tenene esse motus positivos, negat omnino distingui specie propter hoc argumentu.
Quia distinctio speeifica motuum sumitur ex terminis ad quos; sed termini in quos per se tendunt augmentatio,& diminutio, solum distinguuntur accidentaliter: ergo motus ipfinon post in t distingui specie. Probatur minor, quia terminus
Per se augmentationis est maior.vel maxima quantitas; diminutionis vero minor , aut minima; sed maior,& minbr quan- itas sunt eiusde speciei, ut per se patet;cum maius,vel minus in quantitate non variet speciem, sicut non variat eam magis, diminus in qualitate: ergo solum sunt termini accidentaliter diuersi.xi ut nostram sententiam explice inus iaee distinctio praesu p. ponenda est: distingui aliqua specie,vel genere dupliciter contingit , positiue , & negati vh. Illa distinguuntur ire cie positiua, quae sunt entitates positiuae ellentialiter diuersae, ut albedo,& nigredo. Illa vero distinguuntur specie negativa, quorum utrumque importat rationem negatiuam formaliter diuersiam:vel unum rationem negati in &aliud positivam. Et hoc modo distinguuntur genere, vel specie generatio, & corruptio,vt in principio huius libri ostendimus. Hoc supposito, nostra sententia duo asserit: primu est. augmentationem , de diminutionem non distingui distinctione specifica positiva tanquam duo motus positivi, ut distinguu-tur calefactio,& instigi datio contra primam op nionem. Secundu est, distingui distin ione specifiea negatiua eo modo, quo distingduntur generatio,& corruptio contra secundam. Peto
344쪽
Cap. V. Trasi. de augment. Ouasi. X. 3oi
probatur primum ex dictis in praecedenti dubio, in quo probauimus olim inutionem solum per se consistere in deperditione alicuius quantitatis ; augmentationem vero in productione quantitatis positiuae maioris: & ideo non distingui tamquam duo motus positivos, sed tamquam motum positiuum,& negativum. Ex quo sequitur non possedistingui specie potatua, quia distinctio positiva non potest reperiri, nisi
inter extrema positiva. Probatur secundum, quod distinguam tur specie negativa, quia motus distinguuntur specie per teris minos,in quos tendaptu ed augmentatio,& diminutio tendunt ad terminos distinctos specie nefatiua et ergo distin guuntur specie negativa. Minorem probo,quia terminus ad quem ari mentarionis est quantitas maior; uim inutionis vero non e ite eiusdem: ergo distinguuntur tamquam species positiva,& negatio eius quae vocatur species negativa. .
Ad primu argumentum primae opinionis neganda est mi nor ex ea parte, qua dicit diminutionem per se ledere in mi note quantitatem, sed solum tendit per se in no esse maioria conotado permanentia minoris, ut probaui in primo dubio Ad secudum distinguendum est antecedes, quod per dimi- 123
nutionem acquirat quantitas praehabita nouum modum eia findimam per se loquendo, neque quantitas minor, neq; mmdus essendi eius acquiritur per diminutione: cum diminutio
pet se solum sit corruptio alicuius quantitatis prae habitq: peraecidens vero sequitur talis modus essendi quatitatis permanentis, sicut ex diuisione alicuius corporis sequitur per accidens modus essendi completus utriusque partis. Et ex hoc intelligitur talem modum essendi vel quantitatem sub eo, non esse per se terminum diminutionis,sed ad summum per accidens , & ideo non distingui specie positiva, sed solum negatiua, quia distinctio specinca solum sumitur ex termino per se. Ad argumentum secundae opinionis neganda est minor ex ea parte, qua asserit diminutionem per se ledere in minorem quantitatem, non enim tendit per se, nisi ad non esse quantitatis maioris,ut probauimus,&ideo no distinguitur accidentali ter ab augmentatione, sed essentialiter, Quia esse,&nsi esse eiusdem rei et sentialiter suo modo distinguuntur. vi per se est manifestum. Quae autem de distinctione augmentationis,&diminutionis dicta sunt,eodem modo debent intelligi dedistinctione intensionis, &remissionis sub alteratione, &propterea hanc quaestionem non disputauimus in tractatu de alia teratione, sed in praesentem de augmentatione remisimus.
