장음표시 사용
171쪽
Quae confertur ad sacramenta rite con-ncienda S administranda r altera Juris. dictionis interioris ad regendum popu lum Christianum in foro, ut aiunt, Con. scientiae, quod fit absolvendo & ligandor tertia Iurisdictionis exterioris, quae ad eundem populum circa publicasnctiones regendum ordinatur, condendo leges, puniendo, cognoscendo causas, ει controversias decidendo. Huic te tiae qui bellum indixere , primi fuerunt facinore post tot secula, post tot haereses antea non audito Wi lessus & Lmtherus. Prior Decretales Poxti tim se
apocophas docuit , Er illas homines sui. iros , qui cognoscendis iis operam naumrent in . Alter, quo iure, inquit: δε-ina super nos leges consiluit J qtiis ei d die potestatem eaptivanda libertatis nosse, per baptismum nobis donata, cum neque Papa, neque Episcopus, neque ullus iatius hominum habeat jus unius Syllaba consituenda super tarsianum hominem, nisi mi ejusdem consensi cn . Ut amtem verbis suis pondus adderet Haere. siarcha iste insolente quodam facto, uni. versum corpus Iuris Canonici spectantu
172쪽
mittenberga an. Isao. ultricibus flamomis exussit, uti testatur in eius vita Cochlaeus. Videant heic, quos duces praeclaros sequantur ii , qui nostris etiam temporibus Ecclesiae potestatem ac iuris dictionem qua scriptis qua sermonibus eversiam eunt, Jurisque Canonici conis temptum extremum & suis de aliorum animis ingerere conantur. Quid enim sibi volunt voces illae, etiam per Cath licorum quorundam ora volantes e P pam dc Sacerdotes non habere potest Diem ullam , nisi dum stant vel ad aras , seu sacramenta conficiunt & sacrificium offerunt, vel sedent in S. Tribunali, ubi vincula solvunt vel iniiciunt animabus et caetera legum ferendarum impotentes esse atque inermes. His nihilo meliores sunt, qui quidem non omnem regendi ac gubernandi Ecclesiae subditos potest tem abnegant, eum tamen cum civili ac politica iurisdictione confundunt, non sine' turpi adulatione attribuentes Primcipibus seculi hujus promiscue ius in sacra & profana; quod palam faciunt
tot horum decreta Ecclesiasticae libertati, personis & bonis Deo dicatis adversiam tia. Et quid mirum legunt in Gold sto , Conringio , dc maxime in Puse
dorisio cillo Juris oraculo hierarchiam
173쪽
Ecelesiasticam seu potestatem in sacra, seiunctam a potestate Politica figmemtum Papistarum , monstrum politicum esse , quod imperia lacerat in partes, quod regimina pervertit &c. co . Sed ecce Vertumnosi nihilominus in quibusdam Germaniae Academiis & scholis Αcatholicis jus utrumque docent, immo quod mirere , Doctores utriusque
Iuris, Civilis nempe & Canonici quod postremum ius Antichristi adpellant utriusque inquam iuris & Iustinianei &Antichristi Doctores creant. Verum uterque hic error meretur, uthrevi sed solida ratiocinatione & Cath licorum & aliorum, quid juris sit, non
ignarorum animis eximatur. Primo quidem negari haud potest, Ecclesiam esse communitatem aliquam perfectam , de morale corpus quoddam , congregatum atque unitum eo fine , ut ad beatitudiis riem supernaturalem tendat; quemadmodum civitas & respublica ad pacem, tranquillitatem ac praesentis vitae felic,
talem. Nulla vero communitas, nullum
Corpus morale sine potestate ferendi imges & gubernandi subditos suos firma stare potest. In qualibet enim commmi nitate o In linit. d. bditu reuisaur ciri me ad uitam civilem.
