Critica vannus in inanes Joannis Cornelii Pavonis paleas

471쪽

jam usum suisse, antequam a Cl. Duhero eam comomodatam accepisset, eamque dissimulasse, ut dissimulavit quartam Aristaeneti: ut videretur bonas quasdam, sed surtivas, Critica ευςοχω primus & Qtus invenisse emendationes. Nam dicat, 'unde habeat

ἔ.sta posuit, nisi inde ἐορ . unde denaque, ne i

vioribus inhaereamus, unde sumsit p. II . κώέ- τυμ μου το ςομα. cum in omnibus editionibus Α - μου το ςόμα legatur, excepta illa quarta, ubi κώετυιε. Non inquiro jam, an sint vitiosae lecti nes nec ne: qualestumque enim sint, uti demonstrant luculenter Pavonem fuisse tacite usum quarta in Mristaeneto, sic eundem Florentina in Hephaestione tacite usum fuisse vero simile reddunt. Quid ais, ctor, satisne multis testibus turpissimorum furtorum crimine subdolus iste Graeculus tibi convictus videtur t, plura & evidentiora adhuc desideras testimoniat non arbitror, & tamen in seciuentibus etiam manifestiora dabuntur suo loco. Nam impetum principio

ceperam ingens caput contexere, in quo omnia ejus furta omnium oculis uno intuitu exposuissem. Sed

habiturum minus taedii postea visum fuit, si hic &illic ea tangerentur. ne, suris, abactoris, Caci, Aurtolyci & similium Synonymorum ingratin te fatigaret strepitus. & tamen scapha scapha vocanda est,& Pavo Plagiarius. qui, ne distorqueat verba mea, sciat, me minime dubitare, quin Florentinae Edit. exemplar unum a Cl. Dukero acceperit post editionem suam absolutam plane: sed me suspicari, ob modo memoratas causas, aliud exemplum dudum antea penes ipsium fuisse.

472쪽

. P. I9. Zεδ πατερ γαμον νύν Go. ἐδασάμbias. hunc locum stuperiori capiti inieret e debueram. Pavus enim quantitatem ignoravit vocis ἐδασαμ . nempe penultimam corripi, quae hic producenda. Reete vero animadvertit Cl. Arnaldus p. II9. Animadv. & docet egregie ἐδαισαμlm legendum. ut apud Laertium 3 γάμον.&Omnino hanc emendationem vetus Cod. confirmat. homo quoque noster eadem pagina salso Bentlejum affirmat perticam ouam non consuluisse. nam recte abigit sycophantias Pav nis laudatus Arnaldus eodem loco. qui merito ne-kit, quid dicturus sit de Pavunculo nostro, qui fin-phoram vino plenam, quae navibus trans mare vehitur, mare transilire facis. ista locutio est certe plus quam equestris, ut affectate alicubi Noster loquitur.

τ Αρ, . & etiam in reliquis consentit cum Flor. haec leotio praeserenda. χρώα. t sic pag. 22. Θάλης pro sed recte χροα. Θεος. ἐμ μ Πῶ ' τω ψυγα ημα. sic Flor. sed Cod. quoque αἰνῶ habet. ἔδοξον εςι νθ οἰον τουτὶ ἔ 'Aνακρεοντιν. reete Flor. &

male. confusio ind* nata, quod sequens petiodus

473쪽

quae omnia desunt si excipias ultima . ouae coaluerunt cum prioribus. . . . '-νδεής l Δημμιο ς l deest. -οανω l ult ma syllaba deest. pro quo recte in Turneb.

δε προείρηται l non consipicitur. τροχααον ' ' Δμφω l hic interponuntur multa quas

iunt . . . . I

P eta in L l α. κρ. - ἀμφι μακρον. stultus superius servavit in textu.

