Critica vannus in inanes Joannis Cornelii Pavonis paleas

531쪽

g. CRITICA CA p. X.

τροχα imν διμετρον ἀκατάληίον. quae porro habet dedimensione versiculi ἐμφερῆ Vera sunt, nempe post μοραμ finiri τομlta τροχαrita. inutiliter autem suspicatur κλεω posse legi: quum haec sint incertissima. mox recte rejicit ἄτως. quamvis ita Flor. & Cod.

exhibeat. P. s6. sic Flor. α,τὶ τας ἐγὼ ου Λυδίαν rαν ω δ' ἐυννάν. in Turneb. πασαν omittitur. & seribitur ἐω-

νάν. seliciter restituit Pavo ex ingenio, si credere fas est, utrumque. sequitur in COd. τροχα δε

in Flor. in Cod. videtur pro verbis- ον ιορ olui scribi ἐς το ἐμφερῆ ἔχουσα μορφL . vel illud additur. non bene capio describentem. mox adnotare omisissem, uti nullius momenti, rursus haberi αν- θέσυοισιν. sed video Pavonem gravem notam adscripsisse ,, ἀνθέροιΣ1. lege potius ut pag. praeced. legitur ανθέμοι M. ride ineptum hominem: qui talibus passim lectorem obtunditi mox statim de puncto tollendo Urones admonet imi ludimagister subsellii. porro monet ultimam in ἐγω per Synaloephen coalescere cum prima in id fieri aliquando verum: sed rarius. Flor. utroque loco habet Κ, & isto igitur commento carere possemus, si tertia sede Spondeus haberet locum. vix puto vide Hephaest. p. 6O. λυδίαe pro λ ultimo loco Flor. de illa clavicula diIectata amabili vidimus p. 3'7. Vanni. Ibid. Τον λυροπιών ηρομί- Στροπιν εἰ υμισι Flor. Σαυίδ. &-audi Pavonem ad Anacreonta p. 298. ubi tamen rursus deteriorem lectionem intextu edidit, sordium amans musca. is pro Στρουν scribendum Στωτιν. , in vel κνίζοι nom

532쪽

mutatur male. disimus in notis ad Hephaestionem. Hie addo e Editio Puntina υήσει. quod purum putum esse potest. saepe est unum N irim quod UMiζειν. Hesu. in UMεεν ut alia pra teream. Cur non laudavit potius Scapulam, qui duo loca ex Homero adducit: cujus auctoritas Hesychiana longe est potiori at purum illud putum,

rave, non in sela Florentina: dudum isMisi edide. rat Ursinus p. I p. qui Variationem animadvertit. pudeat hominem secordiae suae. porro reste viri nomen putat: Barnesius non tam feliciter, quam noster Pavo solet, de meretrice hic cogitavit. male autem incusat eum, quasi τον haberet ante Στώ.-ῖν. perspicue enim habetur τη . sed luscitiosus Co neliolus male oculis usus est, vel per inprudentiam hominis τοι pro την irrepsi, quale hic ipse Barnesio objicit. Nemesis in vicino erat. ἔ αἶ- l prior vocula deest.

Mira felicit te rursus ex Florentina pro ἔφασκε, rescripsit 'Eκφα,lίμ. mira quoque selicitate in eadem incidit, quae habet Ph. Jac. Mau- sacus in Dissert. Crit. p. 39s. o2J ubi et μν riuee

pro 'tacpανΤΠης notat correctum apud Athenaeum

L. III. C. XVI. vide Hesych. stultus autem Davo, qui de hujus lectionis veritate vel minimum dubit t. Sed judicio praeditus, ut rana plumis. mOX est, ,, Ξενι, scribendum cum majuscula. nam hic quoque nomen proprium est, ut sequens at cur non ita in textu scripsistit notula periisset. quin unde id adeo certum & κοινίων esse nomina propria. Nonne νομοι etiam Musci nomi y nonne

Pollux X. 79. νοινιωνα νομον recenset & Plutarchus

de Musica pag. II 32. Σχοιν- inter ν-- reserti

533쪽

Hesych. in κουον Forte π αυληικῶν τομαὶ quid si vis di quoque fuit aliquis p vel nomen illud eorruptum siti Mox ait. Dico apud Crar num. nam fallor aut ex eius Comoedia petiit Noster hae exemplum. ς Vereor ut felicior hic sit conje flor uam in illo 'Iω καικε &c. sed tamen praecedens huc uxit no*hνειον. at quoniam hic Ecphantides & Cr tinus eodem vixerunt tempore, ut putat ex Schol. ad Vesipas Vs. II 82. eo satis fit verosimile aemulos sui si se, & alterum ab altero traductum fuisse. mpo To an χαρων legas, ciccum non interduim. P. s7. ἀτακυταῶ l ιέτακτοΤατως. & sic Cod. μή τι μειζον l μῆ τοι ν. ut millies. vide p 3 7. Vanni.

