Critica vannus in inanes Joannis Cornelii Pavonis paleas

191쪽

Ουνομ , ἔφηβαίη τ ωλι ' ω μι - Ως ευ τ ψS-ον νεον ἄκρω το κυβευμKωμα λα φ εγκών ἀπι ἶς α συγκλων. Columna, videam . quem habeat defunctam. Sed video Literam quidem nullam caesam super Iapide. Novem vero talos jacentes. quorum quatuor quidem Primi Alexandri testantur jactum. Illi vero florem adolescentiae maturae, Ephebum, Unus a*tem ille iudieat Chium debiliorem. Certa illud annuntiant: Et qui sceptris superbit, Ea qui aetate foret, habet fnem nihil. VH hoe quidem non. videor vero ad scopum recta per-

aculorum Cretensis ipse ego iaculator. Eraι defunctus quidem natione Chius: Amandri au

tem nactus , .

mene juvenilique periit in aetate. Sie bene defunctum juvestem smuI S lusum Iactum per vocales disit aliquis talas. γ' Primo rursus Ioco nostram praecipue editionem adstruemus. mox Pavoninam examinabimus. quae ruruis egregia specimina inscitiae & corrupti judicii su peditabit. vs. l.

192쪽

Us i. 'A φαλα hic nominativus vocis Si γMe quis velit legere, α ς accipiendum ut in superiori epigrammate. Sed formula non minus bene cum tertia persiona jungitur.

Us. 2. Pro xw:θὲν in Cod. Palat. δμαθὶν. GMetusae vel Pavo praeter morem utramque conjeicturam laudat, ut non ineptam. & ut naturalius& convenientius τμαθεν recte praesert. praemittit tamen non placet δμαθὸν. quare rogatum Volo, an placere possit. an aliud quid significet praeter domitust sed δεδρομαι aedisicatus sum, sorte δαηθώe exfractus quoque irinat. Sed an alterutra notio hic locum habere possit, dic Pave. Us. 3. Πεμο e. omnes libri. sacesiat Pavo cum chartis suis, quae πύρκωΓι, ab indocto scriba prosectis: si modo non ipse describens alicunde plerasque

nam tali, tesserae πliam dicuntur, quando jaciuntur. ut in proverbio: 'Aει ευ massaemν οἱ Διος κυβοι. inde de rebus incertis: de sorte πέπΤειν. Actor. I. 26.

Vs. s. ' Ee,is . Secuti sumus distinctionem Paripost a. m. de hoe jactu plura habet hunc locum e se icans magnus Salmasius in Plinian. Exercit. p. 8s unde sustulit sibi quasdam plumas Graculus noster. reliquimus in voce ἔφηβον communem dialectum, licet ε φαβικα Theocritus habeat & alia. Si quis malit mutare, scribat Q& tum quoque scribendum

ἐφαβαίμ. ἀπικία. quod ultimum Pavo exhibuiti Qui supra jussit ubique restituere Dorismum. si ipsum au diu, ita facito, si me audias, nihil properabis. L, s Us. 6.

193쪽

Us. . Pavus edidit s quomodo pejores libri. Vaticana lectio veritatem occultat. scri

quatur ' O , rite praecesserito μεγαυχῆς. hascautem perspicua. Alexander jactus, rege me ephebus juvenem. Chius nihil notat. igitur significatur,li jutenes, ut omηia, in nihil abire; qua rMtione Xῖω id significet superiori Sectione satis com

monstratum. - l.

. In initio autem hujus distichi ς accipio assirmandi modo. in sequenti disticho vel roddidi. Vs. p. 'Eλαγα Stam Nn συνπὸν obvia locutio. o. malebat Pavo. nescit nempe saepe adverbia mutari in adjectiva, & oblitus est substantivis rerum saepe dari adjectiva, quae debebantur personis. x sic hic jaculator potest ἰγὰρ rectus & recte&m rectam scopum ferire dici. Sive igitur Pavoninum adjectivum, sive sit adverbium, hic rite per exprimitur.

Codd. lectio proinde maneat. , . ' . PUs. Io. Ita se habet, ut edidi, in Uatic. & non nullis aliis . nec in eo praeter uriam literulam mutandum esse quidquam ex explicatione nostra lectori adparebit. tam mira autem hic commentus est Pavo, ut fidem omnem superent. de illis postea. ii'Ωυτος pro ο αυτος purum putum Doricum. qum Homerus utitur Il. a. Vs. 396. Eυτι μιιν ad'υὶκ ἀνήρ. quando 'sum idem.vir. -

194쪽

λιευηι ρυσμοι πέλ . & saepius Theocritus & quis non lPavo tamen ,, αὐτὸς ex οἰτος facile exit. imo ωὐ-. pro quo alii rursus dederunt quod prius Pav nino. ergo ὀ άυτον ego ipse: idem. ut mox patebit. Κεν, Γιευς οἰςοβολ' pro optimo sagittatore ponitur. tralatilium id est. & hinc sumi hoc in loco pro Ut mo conjectore rota animadvertit Gujetus. Ea metaphora in ipsis vocibus, conjectare, συμ8α Μων & sit milibus inest. & Auctorφς saepe etiam expressius ea tralatione utuntur de conjectura vel sermone admodum accommodato ad rem. Pind. II. Olymp. ὲ6O.

