장음표시 사용
131쪽
Haud longe a Numiei sonis, ne nisi I. M passuum
Interuallo Iuturnae lali lacus , et fluuius et fons quem mmontis Albani radicibus, utqu perhibetur, ex occultis lacus Albani meatihus, prodeuntem in Occidentem serri, mox in Iacum haud magnum inundi, inde in Tiberim deserri eisque U. milliario ab ostia, VII ab urbe Roma misceri tiadunt Guuer. p. 22ι et inde Vulpius Lat an LTO VI p. aas. Ese el
i omen mine Degiraula cum tamen ante centum Et quod e
currit annos, sere tόtum exaruisse his idem testatur To. .i P. zI8. qu tamen De Iuturna lacum cum altero illo conis fundir, quem poeta irb. XII, 74 . memorat. Iurumam Nym pham, urni sororem, adeoque Dauni filiain unde XII, 78 s. Daunia dea est odidit Maro noster: an vetere auctoritat ton constat argute tamen seu inuenisse se usurpasse dicendus est. Fontis enim in iisdem locis sui numen curare populares suos et tueri aduersus aduenas reet vidis poterat. Et iam hoc ad loeorum situm speetat, quod Iuno cum Iuturna actu. fa in Albanum montem descendit lib. XII, 34 A Iuno υ-Do. Fuisse luturnae nomine deam Latu indigenam, e quidem fontis numen, satis constat Argutatus est in immine iani arro L. IV, Io esse ductum a iuuando eiusque fontem haberi saluberrimum Acti vi alia ebni, enta Seruius ad xl hI39. et alii Fuit tamen Romae tuoque Iarumae lacus erfonst
vide v. c. uid Fast. I, o8 sqq. . t 'post alios Vulpium Vet. Latia . r. p. 346sq. itaque et Iuturnalia festum rFontium omnino nympham edere voluisse videri potes virgilius XII, 39. I o. Diui flagni quae flumimbutqueBnoris Praesitae et v I x. Θmpla decus fluviorum Sed, tanquam poeta, genus pro indiuiduo posui e vides dubet et ornamenta adieci fle. Ornans suoque Epitheton sonori nee alia vis inbsse putanda ornauit porro idem fabulam de nympha a love amata ibid. 4 seqq. quam suo more ero posuit Ouid Fast. ll, 8s sqq. Alia Numici st nympha fuit Anna Perelina, parum lepide de Didonis soror interpretata
Ab his inde loeis surgit eampus in clivum, qui ad momtem Albanum ducit, in quo XXX a Lavinio annis condita est Ascanio Alba Ova ouae res ostento suis albae iam Aeneae sui significata IlI, si sqq. Me autem subitum ete. Albae exstructionem iam Iupiter Veneri praedixerat Aen. I, 267 I. Arpuer fun-- - et langam mulia si munies Albam. UNbis Onditae etiam alio loco meminit poeta lib.,V, 97. .mnium langam muris cum cingeres Auam is urbe nomen accepte
132쪽
aeeepit mons Albanus. Sed illo tempore, quo Aeneas Latium adierat, Tum neque nomen erat neque honos aut glorra monti, XII, as Sub monte lacus Albanus de quo lib. IX, 387. lacus, ita post Albae de noniane dιctus Asiani
Veteris Italiae origines populi et fabulae aereligiones. VII, 37 sqq. Nunc age, qui reges, Emιo, quae tempora Grum, Quis ait anilouo inerit flatus etc. Primum onseruandum est, Virgilium Latii res non perse.