τυγχάν/ I xv νν. unde observatiuncula de tui; prosi posito corruit. νάι ξυνεγεννο uis lMisellus dubitat, an non hoc sit vitiosum: dubitat an μεγiso uti sit scribendum. quomodo Flor. & Cod. at quis dubitabit sanus y Certe Canterus propudiosium illud non servavit. audi rurtius de hac re καNολογον Criticum nostrum p. IS . ξυνεγενο ali ad calcem libelli mutatum in ξυνεγεννομ . fors bene, fors male. quid sentiam dixi ad ipsium locum. ex hoc ξυνεγμοέω possem nostrum Florentinum J ξυνεγινόμω elicere.

Pavonem. Eupolis per Φάγave forte homines, noni stistes intellis i. Utinam pisce magis mutus hic & in mille locis suisset Parasitus hic loquitur & helluo homo P voni similis, qui se jactat semper ἀγαθοῖς Oαγώοις συμγε ', nempe τοῖ Ερετ msie. eos enim in deliciis fuisse patet ex Atnenaeo L. VII. C. XII. p. 29 S. D. α μα- θα saepe de exquisitis ferculis dici notum. uti apud Latinos lunae res. loquitur sane poeta, quasi pisces essent homines, sed longe alia de causa, quam Pavo, somniat.

534쪽

Car. X. VAΝΝUS. 487Qmniat. quippe parasitus habitans in patinia, familia

ritatem & consuetudinem contraxerat cum delicatis cibis. hinc dicitur pro vesci, edere, bibere. συsγενι

se tibi cum scombro es, rra mibi cum sparulo. Haec & plura, quae turpiter ignoravit, videantur apud Arnaldum ex Casaubonianis ad Allienaeum. ubi multis quoque locis ostenditur φάγροι in deliciis Gisse. Porro rursus promittit .de titulo dr malis Eupolidis οἰνεάτείοι dicturum alibi. tu Lector hic ςonsule Eruditissimum Arnaidum: post quem si quid di erit, ineptias dicet fungus Criticorum.

terum ignotum ipsi. & quoniam omnia novit, proinde nusquam exstat vel exstitit. sed an ignorat Cho- salus & similia vocabulat

τη Κοριανοῖ ὀν τῆ Κοριαννο . ut Pavo potius scimbit. hi ad Schol. p. 3s. A Κοριανους ait scribe Κοριαννουι imo seribe Κοριαουνοῦ . a Κορμαννώ. ut ς ω σαπεγῆς. miror' hoc Meretricis nomen adeo ignotum fuisse homini. Athenaeus enim aperte ait Lib.

Φοἰς. Φε ε ρ'lῆς quem locum advocat Syl-hurgius ad L. M. in 'Υο-υα ιο . ubi habetur qtiam in Cod. meo ta Κουαννοῖς. At apud Athenaeum semper u Κου-οῖ. vide dubitantem Jungermannum ad Poll. X. 179. ubi Cod. Κο--οL Photius

535쪽

& Meursii Bibl. Attic. nec non ad Nicomachum p. 17s & Fabricii Biblioth. Graec. miror tamen toties Κορυα, νοὰ occurrere. an pluralis numerus de causa nobis ignota habuit locum, ut in Menaechmis

Plauti & Archilochis Cratini Z

Τοser tum. At non olim, sed nunc in Flor. &apud Bentirium. & in Membrana Vaticana. Tαυθ' ἐ

vonis propudioso Mηλίχ ορο vidimus p. R68. Mελιχαος producitur Anacreonti Oda XXXVII l. M,λί legisse Scholiasten ipse adgnostit p. I s. & ta-

meti audet mutationem ineptam. εφ' scri n- dum etiam monuimus alicubi . P. 1 9. H προαίρησιν I π χρησαμένων ποι δων.PΑv. Aliae membranae F κροσιμ ωτατων. cave mutes. UulgatJ bona. ,, Eoo. Xροσιμιωτατων. Hor. N Lod. Manuscriptus. eave mutes. untiqua lectio bova est. sic

jam abite, Lectores eruditi: quibus ego Pavusque scribimus. causam enim , cur haec illa praestet lectione, Graece docti videtis statim. Quia tamen Graece docti nec mea & longe minus Pavonina scriptione opus habent: minus peritis causam, cur antiqua recentiori praeserenda sit, addam. Xoησαμῆνων. eos qui πολυκηα-χοις metris usi fuerunt. Xροπιαωτα-

των. optimos, o qxi a Grammaticis inter Cla eos r cepti

536쪽

CAP. X.