195쪽

Nυν Σφιγγς γώφους Οἰδίπο- ἐφυσαμαν. Nunc Sphingis griphos Oedipss intellexi. Oedipus id est, ceu alter Oedipus. ita hic scopum tam gam ego , ceu Cretensis sagittator solet scopum ferire. nam δε intelligitur in talibus. alioquin ωαπερ potuis set seripsisse poeta pro sim Sed saepe omittitur M. ut apud Ariltophanem Lysistra. 23 I. Ου προι δεουέ e M προ--δ .

ubi Schol. ηγουν ως λεπινα. Sed e lectoribus quidam sorte haerebunt in prima hujus versiculi voce. &sane Pavo, homo, ut antea innuimus, quantus quantus Graecus, hic quoque misere caecutiit. non ut Salmasii, Merceri & alii auris γε sed re vera ut talpae,& catuli modo nati. non enim cepit elegantem &frequentem ἀῆμολογιαν. Graecis & Latinis: qua

nomini vel verbo simplici, vel composito: adjungunt substantivum, quod jam illi voci sive simplici vel composito inest. ne loquar de sormulis λεδουργία. λ

γειν. quia sorte laue non pertinere cau*retur; plane ut hic habemus-ἰrςοβολον, sic occurrunt μιπολ' αIγῶν.

dies hodiernus Latinis eadem ratione

196쪽

c. 3. Iustin XIl. I 6. ea die, qua natus est, tota die pe=petes sedere duae Aquilae. Lucan. VII. 2 17. Haec dies in eadem es hodie, pignora. dem igitur sermonis abundantia dicitur ἰῶν όDοε λ .a qua non multum abit E,Urip. Herc Fur. Io63. TMi Φαλ&ω τοξε o . quam si animadvertisset Pavo, pon ad suas, mox exsibilandas, delapsus fuisset ineptias.

haec accipiamus, quisque videt conjunctionem post vocem esse necessariam, quam libetis inouxerit Pavo, quia seriem syntacticam ignorabat, hic ut siem. in Uat autem habetur φηρώκ quod in secundum derivationis canonas mutari debet. nescio autem unde subita ista religio incesserit audaculum nostrum, qui dubitat an ἐφ βα- pollit dici. nempe ait , , ab ἔβη deduxerint Graeci. imo deduxerunt, ut vel ex Lexicis patet. Palatina tamen scriptura suspicionem injicit sorte scriptum suisse, es 'Eφηβείας I ωλι'' G i λικia. in juventutis aetate. Suid. νεότης. η-s μι-ας. vel sorte 'εφηβε- Τ' ωλύ' ω μαιaec. in juventute aetatis.& in Cod. Palat. in ultima syllaba ultimae vocis litera α est a manu secunda. nec quis ostendatur, quod ita praepositio aliquo modo loco suo non ordinetur. ita Latini Graecique passim. ipse Meleager

Πρηυας μαλακας σνν 'Hmeνης. VOX autem vel ἐφηβαῖν forte quoque.restituenda

197쪽

editur ἐφ,c Versus penultimi vocem Verti simul. una mixtim. indi cretim. Pavus jubebat reddi obseurius , ambigue. aenigmatice. fluatur judicio suo. Sed vocula ετ mihi videtur adversari Pavoninae ἐρμυε- Homer. Hymn. XVIII. 2s. Test κροκη ,, ἡδ' ὐαMνΘ 'Ευωδης καGμἱΕεlees erae, G mίίαν. ακείγ est vox πολνσημ . hic satis proprie mixtim. Poeta simul Alexandrum jactum & Iuvenem Alexandrum e simul jactum Ephebum, simul aetatem D ebi: simul jactum Chium & simul natione Chium ta- Iis indicarat. illud vocat z. F ει 6. Us. ultimu in Codd. Palat. & at iis pro π ῶμα legitur πνεύμα. Pavunculus haec ita conatur interpretari. πνεύμα referri debet ad ipsum νέον, cujus anima, cum ,, non ita diu in corpore, ut tessera in fritillo, agitata ,, esset, mox eo exierat, ut fritillo exire solet tessera non inelegans es allusto. N ita accipiendum το πνε ,, μα κυεευθὲν, quod paulo obscurius certe est. Iam omnes aequos lectores, imo etiam iniquos & Pavoni,s qui adhuc sunt, faventes, rogatos velim, an unquam anilius, stolidius & nugacius quid ab homine non dicam laesi sed non plane disperditi cerebri pro-