qui, nisii inae ins ad Mesistites spestuat, adeoque eorum origines, inlitariam heis initiis ponereri etsi ante Aborigines Sigrio uelis --Vnibros, in his locis suisse constar porro 'in mis seu, quod videbimus,
Ausones dispertis per saliam, ipso locorum situ fines regente, sedibus et 'in plures populos ac nomina diuisos hahitasse Heli. giones adeo ac ritus sacrorum et numina ornestica admodum diuersa inter rot uuli siti se necesse est. Fuere tamen etiam religiones ac fabulae omnibus tanquam a communi stirpe or
tis communes Vtrumque genus in suam rem onuertit pomta atque hine in m. libris sabularum nouus ordo exoritur, Ex variorum Italiae populorum Aboriginum maxime Latii, historiis et religionibus petitus. me utraque re omninoque de vetere Italia paullo accuratius nunc dispiciendum est, ut pluribus Virgilii locis una opera lux affundatur, utque, quale historiarum veteriam genus poeta, quoque iudicio amplexussit, appareat. Nec vero sex posteriorum librorum lectione delectari potest aliquis, qui veteris Italiae statum non imbiberit animoque suo repraesentare sibi vitam illam antiquam
Intra Aboriginum stirpem poetam Latii res continere et ineludere modo diximus. Qui illi fuerint, quaestio est in.
ter veteres et recentiores variis modis agitata. Ponemus
hic ea, quae post diligentem in his rebus alio loco collocatam operam, ex ceteris maxime nobis se probarunt, eaque aliis rationibus illustrabimus; quantum quidem ad doctam poetae interpretationem satis esse videbitur. Fuere Aborigines ex antiquissimis veteris Italiae habita. t ribus, sed post Vmbros et Siculos. Quae de eorum origine vulgo tradita legimus, ex nominis sere caussis parum seli. citer petita sunt. Mihi vero ne id quidem liquere videtur, an antiquum eorum nomen illud uerit. A serioribus, qui antiquas res memoria vel litterarum monumentis repeterent, v I BGI L. Tom. II H iuuentum
133쪽
inuentum nomen puto, ut primos Latii et locorum eire Ti.berim ad mare properantem cultores designarent, tanquam
αὐτόχβονα resPectu ad aduenas habito, qui deincepsin eadem loca confluxerant oblituerunt posthaec Aborigines sub Latinorum nomine, quod Primum partem tantum populi, qui sub rege Latino erat, designasto, neci nisi Albanorum regum crescentibus opibus, latius patere coepisse videtur. Virgilius
lamen, Vt poeta, iam Aeneae tempore Latium et Latinos exsequentium temporum conditione aestimare Potuit.
Antiquiorum auctorum, quos Dionysius exseripsit, fide eonstat, Aboriginum memo ita bo nominis prima vestigia circa Reate ultra Velinum lacum istis au iurea, in ,mhria Occurrere. Ex his locis versus. aerulain, Mequo deinceps tenuerant, et in iisdem Ioela phtua lorij U--se vabant Dionysii adhuc aem, o quam idBdi talIcI4-Ip. 8.eum illustrationibus in eo num quasli dedit i Jap Martin V. CL
adeo Aboriginum nomen a mim, fili nommim valde potentem aut late habitantem populumi perulas a cosse sit. Qua Pelasgi origine fuerint, nondum quieuitam satis explorati habeo. Ex Thraciae quiden locis eo, in Graeciam descendisse satis liquet: liquet etiam hoe: a Phoenicibus eos habuisse litteras unde tamen perperam colligitur, eos Phoenicia origi ne et ipsos fuisse hoc tamen inter certiora refero, antiquistimo iam tempore Pelasgos cum Aboriginibus suime permixtos Quod Dion sium adduxit, cum insigniores inter Romanos scriptores Catonem, Sempronium et alios Romanam originem ad Graeeos referre videret, ut Aborigines nullos alios ab origine quam Pelasgos fuisse arbitraretur, quod Cluuerius et plerique nostris sequuti sunt. Verum Dionysius rem ipse ita tradit, ut, quid ex iis quae a se narrata crant, ad Romanorum Opiniones comparatis, sequatur, non quid verum et exploratum sit, exponere videri velit.
