Prolegomena ad Aristophanem

291쪽

DE TEXTU TRADITO. 27smarginibus quoniam palli non tantum patebat quantum requirebatur, plurima loco sunt mota, non pauca praetermiSSR. Multo tamen integriora et uberiora sunt scholia quae hic praebet codox quam qua ceteri.

Miser autem decurtata praebet codex , nec nisi in fabulia Acharnsnalbus Lysistrata lisamophoriagusta Ecclesiagusis, quas non abs V, utilla J. Nun scholia codsc adscripta habet Equitum fabulas partibus ex et Pacis Avium Lysiatratae partibus haud exiguis. Praeterea cholia extant in codico A ad lutum Ranasque rara, ad Nube paulo uberiora in is septem quas hic codex complectitur fabulas, in is ad lutum et quites frequentia, pauca ad Nube et Ranaa. Etiam M alii scholia prasbent; sed sordent ea omnia ad scholia V et vix ulliua sunt protii η .

292쪽

III. De ooclioum oeteris meliorum Veneti et Ravennatis Virtutidus atque Vitiis.

Ad textum codicum ceteris nobiliorum V stra ut paullisper etiam redeamus, satis mendat acriptus neque hic est neque illo; sed vitii omno genua licet uterque careat, alterius exemplaris menda ex altero longe plurima corrigi pomunt, id quod iam diximus. Cuncta autem utriusque vitia si quis pro ferret, neque gratum faceret cuiquam neque utile. Sed certa quaedam errorum onera indicare, in quae et alii librarii quili bet, perinde atque typotheta hodierni saepe inciderunt et qui Venetum Ravennatemque codicea perscripserunt, id ab his protegomenia non videtur alienum 3.1 Do hasIographEmM1..H lographiae debentur uuae Θquuntur: Ach. 224 in est: μηδέ περ γέροντας οντας ἐπιφυγών χαρνέας. Cuius errori et alibi meminisse iuvat et lut 258, ubi R habet metro invito: ἁ εἰ ὁ ἀσθενεις γέροντας ανδρος δη, autem in sterius ruens:

Qua asquuntur maiorem partem xoorpta uni o Praefationa, quam MVen' natis imagini phototypae praemisi.

293쪽

DA TEXTU TRADITO. 281

Nam et insolitum ea Dτι participio εἰκός additum, et ultione dictum si γέροντας ἄνδρας δα nisi participium accedat ἔντας. Vsrum coniuncta sinekil Blaydeailque opera eat reatitutum:ώς εἰκὸς ἄνδρας ἀσθενεις γέροντας εντας εδη. Trea igitur vitii huius aetates lacernimus; nam primum intercidit ὁντας, dein verba sunt turbata in codice hodie deperdito, unde et V est ductu et , tandem παραδιορθst aliquis inexomplari quod librarius codici V excripsit, vel in antiquiore etiam codice, metri causa suppleVit ἐστιν. Av. 20 codicum V csterorum est lectio vitiosa: ἄμνυ δ' οὐδεὶς τό e ἀνθρωπων θεον, Hae ορνιβα απαντες. Ubi stro iubente Porso reatituit:

Lys. 162 habstra:

ἐαν δὲ τυπτωσιν - παρέχειν - κακὰκες. Deletae postmodo sunt litterae re, et editio princeps dedit παρέχειν χρὴ κακῶς, metro claudicante. Verum praebet :ἐαν δὲ τυπτωσιν παρέχειν χρὴ κακα κα κΦς.

