Prolegomena ad Aristophanem

301쪽

χρηστόν τις Veap. 94. ἀκουσατ ήδη της γραφης' δὶς ἐγρα νατο Molsatum illud δὶς eat in V cstoria, in editionibu fuit usque ad Bentisium. Pac. 1187 in sat: ἀν ἐν τε ε θεν ἰθυνας ἐμοὶ δώσουσιν pro ἄν ς ε θωνας. Theam Io T. ιω μοι μοίρας ἀνέτικτε δαίμων. Diuographema quod metro arguitur. delevit Hermann pro absurdo νέτικτε aneti olim restituit τεγκτε mendatione Vere palmari. Thoam. 1208. λέ- σον y σὸν ἔργον φεῆ γε κτέ. Dele alteram syllabam o utpote diuographema, et ni lacuna, quam explovit Bentis λέλυσαι scribendo. Nam unice contextui convenit indicativus pro quo qui λέλυσο coniecere critici, neque lenius adhibuore remedium neque salutare. Etiam Lys. 1016 ittographematia accenseri potest: εἶτα πολεμεῖς εἰπJέ μοι. 8ic stra et altor eatia . suum est creticum. Cuiusmodi loci prosunt oram lectionsm quaerontibus Lys. 110s, ubi chorus Lysiatratam steri iubet

δειν ν Ἀγαθην φαυλην σεμνην ἀγανήν πολυπειρον. Nam non solum deest illic ea, sed praetore molosta sunt παθην et φαυλην, quorum alterum dittographema aut siquis mavult, lectio altera, alterum interpretamentum Videtur vocis Θανήν senuina igitur haec sola arbitramur:

δεινην, σεμνην, ἀγανην, πολυπειρον,

302쪽

altera versus para periit. Quae fortasse sic explenda: δει δὴ νυνί σε γενέσθως ἐν τοῖσι λόγωι κομπην, χεινην, σεμνήν, ἀγανήν, πολυ-ειρον. Noc non hic commemorandi sunt locus unus et alter, ubi bis eadem Verba leguntur. Pac. 17 sq. frui ita confabulantur: A. ψ ... ἔθ' οἷός MI περέχειν της ἀντλίας. B. αὐτὴν οέ ω ξυλλαβὰν τὴν ἀντλίαν. Sentina quoniam nequit corripi, patet, Versu proximo vocem saae repetitam Lacuna igitur indicanda, quas sic potest suppleri: αὐτὴν αρ χισω ξυλλαβὼν τὴν καρδοπον .Ιdque legisas videtur qui in choliis scripsit: ἀντὶ του κα- φην ταυτα δὲ εἷπων προσφέρει το αγγεῖον ἐν Ἐφυρα''. Plut 1128 sqq. Mercurii sunt clamore lugubrea: οἴμοι δὲ κωλης ην ἐγὼ κατησθιον Iet uno versu intermisso: σπλάγχνων τε θερμῖν ἁν ἐγω κατησθιον IUbi quin librariis, non comico debeantur verba iterata dubium non videtur. Sunt tamen in V ceteria. Aut prior loco primitus eiusmodi quid uisas videtur: οιμοι δὲ - λης α τρὶς ἐμοὶ πάλαι φίλης aut posteriors: σπλάγχνων τε θερμῖν ἄν ς κατεβρόχθ' ιζον τότε .Eadem causa nimia ibi similes dicit versus vicinos Theam. 260

A. ἀραρμόσει μοι; in κτέ. . . . A. δε αρμοσε μοι χαλαρα γουν κτέ. Quorum priorem vitium contraxisse satis docet contextus. Nec non vox monstros Ηττικωνικοί Pac. 215 hinc duxit origi

nem quo loco Morcurius Graeco increpana bellare ait malebatis, licet dii pacem contaiarent,