Pelasgorum tres potissimum fuisse in Italiam deductas
colonias narrant vulgo fere omnes; nam ab Oenotro Arcadia, XVII aetatibus ante bellum Troianum, alteram e Thessalia, Deucalioneo aevo, et tertiam ab Euandro LX. --nis antei Troi. Antiquissimus ille Oenotri ot Peucetii ad Italiam accessus satis diseris a Dionvsio exponitur lib. I. c. 11 sq. Consedisse dicitur Ocnotrus cum suis in sinu Lametie inferioris Italiae, qua Bruttiorum aliquando ager patuit et primum quidem intra Lametinum ut Scylleticum seu Scylaceum sinum se continuerunt, hinc ad Laum usque s. et Metapon-
134쪽
tum, tandem ad Silarum et Braganum fines statum extende.
runt Mox et vltra eos inses fines progressi sunt. Cf. qtiae ex Antiocho Syracus narrant Strahc VD 3. et 264. f.
Dionysa,as. II. pr. Aristot Polit. VII, Io. cf. utcxxc. XXI. ad lib. I. Proprio nonriine errora i si,uit loca circa Aesarum et Crimisam, quae Philoctetes adni diffsus est, Ly-
Quando et quomodo Pelasgi Ex his soris ad Aborigines illos in Vmbris finitima quaequo in DPTanres pelli crint, nec ipse Dionysius habet, quod asserat, in e sev m fidJs fit probabilis. Quomodo enim ad ulteriora 'pr 4 lv Sugua Pelasgorum turba per tot barbaros populos ad nn isu sque Ita. 1iam penetrare potuisset Verum ex tota Dionyiri disputatione satis apparet, hos Oenotrios cum horigi uihus ex sumta illa opinione seu hypothesi, a Graecis Romanorum stirpemesac repetendam, permis i multoque peius pro iisdem ha-hori ut mihi adeo satis liquere videatur, primae huic Pelasgorum coloniae, si modo ea unquam fuit, nihil plane cum Aboriginibus esse commune, ne quicquare amplius teneri posse, quam hoc antiquissimis 'iarae temporibus de Pelasgorum sub Oenotro sedibus in inserti)re Italia occupatis famam fuisse
Altera Pelasgorum colonia, sub Deucalionea tempora deducta, ea est, a qua Aboriginum cum Pelasgis in unum populum eoalescentium origo repetenda videtur. Ex Thessalia illicie. in alii in alias terras, pars per Epirum oraculo Dodona aecepto, quod etiam Macrob. I. Sat. 7. recitat, Ionium traiece. rant, et tempestate voxati ad ostium Padi Spineticum appulerant. Ibi pars castra et urbem muniunt, alii ad interiora terrae pergunt, et Umbris primum, tum Aboriginibus lacessiitis, ubi ad Cutiliam euentum diabero vident Iovis Dodonaei responsum illud, cum his foedus faciunt, agrique parte aecepta aduersus Siculos belli societatem ineunt Osquc tandem ab utraque Tiberis parte sedibus eiiciunt. v. Dionys. I, 18-2 T. Sed Pelasgi, ab egregia rerum hominumque auctu, aliquando post variis calamitatibus et dissensionibus domesticis agitati iii varias partes dispersi sunt Pauci, qui remanserant, boriginum nomini suum paullatim submiserunt. v. ibid. ad e go. Accesserunt mox Pelasgi ex Arcadia sub Euandro, de quibus alio loco videbimus tum Graeci cum Hercule aliique Dubitari itaque non potest, magnam Aboliginum partem ab eo inde tempore Pelasgicae et Hellenicae suille stirpis, multaque ex
horum sermone et religionibus illos adscivisse. Quo ipso poeta
135쪽
paratam habet excusationem, quod multa in his locis ad Grae. canicam religionem deflexit eius enim vestigia passim etiam
Dionysius agnoirebat infrunis Faleriis c. I. Nec tamin:A tigines propterea Pelasgieae stirpis a bendos vidini muriuduanimus. Recte, si quid videmus; F ciunt enlys aQMua nequeunt, manifestum,
Aborigines ad Umm p m n pertinuisse, quod late per
totam Ilesiam sedes non viso homine habuit, ut tamen Aborigines ad Cuceios aut sorte ad Urimisque habitar Ent quam do quidem Latinum numen, quod in illius locum successit,
eo usque per Mitrii e vero qui per tampaniam et reliquam