ι στασιΦμεν, Verum neque inventu eat dissicile et in legitur:

Theam 443 codex R haec habet: ὀλθων νέκα κ αὐτὰ -ρηλθον ἐφιαπων. Cuius erroris manissati remedium implicissimum ante orso num non est inventum, nam olim in alia omnia aberrabant critici. n. 368 in sat: ἐξ Αἰγίνης Θωρυκίων - ἄν , εἰκοστολόγος κακοδαίμων. Verum praebeto. Eccl. 526 muliercula maritum increpans: - δὴ τάλαιν ἔγωγε lait, si credimus codici R sterisque. At querentia, non conViciantis eat τάλαινα - miserae mihi et soloecum est γωγε vocativo iunctum; quapropter Plui. 1044 verum esse id quod

294쪽

praebes V ταλαιν θω της βρεως immo oo, non id quod R: τάλαιν ἔγωγε, etiamsi non testarentur numeri, testaretur m taxia. Nostro loco acribatur sola littera a pro diphthongo ι, quacum permutari solet in litteratura minuscula et verum emicat, quod primu reatituit Relahe: o δηατα , τάλαν, ἔγωγε lPlut 246 in legitur: ἐγὼ δὲ τουτου Axos τρόπου πώς ει ι ἰεί. Verum habeto. Ρlui. 702. ἡπεραχὶρ υθρίασε ἡ Πανάκε ἀπεστράφη . Veraum restituit ergk. Nam quod habeto: πε ρυθρίασε licet numeris non damnetur, nihilo tamen minus aperte est vitiosum, quoniam a contextu aliena sunt πέρυθρος sub rubicundi et verbum, si xtitit, nam aliunde non aetcognitum, περυθριῶν. Gemellum vitium in V irrepsit Nub. 186 ἀπεριρες ερι α νως, ubi integram lectionem praebet . Nihilo magia dubia res eat Ach. 358: τί υν λέγεις κτέ. Sic R pro τί ουν οὐ λέγεις τέ Etiam Theam. 468 hic asserendua, ubi stro claudicante praebet

καὶ πολυπλοκον νόη A.

τοιουτονὶ cra Παρακεκινδυνευμένον.

Nec non huc facit v. 1078, ubi :λήηγεται τάλαντον, ν δ mve ἀγάγητε ταρα, paulo minua vitioseo:

295쪽

λη νεται ταλαντον, ην δὲ ζεντα ἀγάνη τέτταρα, sed hiatus tum domum ea expletus cum in fragmento Vetusto, quod vulgavit sit, opsrta est lectio incora: i δὲ ζῶνe ἀπαγάγη τέτταρα. Olim igitur s litteris ΖΩΝ ΠΑΓΑΓΗΙ duae haplographia interciderunt. somellum vitium in istin et steria codicibus eat Ρac. 48s: μα Ar H ἐν εἰρήνη διαγααγγειν τὸν βίον. Denique indicatus est Thoam. 494, ubi R:

τὴν νυχε, ωθεν σκορόδιαμασώμεθα,

quas metro invito sic diatincta sunt in Iuntina:

Syllabam supplendam eas vidit Bentlsy:

Addantur similia duo vitia, quae per paradiorthosin in deterius postmodo sunt mutata. v. 11 in V ceraria est: καὶ γην ἐπέτου καὶ τὴν θάλατταν ἐν ' κυκλφ. Verum restituerunt Elmale et Boch sisto articulo: καὶ γην ἐπές re του καὶ θάλατταν ἐν κυκλω. Nub. 1276 sq. Strepsiadem et Amyntam sic confabulantes faciunto alii: Συ τὸν ἐγκέφαλον σπερ σεσεῖσθαί μοι δοκεις. ΑΜ. σω δὲ νὴ τὸν Ερμην προσκεκλησθαί μοι δοκεῖς. Ubi s Suida reatitutum est Verum: προσκεκλήσαεσ θαί f ἐμοί In Vulgata si misere abundat iteratum δοκεῖς si aegre desideratur notio temporis futuri. 23 Do vorathua Postor vlesnommisimultua1nem ominata. Ηaplographematis artissime cognata sunt vitia, quas paritversuum vicinorum similia exitus si initium Librarii quas omiserunt, cancellia includemus.

296쪽

284 DB TEXTU TRADITO. Non nisi pauca huiuscemodi mendas stra habent communia, ex communi igitur archetypo repetita; . .: Nub. 112.

