장음표시 사용
311쪽
ia dileetis εἰ me Frater. nostra vice per supra scriptas Melea;as . salto Part Prima tu , curam ἰ et inter ipsos primates primus . quidquid eos ad is is necesse fuerit mittore , rion sine tuo postulent arbitratu. Ita ni in autis per tuam experientiam . quidquid illud est . si vietur a aut tuo eon,ilio, , ad nos usque perveniendum es Et mandamus. δε 6ὶ Innocentius eis. m. S. col. 842. . Verum illud, iti ruit , video is movisse animos vestros , quod in multis Bubalius saepe sal laetia depreis is hensus ohiecerit exemplaria sic tarum quasi a nobis literarum , Cum pro
in consuetudine hominis nihil , quod proferret , jam fide diguissi num vi
S. XVII. Innocentio in Ponti steatu maximo successit Zosi, mus, et duae extant ad eum memoriae hominum traditae apis Pellationes , altera Coelestii , quem Carthaginensis synodus condemnaverat si , altera Patrocli Episcopi Arelatensis. Proculo Episcopo Massiliensi Taurinensis Synodus adscripserat ordinationes provinciae Narbonensis: secundae; hinc Patrocius, qui grave eo decreto detrimentum acceperat, Zosimum appellavit , a quo Taurinensis synodi sententia e medio sublata est sa). Hanc appellationem ne ipse quidem Paschasius Quos ne Ilus in discrimen revia care ausus est; inquit tamen, id immerito , suoque arbitratu a Patroclo factum fuisse. Sedaeodem Pontifice magna in primis inter eum , ct Episcopos Africanos exarsit controversia. Mileuitana synodo I l. Pres h 3texis , et clericis vetitae fuerant transmarinae , hoc est Romariae appellationes , nihilo tamen minus Apiarius Presbγtor , quem Urbanus Episcopus Siccae in provincia proconsulari degradu dejecerat , Zosimum appellavit. Pontifex de Milevit 1
tio decreto certior factus animo magno, ac sortiter negociuiri hoc suscipiendum putavit, ut obsisteret rei novitati, Sedisque Apostolicae jura tueretur sed in hoc tam gravi negocio summam cautionem ad hi here voluit, ne turbas cierent Asri, quorum ingenium servens, ac petulans magnum ejus rei metum
afferebat. Itaque in Africam misit Legatos tres Faustinum Ε- piscopum Potentiae, ac Philippum, et Asellum Presbyteros Ecclesiae Romanae, qui j lassi sunt una cum vicinis Episcopis Apiarii causam cognoscere. Quod plane con Sentaneum Erat Africanis canonibus , quibus sancitum fuerat, ut irent ad vicinos Episcopos Presbyteri , aliique inferiores clerici , qui se a suis Episcopis damnum accepisse querebantur. Sed cum haec legatio commovere animos Afrorum posset, quaedam Lo,imus scripto mandavit, de quibus monitos Legatos voluit ; in Dissiligod by Corale
312쪽
primis vero tradidit c uoues Sardicenses , qui biis jus appellati anum explicatur. IIos canones Nicaenos appellavit non ut aliquid per fraudem , et malitiam lingeret , sed ut sequeretur consuetudinem Ecclesiae Romanae, quae in suo codice po tNicaenos continuo descriptos , et sub eodem titulo habebat canones Sardi censes, uti in Codice Iustelli , aliisque manu seriptis codicibus reperti sunt 3). Neque nova , et inaudita videri potera ut Africanis Patribus praescripta synodi Sardicensi q. Nam huic synodo interfuerat Gratus Episcopus Carthaginensis, et Primas totius Africae cum aliis triginta quinque E piseopi ς Africanis . iique omnes SubSeripserant, et approbaverant quae ab eadem synodo decreta luerant. Quis vel conjectura adduci ad suspicandum poterat eosdem Episcopos non prohaturos ejus Concilii auctoritatem a Praesertim cum Cartia aginensi Concilio II. 4ὶ statutum fuisset , ut ab ipsis Meteria statuta seivari deberent Τ Itaque ZOSi inus ea in re sequutus est consuetudinem Ecclesiae Romanae, quae nullum faciebat diςcrimen inter Nicaenos , et Sardicenses canones ; cui quoquct consuetudini obsequutus est innocentius i. 5 et obsequuti Zostini successores, ne ipso quidem excepto Leone M., qui
semper tamquam Nicaenos laudarunt canones Sardi censes.