Iatum repererint ' certe tum animum Pavoninum in theca corporea, ceu tessera in fritillo, agitatum fuisse omnino non dubitari potest. Nam re vera Pavo: Τί Hμα amo εες , άς σε νῖτίλ ἀμπέχi; qui tam absurda non solum imaginari, sed proscri- ro

198쪽

here audeas 'fritillo referam praeterea agitatam scribis. bene. at hic de talis agimus. & quamvis talosjγhimo ejecitos constat , cautius hic tamen debebasoqui. omnino scribendum δωMα supra vidimus proinprie πιπΤων de talis , tesseris, sorte. ita Poll. L. IX. f. 99. π Monachis facile vox σωυαα exciderit. nisi scirem autem memoriam Pavonis stadio aquati sutiliorem esse,. objecturum vererer hoc ex Anthol. L. VII. p. η84.

jam, quia judicio omni caret, a me monstrato loco forte utetur. Sed restant alia ridicula commenta &errata in hoc epigrammate: quae breviter videbimus

nunc.

Primum animadverte rursus, lector, ita hoc epigramma a Pavone edi etiam in accentibus, quale in pravo isto apographo jacebat. certe si codicem conserrem octingentorum annorum, & observarem perpetuam a recepto canone diversitatem in vocibus quibusdam circa accentum , eas voces diligenter enotarem. Sed numquam ita ineptum aliquem futurum rebar, ut eadem ἀκρυεωα uteretur in recentibus, imo recentium apographis. sic tamen secit, Pavo, qui etiam apographi forte v inti annorum aetatem praeferentis omnes in hac re aberrationes religio-ue exprimat. hinc habemus rursus A δεδορκα ορ . s. ι . Sed eadem etiam chorda passim

oberrat in notis suis. Sic in his ad istud epigram.

qui emendatis editionibus adsuetus in haec typorum abortiva dEdecora incidat ' Sed haec levia: & sorte

199쪽

ut hac in pane crisin effugiat, contendet acceniatus nullius esse auctoritatis, & inde sorte versus his apicibus destitutos nuper emisit novator insulsus. Sed erit alia occasio pauca de his dicendi. Vs. 4. Primum rogo, qua fide ediderit 'Aλὲξα,- cum in vatic. & omnibus meis 'Αλεξανδρου . . . βολο, . inspiciat chartulas suas; an sic habeant. si ita illas & libellum corrigat. si non. alio tempore diligentia majori utatur. Αλέξοι,δ- β γ tamen recta potest dici: non ἀςυγαλγ, ut nOhis fabricavit supta. ὀινῖe In vs. F. sum secutus distinctionem Pavonis. Us. s. vidimus, jussisse ιΘ.. scribi, ut ipse Astipater, cujus manes Procul dubio excantavit, ut hoc sciret, scripserari Us. 1 o. Di ilis.insigniter corruptus, ait. primo Grietum exagitat, qui hk cogitarat de Poeta, qui ia, Vocabatur. certe male. Sed in margine Libri hanc suspicionem adnotans, serulam Paedamsi ii in metuebat Giuetus. alioquin cautius scriptisset. Deinde

cet Cretensis per se sere iussiciat 8 Cres Crete in jaculando arte, robore, praestabat.

At quid ipsis Pavus noster hic designat i rem dig

quodplanum Ierspicuum e Cretenses sagittandi peritia

200쪽

Eυγε, ευγε l Palmaria emendatio est y Nonne ita videtur Leetori Non. Nam haud intelligo. Esergo dissicilis admodum. Dicas igitur tu mihi, quid significet. Existens. Quam vim habet 'Singularem, ut omnia Pavonina. Esto; sed tamen alius iterum me scrupulus habet: scilicet, qui versus sibi constat. 'Κων enim prima sullaba brevi utitur. an ergo hic Iambum in Elegiam, ut superiore epigrammate Trochaicum, inferciti Minime gentium Lector, Lector, video te parum peritum esse in lectione veterum Elegiographorum: alioquin ibi saepe ostendisses similes versiis, quos magistri adepti in hac

arte vocant 'Aκεῖα λους. capite carentes. ut alios, quia cauda carent, Vocant M versus 'Aκεφαλ γ, ut docet Pavo. & bene ακε p αλ . nam venerandus Pavo ipse carnificis ossicio iunctus est. Certe antequam talia iterum comminiscaris, &palam estutias, Pave, consilerem potius inter Lappones asseribus portandis truncum oblocares. esses longe melior σανιδοφορ' quam Criticus.

Sacae Io IV. SEd vidimus abunde, quam infelix sit Aleator PaVo , & ut semper χῖοι, oi νοὶ, κυνεe erosilierihi ex ipsius cerebello, instar fritilli saepe agitato Uideamus jam an melior Musicus sit, & an Anacreonticam lyram pulsans minus . ιπεπληθλενας κρου εις vel κρώεις edat. Vereor, vereor tamen, ne minus

turpiter hic se dederit, cum etiam αναε statim chorda aberret, & a vero δὶς πασων differat. Nam haec p. 3. leguntur in Anacreonteis notulis.