345쪽
De rarefactione,& condensatione. RArefactio,& condensatio magna habent similitudinem.& affinitatem cum augmentatione, &diminutione,ut ex rationibus earum constabit & ideo proprius locus agendi de illis est post explicati ovem augment attonis, de diminutionis: tria vero explicanda sunt de utraque.Pii mutati per eas acquiratur noua quantitas,vel deperdatur antiqua: secundu ,an te
minentur per se ad qualitatem, vel ad quantitate, aut ad ubi, vel localem praesentiam:tertium,an eorpus paruum, cui nihil additur, possit fieri magnum sine rarefactione per diuina potentiam. Ad haec vero explicanda . praesepeonendum est, quid nominibus ipsis rarefactionis, &condentationis signa ficetur.
Rare laetio apud omnes Philosophos antiquiores,ae recetiores significat mutationem corporis,per quam partes eiuSmagis distantes fiunt inter sis, & maiorem extentionem acquirunt, maioremque locum occupant. ves occupare possunt,ut varias opiniones circa quidditatem eius comprehendamus. Densitas vero mutationem corporis, per quam partes eius minus inter sese distantes fiunt, & quali ad minorem extensionem se recipiunt, minoremque locum occupant,vel occupare aptae sunt. Intellecta autem nominum significatione,facit E intellitur, rarefactionem . &condentationem esse in rerum natura, quod certum fuit semper apud omnes Philosophos et deinde euidens experientia id nobis ostendit: nam videmus rarefieri aquam, Sc vapores condensari, dam illa maiorem extensionem acquirit, quam prius habebat, & vapores minorem. dum in nubem transeunt. Quid autem utraque sit,ex tribus quaestionibus propositis constabit, quatum prima est.
An per rarefactionem acquiratur noua quantitis, O per condensationem deperdatur'
perueniamus statim ad difficultatem huius quaestio- v nis,tanquam certum praesupponendum est illud, in quo Umnes conuemunt, videlicet per tuefactionem non acquiri
346쪽
θ. V. TV p. de Rarefactione, suan. f.
nou3m substantiam , aut nouam aliquam materiam, nee per condensationem deperdi. Cuius ratio est manifesta, quia eor-hu, quod talesit,vel eondensatur, solum mutatur accidet ali
ter per nouam aliquam ex telionem, vel quid simile:ergo permanet integrum secundum substantiam : quare nullam substantiam, vel materiam acquirit, vel deperdit. Evidens est conis sequentia,& antecedens probatur: nam si mutaretur substanistialiter,uel desineret tota eius substantia, &conuerteretur in alteram,vel aliqua pars eius. No primum, quia iam rarefactio esset peneratio substati alis; sed nee secundum,quia esset idem quod nutritio:& utrumque est falsum . & contra omnes,qui inquam certum praesupponunt, rarefactionem distingui a generatione,& nutritione,ut probat euidens experientia; cu videamus aquam condensari.& postmodum rarefieri,& tandem petseuerare post utramque mutationem: aerem etiam in utre inclusum perfacilem compressionem digito facta condensiari, Ec per dilatationem rarefieri: absurdu vero esset affirmare, quod per contactum ita facilem corrumperetur tota eius substantia, vel aliqua pars, & in aliam conuerteretur. Solum ergo potest dubitari, an mutetur corpus , dum rarefit ei rea quantitatem: ita ut maiorem acquirat, quam habebat prius:&dum conde utatur aliquam deperdat, & ad minorem reducatur,& de hoc est quaestio praesens.