Bellarini ui si , et Baronii s7ὶ opinio est, eosdem canones habitos fuisse tamquam Nicaeni Concilii partem , aut appendicem , propterea quod utrique Concilio iidem Patres magna ex parte, o io Praeside, interfuerunt. Sic uniam ob omnibus numeratur Concilium Florentinum habitum Eugenio IV. Pontifice , licet magna pars sessionum, et desinitionum ejus Ferrari e contigis est. Pati modo facile evenire tunc potuit, quod synodi Nicaena , et Sardicensis ab iisdem Patribus celebratae eodem sine proposito argumento pro una 'ynodo haberentur. Α-
mortius 8 in Arellivio Diessen qi sese invenisse testatur antiquissimum codicem, in quo post Concilium Nicaenum alterum describitur Concilium Nicaenum XI. Discoρorum; quod secundum appellatur. Ex quo conjicit , viginti Episcopos occidentales post d seessum aliorum Patrum aliud Nicaeae Con-eilium habuisse, in quo illi conditi suere canones, quos Postea Sardicensis synodus probavit, et uberius, ac susius explicavit. Quod si verum est, facile intelligitur, quamobrem in co- diei bus Occidentis hi canones continuo post Nicaenos doseri-
313쪽
pti , ac Niu ui appellati fuerint. Sed ejus rei causam investi
gare , et perscrutari curiosius, nihil attinet, cum res ipsa certa,
S. XVIII. Ut in Africam Zosi mi Legati venerunt, Aureliua
concilium Carthagine convocavit, in quo magna , concertationumque plena disputatio du his canonibus acta est. Ea certa nullo negocio sublata sui figat , si Africani Episcopi compertos habuissent veros, et germanos canones Sardi census sit. Sed hos illi ignorabant, quia descripti non erant in codicibus. quihust te hantur, Oecum euici concilii Nicaeni , et quamquam Gratus Carthaginensis Episcopus huic concilio, nil diximus. inter suis-hel. tamen ita ejus memoria absoleverat, ut non aliud in Afri.
ca nosceretur Sardi cense concilium, quam conciliabulum Philoppolitanum , quod Sehismatici in s liracia habuerant, ementi to ni ii ne Sardicensis , ut hac fraude incauto, deciperent, ver que concilio Sardicensi auctoritatem adimerent saὶ. Verum in eo concilio controversia sublata non fuit ; et ideo statutum , ut ea de re diligentius quaereretur concilio, quod erat habendum anno , qui proxime sequebaturised interius stanta erat Afrorum erga Summum Pontificem rurerentia) laudati a Zo-simo Canonus observarentur id j. Habitum demum est hoe Concilium cui praeter Pontificis Legatos Episcopi CCXVl I. inter erunt. Synodica , quam Patres scripserunt, epistola primum nunciant 4 in Bonifacio I., qui po,t Zosimum Summus Pontifex creatus fuerat, Apiaritim, qui suorum criminum veniam postulaverat, communioni, uou item Si ensi Ecclesiae ob b Diqitiged by Coos le
314쪽
m ἰς si fi restitutum. oique datas liter ' eommunionis ui ut, iiii ie riuo lubitu Sacerdotii munera exerceret. 1 V, icta de ea non ibias , in quibus Omnis P Outa erat controversiae ratio , sermonem instituunt , iisque se parituros prositentur usque ad inquisitionem, investigationem quo meliorem canonum Nicae norism , rogant lite Pontificum , ut ea de ris conquiat Episcopo Ohientales. Nullum in hac tota epistola verbum est, quod contra Pontificiam auctoritatem 1acero viduatiar.