174쪽
nitate non paucos reperire est; qui vel non sciunt, nisi instruantur, Vel non VO-lunt nisi cogantur, hene ac ad finem communitati praefixum actiones suas o dinare. Principium hoc est & fund mentum, e quo ipso & solo potestatem ferendi leges ac gubernandi probant pro civitate ac republica profana omnes Jurisperiti, & qui hoc negat, rectae r tioni bellum indicit. Itaque necessi rium est, ut in Ecclesia tanquam communitate perfecta & corpore quodam morali detur potestas ferendi leges ac pubernandi subditos, per quam ad finem illum Eupernaturalem ignari dirigantur, ignavi compellantur , reseactarii coe
ceantur. Aut fors plus interest emcaciter obtinere finem miserae huius fluxae-.que Vitae, quam alterius omni ex parte beatae, ac aeternum duraturaet Haec consecutio plane legitima est, & ad omnes sani iudicii regulas exacta. Num forto respondebunt, satis superque ad hunci finem supernaturalem esse legem Christi in Evangelio contentam , ita ut hum nam & Ecclesiasticam superaddi necesse haud sit. Sed qui ita loquuntur , C Veant , ne pari ratione totum Jus civile ac politicum pessum dent. Etiam Ius na-
'rale ad eum finem , quem respublica polis
175쪽
politica spectat , scilicet ad felicitatem
naturalem sufficeret abunde , si quisquaductum rectae rationis sequeretur: ad quid ergo opus civilibus legibus earumis que appendice poenarum ac suppliciorum in transgredientes statutorum Nimirum sicuti ad rite gubernandam rempublicam 'profanam necessariae sunt eiusmodi leges, quae sunt veluti conclusiones deductae exprimis principiis iuris naturae, quod ut pote nimis generale ad singulares casus adplicant, ita & ad ordinatum regimen Ecclesiasticum praeter Evangelicam legem nimis late patentem oportet esse quaM
clam alias, quae ex principiis Evangelicis deductae magis eam explicent, & quid in his vel illis circumstantiis fieri opus sit, determinent. Ita jubet Evangelium Eucharistiam sumere , sed tempus agmodum Ecclesiae statuendum reliquit; quemadmodum praecipit jus naturale fidem servare in contraritibus & pactis, jus c,
vile vero modum seu conditiones ac sinlemnitates eorum praescribit. Secundo ,
nullus est in Evangelio adeo peregrinus, ut non intelligat, a Christo Domino institutam fuisse Ecclesiam, hoc est, Cominmunitatem fidelium recte beneque ordinaram et an autem talis esse poterit ab
que regimine i sed quale hoc esse credimus
176쪽
dimus regimen i caecutiat oportet, qui non videt , fuisse illud ad finem longe supra naturam positum, ad fel, citatem dc vitam sempitemam ordin tum. Hoc sane omnis doctrina, praecepta omnia a Christo privatim S palam data demonstrant. Habet itaque regimen Ecclesiasticum finem specie ac toto genere, ut aiunt, diversum a fine regiminis p litici , qui est tranquillitas oc felicitas nain turalis ac praesentis vitae. Si hoe ita est, leges ac praecepta, quin & ipsa potestas, quae dirigit ad hos fines adeo diversos, diversa quoque debent esse ac distincta. Profecto dum Christus ex hoc mundo discessurus Ecclesiam suam, ejusque ringimen alteri tradidit vicaria potestate adeundum, non Magistratui civili, Primcipi, Regi, vel imperatori, sed Petro, de in Petro legitimis ejus succetaribus disertis verbis dixit: Tu es Petrus, Imper hane petram indificabo Ecessam meam rTibi dabo claves regni coelorum: Rasce Oves meas. Apostolis vero dixit rvos audit, me audit. Si Ecclesiam non audierit, erit tibi Aut eranicus 1 Hiramis. Non minus D. Paullus ad Episcopos: Attendite vobis, inquit, γ unse
Nerso gregi, in quo Spiritus S. posuitum sor regere Ecelsam Dei, quam a rui.
177쪽
qui it sanguine suo p). Neque refert,
quod apud Ethnicos, praecipue Romanos, ut supra vidimus, ius lacrum atque pros num fuerit commistum, & utraque surisdictio penes rempublicam aut principem steterit. Grande discrimen intercediti Nam quum Ethnici deficiente baptismi sacramento verae Christi Ecclesiae me, bra non sint, sed soris in caecitate sua
relicti a Deo, Christo, S ultimo fine
Ionge aberrent, mirum haud est, quod sacra profanis S profana sacris misceant. Aliter sentiendum de Christianis, quibus post praedicationem Evangelii finis ult, mus, & supra terrena haec positus luce clarius ob oculos versatur, ad quem ut 'homines felicius perducantur, Christus, Ecclesiae Caput, praeter politicam, quae ad felicitatem praesentis vitae tendit, aliam iurisdictionem sacram dc Ecclesiasticam esse voluit penes illos, quos ipse praefecit Ecclesiae, constitutam.