U ANNUS. 489

cepti fuerunt, notat Poetas. & horum metra tractat: non quorumvis de plebe Versificatorum monstra. centies ita superlativi contracte scribuntur. passim poetae austores Xri σιμι rάlοι in scriptis occurrunt Grammaticorum. alterum illud quidem probum per se: non hic. ut apud Sallust. de Diis C. III. . i.

Meursius ad Chrestomathiam Helladii p 967 Tom.

haec sisipicio ipsio Pavone levior. nam Hephaestiondicit TR XVρονησιώτη. in Citationibus non solent addete articulum. Quid i nonne pro meo jure & pro- habilius dicam sorte hos versus exstitisse in eius Διο- ν ω, cujus ter meminit Steph. δε - &ώρύγla, quamvis versiculus sub voce ultima exstans potius videatur Hexameter. sed quis nobis dixerit toto poemate metro eodem usum Euphorionem τελετο. t τελες H εξ l b iE. κνεφαῖ γ l deest. τελμα l λαῖτμοι. hoc est natum ex j. λαῖτμα notissimum erat: non adeo τελ- μα. nempe Euphorion respicit opinionem, qua Instλ-ia, si πηλου dictum volebant. Hesych. Tελua

537쪽

ingenium erat non alienum ab his lusibus. Helladius loco modo laudato eum ait habere multas κακοζήλους hanc tamen locutionem inter has non retes rim. boni poetae etiam in his sibi indulserunt. porro ait Strabo illa loca τελμικῶ & βαραθρα vocari. at in aliis Codd. Strabonis habetur S αερα re- onit magnus Caiaubonus & ad L. XUΙ & XUII. . Io76 & II s . ex tribus locis Diodori: & ex altero Po-Ibii. ubi H α,υ si vocari dicuntur. si ha vera lectio, ut nihil dubito, illa etiam Suidae restia tuenda, ubi τέλμαῖα explicantur eodem modo apud Photium. & id vero simile quia & τελμα *HM& βάραθρον χώμα explicatur Suidae. Ari

λῶδες κ. μη εχον ἴδωρ. Sed hujus rei arbitrium esto penes dinissimum Nesielingium: qui Diodoro saluta res admovit manus, & si quid in Codd. ejus varietur,

nos monere non gravabitur. rursus certe apud eundem L. t. p. 26. LI8J do his locis verba, πεδί.

ctionem Euphorionis & emendationem in Suida &Photio. Quin tamen Elym. M. βαθρα , in Codice meo quoque, agnoscitur, & praeterea definitur το-πγ πηλωδης υδωρ ubi negans particula inserenda, ut ne Polybio & Schol. Aristophanis adversetur. βαθρα possent resipondere vadis, quae circa Pelusiacum litus sunt: sed de illis cogitari nolim. Pavonis autem conatus in voce rueli temerarius. P. 62. τα τοιαυSI Articulus abest in Cod & Flor.

catura Diuiti co by Corale

538쪽

Deo. γε-α pro γέρα5 -ο i mus est satis notus recte praesert spiritum asperum. licet in multis locis ἀ- scribatur. Theocr. XVII. 23. M τευ ψιλα, i χακι-ma ν νως. sed illum satis notum idiotisimum porro explicitum pollebat. γε οὐκ etiam Cod. Ursini MStus. ego i lem idiotismum me ignorare fateor: & licet contrarium, solito suo ignorantiae velo utens, adseveret, ipsum Pavonem ignorare non dubito. μεγα ο - γεγαθε πολις l fallor an scribendum μῆλ' ἐα- sillor an plagiarius hoc sublegit Florentinae vel Ursino. qui ita ante CL. annos emendavit . quae porro de sensu horum verborum habet, stulta sunt. stulta etiam conlectura se denique ne smus igitur

incauti aut male morari in his. addit hic male moratissimus in his & omnibus Pedania. ,, At quod Boeotica Dialectas desderet ε,α facile per se quis expedire potes, ait. imo facile id fieri potest. sed hoe

infirmat emendationem. cum γέγαθεν juxta adstet &dixerit in alio carmine. sed λιγουροκωτί- & eo κῆς mutanda etiam essent. quare non obstare puto. vide autem Metrici ignorantiam cum edat cum Tur