s. XIX. Non inulto post, nimirum circa exitum anni 4 is. haec in Africa controversia recruduit. Quamquam Afri totum de perquirendi Nicaenis canonibus negocium Summo P cinti sei commississent, haud tamen ip qi totam ejus curam abieeου-rant, sed ad Atticum Constantinopolitanum mi qerant Marcet liam Sith diaconitin, ad S. Cyrillum Alexandrinum innocentium Pre hyterum, ut Per uos Vera haberent exemplaria ea nonum sienen frum. Cum his exemplaribus tantum continerentur Nicaeui canones .iam Afris noti, non item illi, quos Zi simus laudaverat, fuit id Boni facio significatum; sed tune nihil nouiae tum ust contra appellationes. Denique Apiarius, cujus cauu Zoqi iaci Pcintilice tota illa contentio orta egi, ejus redintegnandae an eicie , fuit cuin Coelcstinus Pontificatum gereret. Cum enim iterum ob ejus seelera communionis ex per sactris suisset, appellavit Suminum Pontificem, a quo non tantumi poena solutus, sed et in Africa in missus est cum Fanstino Legato, ut huius auctoritate sustentaretur. Legatus potius se Apiarii
tronum , quam iudicem praebuit, tam muni lite odium Oh in tolerabilem superbiam, Et arrogantiam in se concitavit. Dum haec gerebantur, Apiarius angore, ut solicitudine conscientia vexati et sponte sua consessus 8st scelera , quae omnium animos, adeo gravia erant, horrore persederunt. Hinc Asri obla-
315쪽
iam sibi putarunt oceasionem scribendi ad Coelestinum rogantes eum, ut non facile suscipiat appellationes , quoniam magna exinde mala , et incommoda oriebantur. Has literas paulo diligentius expendere oportet , quoniam invidi vituperatores Sedis Apostolicae magnam ex iis contra jus appellationum e duel argumentum posse arbitrantur i).
) Omissis Iomine calvitio . u. Autuu Io de Dominis , di texti simili-hus , qui se Romani Ponti sieis Primatui bellum indixi se prosilontur, Pas
ehasius Quesuellus Afri eatiam Ecelesiam mamquam Romanum Potiti seo mappellasse eontendit , ideoque Doeentiori aetate tu, hoc appellationum Sedem Apostoli eam iniuria arripuisse eoi,ieudii. M. Autouium de Domitiis, aeteros praesertim haereticos P suiuuit M. Antonius Cappellus dissessi. pellationatis Me sine is ricanue ad Romianam Sodom. Que, i pilo satis- sedit Christianu, Lupus isissem. 2. risianae Helestiast ad Sodem postolicam pro Oera conibus opp. lona. 8. pag. 443. seqq. Mulin etiam rade re habetit Oisius do Rom. Pon/0 aticioritate ιι. I. cap. 14. Iona. 4. pag. 705. seqq. edit. Romae l7 l l . , et Istor. Gelestias . lib. 27. niana. 35. seqq. tona. 12. ρυ. 124. s qq. edit. Roma a 1753. Balleri nil opse S. Leonis M. toni. 2. eol. 933. 938. 963. : Cerbonius do jtiri et I g. Hi,e. Plin. M. 22. eas. 5. S. 4. tom. 3. ρυ. 320. aeqq. dit. Roma 777.
S. XX. Ut rectum de hoc controversi a judicium ferri pos- ait , videndum est diligenter, quid in illo ipsa aestu contentionis Afri contenderent. An quod proprium non esset Summi Pontificis ius suscipiendi appellationes ex tota Ecclesia , an quod ipsi non liceret de rebus Afrorum ad se provocantium iudicare Z Rem sane postulassent et injustam , plenam intolerabilis arrogantiae, si solis Afris concessum contendissent jus hoc summum , et singulare , ut in I cclesiae capite non agnoscere ut supremam illam potest tem , quam in Urhe Christiano Ceterae omnes Ecclesiae agnoscebant. Ad Summum Pontis-Cem cunctae non solum ex Occidente , sed etiam ex Oriente suo lubitu provoca hant, neque de his appellationibus ullae umquam querelae sunt habitae, neque ullae contentiones sue
runt. Provoeaverant Marcion i , Basilides Asturicensis, et Martiali Emerit ensis, S. Athanasius Alexandrinus Episcopus, Paulus Episcopus Constantinopolitanus, Asclepa GaZensus, et Lucius Adrianopolitaniis , Marcellus Aneyranus , Ursacius , et Valens, Petrus Alexandr nos, Iustantius , Salvianus, et Priscilliarim , Patroclus Arelatensis, quorum supra saeta mentio est, et itur th'gse multi alii, quorum vetustate evanuit memoria. Quin
