장음표시 사용
101쪽
notant haec omnia per fluxum proprie dictum explicanda. Sa item quicunque oracula Chaldaica attente legit, perspicit, tam obscuris vocibus pleraque expressa, uti firmissime petasuasus sim, ne ipsos quidem Auctores horum Oraculorum, quid dixerint, scivisse. Sic loca ipsa quae citat Cl. Vir, obscuriorasunt,qiram ut emanationem proprie dictam oe e uxum denotent. Proesus Theolog. Plat. Lib. VL
i. e. unica eatena re ordo indissolubilis si erine defendit, propter eximiam prima causa bonitatem, ngularem ejus potentiam. Ad quae verba Cl. Clericus: Exsumabant, inquit, . ab occulti a unitate intelligibili, hoe est asiummo Deo, per varior gradus proprietatum manasse naturas omnes , adeo ut minus ρ - μηtes praestantioribus subjacerent. Ex hisice autem verbis nondum patet, quod putatia Gundlingius, omnia nimirum necessario ex divina essentia tanquam sonte emanasse; sed hoc tantum, a Deo & intellectualibus substantiis omnia orta ; modum autem non explicat. Et quomodo tandem emanatio illa necessaria omnium rerum ex Deo locum
102쪽
νiam ipsam creavit Z quomodo Deus cum . mundo connexus erit, si secundae menti gubernationem universi tradidit Deus summus Z Ita enim ipse Proetus in Theotu. Lib. '
βεσαν; i. e. Socrates striuit, a mense omniad poni, ut sapientes, qui ante eum fuerunt, σμί- , G lunam, suniversam circumacti nem ab eadem regi. Hinc idem Vir summus, Clericus nempe, ad verba illa Sect. II Sei um rapuit Pater, ita loquitur et me est interprete Hrihone : Eαίον Τών ἄλλων παν-Τ- ἡ ιρεlον εποιχ σεν, se ab omnibus Abduxit N
Hregem feeit, quod ostentia supremae illius
ianitatis fit plane αμῶεψος, imparticipabilis, ututo libro II. Neolutae sua multis probat Proclus , qui post Parmenidem eam vocat ἐν, Dia neque est in si ipse, neque in alio, aeu εν. ltis uincω, ἐν ά λω. Hane sita addit Doctissimus Vir esse Platonicorum mentem ceras vorunt, qui eam expenderunt, licet omoes eorum ratiocinationes noν adsequamur ; quod ne ipsi Didem , .ut sit, prae nimia sibilissate satis , sirent, quid AL uesient. Provocat praeterea Gundtingius ad Plotini Ennead. m. Lib. VIII. cap. XII. in quo doceatur, in primam. L c causa
103쪽
, causa omnes fuisse ab aeterno , atque inde προελθειν. Sed nihil hic extat, quod ad sc x pum Gundtingit ulla ratione faciat, quod inspicienti patebit. Idem dico de loco Ennead. IV. Lib. III. cap. s. ad quem provocat, probaturus, mundum ab effectore suo, non esse separatum. Ne γρο quidem ibi de hac re extat. Quaeritur ibi, quot modis insinuetur anima corpori, & qualis sit ani. ma mundi, & quomodo faciat mundum &dimensionem ejus,& quomodo sit ubique. Si verba ipsa, quibus nititur, adduxisset, tum statim adparuisset, quam vim habeat argumentatio inde petita. Sect. 4 I. provocat denuo ad duo loca Plotini, persuasurus Lectori, se adsertiones suas firmissiimis superstruere testimoniis, probe gnarus, pleros que loca illa non inspicere. Prior extat
Mad. II. Lib. I. cap. 2. atque ex eo probare vult, mundum conservari ex mente Platonis per continuum fluxu.. Quod sit hoc vel maxime concederem , nihil tamen lu-
craretur D. Vire probandum enim esset conservationem mundi ex mente Plaιonis in eo eo flere , quod omnia continuo ex necessLtate ἀυina natura fluant. At nec prioris, nec
pserioris hoc in loco mentionem facie Plotinus. In duobus prioribus capitibus di hujus.