303쪽

ἐλθετ et εριεῖς εὐθυς' - ἐξαπατωμεθα κτέ.Lctv modicum vitium πράξαιντ pro πράξαιτ in sera 215 correxit melilior, mox praeterea deletia litteria νι, quae eversus 212 exitu unt repetitas, sic acribatur: εἰ δ' ὁ τι πράξαιτ ἁγαθὸν μέμεῖς Ἀττ-οι. Simile quid perpessu eat acia versu 1154. In suavi choricantico fingitur herus famulo usa dana quatuor ruri domi λαγῖα, ait: ἄν ἔνεγκ δ παῖ, τρί' ἡμιν, ἐν δε osναι τῶ πατρί

μυρρίνας ς αλκροον ἐξ Αἰσχινάδου τῖν καρπιμων, vix ἄμα της αὐτης ὁδοί χαρινάδην τις βωσάτω τέ. Undo nomen Alasνάδου alienum eas testantur numeri. Nempe litterae αδ e versu proximo irrepsisse videntur, dein pepulisse praspositionem, comicus autem scripsisse: μυρρίνας τ αλησον te απαρ γ Αἰσχίνου ct καρπίμων. io formularia non1 m. Et E.

Ρlans vulgaria hic sat error nec dignus qui in otia criticia commemoretur Unum et alterum clamem hic dandum eat

Ach. 263. φαλης ἔτερε βακχείου. Sic R. Verum est ἔταιρε Βακχίου. Minus apertum est vitium metricum, certum tamen, Ach. 12:ταὐτα. - τί δαὶ κακὸν παθών.

304쪽

Nub. Is in V et in eat: ὰλ ἔσται μοι no καλός τε κἀγαθός, ubi et strum vitium crepat si a particula pronominis sor mae encliticae subiuncta Patet verum saas ἀλλ' ἔσι ἐμ o LVsap. 8s uterque habet:

τδν γενναιοτέρων.

Verum Sso ct γε νεωτέρων cum numeri docent tum con textus.

Pac. 628 in V et in sat: καὶ κορώναιόν γέ μου ἐξέκοψαν.Vorum est κορώνεων.

Lys. 1158 in Gogitur: πολλοδ δ' ἐτέρους ἱππίους καὶ ξυμμαχους. Apud Suidam extat lectio incera: ταίρους In πίου. Theam. 47 unicua codex R habet:

Poetam odisse παίσωμεν nemo non idol. Eccl. 87 iuvenis a vetula correptus exclamat Nemo adludendum si ossuur: τ βουλομένω γε κατα τὸν ἐν παιτοῖς νόμον, si fide codici R. Cui retorquet illa: ὰλr οὐδὲ δειπνεῖς κατα τὸν ἐν παιτοῖ νόμον. Si non vis amare, non vis edere. Hiramur autem illam ἐν παμτοις' legem, magis miramur hominem vesane doctum, qui id scholiis annotavit Thraciae hanc esse omιem' mempe uelarum apud erodotum mentionem viderat factam. Propius a vero distat codex V qui ἐν πετοις habet, integra autem vox ἐν πεττοῖς aut e coniectura est reatituenda, neque arduum sano id negotium, aut sumenda e codice . Minime gravia haec Hera. Attamen ab hac quoque parte instat periculum; nam si accedat hominum stultorum paradior thosia, ne talia quidem satis facile agnoscuntur. X. gr. D.

565 in Gogitur:

πῖς δν μεις δυνασθε παsσαι τεταραγμένα πραγματα πολλά. Verum Porson primus restituit:

305쪽

0lim δυνατε acriptum est, id in δυνασθε abiit; et novum monstrum inde prognatum δυνασθαι habet T. Plut 1s codicea V ceteri habent:

ν το 0θ' ανυση τετταράκοντα βουλεται,

metro linguaque invitis. Verum dedit ames:

κην ταs ανυσης ται τετταρακοντα βουλεται.

