장음표시 사용
61쪽
SO DE EO, III OD IMPIUM ex pio affectu Ecclesiae donata administranda coni, gerunt , neque intentioni donantium, neque ossicio pietatis beneficiariorum latissecisse. Lohmannus enim in chron. virens autor est, sub Ludorico Pio Imperat. ricorum fastum dc superbiam non pullulasse, sed jam adolevisse; ita, ut Ludovicus omnes Episcopos Aquis- granum ad corrigendos perversos Sericorum mores
tam felici successu convocaverit, ut auIor Ludovici vis, quem anonymum ex Baronio citat Lehmamrus his verbis instituti rationem probet. Tune deponi coeperunt E spiscopis is Clericis cingula baltheis aureis, s gemmeis cul- ris onerata, exqu taeque veses,sed es calcaria trios rentia retinqui. Monsero enim simile ducebatur, si Ecclesiastica famulae deputatus conaretur adspirare ad seculam gloria ornamenta. Sed aetas parentum adhuc tulit nequiores, & progeniem dedit vitioliorem. Libri enim
cordatorum virorum extant Pontificiorum, quibus de perversis Clericorum moribus ingemiscunt. V. xc Dum de Clemanges de corrupto ecclesiae flatu, & librum cui titulus onus Ecclesiae m. I I9. excussim c. I . U. l ao. II. ra. u. Aliquot igitur tantum modos impietatem redolentes in bonorum Ecclesiasticorum administratione attingam, cum gravissimus Theologus Hopsηerus in Saxonia Evangesica, & celeberrimus taurimius in Diff. de Constitutione Epi p. German. eosdem abunde pro'
harint, & merito perstrinxerint. II. Primo loco allegari meretur, eorum in genere facta dispensatio a scopo fundationis manisesto aliena. Cum enim bona in uicin pauperum & sustentationem min,
62쪽
IN PIIS CAUSIS EST SI ministrorum Ecclesiae & Scholarum ordinata fuerint. hominibus postea otia & lascivia dissiuentibus obvenerunt, quas vel religiosus monachorum, vel splendidus Canonicorum titulus ab omni sinistra impietatis nota liberabat. A canane, seu regula sanctae disciplinae, ad quam vivere & docere tenebantur, dictos fuisse ipsum nomen illorum origine graecum arguit, cujus instituti laudabilis inter Latinos Augustinus creditur:
qui uti Possutius in vit. Augustin. c.f. memorat, cum servis DEI vivere coepit secundum modum cI regulam ab Aps is
consitutam. Hoc Aurusini institutum cum aliis quoque Episcopis probaretur, seculo insequenti nono imperantibus ex stirpe Carolina, & decimo ex Henrici Aucupis gente Saxonum Ottonibus nulla ferme episcopalis cathedra constituebatur, quae non adjunctum Canonicorum haberet collegium, quod ex SA gustini regula viveret. In tali vero collegio bonae literae & S. Scripturae capita seu capitula docebantur, & a fratribus, ut Vocabantur, discebantur; licet jam Romana Ecclesiae traditiones admixtae Qrent. Fratres illi communem scholam, commune dormitorium, refellarium, te rium, Sc alia habebant, v. c. necessaraa a. U. l. non in nodo Moguntina sub Carolo M. a. III. conditus
habet, ut Canonici canonice vivant, observanses divinam
scripturam F doetrinam, s documenta sanctorum Pa rum,
nihilque fine scientia magistra vel Episcopi agere praesumans, s ut simul dormiant, is manducent, ubi facultas hoc faciendi se petat, cs in suo elausera maneant. Posteris autem temporibus haec docendi sparta non amplius Canonicis, sed extraneo alicui mercede conducto imposita fuit, uti patet ex tis. X. de Magi is cae ne a quid exi-
63쪽
2DE EO, a UOD IMPIUM gatur pro licentia docendi, & ipsi Canonici regile & disciplinae pertaesi, liberiorem auram vanitatum captare coeperunt; adeo, ut cum laetissimum & facillimum canendi horas ossicium aliquantisper adhuc retinerent, postea tamen in alios itidem conferrent, ut natum siti inde probrosum dicterium: habemus, qui non
