장음표시 사용
231쪽
quem Libanianae scriptae epistolae : Caramallus ut longe ante finem ieculi quarti floruerit, plus quam verosimile fit. quem terminum vix ipse multum e superarit Aristaenetus. Leontius autem hic videt Iustiniani tempora, & ideo ad minimum initia sexti seculi attigisse & sic centum annorum spatio Cama malli & Leontii essent seiunctiae.Sed cum Aristaeneti , epistolarum scriptoris, si diversiis est ab alio illo, Libanii amico, aetas non adeo certo sit definita: Car mallus &in seriora tempora demitti posset. & re vera videtur seculo quinto potius, quam seculo quarto adscribendus. Nam Sidonius Apollinaris ejus meminit carmine XXIII..267. Jam ille Sidonius nulla vel pauca carmina scripsit post annum Christi
CCCCLXXII,cumEpiscopusArvernorum renuntiatus. Mortuus autem quando is fuerit, non quidem satis accurate scimus. Sed si decem vel duodecim annis sedisse Episcopum adfirmemus, sorte a vero non longe abfuerimus. mortuum ergo statuamus circa annum CCCCLX XXIV. & cum vixerit annos LVI. natus fuerit CCCCXXVIII. unde adparet Caramalli οἰκuta non posse prorogari multum ultra medium seculi quinti. quando in primis Sidonius poetica laude detestatus videtur. & bene Mercerus conjicit artifices sui temporis vel non multum remoti meminisse. Sed sic tamen Leontii aetas cujus ἀκα,1 procul dubio initio seculi sexti statui debet, si non potius serius aliquantoJ quinquaginta annorum intervallo ab aetate Caramalli fuerit separata: adeo ut verosimiliter statuere nequeamus Caramali um Vivum a Leontio fuisse laudatum. Sed quo haec tendant, sorte miraris Lector. cum si Caramallus hic verus non laudetur; nec puella sub Caramalli nomine; nullum effugium esse ad parcat, nisi ut statuamus diversos Caramallos; quemadmodum
232쪽
C F. VII. V A mN U S. aes J. I. Maliger ad Eusebii Chronicon p. postea
Salmasius ad Vopisti Carinum p. 833. docuerunt Bathyllos &Pyladas etiam discipulos Bathylli & Pyladis
fuisse vocatos. imo nec illa mihi janua pateat, cum negarim me credere virum tot semininis elogiis esse celebratum : praeterquam quod plane Pavoninum foret, talia sine ullo teste velle adfirmare. At ego nego, pernegoque, Leontium umquam de Car mallo hoc in epigrammate cogitasset nego quoque aliquid in hoc carmine occurrere, quod non in saltatricem convenire possit, licet a Pantomimorum arte alienam. AIO autem vocem esse spuriam, & a Planude vel alio insertam, vel ex Scn lio adsumtam. ansam mutationis si rogas, nescio dare: auctoritatem si quaeris, dabo locupletissimam: Codicem seculis plurimis Planude vetustiorem, illum optimum Palatinum. Sed quid ibi legituri literis valde perspicuis ibi exaratur,
Videsne, Lector, quam pulcre sese jam omnia habeanti videsque quam frustra misellus Pavunculus noster, diobolaris iste Criticus, nobilissimam artem quassi cerebelli ope Bla nixus exercere sustineat,
omnibus bonorum librorum tam editorum quam manu exaratorum destitutus copiis ZIpsene jam vides, lividissime omnium obtrectator, te invitum dixisse verum, quando exclamabas jocando , Di boni, quot nova , quot inaudita non accumulabunt ejus elaboratissimae notae , quando Theocritum N Anthologiam edeis certe te hic & alibi multa nova doceo in Anthologia: & nova docui in Theocrito , cum infinitivum Mμε, tibi ignotum& incrustatum monstravi esse purum putum Doricum. Scias autem ita Salmasium quoque legisse: sed O igno
233쪽
CRITICA C p. VII. ignorantissimo isti Critico nihil te deserre, novi. Scias
igitur Grotium scui Batavorum decori dubito an adhuc l maledixeris ; quare occasionem hanc arripiaqscias magnum Grotium ita vertisse. O decima Aonidum, Rhodoclea, sei Gratia quarta, Mortalis generis gaudia, pIebis amor. Sie digitos, celeresque pedes, oculosque gubernas, Sis nihil ut prae te Gratia, Musa nihil. Prius re vera Verterat Caramalle, sed id ipse induxerat, & alterum illud substituerat. Rhodoclea autem saepe a Rufino in Anthologiae Libro VII celebra
Sed illa sorte nihil ad hanc Leontii. lectionem hanc