Italiam inferi rem habitarunt, passim Ausonum nomen se varunt; unde sp ud Festum in Ausonia ea pars Italiae, in qua sunt Cales et Beneuentum prima Rusonum sedes fuisse traditur Ad Lirim urbs Ausona adhue su Rumanis fuit, nam V.C. 44o ea cum Min Hirm et Meseia ab iis capta, deleraque Ausonum gens Lia. IX, 2s. Ex Eodem genere homines fuisse necesse est, qui loea nitidii lLametie uni et Scylacium sinum tenuere, antequam mi r poenamritie occuparunt Pars eorum alia opicorum, vel Oscorum, ex opscis, nomen habent,
unde et linguai cust -- Minfii, quam Aboriginibus et
Ausonibus communem fuisse adeoque Latinae ortum dedisse necesse est. Pars Ausonum in Sabinos abiit, pars in Auriancos, cultu illa horeissior; facta scilicet magna vitae et morum mutatione, alii veterem asperitatem retinuere; aliis Graecarum coloniarum aries et instituta adsciseentibus , Ab hoc communi Ausonum stirpe ortum duxere tot nominibus diuersi Italiae populi: permixti quidem illi passim cum Pelasgis, alibi cum Siculorum et Umbrorum reliquiis, forte etiam cum aliis, qui a Gallis, Liguribus, Liburnis orti erant; Ausonium tamen nomen ubique sui superius et Ausonia originis vestigia mansere ubique non obseura Sabini quidem pro vetustissimis eius stirpis fuerunt habiti ad eos originem reserebant icentes, Peligni Marrucini, Vestini, Marsi, Aequi Hernici, Samnites. A Samnitibus Frentani Hirpini, Lucani, et ab his Bruttii prouenerant a Samnitibus etiam Campani, qui priscos locorum ineolas, Ausonum et Aurum
eorum nominis, eum Etruscis, agris passim eiecerant. Aceuratius haec exponere tanto opportunius suit, quo multa, quae
in sequentibus ad poetae interpretationem afferentur, sine his vi intelligi possunt. Habemus iam eommunem Ausonii generis stirpem, de cuius remotiore origine inquirendi locus nune non est; . etsi
136쪽
procliue est a Celticis populis eam repetere. Ad gures. adeoque Ibericum genus, Olim non male eam retulere scriptores apud Dionys. I, Io Sed progredimur ad alterum, quod posuimus, nouum nune ahularum ordinem, quas Italicos rhos appelles, in carmine nostro hinc procedere modo adolescentum, qui haec legent, animos eo adhuc intenderimus, ut Romanorum Originem linguaeque Latinae causas suo ipsi iudicio ex superioribus intelligant: cum Romani Albano. rum coloni se Urint, ex Aboriginum, hoc est Ausonum genere, sed cum Pelasgia, Troianis a Graecis mixto. Habuere Igitur populi Italici narrationes suas a maioribus acceptas super origine sua ac primo vitae cultu symbolis sere ae symbolicis personis expressas, ad quas magna pars Italicarum sabularum redit, tum super illustrioribpis uot viris vel heroi-hus, et nonnullis naturae euentis insignioribus, sed sabuloso illo sermonis et narrationis genere e qni hi ps, neque poetarum ingeniis, ut inter Graecos factu' ex iisas et ornatas. Itaque Italici mythi longe a Graecae fabulae suauitate absunt; nec varietas grata inest, et maior ornatus parca ineptis ver- horum lusibus aut veteris sermonis ad recentiora verba interpretatione vel inflexione ducta . Passim tamen Graecanicae
quoque sabulae aspersa sunt vestigia aliqua. Ea quidem, quae VII, 4s sqq. exposita sunt, haud du- hie horiginum vel Latinorum habendi sunt mythi, qui
mox inter Albanos seruati, tandem ab his ad Romanos pervenerunt.' Latinus a Fauno ortus Pici nepos et Saturni abnepos proditur; quod tamen ita intelligendum, ut illos interanatores, stirpis vero auctorem ultimum Saturnum habuerit
Sic insis I9 Iove Dardana pubes Gaudet auo. Aboriginum alii mythi fuere de Iano de Camenis de Anna Perenna, de Ope Ambolicae sere naturae, sed plerique obseurtures, cum ipsis nominibus, quae apud Varxonem Festumii Augustinum, Arnobium et aliis fumi Ulanda ut adeo vi sit operae pretium, in illis utium consumere inprimis, eum pauca integria ac sana, pleraque eommentis et interpretamentis foede eqntaminata ad nos peruenerint. Certatim enim ab historicis, grammaticis et multo magis a patribus Christianis allaboratum est, ut antiquitatem obscurarent ac tandem penitus extinguerent. Rara itaque fortuna vix unam et alteram veteris Italiae religionum interpretationem seruauit etsi sunt in iis nonnullae,