.i horum igitur auetoritate & Codicis reponamus etiam hic eis επωδω. nisi Pavunculus nos doceat. cur hic επωδη in aliis εμος obtinere debeat. ita in men video mendare p. I 68 nempe nondum lea

474쪽

σperae pretium , ut audiamus Pavonis vocem, quo varientur paulo moduli, is Versus hi videm1κr esse juncti. limo fuerunt. quis senus dubiteti cui bono igitur repetitum illud ἐἈάσδω l dicam smspicianem meam. ita persoηis disingami sunt. A. 1 ω . I B. A. κι σε μάλις ἐiκάσδω. Si personarum disimctis placeat, ε Ἀδω vertendum, id facile conjicio, ut diversa si seniscatio eiusdem verbi, quod comparo denotat pinea. o Hic m carmine Lyrico : in fragmento Sapphus, ut putat J. Christianus Rossius p. so. in Sapphicis 1 ut vero Scali-frr arbitratur ad Catullum Carm. LVIII. alicujus yrici, habebimus distinctionem perisnarum tam iutricatam. quis credati deinde unum verbum duplicem, & coactam in uno loco habebit significati nemi sed aliam et lam conjecturam proponit. D Aut

o. 8 r. iis... s. ea τίνι facile fieri potes τέω. re vera, rive, sine miraculo ex mαὶ fiat xiω Sed, nugis relictis, omnino legendum per interrogationem, cui mox ipsa Poeta respondeta saepe ita Poetae. initio Iliados. -, τις T'-σφῶε Θεῶν δεήιους s Διὸς ψος.

Catullus.

uoi dono Iepidum, novum libellum pCorneli, Iihi. namque tu Iodebas Nugas esse aliquid putare Pavi.

Misellus autem ignoravit legendum esse τέω. quod Ionice & Poetice idem cum τινὶ vel τινι. vide, si dubitas, Lexicon Aemi Porti Ionicum. Hesych. τέ- E e a Tiss

475쪽

l porro in margine alterius libri hae

f Ιαμβον παρολεγον l nescio an hic non lati alicubi in MSto exstat J

P. II. o τε Dis τραχυτερρο γμδα l Colaphum hic impingit Aristarcho Pavonides. nam praecedit et οχωλὸν l quare omnino legendum τραχυτερον. cum Florentina. ut praecedit οτε ες ευ ροπες ἐς D. Nonne hoc egregium t nonne hoc serulam meretur ρεις ἄκρον ελκων l ε. α. ἔκων. VOX μετρον male pro μετρων. & ἐδεξίο χ'. - ου. r. i. t absunt.

Sequitur locus omnium consideratione dignissimus. & de quo judicium Lectori aequo relinquam. ego simpliciter factum narrabo. in Turnebiana exstat

476쪽

se ονΤες τοιῆτοι , - συνεχωσ-jam Pavus &ejus Corrector crisin hanc exercuere in duas voces

majusculis notatas: Crisin selicissimam, & quae in

utraque voce confirmatur a libro Florentino. Nam Favus conjectura legere jubet pro prima voce mea ruaον , ut in Flor. & Corrector ejus mira ἀν- item ad praescriptum Florent. Mitionis omittit vocabulum & exhibet τοιῆτοι συνεχῶς

Correctori tamen ad manum fuisse Florent. Edit. quomodo credibile est y at Pavonem jam tum hana Sphingem domi suae aluisse, adhuc minus est credi-hile : nam ad Anacreontem dicit, se eum demum habuisse pos exosum suum Hephaestionem. mirumtamen de tam vicinis duobus vocabulis ad Mitionis Florentinae praescriptum suisse actum. An mentitur homoe in t udit lectorem technis & strophist ut verum quidem sit, a Cl. Duhero non habuisse exemplar Florentinum, nisi post editum Hephaestionem, sed tamen aliud exemplar ab alio jam antea habuerit vel sibi comparariti fides enim Pavonis jam dudum apud me vacillat. in alio nihil tale suspicarer. nescio quid dicam. At quid tu dices, Lector, si longe turpius iusimili plane causa in alio suo auctore egerit. Si sexaginta S amplius lectiones, etiam vitiosas, tacite in contextum inarserit ex aliqua editione, quam callide dissimulat, cum tamen sit ultima ejus libri editio. Sed sorte putas me tibi fabulas narrare: vel hippocampos in aere fingere, & suspicionibus nimis indulgere. rem non exaggerta at si hoc probarim, aeque Lector, confiteberisne de Pavonina fide plane esse actum, & nihil tam illiberale in literis facianus poste concipi, quod non in hunc hominem c dat. Quale age, licet aliquanto maturius quam O do librorum Pavoninorum postulat, age statim te convincam non dubitabilibus argumentis & doc. uxi. mentis,