Abiit ται in τε dein abiecta ea syllaba utpote dittographema. Similem originem habet vitium ioculare, quo laborat scholion V - ut stiam scholii asseramus exemplum, ad Ran. 1 9 η πατρὸς γνάθον ἐπάταξεν ἡ γεραιαν γνάθον ἐκρουσε , immota η τέραν ν ἔκρουσεV. Non nisi paucisalmi loci non plane conatat utrum αι an sit genuinum. Sic Av. 1847 in V eat: δτι καλὸν νομίζεται, inin autem:

δτι καλὸν νομίζεται.

Ubi veterea dubitarunt et otiamnunc polsat dubitari '. 5 Do parmutntia non1 o . o. Ut αι et ε, sic o et v solent permutari . Etiam in V stra hoc vitiorum genua ut frequon8, ita innocuum. Nam muliere Theam 3s revera dici μυχοτροπους nemo crederet, etiamsi Vera lectio μοιχοτροπους aerVata non 8Set apud Suidam. In vicinia redeunt μυχον et μυχοῖς, ubi μοιχον ρ μοιχοῖς flagitat contextus i. Alibi πυος τις Vox rarior recte sic facta ea ποιος τις i.

306쪽

his προθυμως συ φέρων ἀφιστόμην. Magia miramur Theam. s chori Bacchum invocantis verba: ἀμφὶ δὲ σοὶ κτυπελαι Κιθαιρωνιος φώin Risi scripta: ἀμφὶ δὲ σω κτυπεῖται, et stupemus illam acrofam non solum in Ravennatis umbram codicem Augustanum aed etiam in editiones typia impressas Iuntinam robentanam alias emptam atque latam. Potestne absurdius etiam ngi vitium fortasse potest; nam vide quid in scholii ad versum vicinum 10 legatur, ubi uri pidos dicitur Κλειτους non lius sed ola νὲς' fuisSe. Itaque innocentia iam videntur κοιλιδι E pro κυλοιδιE Ly8.472 ' ποικιν o pro πυκνοὶ LIS. 888, τυραννους pro κοιρανοος Ach. 472, neque admodum miramur οἱ κίαν acriptum quod ἡδρίαν esse obebat Lys. 327 3. Fortasso etiam Ach. 800 hue refersndus, ubi quod in ceteriaque codicibus logitur χοῖρε χοῖρε Berg χέρρε χέρρε scribendum eas effecit e grammaticorum locis, ubi porcellos Vocantium haec vox fuisse dicitur. Nec non hinc repetendum Videtur nomen famuli plane miri ncum χρυσέ, quod in in ceteris codicibus traditum a Vesp. 1251. dolycleonia sunt verba:

παι ται, τὸ δεῖπνον χρυσὲ συσκευαζε νῖν. Verum duco: τὸ δειπνον Ισε,

huc alser, ut deinde claudatur enuntiatum. Sic alibi apud o Strum , ἄλας θυμίτας ua' et similia leguntur.

307쪽

Exemplo ait quod in Most Lys. 681:

Similis error in B paratur Nub. 862:

οἶδ' ἐξετε σοι τραυλίσαντι πιθόμενος,

perpetratus est ino: οἶδ' ἐξέτι σοι κτλΡudo fors adscribore, ἐξέτει saae id quod dederat comicus. Non minus fosdo vitio corruptus est Eccl. 167, ubi ἐκεινον ει τι βλέψασα odit codicia clibrarius, ἔπι λέη ασα corroctor, ἐπιβλώνασα codex Coorum restituit Elmaley ἐκεινον βλέψασα. Etiam scito hodierna Eccl. 202 alc eat nata: σωτηρία παρέκυφεν, ἀλr ὁρίζεται Θρασυβουλος. Sic . Etiamne 7 Non ita af ὰλ ορει ζεται Monstrum soliciter procuravit Hormann acribendo ale ὀργίζεται. Litteraen in I abiere, hinc paradiorthosia bellum illud ὁρίζεται ossinxit.