quibus priscorum hominum sermo symbolicus egregie illustratur. Sic Vulcani, qui ignis est, uxor apud Macrob. Sat. I, Ia editur Maia, hoc est Terra, Mater magna, sed cum notione Im auctus ἔ
137쪽
paratam habet exeusationem, quod multa in his locis ad Graecanicam religiovem deflexit eius enim vestigia passim etiam
Dionysius agnbseebat Grimis Faleriis . II. Nec tarmes: Adiuigines propterea Pelasgieae stirpis a bendos videri minuisaanimus. Recte, si quid videmus; F ciunt migii. x ripa Miny' nequeunt, manifestum, Aborigines a fixissitum nomen pertinuisse, quod late per
totam Ilesiam sedes non uno nomine habuit, ut tamen Aborigines ad Clixeios aut torte ad Urimisque habitarent quam do quidem Latinum numen, quod in illius locum successit, eo usque perῆιiMutili)Mne vero qui per Campaniam et reliquam Italiam infertiorem habitarunt, passim Ausonum nomen ser. varunt, unde apud Festum in Ausonia ea pars Italiae, in qua sunt Cales et Beneuentumi prima Ausonum sedes fuisse trauitur, Ad Lirim urbs Ausona adhue sub Romanis fuit, nam U. C. 44 . ea cum Minturnas et Ueseia ab iis capta, deletaque Ausonum gens Liu. IX, as Ex Eodem genere homines fuisle necesse est, qui loea nutatLam et um et Scylacium sinum tenuere, antequam rela 'poei inritie occuparunt. Pars eorum alia opicorum, vel Oscorum, ex opscis, nomen habent,
unde et lili su ρυ---- , quam Aboriginibus et
Ausonibus communem fuisse adeoque Latinae ortum dedisse eesse est Pars Ausonum in Sabinos abiit, pars in Auruncos, cultu illa horridior facta scilicet magna vitae et morum mutatione, alii veterem asperitatem retinuere; aliis Graecarum coloniarum aries et instituta adscistentibus. Ab hoc communi Ausenum stirpe ortum duxere tot ne minibus diuersi Italiae populi permixti quidem illi passim cum Pelasgis, alibi cum Siculorum et Umbrorum reliquiis, forte etiam cum aliis, qui a Gallis, Liguribus, Liburnis orti erant; Ausonium tamen nomen ubique sui superius et Ausoniae originis vestigia mansere ubique non obseura Sabini quidem pro vetustissimis eius stirpis suerunt habiti ad eos originem reserebant Picentes Peligni Marrucini, Vestini, Marsi, Aequi Hernici, Samnites. A Samnitibus Frentani Hirpini, Lucani, et ab his Bruttii prouenerant a Samnitibus etiam Campani, qui priscos locorum ineolas, Ausonum et Auruncorum nominis, cum Etruseis, agris passim eiecerant. AeeuratiuS haec exponere tanto opportunius suit, quo multa, quae in sequentibus ad poetae interpretationem afferentur, sinsthis vi intelligi possunt. Habemus iam ommunem Ausonii generis stirpem, de
cuius remotiore oragine inquirendi locus nune non est etsi proeliue
138쪽
proeliu est a Celticis populis eam repetere. Au Ligures. adeoque Ibericum genus, olim non male eam retulere scriptores apud Dionrs', Io Sed progredimur ad alterum, quod posuimus, nouum nunc ab arum ordinem quas Italicos ibos appelles, in carmine nostro binςry cedere modo
adolescentum, qui haec legenti animae adhuc intender mus, ut Romanorum origi inem linguaeque Latinae caussas suo ipsi iudicio ex superioribus intelligant: cum Romani Athania. rum coloni suorint, ex Aborigitnu rape est Ausonum genere, sed cum Pelasgis, Troianis a Graecis mixto Hahuere igitur populi Italici narrationes suas a maioribus acceptas super origine sua ac primo vitae cultu sym holis fere ae symbolicis personis expressas, ad quas magna pars Italicarum sabularum redit, tum super illustii cibus aliquot viris vel heroi-hus, et nonnullis naturae euenti, insigninribus seci sabuloso illo sermonis et narrationis genere exponi sub s,meque poetarum ingeniis, ut inter Graecos se tuim sex litas et ornatas.