autem esse unice veram, si vel dubia essent cetera argumenta & ipse Leontii aetas, nam sunt multi, satis evincit Membranae Palatinae auctoritas. Hoc unum autem addam ad hunc epigrammatis locum,
aliquem suspicari posse, si Leontius hie Caramalli
aetate ' Ita tamen hunc sugillat in Menandreis p. 33. Sed, o summe virorum , quod pace tua dicam, nimis festiva es haee interpretatio simul'suspicio. nam quid' an ille , qui navem amiast, dici potest . λς. κώπαι . imo hoc nullas ego intelligo Cintellexisses. Maevi, si Britannias petens naufragium fecisses, &scaphae biremis auxilio destitutus , mergos litore porrectus juvissesJ at quam nativum , quam accommodatum . quod mibi in mentem venit, simul ae loetim villi. M Talia tu de te & Grotio audes,
234쪽
aetate esset antiquior, epigramma potuisse esse sactum in Rhodocleam: postea accommodatum ab alio in Caramallum . ita paucis mutatis videmus duo Epigrammata exhiberi L. III. C. s. p. II9. de duobus Aeliis. ita L. IV. C. I 8. p. 3IO. Videmus duo epigrammata in duo Crystalla figura simili insculpta. Sed haec suspicio nullius mihi elle momenti videtur. nam plurima ei adversentur. Nec majoris momenti habuerim, si quis ex iis, quae de successoribus Pyladae & Bath3lli traduntur, Velit contendere, ita quoque hoc aeVo omnes Pantomimos Caramallos &Phebatonas: postea Helladios & Theodoros esse dictos. videatur Savaro ad Sid. Apollinarem C. XXIII. 267 nam sit hoc verum in viris: unde hoc de seminis conas abiti & si constarct, nihil ad hunc locum faceret, ubi semper ambiguitas non serenda remanebit, si se. mina sub Caramalli nomine sit celebrata. Vellem autem huic capiti fatis prolixo finem m- ponere tandem per Pavonis ineptias liceret. sed &aliae nugae hic nobis occasione hujus epigrammatis adponuntur. . Nam ita pergit. Illud praeterire non possum , quia verba hic adducta vides. Muid
om αἶα σοι ue ταρσα ποδήνεμα ' ταρσα εαα novi sed Ομμαδα ποδωμα nostiney vix puto. mihi certe ignota sunt. dicam uno verbo, ne haereas: amanuenses b lusa sibi finxerunt belle: ipse Leontius scripsi,
σοὶ s ταρσα ποδηνωα. id bonum est, omnesquν intelligant. cum prima liter a versus omissa est, ex factum οMμα ab oculis carente. hoc tene.
. Quot verba tot inscitiae & audaciae documenta hie dedit Pavo. singula excutere libet, ut coronidem convenientem tot crassis Νostri in Anthologia errori
Ab ultimis ordior. Literam primam omissam huic aberrationi ansam dedisse hariolatur. Discat Pa
235쪽
CAp. VII. rvo, in Codd. recentioribus Graecis aliquando, raris. sime in vetustioribus, prima elementa omissa inveniri : nisi sorte in principio capitum, sectionum, librorum. Sed & illud, dico, non frequenter. nam cum Graeci priores verssium literas tam in prosa quam in vorsa non majusculas fingerent, causam easdem omittendi nullam fuisse adparet. In Latinis Codd. contrarium obtinuit, ut Videtur, etiam antiquitus. Ut scilicet ornatius illae pingerentur. Sed de hac re& ceteris ad lectionein Manus criptorum spectantibus, saepe agendi dabitur occasio. videamus jam emendationem salsiam certo , utpote falsa - ΟΘέσi nixam.
Rogat ergo an noVimus , oculos in-sar ventorum currentes N veloces: nam ποδηνε as', qui
sedes instar venti celeres habet. ita passiIn - νεμ 'IO. Sane desperamus tale quid inveniri posse , quia id ignotum Pavoni .ergo tentemus an explicatione locum adjuvare possimus. Numquamne igitur Crifico nostro loca obvia fuerunt, ubi unum adjectivum vel unum verbum duobus substantivis adjungitur simul, cum tamen proprie modo imi ex his conveniat, & alteri ex parte modo per metaphoram, vel aliam figuram adcommodari possit. exempli gratia, quando Horat. L. IV. Od. 4. Vs. 4. canit: Dirus per urbes Aser ut Italas, Ceu flamma per taedas, Vel EuruSPer Siculas equitavit undas. quamvis Euripides Phoen. 22 I. Ζεφυρον ιππευσαν Γ dixerit, non fatebitur proprio sensu το equitare modo applicari posse Afro e sensu metaphorico sammae N Europ Non in Terentiano illo annis pannisque obstus. quamVis obstus aevo occurrat etiam per se, proprie obstus ad pannos, metaphorice ad annos reserendum agnosceti Quando Justinus L. V. C. 6.