ex ipsa Africa Romam ' appellaverant PDivatus Lambesitanus
316쪽
canae Ecclesiae Presbyteri, Corellianus Antistes Charthaginen sis, Coelestius, Primosus Episcopus Tlaigauensis in Maurita uia Caesariensi. Quis sibi illud in animum inducere poterit, ut credat ea aetate Africanos Episcopos in lantam audaciam erumpere potuisse , ut contra uxempla Majorum suorum , Contra totius Ecclesiae sententiam , et disciplinam jus sibi essu crederent quod neqtie sui Majores habiterant, neque habebat Ecclesi x universa Neque tantum jus Primatus in totam Ecclesiae sed etiam ius Patriarchicum in totum occidentum , ideoque etiam Iu Alricaui impugnassent. Forte minus grave , et molestum tuisset , si contra Romanas appellationes caput extulissent Urientales , qui suos habebant Patriarchas; sed absurda . et autolerabilis fuisset contentio illa Afrorum, qui non alium ha Dei ant Patriarcham, quam Romanum Pontificem , cui unci ictu et sus Primatis in tota Ecclesia , et jus patriarchae ii1 Occidente eripere voluissent. Ita scilicet evertendi ordinem se ration 'in ecclesiasticas Hierarchiae, quae ubique vitebat ' hi autocephalam faciendi totam Afri eam eorum fuisset optiO.et
XX l. Iil si Opiuione , verisquo similitudine non est cre-
ου , Urnue in xane evellunt scruptiliam, reinque ponunt iu
su Afros novarn illa in , et absurdam opius putarent, Romanum Politisicein
iii . . ., .' ΤΦ''. 0β Π0 Pontificem gesta sunt, cum ob Apiarii appellationem illa inter Sedem Apostolicam , et Asros
Legatos tres , qui eum restituendum curarent, eisque dedit commonitorium , quod coram a17. Patrihus Carthaline congre tis luctum fuit. Quatuor autem mandata eo commonitorio conti uebatur , siculi constat ex literis Patrum Carthaginensia im ad Bonitiesuin datis Unum de appellati is nibus Episcoporum ad Romanae Ecclesiae Sacerdotem . an Tom. III.
317쪽
- terum ne ad Comitatu in Episcopi importune navigant , ier se tuum de tractandis Presbyterorum , et Diaconorum causia ,, apud sinitimos Episcopos, si a suis ex comiti uili ali perpes-- ram fuerint; quartum de Urbano Episcopo excommuniis cando, vel etiam Romam vocando, nisi ea, quae videban-- tur corrigenda, corrigeret. se Quid ad haec Patres Cartha ginenses 3 ipsi sane rem totam explicant in literis, quas mot a no Zosimo ad ejus successorem Bonifacium dederunt: ,, Quoase niam Domino placuit sinquiunt ut de his , quas nobi
is cum egerunt sancti Fratres nostri, Coepiscopus Faustini Α, ,, et Compresbyter Philippus, et Asellus, non beatae meis moriae Episcopo Zoqimo , a quo ad nos inandata , et lite
M ras attulerunt, sed tuae venerationi, qui es divinitus con stitutus, humilitas, nostra rescriberet, ea breviter insinua M re debemus , quae utrorumque concordia temni nata si iit, is non ea. quae prolixis gestorum voluminibus eo tinentur , is in quibus, salva quidem caritate, non tamen sin parvo ai- si tercationis labore demorati Anmus, ea gesti delis, erantes, ,, quae nunc ad causam pertinent . . . . Apriari iis Pres hyter, ,, de cujus et ordinatione, et excommunicatione et provoca M tione fuerat exortum non solum Siccensi, verum etiam to-- xi Africae Ecclesiae non leve scandalum , de omnibus er se ratis suis veniam petens, communioni est restitutus. Prior auase tem Coepiscopias noster Siceensi Urbanus, quod tu eo cor
se rigendii in v sum est, sine ulla dubitatione eorrexit. Qtiisse vero paci, et quieti Ecclesiae non tantum in praesens, sedis etiam in posterum prospiciendum fuit, quonia in talia mulisis ta praecesserant, ut vel similia , vel etiam graviora dein is ceps praecaverit oporteret ; placuit nobis , tu de Siccen-- si Ecclesia, retento sellice L honore gradias sui, Preshyteeis removeretur Apiarius, et accepto epi 'tolio, ubicumque ali