104쪽
hujus libri quaerit, utrum coelum sit sempiaternum, tam in qualibet singulari ejus sub. stantia, quam in specie; & statim quidem
initio capitis, mundum perpetuum sore ait, δια Του Θεου βουληπιν ; non per perpetuam quandam ex Deo fluxionem. Initio autem capitis secundi dubitanter tantum de modo perpetuae conservationis coeli rerumque sublunarium loquitur, dicens: Si opinionem hane admiserimus, dixerimm que, caelum quidem N eoelessa omnia secundum Anguia ens jusques Nantiam sempiternam habere per severantiam: qua vero Ab luna Funt di umduntaxat fecundum sepeciem possidere, demonstrandum erit, quomodo possit, quod habeteorpus, eamdem semper flub Angulari proprierate servare naturam, cum ipsius corporis natura eontinue persuas. Detus enim haesententia est, cum aliorum, qui de natura disputaverunt, tum Platonis ipsius, non sisne circa alia, verum etiam cisca coelestia corpo
ra fluxum esse perpetuum. quo patet,
fluxum quidem corporum concedi, nulli verbo G α autem
Id quod Plotinus ex mente Platonae recte urget, qui, cum Heracliteae Doctrinae, quae corporum munium naturam fiuidam asserebat, inhaesissat, nec
105쪽
autem υel Dei, veι aliarum naturarum' n-telligentium mentionem fieri. Alter locus Plotini extat eodem Libro cap. IV . p. 99. Adhucdum in ea quaestione solvenda occupa tus est Plotinus , quomodo coelum perpe tuo manere possit: idem, explicationem redisditurus ita incipit: Si quis enim adjunxerit potis am easam, sicilicet animam una cumeorporibus adeo puris omninoque melioribus equandoquidem cae in caeteris animalibus.natuis
ra pro membris principalibus eligit meliora is certe solidam de immortatitate coeli sententiam in medium adduxisse videbitur. Recte enim es Aristiteles ait, flammam esse fervorem quendam G ignem velut, ob satietatem
injuriosium atque luxurios. Ignis autem cae. legis qualis est, atque quietus , naturaeque astrorum aecommodatus. Euod vero maximum est, eum anima optimis proxima, mira
bili potentia praedita μι, quanam ma qui
istam vel stientiae vel rerum duration locum dare meis . tueret, aeternas ta per se duraturas substantias materiae oppositas invenit, monente ARIST. Met. l. XIIl. e. q. quae tantum abest, ut fluxui materiali stit ob noxiae , ut potius naturam eis adscribat e diametro
contrariam 3 quod clare probat, in intellectualibus Platonem nihil admisisse, quod cuni fluxu proprie dicto, qualem putat V. c. ullam habet communio. με
106쪽
quam eorum, qua in ea semel posita sunt, hane ipsam versius interitum siubterfugere poterit Hisce in medium prolatis sequuntur verba, ad quae D. G. provocat. Si quis, inquit, animam ex Deo manantem non judicaverit omni vinculo fortiorem, v quoque profecto causamemnia continentem ignorare vi tur. Aia surdum cerιe es, opinari, animam, qua ad tempus carium continere potes, non etiam iasin
per sisere. Ex his Plotini verbis adparet, nihil aliud eum velle , quam vinculum , quo coelum alias fluidum contineatur ,s animam illam mundi esse. Quid autem fluxus caeli facit ad probandum, omnia ex Dei natura perpetuo fluere, atque adeo Deum eorpora ex diversis panibus conuare t Inte rim tamen Cl. Gundling. Sect. 42. ait a Platonis re Platoni conjunctio mandum Deo in unum Numen Ausantiamque coactum,
' Platonis mundus, s mundus Deus. Hae assertiones, ut nullis testimoniis superstruinctae sunt, dc pugnant cum omnibus, qui Sy sema Platonicum explanarunt ue ita ex meris siophismatibus constant. Nimirum ratiocinatio de coniunctione animae mundi di mundo ipso, aut prorsus vana est, aut huc redit : Si anima mundi Deus es, Deus ha-