bis cantem, utinam quoque haberemus, qui pro nomis defie derent in infernum. Prolixus horum impietatis notam describere supersedeo, cum id D. H metius tr. de Ca-πωιc. c. 6. spe . multis argumentis & testimoniis de monstraverit, & Gymus in Chron. Sax. Crantius in m
eropol. l. . Erasmus in encom. Moria , Grotius in not. adcif
fandrum tit. de Cavonis. & plurimi alii infinitis sere locis istius instituti abusum a vero usu exposuerint. Imcrevit nempe ille abusus, cum Imperatorum Romanorum indulgentia secularis quoque jurisdictio episcopis concessa fuisset, & ipsi Principum dignitate cum con juncta potestate gaudere coepissent. Inde canonicinrum autoritas aucta, quod praecipua membra episcopatuum censerentur, quippe qui Episcopum eligebant, ac reditibus amplis expraediis & fundis sub praebendarum nomine constitutis, finiebantur. Olim quidem Canonicatus sine praebenda consistere potuerunt; post
ea tamen praebenda sine canonicam esse haut poterat, uti ex definitione praebendae ostendit negorus in nocad Lamelom I. r. r. XXVI. g. r. Imo auctis p diis & numero parochinorum , praebendas quoque augendas statuerunt, V. Carpet. DraFr. Consistor. l. t. defv. M. AN un. de Dominis de Repuli. Ecclesiast. I. u. c. r. n. an ideo conqueritur his verbis: Ecclesia co viso iam fis fuit an Lum ,sesentatis vero Ecclesia ca med um, xxus Hi
64쪽
IN PIIS CAUSIS EST. noster es fusentatio ex soms ecclesiasitas, minaeum vero osssicium eeclesiasticum. Dum vero magnum horum ecclesiae bonorum abusum perstrinximus, eorum statum,
qualis ante res intionem Lutheri fuit, respeximus. Abiit vero Canonicatuum illa pristina conditio apud Protestantes, quippe qui illa bona Ecclesiae ad meliores
usus Vertere laborarunt, ut maximus eorum abusus emendaretur. Conf. huc D. Irammelii Tris. de Canon. c. p. cae thes de abusu DEO donator.
In Romana autem Ecclesia abusum honorum ecclesiasticorum magnam partem adauxit episcopatuum multiplicatio, quod Coising. DUC de consitusi Episo Germ. animadvertit&probavit. Inde est, quod non raro unus plurium episcopatuum titulis & bonis gaudeat. Quod sit veteris Ecclesiae canones respicimus, iniquum& impium est. Horum tamen morem Canonici imitati, in diversis capitulis locum & reditus obtinuerunt; etsi neutrubi suo ossicio faciant satis. Quod, an pietatis,&justitiae regulis congruat, facile etiam parum religiosus judicare potest. IV. Manifestus ille abusus in quibusdam Protestam lium ecclesiiis quidem fuit emendatus; nescio tamen an asseverare liceat; omnes abusus hac in parte fuisse sublatos. Multi sane pietatis & justitiae amantes viride eo dubitant. Non dicam de desectibus insorum nonicorum regulis veteris Christianae disciplinae repugnantibus, unam tantum vel alteram quaestionem
65쪽
attingere, non abs re fuerit. Quaeritur enim; num comisatus argento soluto emi possint ' Negant hoc plur, mi doctores,dc in illis quoque Caetramus Juri L OMAR. LII. d. Ita. Hic cum fama nominis omnium ad instar iit, argumenta ejus paucis per lustrabo. Omnem
controveritae cardinem in eo moveri primo autumat: num venditio Canonicasuum ad Simoniam referri possit, ηαve ' ubi cum ipsi Simoniae definitio υere spirituata tantum bona resipiciens obstare videatur, ipse Luttiri autoritate motus a Simonia proprie & stricte sic dicta talem emtionem liberam pronunciat. Ut ergo hinc suam sententiam defendat, paulo obscurius ita philosophatur. Δuaedam Simoniaca protibita ,
ut Simoniaca , quaedam Smoniaca, quia sunt Simoniaca.