εἶναι παρ - τοις φωσιν αμφω τὰ λογω, τὸν κρείττον ἰοστις ἐστί, καὶ τὸν si ττονα. τουτοιν τὸν ἔτερον τοι λόγοιν, τὸν βττονα, νικαν λέγοντά φασι τἀδικωτατα.

Cui error almilia sat in quem codicis A librarius incidit omissis N. 1445-1451 propter vocabulum τι βττω in exitu vend81444 si fraus 1451 lectum. Av. s. οἱ μὲν γὰρ υν τέττιγες να μην' et δυο ἐπὶ τῖν κραδῶν ἔδουσ', Αθηναιοι δ' ἀεὶ ἐπὶ ct δικῖν αδουσι, πάντα τὸν βίον. Codicio et alia sunt propria et sequentia: Nub. 485. ην ιιιν, ὀφείληταί τί μοι, μνη μων πάνυ, ἐαν δ' ὀφείλω, σχέτλιος, ἐπιλήσJμων πάνυ.Vsap. 7s.

κατάβα, κατάβα, κατάβα, κατάβα. - καταβησομαι καίτοι τι κατάβα το το πολλοις δὴ πάνυ ἐξηπάτηκεν ἀταρ μως καταβήσομαι. Av. 4ss. -τινος δ' ουν τεν Ελληνων ἡρχεν τοτε κα βασίλευεν. τῖν Eλληνων - καὶ κατέδειξέν γ οὐτος πρῶτος βασι-

297쪽

DR TEXTU TRADITO. 285εψφημία ἔστω. - μὴ κατάρξ το τραγου. - συ δ' - τίς - στις χρησμολόγος - οιμωζέ νυν.

δαιμόνιε, τα θεῖα μὴ φαυλως φέρε ες ἐστι Βάκιδος χρησμός, αντικρυς λέγων

εἰς ας εφελοκοκκυγίας. - καπειτα τος

ταος οὐκ ἐχρησμολόγεις συ πρὶν ἐμε τὴν πόλιν τηνδ' οἰκίσαι; Av. 74. ἔνεστι καὶ τὰ πέδιλα; - λαβὲ το βιβλίον. καὶ φιάλην οὐ ναι καὶ σπλάγχνων χεῖρ' ἐνιπλησαι. καὶ σπλάγχνα διδόναι ἔνεστι; - λαβε τὸ βιβλίον Av. 1885. αεροδονητους καὶ νιφοβόλους ἀναβολάς. ἐκ a νεφελa γαρ αν τις ἀναβολὰς λάβοι;

συνηγοροὐσιν ἐκ τινων; - ἐξ ευ ρυπρωκτων - πείθομαι.

τί δαι τραγωδοε σ' ἐκ τινων; - ἐξ ευρυπρώκτων. - λέγεις. δημηγορos σι δ' ἐκ τίνων; - ἐξ εὐρυπρωκτων. δρα δην Ἀτέ. Av. 662. ἐκβίβασον ἐκ του βουτόμου τουρνίθιον. ἐκ βίβασον αὐτos πρὸς θεῶν α' τήν, κτέ. Ran. 1200. απὸ ληκυθίου σου οὐ προλόγους διαφθερε. ἀπὸ ληκυθίου - o. ἐμους - νὸς μονου.

Codec propria habet haec haplographiae exempla: Acb. 16.

ἐκ τῶν πολεμίων εἰσάγεις θρυαλλίδας. επειτα φαίνεις δητα δια θρυαλλίδας Nub. 689. πῖς αν καλέσειας ἐντυχὼν ΓΗ μυνία; - ποος αν; δί' εὐρο, δευρὼ μυνία.

298쪽

DA TEXTU TRADITO.

καὶ os πολέμου παυσησθε. - τοιγαρ, ν δοκη, ποιήσομεν καὶ ταυτα. - τοιγαρ, ν δοκη, κἄγων απειε ἐκεῖσε.