,, bi vellet, et posset Presb3terii munere tangeretur. ,, Nihil sano in his literis, ot nihil in iis, quae in ea disceptatio ne acta sunt, quod jus Romani Pontilicis pepfrigant, et labefactet; imo cuncta manifestam saetunt reverentiam , qua Africani Episcopi Sed sin Apostolicam proςequebantur. Pontifex Apiarii appellationem suscipit, eumque restituit in gradu pristinum: Des ici Africam Legatris mittit, ni ad exitiam perducenda rn- v nli quas ab se decreta stiat; Urbanum Episcopum excolu-Disitigod by Gooste
318쪽
mutaeandum , vel Romam vocandum statuit, nisi mandatis pareat. Nullae in his omuibus Afrorum querelae comi a Ponialis icis potestatem, nullae quod Urbanus vel Romam ire jubetur, vel ecclesiasticae communionis ex Pers declaratur, lausi Apiarium restituat. Legati non tantum cum omnium consensiona tranquilia recipiuntur, sed etiam a Patribus, qui uirinero II 7. Carthaginem conueuerant , ad serendum inuo negoci ci judicium secum admittuntur , eaque sententia Ponii fiet significatur. Cuncta haec evidenter ostendunt, ex contentionibus, quae Zostino Pontifice excitatae sunt, argu
mentum educi plane nullum, quo eonsci videatur posse, Africanos Episcopos ius appellationum ad Sedem Apostolicam indiscrime a revocare VoluisSe. εὶ vide spistolam omnis Concilii Asricani apud Gustantium e . d. Bonifaeli col. 10io. seqq.
S. XXII. Non multo post nova offerbuit materia contentionis. Quamquam Africa ui Patres professi essent inquisitionem canonum Nieaenorum -curae esse Romano Ponti fiet . haud tamen ipsi omiserunt ad S. Cyrillum Alexandrinum tu Dracottiam Pre by tecum, et a i Atticum Constanti uopolitanum Marcellum Subdiaconrim mittere , ut ad Ke certa Nicaeni Concilii Exemplaria per surrent. Certior ea de re titatim est factus Nummus Pontifex Bonifacius; sed tamen in suo statu mansit illa de appellationi hu, coucertatio. ita acta res est, donec Apiarius ob graviora, quae postea pa aviti crimina iterum ah ecclesia tica communione ejectus , ad Bonifacium provocavit , qui deceptus simulation e pietatis, falsique nunciis , quos accepit. aum poena liberavit. Atque ut ea, quae decreverat , eri dum habere ut celeriorem , iterum in Africam misit Fau uiuum Legatum , qui aspere , et acerbe Afros tractare caepit, partesque Potius egit defensoris, qu*m iudicis. Qitae res quantum Afrorum animos concitarit, facilius est intelligore , tuam Semnous explicare. Acce,sit postea iactum ipsius Apiarii , qui suorum scelerum conscientia cruciatus cuncta 6pou te Consessus eSt , quae cum Afrorum animos horrore compleverunt , tum manifesto demonstrarunt, minus rectum
fuissa Bouincii judicium, qui communio ui restituit Apiarium
319쪽
de ei ius criminibus amplius dubitari non poterat. Hi ne tota
orta est controversia de appellationibus. Hacterius exitum eou sequuta fuerant mandata Pontificis, qui Apiarium restituerat, non solum antequam de veritate quaereretur Canonum Nicaenorum , sed etiam posteaquam re quaesita diligenter comper tum est, in illorum numero non haberi canones , quos Z simus Proposuerat. Aliorum aut mi jam exulceritati arrogantia , et asperitate Legati nullum amplius modum ab se habendum putarunt ; vimque omnem explicarunt, excusserunt ingenii , ut ossicerent, finienda' esse omnes controversias ita Africa, ubi initium habuerant. Haud tamen eo usque pr gredi ausi sunt, ut jus Romani Pontificis in discrimen ad- duqerent , negarentqtie ad enm pertinere Africanas appellatio neq , uti caeterae ex toto Christiano orbe appellationes per