Circa quam priana opinio tenet, per rarefactionem eorpo- iris corrumpi totam quantitatem, quam habebat prius,& produci nouam aliam maiorem, & per condensationem produci
minorem corrupta maiori. Ita Gotis redus,quem citat Scot. in . d. xx. q. .Hispalens Sin L. d. 18.Pomponaeius I. lib. de Gene
diuersa per rarefactionem, nec per chndensationem corrui peretur praeexistens , & produceretur alia minor: sequeretur totam ipsam quantitatem,vel aliquas parres eius simul esse in diuersis locis,vel se penetrare in eodem: sed utrumque est falsum: ergo falsum est, quod sine productione alterius quatita istis,& corruptione praeexistentis fiant rarefactio,&condensatatio. Probatur consequentia, quia corpus per rarefactionem ext editur ad maiorem locum, de per condensationem reducitur ad minorem rergo si eadem permanet qualitas,occupabit illa eadem antiquum locum,& etiam nouum, ad quem extetaditur:&si per condensatione eade permanet,occupabit minorem, quoia non videtur intelligibile,nis quaedam partes redueantur ad locu aliaru, qtiod patet non esse possibile,nisi se recipiat ad eude Iocu,quod est se penetrare. Secuda opinio non concedit
347쪽
3o Lib. I. De generatione O rerrupi.
eoncedit produci nouam quantitatem totalem, nec antiquam totalem corrumpi per rarefactionem,sed fine corruptione aliis qua totius quatitatis,uel alicuius partis eius asserit posse fieri,
non tamen ii ne productione nouae partis; neque etia condenis Lationem, quia aliqua pars quantitatis praeexistentis corrumpatur.Ita Scotus ubi supra, Marsit. I. lib. de gener. q.Is .Herueus
quod lib. t. q. Is . Buridan. lib. Phys ad textum g .Pletus ibit,di dem,m ii.& ex recentioribus nonnulli. Probant primo, quia extenuo partium in ordine ad locum est propria passio quan-gitatis: ergo repugnat ex alia causa prouenire, quam ex eadem ruantitate, sicut repugnat , risibilitatem ex alia causa proce-ere,quam ex natura rationali ;sed corpus per rarefactionem acquirit maiorem extensionem in ordine ad locum, & natum est ocupare maiore locum et ergo aequirit maiorem quantitatem. Probatur consequentia, quia sicut extensio non potest procedere, nisi a quatitate, ita maior extensio non potest procedere, nisi a maiore quantitate.Et colli mari potest, quia causa essiciens,vel formalis in uariata no potest habere perfectiorem effectum sed extensio partium in ordine ad locum procedit a quantitate,& ab ea sola, tanquam a causa effcienti, vel format Herso repugnat corpus habere maiorem vel persectiorem extensionem, in uariata quantitate eius; sed corpus per rarefactionem acquirit maiorem extensionem et ergo variatur
quantitas eius,&de minori fit maior, quod non est intelligibile, nisi adueniente noua quantitate.
Secundo, quia sic se habet extenso ad qualitatem,sicut intensio ad qualitatem ; sed non potest qualitas intendi sine acquisitione nouae partis qualitatis et ergo nec potest extendi
quantitas sine additione nouae partis: constat vero per rarefactionem extendi;ergo aequirit nouam partem quantitatis. Tertio, quia cum aqua in vase rare fit, acquirit noua puchar ergo nouas partes. Euides est consequetia. & antecedens pro-
, baturmam L vas solum sit usq; ad medietatem repletum, puncta aquae solum correspondent punctis medietatis vasis ; post
rarefactionem vero cum plenum sit vas, correspondent omnibus punctis totius vasis: ergo acquisuit aqua per rarefactionem infinita alia puncta, per quae correspondet infinitis punis chis valis, quibus non correspondebat prius. Probatur consequentia, quia repugnat, quod eadem puncta correspondeant pluribus,& paucioribus.1 Tertia opinio negat contra duas priores per rarefactionem produci aliquam quantitatem totalem,vel partialem, aut per condensationem corrumpi ;sed rarc factionem heri docet per
348쪽
Cap. V. Tras. de rarefact. sua I. I.