236쪽
memorat frages occisorum S captivorum: non vim totam vocis ad occisos, partem modo ad captivos reseret ' Atqui liceret hic ita ποδε νεμα proprie ad ταρ- σα referre, inproprie ad O αΤα: & respectu hujus vocis accipere tantum pro ταχυ . , οξυ , εὐ- ita ομμα Θοον ap. Oppian. Cyneg. III. I 3. Praecipue cum Hesychius ποδανεμοι simpliciter inierpretetur ταχεις. quem locum tamen eluserit, si Ca-nonem admittat, quod tamen ab ista omnia aliena
inprobandi ejus non exspecto, Eruditissimi J. Alberti, quo tantundem hic locus valeret, ac si scriptum fuistet ποδανεμοι, ποσὶ vidcantur Misceli. Observ. Vol. I. T. III. p. 2 i. & Miscellanea ejus Critica post Glossarium in Ν. T. Suidas quoque qui locus desumtus ex Anthol. L. III c. 24. p. Sic equidem statuerem. sed non sic Pavus. qui nisi
oculos, doceamus, pedibus uti: eosque ambularer coe- Iumque terram percurrere, ομμαΤα ποδο μα non
admittet. Si liceret Hieroglyphica vel Basilidianorum monstrosas gemmas advocare, sorte rem expedire liceret: in quibus oculo currente Videor oculum observasse ambulantem. Sed non licet. Vadimonium ergo deseremus' non puto. Sed ecquod erit praemium , si oculum ego curreηIem & celeripedem tibi
sistam, Pavo 8 non sistam enim, me hercule, nisi Iromittas, si hoc fiat, te ipsum oculis carere, non ibrarios. conditionibus adltipularist Adstipulor,&si hoc fiat, talpa, Thamyra, & ipis fraterculo meo Polyphemo, Ulixis titionem jam passo, coactorem coram omnibus & singulis me confitebor. Age dum , utere igitur oculis, qualescunque adhuc habes,
237쪽
ut . hos Aeschyli versius legas. exstant in Trag. septem contra ThebaS Vs, 629. Γερονῶ τ νουν, σαρκα δἰ' ἡβωσ- Φέρψ , ΠΟΔΩΚΕΣ ΟΜΜΑ, χειροι δι' ου βροδυνεue Πανό ἀαriδ γυμνω ἐν ἀρπας' δόρυ.Sch. recte ευRοφον. vides σμμα ποσὶν instruetum p sed aliquam Sycophantiam comminiscetur sorte Syc phantatim primipilus, per quam ostendat immensum
quantum ποδωκει & ποδηνεμον ο αμα distare. Atqui, ut
coepi dicere, utraque Vox nihil aliud notat quam ωκυς , nam eadem ratione idem Aeschylus Choeph. VS. D - Θκ αν , πιδωκέ et λβαλων νεκρον
celeriter morum oeulum N ferrum. . Non expallescis, Pave, utut ἀδεισιδαίμων, cum oculos N gl dios pedibus ambulantes videas. Quid si pod/s etiam& manus Sideant ' certe cidem Aeschylo primo loco laudatae Tragoediae us. S6O. χεὶρ ορα - --πιμον. Quare te iterum moneo, Pave, ut diligenter Poetas & alios scriptores legas. & post lecti nem sedulo locutiones in pyxidas tuas condas, Unde expromere postis, ubi opus. Et sic denique prudenter & sobrie judicia de dicendi sormulis pro- seras, nec ex tuo scire, quod nihil est, metiaris patentes illos linguae Graecae campos: quos doctissimi Viri se nunquam ex decima parte permensos profitentur; qui ita modesti animi indicia praebent, quae hic & ubique in te desiderantur. Ita sorte possem aliquot lectores dimittere: qui sibi ab praestigiatore hoc oculos estastinari patiantur.