intinebam. Tantum contenderunt, quod magis expediret, e Fetqrie magis congruens, et conveniens occlesiasticae disciplinae rem linire in Africa, ubi reus, ac testes aderant, curi-etaque tu promptu erant ad ostendendam rei veritatem necessaria a quam negocium committere transmarino In diei , qui propter locorum distantiam copiam habere non poterat omnium return scitu necessarium, et ideo facile induet in errorem poterat. Recens memoria judicii, quod Romae latum fuerat, et quod poena solverat Apiarium , qui certe Omnium concessu , ipsoque confitente multorum criminum reus erat,fllustre ejus rei praebebat argumentum ; et hinc Asri maiores sumpsere animos, ut transmarinis appellationibus interca
S. XXIII. Sed in illo ipso aestu dἰsputationis de iure sum
mi Pontificis reeipiendi omnes appellationes nemo dubitare ansus est. Quod manifesto patet ex ipsa Apiarii appellatione. Licet enim ipse merito gradu molns ob crina ina Asris certa appellationis effugio sese protexisset, licet Faustinum Lega-ttim a Pontifice missiam ita circumvenisset, ut sui patronum potius, quam judicem haberet , ejusque patrocinio fretus nonnisi post longam disceptationem ad suorum Acelerum Consessionem compulsus suisset, licet Africani Patres hoc appellationum ahiasu irritati hujusmodi clerιcorum imρroba remugia, ut vocant, averti summopere vellent, nihilominus non modo Faustinus , et duos alios Legatos ab Apostolica Seda Diuitiam by Gorale
320쪽
mis cis non repulerunt, sed eorum et Fam sententias aequi.
scentes Apiarium communioni restituerunt. Adeo vero Pontificiam auctoritatem in his ipsis clericorum appellationibus venerati sunt, ut quamquam idem Apiarius post primam resti tutionem iterum in alia crimina lapsus , et idcirco depositus ad Romaniam Pontificem iterum confugisset, quamquam nova delegatio Faustini transmissa eo tempore suisset , cum jam Asri certo sciebant, inter veros , et proprios Nicaenos cariones eum non reperiri , de quo quaerebatur, ac proinde nociam plius teneretur conditione , qua se obligaverant usque ad diligentiorem Nicaenorum canonum inquisitionem , adhuc tamen in obsequium Sedis Apostolicae eumdem Faustinum L gatum ut judicem receperunt, et solum cum Coelestiuo coci
questi sunt, quod illo Apiarii patrocinium potius, quam judicium suscepisset, partosque ageret defensoris potius, quam judicis. Quamquam vero sibi appellationes displicere declaraverint, tamen numquam negarunt, numquam se dubitare professi sunt , quod Romanus Ponti sex jus haberet ad eas suscipiendas quod quidem ad eas omnino repellendas argumentum suisset plane maximum. S. XXIV. lino Afri non modo nullum umquam secere verbum de hoc tanto, tamque gravi argumento, quod unum rem conficere potuisset; sed potius inania quaedam, et excogitata solerter in medium attulerunt, ut propositum tuerentur suum. Non erat quidem in numero canonum , qui Proprii, ac veri Nicaeni dicebantur , canon , quem Zosimus laudaverat , licet Romana Ecclesia eum tamquam Nicaenum haberet sed carte conditus erat ab antiquissima synodo, hoc est Sardicensi, et Asris firmum ratumque erat, ut in Concilio Ca th ginensi l I. sancitum siὶ , et in Codice canonum Ecclesias Africanae sa) repetitum erat, ab se Deterum statuta wmari debere. Itaque dubitari non poterat, quin et hic Sardicensis ea non, qui certe inter veterum statuta recensebatur, ab Asris observari deheret. At Sardi censem canonem de appellationibus ad Sedem Apostolicam, quem Zosimus tamquam Nicaenum proposuerat, Afri ignorasse videntur, quoniam aperte inquiunt, plures se legisse codices , atque illum nullibi reparisse. Verum difficile est suadere sibi aliquem posse , quod ipsi revera Sardi censes canones ignorarent. Huic On- Dissili eo by Gorale