477쪽

mentis, Pavonem ex editione, quam nusquam maminat, cum tamen cereras nominat, plurimas inisctiones in constrium suum transtulisse. In contex

tum, dico, Aristaeneti UARTA editione, post mortem Merceri edita, emendariore 6' auctiore, ut Titulus parum ex veritate jactat , sexagintas imo sorte eentum, mutationes plerumque in melius, quae in nulla alia editione occurrunt, invexit, ne in uno quidem loco admonens lectorem, unde illam variationem petierit. videor tibi sorte somnia narra, . Sed vis, statim decem pentadas exemplorumhla sistam: an tribus quatuorve exemplis in praetentia tibi sitissa in fuerit. & hoo quidem pum aequissimum. Ergo L. L Εpι I. p. 6ι in omnibus Editionibus Sambuciana re Mercerianis sie legitur bene. - Φ.ri πο- νις, inri inaras. Iam ille, qui se teriariam Merem sequi prosesitis est: qui quartam editi

nem neobumrquidem usquam nominat:ille Etiam viti sim scripturam ex hac ruaria in suum textum intitati; scripsit enim inscitissime τὸ αὐλός Φ-. hoc noli casu sinum: hoc dedita opera hinc transatum. L. I. M.

X. p. 6o. Omnes ἐπωνομῆιι unde quis suspicetur ἐπωνομαζε scriptum fuisse. quarta re Pavo soli. ιπον min. L. L Ep. XL p. 78. πάθαι μοι4 omnes. Damia , Pav. πῶσα μοι. recte. at citra potuit hllee sertEper se correxi siet Non. Pavo ex quarta profecit. nam ipsum novimus in accentibus semper caecutite primum exemplum quoque hanc excutitionem non admittit. L. l. 'Ep. XII. p. D. pro Mo η ex Parra ἀ-ην- reposuit. at p. eadem habemuι furem

in manifesto & ridiculo plagio. ibi edidit pavo . ---- Πολυκλειε Γ παιδος - νόσον. ego mirabat illud De πωὸω, & a Poeta aliquo transtatum putabam. ut inspexi editiones , invini tu omnibus Sambuc. re Mercer. tribus. 1 arm/M. Iu quarta proeul dubio

478쪽

ium haberi susbicaris. non habetur. quo haec'm dent, sci re ardes. an ergo hanc ipse fabricitus est; lectorem ne verbulo quidem admonens' neque hoe fecit. sed accidit aliquid homi ui adeo ridiculum, ut nesciam an ulli simile quid umquam evenerit. Scias. voeulam etsi in omnibus editionibus, excepta prima Merceri, sic stribi ἔ. jam quarta illa editio, Pav nis sacra anchora, deterioris est chartae, characteiarasque multos detritos habet; inde casu accidit, ut lineola literae et pes Πdicularis fuerit extrita, & ita

solummodo remanserit transveria lineola, quae Cum

inflexa aliquantum sit, praebuit lippienti Pavunculo specie in accentus circumflexi e at punctum aliquod restans lineolae per pendicularis, ipsi exhibuit speciem aspirationis, & sic Ibllerter procudit aer istud memorabile. quid dicis, Lectori jam furem agnoscis' omanibus autem & singulis ostendere paratus sum hiana meum librum, exhibitamque in eo ita illam literam. ostendat Pavo alium sontem unde istud ἔ hauserit.