Eiusdem farinae eat . . in V et in τι ἐν et τί σοι τε θομαι ub. 8 Vsap. 61 pro τι ἐν et τί σοι πίθωμαι. Etiam στεινῖντα lut 2s seriptum pro πινῖντα qualidum, quod restituit Brunck, hic asserendum. Qualia qui multa offendit, audacem non dicet coniecturam Theam. 21: θειόν τί που ἐστιν αἱ σοφαὶ ξυνουσιαι, ubi Io sat in OmN-ΘΙOIN. Vol. q. 327 πρῖτος ἄν ὁ δ' Ιπποδάμου θλίβεται θεωμενος pro codicum lectione λείβεται Tu primo loco sedes Cleon , sed inter popinum nimis arto loco sedet Archeptolemu vir oravis et de patria mime me-- ΘAEDE I-AEDETAI . 7 Do Iutoria, Et, P mutntia. Non propter oriorum sed propter ductuum similitudinem lis-

308쪽

quena sat diphthongi αι si litteras, in litteratura minusculi confusio. Aptum simplexque exemplum extat lut 1186, ubi in V legitur a μοι πορίσαις. . δοίης, inceram vero lectionem πορίσας prasbet . Neque minus apertu error ea Theam. 98 , ubi διπλῆ ν χαίρειν χοριέας pro χαριν habet . Qualia lectorem nullum, qui quidem non plane hebes asst, fallere potuerunt unquam. Paullo minus innocuum est Vitium χαλαι α pro impe rativo χαλα in Macriptum Theam. 688; et fallaciasima avnthael: Ach. 282.

πα παῖε τὸν μιαρον.

Leg. παιε σθς Bergli . Lys. 506. xosτο μὲν ἁ γρα σαυτη κρώξαις. Leg. ἔ κρωξας Meinovs . Invorsa autem rations αι in re abiit Lys. 1105, ubi locum vere Aristophaneum leve hoc vitium diu obscuravit. Quomismet Lacones et Athenienses iam ammua, unus AthΘniensium ait, quin advocamus Lysistratam' τί οὐ καλos αεν ητα τὴν υ στράττην; cui Laco:

ναὶ τὼ σιὼ καλειτε τὸν Λυσίστρατον.

Sic codiciara textus, ae meliora docet acholion nimia tamen abruptum: καν λῆ τε καν βουλησθε διαβάλλει τινά Recens manus illud κα λητερο in textum invexit Ahrena autem perfecit 0r

rectionem: ναὶ τω σιω καἰ λητε τὸν Λυσίστρατον.

in vitam semiratum advocetis per me licet quivi homo, cuiu8nomon λυσιν τρὶς στρατιEς καὶ του πολέμου promittat, acceptuanobia erit, illam etyaistratum ille ὁ σκωπτόλης, τὸ πιλαργέων

ὁνειδος ἐκεινο.

In codice V similis error est q. 211. Quo loco recto habet:

τα μὲν λόγια αἰκάλλει με, vero: τα με λογια αλλει με, stultus autem homo indoemeit id quod in scholiis tanquam lectio altera 'commemoratur: ταμεν