Itaque Italici mythi longe be, state absent;
nec varietas grata inest, et mam, ineptis ver- horum lusibus aut veteris sermouis ad rmentiora verba interpretatione et inflexione ducta- Passima men Graecanticae
quoque sabulae aspersa sunt vestigia aliqua. Ea quidem, quae VII, 4s sqq. exposita sunt, haud dubie Aboriginum vel Latinorum habendi sunt mythi, qui
mox inter Albanos seruati, tandem ab his ad Romanos pervenerunt Latinus a Fauno ortus Pici nepos et Saturni abnepos proditur quod tamen ita intelligendum, ut illos i iter maiores, stirpis vero auctorem ultimum Saturnum habueri; Sie insis I9. Ioue Dardana pubes Gaudet auo. Ah originum alii mythi uere de Iano, de C menis mi ima Perenna, duope, Ambolicae sere naturae, sed plerique obscuri'res, cum
ipsi numinibus quae apud Varronem Festumi Ause ultinum,
tium, in illis otium consumere inprimis, cum pauca integra
ae sana, pleraque qummepsis et Interpretamentis laede eqntaminata ad nos peruenetinECertatim enim ab historicis, giammaticis et multo magis a patribus Christianis allaboratum est, ut antiquitatem obscurarent ac tandem penitus extinguerenti Rara itaque fortuna vix unam et alteram veteris Italiae religionum interpretationem seruauit etsi sunt in iis nonnullae,
quibus priscorum hominum sermo symbolicus egregie illustratur si Vuleani, qui ignis est, uxor apud Macrob. Sat. I, Ia editur Maia, hoe est Terra, Mater magna, sed cum notione
139쪽
Sed in bui-ulmi' ag qali facta esse videtur perturbatio,
quatuor poti om si Πω- modis. Primum, cum, communi licet hi mum uersi amen et per varias Italiae partes disperi purili NM-quosdam suos hahexent
mythos ad trahere serior coepit aetas, ita primisquq e Romani. qui1 quis veteres historias conseripserat. Videndus in hanc rem inprimis Sext. Aurel. Ubstoi Λdd locus a et aes ad Lycophr. a 32. quem ad Dionem retraxit Valetius. ZM:9tam ab iis, quos Virgilius alio loco sequitur. Nam quod modo eum vidimus Latini maiores edere Faunum, Picum Dialnum atauum, id Pauli post v I 77sqq.