Hinc autem dc alia mea susprcio non leviter augetur, Pavoni hunc imam meum librum sorte ad ma num fuisse: nam in ejus margine multae emendationea Tollit & aliorum, quas Pavo prolari ut suas: di quidem ita, ut non obscura abactae praedae vesti gia exstent. Nam illo libro per annum & dimidium carui: nec semel quoque destriptus fuit, dum dux ego possessor fui. etiam antequam ipse possederim dono Viri amici, potuit hic liber illi patuisse. illud autem me

modo suspicari Mo. nain etiam voci idem in Pavonina quarta potuit accidisse. quamvis aliud exemplar viderim, ubi illa vox satis perspicua. Haec autem omnia cum concurrant: & praeterea jam constiterit, & porruconstiturum sit omnibus, hominem passim striptos

N editos labores, Scaligeri, Sylburgii, Ursini, staliorum compilasse, nimis suspicax mihi non videor, si deierare nolim, Pavonem Florentina editione non

479쪽

iam usum fuisse, antequam a Cl. Duhero eam comismodatam accepisset, eamque dissimulasse, ut dissimulavit quartam Aristaeneti: ut videretur honas quasdam, sed furtivas, Critica ευ ο primus & Qtus

invenisse emendationes. Nam dicat, 'unde habeat g καδος, unde habeat κάλ- εςιν. unde p. Io6. pro . ὁ.ota posuit, nisi inde εορὶ . unde denique, ne i vioribus inhaereamus, unde sumsit p. II 4. κώετε- μου το ςορια. cum in omnibus editionibus ψ κα me repε μου τὸ ςοριοι legatur, excepta illa quarta, ubi , Non inquiro iam, an sint vitiosae lecti nes nec ne : qualescumque enim sint, uti demonstrant luculenter Pavonem fuisse tacite usum quarta in Α-ristaeneto, sic eundem Florentina in Hephaestione tacite usum fuisse vero simile reddunt. Quid ais, Lector, satisne multis testibus turpissimorum furtorum crimine subdesus iste Graeculus tibi convictus videtur t plura & evidentiora adhuc desideras testimoniat non arbitror, & tamen in sequentibus etiam manis mora dabuntur suo loco. Nam impetum principio ceperam ingens caput contexere, in quo omnia ejus furta omnium oculis uno intuitu exposuissem. Sed habiturum minus taedii postea visum fuit, si hie &illic ea tangerentur. ne, furis, abactoris, Caci, A tolyci & similium Synonymorum ingratin te fatigaret strepitus. & tamen scapha stapha vocanda est,& Pavo Plagiarius. qui, ne distorqueat verba mea, sciat, me minime dubitare,l quin Florentinae Edit. exemplar unum a Cl. Dukero acceperit post editionem suam absolutam plane: sed me suspicari, ob modo memoratas causas, aliud exemplum dudum antea penes ipsum fuisse.

480쪽

. P. I9. Zεδ πατερ γάμον μυ τ . ἐδασάμιαν. ne locum superiori capiti inihreie debueram. P vus enim quantitatem ignoraVit vocis ἐδασα . . nempe penultimam corripi, quae hic producenda. Recte vero animadvertit Cl. Amaldus p. 1 I9. Animadv. & docet egregie ἐδαιμοί ata legendum. ut apud Laertium Δαισααε, 3 γαμ ον. 3 omnino hanc emendationem vetus Cod. confirmat. homo quoque noster eadem pagina falsis Bentlejum assirmat perticam suam non consuluisse. nam recte abigit sycophantias Pav nis laudatus Arnaldus eodem loco. qui merito nescit, quid dicturus sit de Pavunculo nostro, qui qm- Fboram vino plenam, quae navibus trans mare vehitur, mare transilire facii. ista locutio est certo plus quam equestris, ut assectate alicubi Noster loquitur. τουτο δὲ το μῆτρον l τοῦτο f το τετρ etiam Cod.

ου Am. & etiam in reliquis consentit cum Flor. haec lectio praeferenda. l. Θαλης. χρώα. t sic pag. 22. ΘαHης pro sed recte χροα. αι es Θεος. ἐμαιΤω τω Φυγαίκημα. sic Flor. sed Cod. quoque αIνει habet. ἔδοξόν εςιlνJ οῖον τουτὶ si 'A ικνεοντο . recte Flor. &

male. confusio indς nata, quod sequens petiodus