extensione eiusdem quantitatis praeexistentis ad maiorem lo-.eum,condensationem veth per reductionem, vel eontractionem eiusdem ad minorem.Ita D. Thom .expresse lib. Physie lectione I his verbis: rarum S densum non sunt per additionem parrium tabintrantium , vel per subtractionem earundem, sed per hoe, quod una est materia rari. , densi ,& ia. quaest. st. artie. t. ad i. ubi ait et Aho modo eontingit augmentum pre solamini ionem absque omni additione, leui est in his,qua rarosunt, ut dieitaer in . Plet'. Durand. in I. distinct.I . quaest. . num. 12 8cin x. dist. 13. q. t.Capreol.in . dist. in art. .ad Sonetinas g. lib. Metaph. quaest. x . s. dico igitur, Ni mphus I. lib. de Generat. comm .ra O. & q. . Sol. cap.de quantitate in Logica q. t.& re-eentiores fere omnes:& haee est probabilior.& teneda. Probatur testimonio Arist. . lib. Phyile. text. 8 . in fine,ubi inquit: Maguitudo, paruitas sensibilis mollis, non insuper aeeipiete aliis quid materia extenditur,sed quia potentia est in materia utriusque Se. Quibus verbis excludit quamcuinque additionem, totalem .aut partialem in rarefactione. l. . sed ratione probatur, primo quod per rarefactionem nocieorrupatur tota quantitas p rq existens,& tota alia producatur de nouo,contra primam opinione,quia quantitas est propria passio materiae, eique eoaeua, vel copositi;sed passio non potest corrumpi naturaliter, nec de nouo generari,nisi corrupto, vel de nouo genito coposito: ergo si tota quantitas corrumpitur.3c alia noua generatur,corrumpEtur materia,vel compositum per rarefactionem , & aliud de nouo generabitur, & ita non distinguetur tarefactio a generatione,&eorruptione substantiali, quod constat esse falsum. Secundo,quia omnia accidentia sensibilia inhaeret eompo -
sito vel materiae media quantitate,& omnino dependenter ab illa:ergo corrupta quantitate corrumpentur omnia 3, sed euidens experientia docet, in cera rarefacta, etia in aqua conis densata eadem permanere accidentia sensibilia,ut idem calor in cera,eadem frigiditas in aqua: ergo saltam est, quod quantitas corrumpatur,& generetur alia. Probatur deinde, quod non producatur per rarefactionem
pars quantitatis, nec per condensationem corrumpatur, eo trasecundam opinionem,ex illo principio ab omnibus admisi, quod perrare factione non producitur aliqua pars substantiq,
neque aduenit noua pars materiae.Ex quo ita arguo. Si per rarefactionem producitur pars quantitatis, unum ex duobus i quitur,nempe dari accidens fine subiecto , vel penetrationem corporum, sed utrumque est naturaliter impossibile: ergo etii Degener. v et t
349쪽
os . Lib. L. De gemeratione O corrupi.
mit impossibile, quod producatur per rarefactione pars qua
titatis. Probatur consequentia, quian 6 ad umiente noua parte substantiae,vel matellae inquirendum est, in quonam subiecto inhaereat pars illa quantitatis de nouo producta ri& si dicas maliqua parte materiae, vel substatiae praeexistentis, tequitur dari Penetrationem. Probatur ecialequetia, quia quaelibet pars materiae,vel substantiae.habet suam partem quantitatis rergo non potest nouam partem quantitatis productam in se recipere, quin habeat duas quantitates,& dabitur penetratio earum: si vero dicas non recipi in aliqua parte materiae , vel substantiae piaemittentissequitur non habere labieetum,quia nulla pars de nouo aduenit,in qua recipi possit. o Tertio probatui: ex mysterio Eucharistiae , quia experientia constar,speciem sacrametales vini conlecrati condensari posse, x condensari aliquando,postea veto rarefieri, & post rarefactionem continere sangmnem Christi,non nMnus quam ante illam si ergo acquiritur noua pars quatreatas in rarefactione, tria sequutur in conuenientia. Primum, quod per creationem producatur,& con eurrente ad illam caula naturali. tanquam