238쪽
CLr. Vn v ANNUS. sis Sed latent, latent alia hic etiam inscitiae & quidem
summae ἐξ-ΘήMMa. nam quae adhuc adduximus , minime opus fuissi, si statim refellere pavonem ex ipso loco voluissemus. nam nihil minus, quam ut ταρριυαlae hic vocentur ποδήνεμα illud epitheton ad vocem ταμά solam periinet, nec debet trahi ad huαΤα. Tortuoὶ isti cerebello, & nulli alii potuit umquam placere haec ita confundere. Oμμα α hic nullo epitheto donata a Leontio. Quis enim huic Literatori tantum jus in poetas dedit, ut per hunc ipsis non liceret unum urbstantivvin ornare epitheto, alterum nullo Θ Qui tantus stupor mentem illam amentem Pavonis incessit, ut hoc accidere ignoret centies, imo milliest Quod si hic Canon obtineat, quot non egregiae interpretationes & explicationes in auctoribus nascentur brevi. ex gr Ovidius L. II. Metam. 2IT.' vel emendandus vel in
Geographia plane puer fuerit. quid enim lindet Athos, Taurusque Cilix, S Tmolus N Oete. nostine montem Atho in Cilicis ' vix puto : mihi
certe ignotus est. quare hic locus in eodem valetudinario cubat cum nostro versiculo: utinam eundem
sortiatur medicum. At Latini hac in parte nihil sa- puerunt. quid in Anthia. L. VI. p. 4 6.
m ἀγκυλοε δκπα-ῖν. quis non videt poetam dedita opera epitheton histribus substantivis addidisse , quod omnibus conveniat i nam curvam oram, curvum arcum, curva reiis novimus. o secretum admirabile. ibidem p. 47 .
239쪽
mihi haeret aqua, cur re a sacra vocetur: sed Pa,voni non haerebit. At vero ne lectori nugari videar,s hasce nugas vel serio vel etiam soco porro refutem. Cons. Auacr. Praes ' l Pueraster noster ignoravit constructonem, quam vocant, verborum, nec vidit ita verba ordinari debere, ομμοδα, -
σῶν π καν τω . & tum re vera nihil rotundius αtornatius stribi potest. ξ Deinde quam ineptum illud quod substitως βη - μα l quae disserentia epim est inter ποδλωα& ταρσα ποδηνε avit Scio Synonyma conjungi a Poetis N Proseicis quoque. ' Sed illa serimus, imo quando intendunt sensium, laudamus, quando ab ipsis auctoribus prosecta: at talia sine ulla necessitate, sine ulla auctoribus invectari a Grammaticis, quiS umquam pro ii 2. s. 'OMμαακ autem summo jure non solum in omni puella, i ceu pulcritudissis non minima pars, hic suerint lautata: : verum &. in. saltante, quia oculi manuum & pedum motum gestumque omnem comitariti exprimere debent nam alioquin illud m saltatorem talem conveniret.
Forte tamen aliquis, qui hic verum Caramallum intelligi adhuc contenderi, aliquam re vera majoris spe
ciei dissicultatem moveri quod hic oculi laudantur in
240쪽
2II JUimo i cum oculorum vibrationes V motus possint videri propter personas sive larvas, quibus Mimi Mimaeque faciem velabant, minus patuisse spectatori Sed sciendum Iem mm mimorum longe fuisse minores & habiliores, quam quas ceIeri histriones indue bant. id aperte te fatur Lucrian. - 'Oα σεως. p 796. O . aliis tribuens personis, : κεχηνδε,
ei, uia εμύκyc. quales suerint patet ex figura Inscriptioni Gruterianae p. MXXIV additae. ubi etiam unas gura sine larva exhibetur. nec credibile est oculis loquacibus non usos fuisse, qui
tu, c ure, genu, manu, rotata,
Clausis faucibus, at loquente gestu,
omnia exprimebant. Inde & νεύααΤα ipsis tribuuntur : quae inter amantes, quales saltabant, frequentissima. Anthol. VII. 46 . . t - να - λενειν ἰκεΠνεν. νγώ-πις ως βρο δυπειθ ός,
Imo oculis hic etiam suas partes fuisse patet ex illo Pyladae Pantomimi dicto, quo is segens inter ceteros spectatores increpabat Hylam , dum Oedipum coecum saltabat: συ λλεις. ut legere est apud Macrob. Lib. II. Sat. 7. imo legimus in epigrammate, quod Claudiano adscribitur, εις M αδα-lκαλωπιζομενω/. Epigr. XVI.J