Sed hoc idem es et, ac si dicere vellem ; quosdam homines ab aliis infames censeri infamia facti, sive quod idem est, ut infames, quosdam vero infamia juris, vel, ut Carpet ii distinctione utar, quia sunt inse' mes. Jam quisque judicet; num Joo infamia facti quae nempe eX errore populi oritur, vera infamia videaturi Neutiquam asseveraverim. Idem in Simonia dijud, canda hic applicari Videtur. Illa, quae ut Simoniam Carpetuo ius prohibita asserit, & quo emtio canonicam um quoque reserenda, tanquam &moniaca facti ex errore & ratione status ab U/bano II. Gregorio, & Aeqxandro II. judicata, quorum decretales & errores, cum venditio calionicatus non sit Simoniarum qiud Juris, siVequod revera ad Simoniam spectet. neutiquam Protestantes obligare poterit. Secundo loco venditioni Obstare putat, quoa Canonicatus dicantur benesia, bene Aia autem non posse dici res pecunia partas l. i. n.1
66쪽
is donat. Sed hoc substantiam Canonicatuum non evertit, an beneficia dicantur nec ne. Cum enim duplex canonicatum respectus sit habendus, illorum qui pretio certo Venduntur, & eorum qui tanquam pars talarii doctoribus, & praemium dignioribus offeruntur, in priori casu titulum beneficii salva Canonicatus substantia expirare ; in posteriori autem retineri posse, nemo negarit. Quas tertio & quarto loco adgucit rationes; nempe esse contra legitimam vocationem ad
beneficia Ecclesiastica percipienda, quae per electionem non venditionem fieri debeat, concedo; si modo beneficia tendant ad ossicium praestandum debitum: quale exemplum est septem diaconorum, quarum i
heram electionem ex Act. VI. v. allegat. Idem o
servandum esse statuo, si certi canonicatus doctoribus aut ministris Ecclesiae, tanquam pars salarii, sint assignati. Si vero canonicatus in alias personas, qui nullo ossicio Ecclesiae defunguntur, aut scholae ac Reipublicae utili, conserantur , praebendam , beneficium luidem ex Ecclesiae bonis judicaverim, non Vero ec-esiasticum quid. Multos enim Canonicos reperias, qui nomen quidem Clericalis personae sustinent, munia vero Ecclesiae nulla obeunt. Regulae Canonic rum, quas in Venditione negligi metuit Carpet us, ut
stilicet recipiendus honestos natales habeat, sit justae aetatis, ingenii boni, morum proborum, S animi ad labores apti vel necessariae sunt, vel minus necessariae. Necessariae, ut morum sit proborum & ingenii honi, etiam in venditione observari debent & possunt, circa minus necessarias autem Princeps sine injustitiae nota in praejudicium quoque Canonicorum dispensare Poterit. V. De
67쪽
De bonis Canonicorum partis semel, tuendis etiam solliciti lacrorum antistites fuerunt; ne ad lateri
per testamenta Ductus eorum transsirent. Ideo obicem per c. retitum. X. de testam. posuere ; ne eorum haeredes ab intestato succederent, generaliter itaque, uti ait Locel. l. a. tit. aδ. bona quaelibet ob Ecclesiam acquisita sacerdotibus fioe mobilia, sive immobilia, post i Ioram is, rum debent apud eandem remanere, nee stiper his ullum de jure testamentum fieri poterit. Huic prohibitioni condendi testamenti, cum naturalis in consanguineos affectus obstare videatur, rigor temperatus per c. res tum. g. licet x de testam. con etudinis tamen es non impra batae, ut de his pauperibus is retigiosis locis, is his, qui vi venti semidierint , e sint consari ei, sive extranei, ali qua juxta servitii meritum conferantur, non testamenn ra tione , sed eleemosse duntaxat intuisti. Legem autem
hic in taudem legis prioris introductam videas; cum non liceat testamentum condere, sub specie eleem0 synarum aliquid consanguineo aut amico legare juxta servitii meritum , permissum. Ast quomodo haec
conveniunt, eleemosynam dari propter meritum, cum ημοσυνη stipem misericordiae causa datam tantum denotet, ut Laectant. l. VI. msic divin. e. v. misericordi am, quam eleemosynam dicere maluerit. Sane dubitaverim ; num Pontificum & aliorum .Clericorum in suos profusiones, sub eleemosynarum nomine Ve'nire possint; cum illi, qui ex illustri familia natales ducunt, ejusdem adhuc amplificandae studio agitentur; qui vero eX plebeja stirpe, eam ut extollant, di
68쪽
in altiore sede collocent, enixe allaborent. Exempla hic plurima propriarum charitatum, uti Thuanus I. roo. de S co V. agens easdem vocat, recensere possem, si singulas quoque impietates facti, non juris demonstrandas haberem.
Alia inde quaestio illustris exsurgit; ad quem red.