g. II. Decretinn Gratiani. XXIII. Vindicata & stabilita Ecclesiastica potestate
V ad singulas Juris Canonicis tanquam vastissimi Corporis partes inspiciendas nos
178쪽
transseramus. Prima est, quam Beero tum Gratiani vocant. Hoc grande opus praecesserunt velut antesignani quaedam minoris nominis & auctoritatis. Num multiplicatis per plura Concilia tam uni versialia quam Provincialia Ecclesiasticis sanctionibus & Pontificum constitutioribbus Eximii quidam doctiss1inique viri animum & manum admoverunt ad varias earum collectiones tum graeco tum latino sermone faciendas, quae & Ecclesiae regimini & fidelium utilitati servirent. Primus erat Dionysius origine Scytha, co gnomento Exiguus, Monachus, Viri in divinis aeque ac profanis literis admodum peritus, qui tempore Theodorici Regis Circa an sa7. floruit, ac seram Christi nam condidit, qua in annis a Natali Christi Domini computandis etiamnum Ecclesia Romana utitur. Hic vetereS c Dones e graeco in latinum idioma translatos collegit, initium ducens a Siricio Papa usque ad Hormisdam, dc in ducentos quinque articulos opus divisit. His dein addita fuerunt Gregorii ΙΙ. decreta decem & septem capitibus comprehensa, uti
notat Petrus Marca q adpellaturque haec collectio Codex Canonum, quem Adrianus I. Carolo M. dono dedisse circa
179쪽
an. 787. & Carolus Episcopos Galliae statim admonuisse fertur, ut Canonum horum observantiae probe invigilarent. An, madvertunt heic non pauci Criticorum,
Dionysio huic adscribendum quidem est. laborem, quo Graecos Canones in limguam latinam transtulit, ipsius vero col- sectionis opus vel a Stephano Episicopo Ephesino, vel alio adhuc Antiquiore Ametore Theodosii M. temporibus circa an. 38 s. susceptum adornatumque fuisse. Huius suae opinionis caussam, adserunt,
quod ipsa collectio desinat in Concilio Constantinopolitano I, quod Oecomenia
Cum secundum erat, an. 381. Celubrato.
Eodem fere tempore Fulsentius Fererandus, Carthaginensis Ecclesiae Diaconus, it discipulus S Fulgentii Ruspensis Episcopi, aliam elucubravit Collectionem diversia methodo constructam, dum omnes variorum Conciliorum canones ita in suλ quosque capita divisit, ut non tam recitaret eos, quam citaret; quod opus propterea Cresconius in Collactio. ne a se facta Breviarium adpellate ejus mentionem facit Gratianus sub nomine Breviationis Canonum. Huic alia successit Collectio, an. s r.edita a Martino Benedictmii, Braharensi Episcopo, qui Synodos et aecas in latio
180쪽
num idioma transtulit ad usum utilita atemque potissimum Ecclesiae Hisipanicae quin & alios canones e latinis Conciliis congessit, maxime Toletanis, quos complures suo Decreto postmodum inseruit Gratianus, sed perperam nomine Martini Papae insignitos. Reperitur haec collectio in Tomis Conciliorum post secumdam Synodum Bracharensem.
Quarta Collectio est Isidori Hispalenis
sis, vel ut nonnullis placet, Mercatoris seu Peccatoris cutroque nomine eum adpellat Possevinus cr) Episcopi Selubensis. Qui Isidoro Hispalensi collectionem hanciabiudicant, his nituntur fundamentis, primo quidem quod in ea mentio fiat de Concilio Toletano sexto, quod anno 638 celebratum fuit: ipse vero Isidorus vita excesserit. an. 636. Dein, quod insertae reperiantur Epistolae Gregorii II. & III. nec non Zachariae Pontificis, qui primum post annum oo Apostolicam sedem oc- Cuparunt. Demum quod Collectio ista inter opera S. Isidori Hispalensis, a SS. Braulio & Ildephonso edita non recense tur. Contra qui S. Isidoro favent, Hin mari Remensis, qui duobus circiter post obitum Isidori seculis scripserat, auctoritatu