auorum Inriqi a M. Ma usque parerque Sabinus Vulsior, curvam Ieruans Dii Ma. ιλλιι ιαι, Saturnusque senex Ianique
bis iis imago isti is adfabant. ΙΙic Sabinus ad Sabinos, qui inter erui eti Auson ibus uere, referendus est, gentis a nonnuui ma a Qq auctor habitus etsi alii aliter de populi oriquReaiu0mne argutati sunt. Silius VIII, a Sabum vocat. s. Pompon. Sab ad h. l. tiatus autem, quod recte tradit idem Pompon. Sah. ad h. l. VII, 178 ad Oenotrios spectat, quos Ausonum sedes in extrema Italia occupasse et, quod probabile est,cum iisdem promiscue habitasse, supra vidimus. Namque in his locis primum Italiae nomen auditum est, siue ab Italo rege siue ab alia caussa duclum cs. Exe. XXI. ad lib.1 Italum Oenotrios, qui disperIi habitabant , ὀαeyad agricuIturam adduxi O lcges scripsi si et inter alia, sodalitia conui- viaque publica υνσσtriarhad suum sque tempus frequentata constituisse iliaria Aristoteles do Rep. VII, Io quod frustra conantur ad Satirruum reuocare. Quidni Oenotriis suas tabulas reunquamuS Altura ni re hornm Latinorum intcrpolandorum ratio ab allegorigis narrationibus prosecta, as in historiarum edi. nem et numerum seriores reserebant quod idem inter Graecos et Omnes amnino terrarum populos sactum osse modo in multi modo in paucis manifestum est. Ita Saturnus, Faunus, Ianus, inter Latini maiores rotati sunt, qui tamen sym. holica fuerunt nomina ae signa, quibus varias res physicas et ethicas declarabat vetus Italia ut alio loco videbimus. Sed maiorem mutandi et ad peregrinam indolem infle. elendi mythos Latinos licentiam, tertio quidem loco, attulit
140쪽
insanum orat meseMyst. lnas fiud in inter Romanos quod a pluribus exumipe rasti m inmuttiis enim domesticae historiae
antiquioris ignorantia, et plenio inpeditiorque Graecarum rerum codnit ri eorum aliquot doctis viris inter Romanus 1Qῆtoli Initae rebus Italicis veterumque Pelasgorum communi briseimiri diruta vel Aboriginum gente sedi-hirs 4. EXe. ΠI. 33 narratio et disputatio, partim deniquennimaduersa in nonnullis otheeanicae originis et linguae vesti. gia eo adduxei arit multus Vr omnia, quae in antiquitate Italiae Obscura et paritim pictim essent, ad Graecos referre, exGraecis moribus, institutis et opinionibus illustrare, et ea, quae a Grae. cis discreparent, ad eorum verba et res accommodare stude-Yent. Est ea sttulit historici inter omnes populos insantia, ut suarum rerum Origines aptas et nexas esse velint ex illustri aliquo fui seu prisci temporis populo Maiores nostri rogum stirpes ad Troianos vel Gmeeos reserebant. Similiter Romani omnium fere Italicarum urbium nomina et Originos a Graecis repete-hant, quandoquidem colonias criboetui Di mestis Italiae passim locis consedisses ac mane 'Mu Πgeneris mythologiis pleni sunt Grainnatici in m-absurde doctus homo in qui biij t y consesneae figillatim exponendis nolim quenquam: satis tostras orerinlior tenere.
tegros versabant maniblis et Oxseris alui iisdem opinionihus erant imbuti Ex qua secta Caro inprimis suit, qui sero litter,
cum Graecarum studio ad prauam eam rationem deductus effovidetur i Eidom adiungit P. Sempronium Asellionem Diori ylius I. c. I. Caecilium, qui Graecam urbis Romae originem ediderit, Strabo memulat lib. V. p. set C. qui tamen Coelius sorte est Auripalem: si is silo ille in Annalibus belli Punici secundi rahis orighies 'frigh vel oneor, cunis nomen apud Dionysium quoque in I, 74. p. 9. Hudsimaruisti in Cod. Vatic. seriptum esse videri vel C. AtiliuRridaths.; nitales graece seriis pios a Claudi anquo conuersos legimuα GProbabile omninoest, eos, qui graee res patrias erea ipse rium Romanos Grae- cas quoque sabulas esse amplexos:ilosi in Annalibus
et L. Cincium in Annalibus Graeeis ap Dionγs lib. I. M. A. Albinum, qui mece scripsit historiam, Cie. Brut. II et . Ausdium, Tu se , 38. Scipionis, qui Aemilianum adopta. vit, historia quaedam graeca suit, seripta dulcissimo, auimin Cic. Brut 19. Varro quoque eidem studio nimium induusit ut vel ex uno loco de R. R. III, I, 6 satis intelligi potest. Hoc idem tot virorum doctorum exemplum obsuerat Dionysio