tus vacantu episcopatus, donee atius eligatur , spectentqHaec controverita, cum Jus Regalia non multo abhinc
tempore a Rege Galliae, Pontifici negatum attingat; non abs re fuerit, si Regalia jus, quoad stultionem honorum ecclesiasticorum vacantium, paucis quoque tangam atque eXponam. Jus illud intres potissimum distinctos actus se diffundit, io in constitutionem persenarum sacrarum, a in coogationem beneficiorum vacantium S 3 in perceptionem fructuum es proventuum ex bonis e clesiasticis, dum nova expectatur electio. Priores Regalia partes cum ad jus Personarum, non vero rerum faciant, Omitto, tertiam tantum contemplaturus. LVersiatur in illa singulare aliquod jus majestatis, per quod summus princeps Ecclesiae bonis, mortuo Episcopo utisur, δε- nec , qui in definim secum fissectus es, praestiteris juramentum Mefitatis. Originem eius Gerbardus in Diss de Pre tertii in eaWa Regaliae, ex spoliis, quae olim in Ecclesita viguerunt, deducit. Scilicet cum Epist pi nepotum suorum curam habituri, Ecclesiae hona timvaderent, Clerici post mortem cujusque praesulis non dubitarunt omnem haereditatem, sine discrimine patrimonialium quoque bonorum, fisco sacro inferre; ut per Can. al. Concii. Gauedonensis sit sancitum. Non mH ceu
69쪽
ceat Clericis post mortem Episcopi sis rapι re res permem sad eum,secutι praecedentdus regu s con tutum babetur. Si vero haec fecerint, periclitari se nomenni a proprio grata.
Sed hoc non obstante canone, eo processit spoliandi licentia; ut brachio seculari esset coercenda, & seculo IX. a Galliae regibus comes una cum visitatore a Me- . trapolitano mitteretur, qui bona vacantia custodiret,llod ex α VIII. Capitularium Carati Calii probatur. sine remotis pedetentim visitatoribus, comites vel proprio ausu, Vel reges per hos omnem haereditatem sibi adiudicaverunt, & bona, ne ab ab aliis raperentur, ad se pertraxerunt. V. Horiarae on Roman. L. IV. c. a. ubi Papa Formosus ann. 892. Ecclesiam Rhemensem privilegio liberat; ne Reges Oscopi aut Ofω sus bona sede vacante in sumn usum verterent. Factum inde, ut reges episcopis decedentibus, non solum, quae ipsi reliquerant, sed & reliquos proventus more Mincali tamdiu sibi vendicarent, donec novus Episcopus dignitatem ab ipsorum manu receperit. Hinc adm0'dum prudenter Petri de Marca de Concorae Sacerdot. Per. c. XXII. --s Euemadmodum plurimarum hujus regni provinciarum con etudo Domino Dudi adicit usum-
fructum, quoties jeudum vacat per mortem Cassii, id quia mulo Relevium Reom vocant, sic reges eos eudorum Isire, quoad regalia sitis patrimonia episcopatuum, usi sunt in oram, dum eorum custodiam ad se receperant, donee sedi vacani praefectus esset episcopus, s donec is inis turam a Rege accepisset, juramentumque fidelitatis praesitisset. Hoc jus percipiendi fructus ex sedibus Episcopalibus vacanti-Dus una cum reliquis partibus Regaliae ab Innocentio M. Regi Galliarum Ludovico XIV. in acquisitis bello p 'H vilm
70쪽
vinciis denegatum, quod secularibus potestatibus nullum in res sacras Jus esset, & Gn. XIII. Concilii Lugdunensis Reges severe ab eius usurpatione arceat. Acciderat id jam olim Ouom IV. S 'Heraco II. Imperator,bus, qui hanno lacessiti, hane minimam scintistam Juris Cae rei, ut Ridericus L hoc jus appellat apud A
noldum Lubecensim in responsione ad querelas Gera Germanici amiserant,d solenniter eidem renunciarunt. V. R rom ad an. II99 in epistola Principum s Baronum cierisor. Dicori ad Innocent. III. & 'Her. II. auream bastam an.
tDI. editam & post sexennium repetitam, quam Stai
terus de Libertat. Eccos German. I. V. c. n. n. t. eXhibet.
Nec Imperatores Romani aut Reges Galliae tantum hoc iure prae reliquis eminebant, sed Lanstravit ramringia & Marchiones Miseniae in parochiis A shoch, Triptιs auma & negemuch in circulo Neo-Stadiensi usque ad ann. M CCCXC IV. idem exercebant, quo ad preces Cleri promittentis certas vigilias annuas remis runt 'idericus, Wilhelmus & Georgius fratres, uti ex diplomate Teutonico patet, quod Schili. c. c. p. IV. recenset. Sola itaque stirps regum Galliae hoc jus Regalia &in specie Duendi honis ecclesiasticis vacantibus ad nostra usque tempora, vel indulgentia Pontifidum , qui Caesareae majestati tantum imminebant, vel strenua Virtute sua, qua iura patria defendere assolet, retinuit. Habet tamen adhuc quoque, quod Pontifici opponere possit, Imperator Romanus, si Ononis IV. & μι-derici II. solemnem renunciationem vi banni extortam retandere velit. Idem enim, quod Galliae rex , ad Prnpriae causae patrocinium allegari posset ; quod Ius Regaliae regiae coronae sit insitum & innatum, un Drou. . Ha δε