agente proprio. Probo utrimque tequi, quia nullum est ibi subiecturni de euius potentia educatur et ergo fir ex nihilo per creationem i & si torte diretis educi de recentia quantitatis praeerastentis in speeiebus, quia cum sit sine subiecto, & ideo per se, habet vicem subitantiae, a qua sustentantur caetera accidentia.Probo eise falsum,quia si de potentia quantitatis educ tur ergo in eadem recipiter tanquam in subiecto, At ita fiet. 8'od duplici quantitati extrasae correspodeat idem locus vel
spatium,dabiturque penetratio utriusque. Deinde certum est, Don minus proprie concurrere aerem in frigidantem ad condensatione in specierunt,quam ad condolationem alterius viis ui non consectat rina utraque condensatio naturaliter fit:ergo
si per eam producitur quant iras, sequutir produci ab eadem
ea uia condon linte speciest tanquam ab essiciente proximo, do Producitur ex rei hilo per ereationeimergo concurrit caula naturalis condensationis ad creatione eius, quod Patet esse im- Possibile.Secundum inconueniens est,qaod producatur,& iunulto Abiecto inhaereat, sed line illo iit, quia nulla est ibi subasida ria,in qua inhaetext. Terei ueti, quod detur quamitas sine subiecto, sub qua non contineatur Christus,contra communεmodam sentiendi totius icholae Probatur consequentia, quia Cimitus non cotinetur, niti sub speciebus consecratis;sed pars illa qu Litatis de Mouo errata non fuit consecrata. ergo iub ea DPD c ut luetur Christus: video tisi potest dari sine iubiecto.
350쪽
quia, tecidentia panis solum manent sine subiecto ex vi tran-iubstantiationis, per quam desinit esse substatia panis conuer tam eorpus Christi,in qua inhaerebant sed pars illa quantita tis non tuit unquam in lubstantia parris desinente, tanquam in subiector ergo ex vide sitionis eius non potest permanere sine subiecto. Ex quibus sequitur, quod species sacramentales non,
possunt naturaliter rarefieri,ncque condensari, contra comunem modum sentiendi omnium scholasticorum,& contra veritatem ipsam, quia certum est, posse ab agente naturali calata fieri: ergo etiam condensari,& rare fieri . . .
Probatur tandem, quia si per rarefactionem acquiritui parc
quantitatis,& per condensationem deperditur, idem erunt euaugmentatione,& diminutiones, quia per se terminabuntur ad maiorem & minorem quantitatem: consequens autem est coistra Aristotelem, de omnes; nam Aristoteles semper loquitur det his mutationibus tanquam de diuellis.
Ad argumentum primae opinionis neganda est consequenatia;& cum dicitur, quantitatem per rarefactionem occuparet maiorem locum , concedendum est,sed negandum, quod ex eo infertur. nempe singulas partes quatitatis occupare duplicem locum , videlicet antiquum ,& nouum , ad quem se extendunt; hoc enim sequeretur, si rarefactio fieret lite vlla mua ratione loci, ita ut quaelibet pars corporis immutata prorsus occuparet nouam partem, & antiquam loci; non tamen ita fit,sed quaelibet extenditur ad nouam partem Ioel deserendo antiquam , maiorem tamen Zartem loci acquirit, quam habebat , sicut maiorem extentionem ad locum , &ex hoc a tuirit totum corpus maiorem locum. Quo autem modo hoe re, explicabitur in solutione argumentorum ieeundae opinionis, &eo explicato . constabit ex rarefactione non sequi;
quod partes corporis sint in diuersis locis simul, vel se pene-ttent in eodem.
Ad primum argumentum secundae opinionis concedendum i 32. est, extensionem partium in ordine ad locum esse propriam passionem quantitatis, vel certe actum propriae passionis. usetuam aptitudo formalis occupandi loeum est propria passio. ut in praedicamento quantitatis explicando proprietates ei ulladnotauimus. De hac igitur extensione actuali in ordine adtaeum etiam est concedendum, quod non possit prouenire ab aliae ausa , ni si a quantitate se eundum diuersos modos, vel
dispositiones, quibus potest se habere in ordine ad locuna,ve spatium loci s & ideo secundum eos potest correspondere maiori, vel minori spatior itaque quantitas ex se habet tan