& secundam in prima voce producat, ignarus Boeotorum dialecto dici Θουγαπι, . & tamen corripi syllabam. vide de hac re, & de hoc versu Salmasium ad Inseripi. p. I73. sic mox pro γλυκμ scribendum γλου- κω. ut recte in Florent. hinc sorte varietas illa inu υβι s. ubi sortean scriptum ab ipsa Corin

539쪽

na. hine suo iure Graeci Postumus potuerunt vertere Πλου iam, nec tamen producere syllabam. Sed tamen p. iso. e Schol. hoc didicit, quem nondum antea perceperat. nam hoc ad ipsum textum monitum oportebat. quod etiam ibi de faetiim oportuerat. Porro Criticum rogatum velim, quid de hoc versiculo sentiat: sitne Corinnae an alius. Ursinus & Wolssius in Corinnae fragmentis non adgnoverunt. ego Corinnae putarim, quia sequitur. εαι θ addit Flor.J πλείοσιν άυτη G Schol. una quoque explicat.

Noster primo loco nomen proprium facitis Prophanes vero aliquis Gidici cantans. egregia mehercule sententia. imo ex γλυκὰ sive Boeotice γλου- , aliud nomen proprium ipsi quoque est riuis

Γλυκῆ. novi Γλυκων & Γλύκη. sed Γλυκδε non novi inter propria nomina. γλουκη appellativum verius via detur. nec oggerat γλυκυ ultimam corripere. nam

esto. unde novit hane quantitatem hic respui t Deinde sententia mutata si eidem est publice. at levia haec sunt prae illis deliramentis, quae mox

proponit. Fors Corinna dederat me φανη ς γλυκυ θτις ἀγκὼν πελέκεσι δονειται. Audi ipsum is locus infamis propter luxuriam dicitur γλυκυι άγκὼν vide Athenaeum L XII. C. 3. Convivii. vapide hunc titulum addit.) pro more minus candide agit, haec ita Lectori proponens, quasi omnia essent liquidissima,

quae ad nunc γλυκυν ἀγκωνα spectant. Nam paroenita illa γλυκυς ἀγκὼν admodum varia & contraria sententia ab auctoribus & Grammaticis accipitur. imo alii non ἀγκωνα, sed ἀγῶνα, imo ἀγνεωνα agnoverunt. nec solum enim apud Athenaeum eo loco, sed

naeus Disiti co by Coosl

540쪽

naeus L. XII. III. laudatur.ὶ In Appendice Vatic. I. s s. in Platonis Phaedro Tom. III. p. 2s9. E. He-6ch. & Suida. vide Κuster.J apud Eustathium late a1 Il. Κ. p 79 i. fusius ad Il. n. p. Ic82. Illum igitur, qui in Corinnae locum proverbialem hanc

locutionem vult intrudere, paroemiae sententiam ante omnia explicare, & huic loco aptam commonstrare oportebat: non ita simpliciter, erat locus i

famis , stribere. Quid i non credibile, Corinnam hujus meminisse. si enim Corinna hoc proverbio usia fuisset, cur apud Platonem magis in Phaedro,

vel erronee sorte apud Platonem Comicum exstare docuissent, quam aeud poetriam nostram. Sane haec aegroti plane somnia. se ratis, ait, voluptatum cloaca fuerat urbs ilia, quam hic eversam legimus. Altera Sodoma crederes. & haec tamen suspicio lenocinatur ipsi: nam similis verae. id blanditiis ejus pellectus arisrmare non erubescit, se suaque fatue deperiens Narcissus. Ursinus habet ἐφ' ἰὸν πω. illud. αἰδα mirum

mihi aecidit: hic locum non habebiti videant

Ingeniose Arnaldus ex Pristiano, qui hos versus lau

Vide autem ex hoc loco, Lector, quam ineptus sit Pavo ad auctorem hunc edendum : oui vix bis vel ter conparavit loca Scholiastarum & Grammaticorum, qui ipsis Hephaestionis saepe verbis usi fuerint. quoties id facitum ex Arnaldi notis patuit & patebit porro. illud ἔδεα & Dν sorie sibi opponuntur, ut apud Sueton. Domitiano C. ultimo. Nuper Tarpejo quae sedit culmine cornis,