Theam. 2.os ὰλ λερος τις. οὐχ ἐόρακας πω ποτε ἔ- μῶν ὁ δασυπώγων - οὐχ oρακας πώποτε; Theam. 168. ταυτ is ὁ Φιλοκλέης αἰσχρος ἄν αἰσχρ ob ποιεῖ, ὁ δ' Ἀνη Σενοκλέης ἄν κακὸς κακJῖς ποι ει, ὁ δ' . Θέογνις νυχρος ἄν νυγ ρως ποιεῖ Theam. 1101. Περσευς, πρὸς Ἀργος ναυστολῖν ὁ Γοργονος καρα κομίζων - τί λέγι Γοργονος πέρις, τὸ γραμματέο ἡ τὸ κεπαλη. - τὴν Γοργόνος ἔγωγέ φημι. Ran. 200. οέκουν καθεδεῖ δηH ἐνθαδί, γαστρων - ὁ ου

- ἔκουν προβαλε τὰ χειρε κἀκτενεῖς id - ἰδου

299쪽

που σε ταχέως ἐπέλμεν τα χρήματα. κομιδη μὲν ἔν. - φκουν μετα ταse ἡσσ θλιος;- κομιδη μὲν ἔν J - κἀγὼ μὲν κτέ. quorum versuum nonnulli in infamiam hanc ob causam immerito inciderunt '. Nonnullo in margine supplevit corrector', non omne tamΘn.

Ingena autem huiuacemodi lacuna in codice R hiaret, nisi in tempore detecta esset et ab ipso librario expleta, inserto solio 116. Nam causa versuum Lys. 359-434, quos habet illud latium, priua praetermissorum videntur fuisse verauum 5 et 3 verba τὴν χεῖρά του et τὴν χεῖρά μοι similia 3.

300쪽

288 DA TEXTU TRADITO. Hoc loco stiam Nub. 1233 vidotur commemorandus colloquuntur Pasias et Stropaiadea: LIA. καὶ τα de ἐθελησεις ἀπομόσαι μοι οὐ θεους, ιν ν κελευσε ἐγώ σε Συ. -υς ποιους θεοος; Ira τὸν Λία, τὸν Ερμην, τὸν Ποσειδω. πιέ. Sic , in vero deaunt verba: D αν κελεύσω ἐγω σε τους

cui multi editoreaisdem habuerunt. At minime supervacaneum eat illud D ML, nisi autem accedat articulua, non rogantis est , ποίους θεους' sed cum risu exclamantia, ut deo ne nauci quidem se sacer aperte significet Strepsiadea itaque postquam deletus eat articulus, Pasia non poteat apte respondere nomina proserendo deorum per quo Stropaiadem iurar iubeat j. Quodsi nondum satia certum videatur Ravennati fidem denegandam esse, inspiciatur eiusdem sabula versus 28, quo melius appa reat revera in hunc librarium eiusve exemplum, adero huiuscemodi neglegentiam. Scripsit ibi: ὰλr ara δήεις ηδη θεὸν οὐδένα πλὴν περ si μῆς, cum oberet: αλλο τι 'ς o ἐν νομιλεῖς δη τι , quae integra nisi quod ibi quoquo est ἀλλ' τι extant in V. Neque in scholiis talia frustra quaeri quivi intellegit Lucu lentum exsmplum praebet quod legitur in scholio AE ad Nub. 69s: τὸ δὲ τήμερον ἐπὶ χρονου λέγεται καὶ ἐν ψω ,, ἰω Πρασιαι--

a Doruutographomnitu. Dittographemata aperta extant s. g. loci sequentibus: Nub. 628 habet :οὐκ εἶδον οὐτως ανδρία γ αγροικον οὐδένα. Ubi in V recte Ἀε πληρους acriptum sat ανδρα αγροικον qui locus utilia est ad emendandum versum eodem vitio in V tpleriaque laborantem:

DAooedit argumentum e re motrioa petitum, de quo of auPr P. 22, 2. Cf. Prolog. Pae P. IX.