309쪽

λόγια καλει με. Hoc demum est sapore. Archetypum habuit

Sic suam tui. 725 corruptus eat in UR: D ὰπομνυμενον sic strardus pro tis. παυσω σε τὰς ἐκκλησίας. Immo ταῖς ἐκκλησίαις, quod praebet scholion Codicea rocentiorea obsedit paradiorthoma: της ἐκκλησίας rimo Ormutatia Ilit Pla avistis . Non in minuscula litteratur ae in multo antiquiore facile permutari potuit littera si cum ea et saepe permutata eat. Apud Homerum ex huiusmodi erroribus natae sunt lΘctiones νηληκα pro κώληπα φ 726, ἐπιβήτορι μηλων pro βωτορι ν 222, quae lectio dolanaorea et interpretes nacta sat haud illepidoa: ἐπι- ,στάτη η ἐφιππαστηρι o γαρ ct βασιλέων ἰοὶ ἐπὶ 2ν κριῖν, sermυειν μανθανον'' Hesych. , δινεμείς pro ἰδνωθείς et 85. Apud comicum autem hinc originem traxit Vitium manifestum Av. 1582, ubi in V ceteria est: ὰλ. ἐπικνῖ τὸ σίλφιον. quae quoniam non rem dentis sed iubentia eas Verba docet contextus, certa est obraei emendatio ἀλλ' ἐπικνη, idquo legit olim qui annotavit quod in R est adscriptum: ἀντὶ του ἐπίβαλλε nec non a cui longior codicis V obetur notula:

,δοκει πρὸς μάγειρον οἰκειον διαλεγεσθαι ἐπὶ τ ευτρεπίσαι τὸ δειπνον. 'Nec minua certa emendatione manum poetae restituit Her-W0rdo in D. 387 apud Stobaeum allato, ubi inter bona quae affert pax commemoratur τὸ ἀκουειν Ηονὴν τρυγὸς εἰς λεκάνην θουμένης,

immo θουμένης, dum percolaitur. Simili vitio laborat textu Thoam. 1031, quo loco perSonata Andromeda οὐ χοροισ' οὐδ'

ἐφηλίκων νεανίδων νηφον κημὸν ἔστης αγουσα

quesitur eate codice . Quae verba sunt sine aensu, arena ins

310쪽

2s DR TEXTU TRADITO.calce Pro κημὸν legatur Φμον, deleatur autem νηφον, utpote lectionis vitiosas interpretamentum y . Nec non asserendus hic videtur Eccl. 627. In novo reip. statu, Pr agora ait, cum si cetera communia erunt et mulieres, non pulcri viri soli id quod verobatur Blepyrus - feminis fruentur, ἀλλα φυλάξουσ' οἱ φαυλότεροι τοι καλλίους ἀπιόντας ἀπὸ του δείπνου, καὶ τηρησοωσ' ἐπὶ τοῖσιν δημοσίοισινο ι φαυλοτεροι κοὐκ ἔξεσται παρὰ τοισι καλοῖς καταδαρθεινταισι γυναιξὶ πρὶν τοῖς αἰσχροῖς καὶ τοῖς μικροις χαρίσονται.

Sic R. In rasaidoratur oraua paenultimus. Emblema mani diatum on φαυλότεροι ibi delevit TyrWhitt. dein probabiliter explevit Verbia καὶ τοῖς μεγάλοις post καλοῖς insortis. rae terea in versu ultimo ταῖσι γυναιξὶ πρὶν ααν .. χαρίσωνται restituit orson. Denique pro δημοσίοισιν legatur δωματίοισιν. Non enim apud carnifices, neque apud medico publicos, neque prope loca nescio quae publica, ubi talia non peraguntur adstabunt viri deformiores, sed ad fore cutricularum. s D formutatia ος-οις, ῶς -- - f. Etiam ους et οις terminatione permutatae inter tralaticia sunt vitia, in minuscula potissimum litteratura Unum sufficit exemplum: Ach. 65.

κραδαίνων τρεῖς κατασκίοις λόφοις.

Sic R. nec non in si aeculi papyro nuper repertum st λοφοις Requiritur accusatiVus, τρεῖς κατασκίους λόφους, gliscens autem deprehenditur vitium in codicibus aequioribus, qui τρισὶ κατασκίοις λόφοις habent. Recte vero Ach. 627 in legitur τοῖς ναπαίστοις ἐπίωμεν id quod in aliis codicibus est τους ἀναπαίστους.

Noglox nun leviora ostiola vitia maius do hoo loco lisputabitur insta.

라틴어 텍스트