107쪽
uat in materia immanenter. Atqui verum
Prius. E. NPs. Sed male sic infert Am-nssimus Wir ; inhabitatio enim, ut Scholae terminis utamur in animae mundi, nondum innuit informationem, ad quam requiritur, iit inhabitatum & inhabitans sint forma unius, o inhabitans inhabitato det formam, essentiam naturam, uniusque adeo sint essentia: sinminus, assistit tantum ι ut mens nostra habitat in corpore, illud tamen non insommat. Vis aperta testimonia, quibus meam sententiam probem. & ratiocinium D. - tingit subvertam 3 En verba ipsius Plotini ,
. eus tantum tribuit Antagonisti. Mad. III. Lib. 2. cap. 9. pag. m. 26a. ita loquitur t
Providentiam esse, ut nos omnino nihil simus, ahoquin si Providentia ipsa Νι omnia, ipsaque sola, non eris amplius Providentia. Cujus enim ulterius Providentia foret Τ Profecto β-D Divinitas esset. Nune vero Divinitas quidem est , seque consert ad aliud, non tamen
108쪽
ut ipsium aliud auferat: sed accedens exemis pli gratia ad hominem, flemat in eo, quod essesse hominem. Vis ratiociner ex ipsis prinincipiis Philomphiae Platonicae 3 Tum ad duo aterna independentia principia, ad dissis.
ad originem anima mundi, prout a Platone sT. Locro describitur, recurram in is dein vetaba illa Gundbvii r Deus Platonis est mundus , & mundus Deus, λυοfiunt fastutiam eo ostiionis. Dici potest Platonis Deus, mundus propter partem prae stantiorem, animam nimirum mundi, non Vero propter eandem essentiam : Deinde est Deus Platonis, mundus constans animo ut ita dicam & eorpore, sed non materia : quemadmodum homo animo cae eorpore Constans, est creatura rationalis, denominarione a potiore desumta , non vero corpus sabsonumque esset, ideo asserere, . statui corpus rationale, quod homo dicatur rationalis, cum mens & corpus essentialiter di ferant. Nemo dixerit membra corporis mentem esse , membra corporis & membra mentis unum esse , quia mens operatur in toto corpore. Iudicent igitur aequi rerum arbitri, quo iure solidis rationibus
109쪽
Ingenii Sin. 43. exclamaverit: taui ecariorem probationem petiturus est, En ego bonam memtem apprecari non desissam, oculosque vrusHores. Caetera, quae ad Sectionem usque 47. dicuntur, mera sunt repetitiones nullis a mmentis aut testimoniis sive ructae; supra a tem satis superque, ni fallor, refutatae. Unia cum tantum addendum de materia, quam Contendit Sect. 4. R. non- ι esse, simul tamen ex Dei natura decerptum. Dixi su-Pra, quo sensu materia non inter τα όντα referatur. Observemus tantum, hanc ipsam ιποιhesin Gundi ii siubvertere illam de re gine materia ex Deo sententiam. Si enim materia ex Deo , ut ideae , mens , anima mundi &alia Φρα, erit etiam ον, quia participat απο - οντος , ut illa οντα revera sunt. Quod cum non sit ex mente Gund git, materia quoque a Deo esse non potest. Ide vero nondum sequitur, materiam non esse. quia κκ ον ὴ sed tantum,cta nihilsabile, quae nec ipse negaverit Gunia gius, consideratis iis , quae pag. 77. assert, & pluribus adserit Iamblichus in Nicomachum. in Alterum con- cernit locum Platonis in Philebo p. m. 88. vers. Fic. Contendιι Gundlingius, Platonem in citato loco dilucide fateri, animam hum
110쪽
nam cs eorpora omnia esse universe partes, Nunius istius se antiae decerpta. Verbo, unucam dari , quemadmodum in systemate SpinoZat, ex mente Platonis substantiam. Verba ita sonant ex versione Ficini. Soc. Et esseiensis natura nomine tantaxat a Causa di ra, e eiensque se se unum merito voca. . . luntur. Pr. Merito. Soe. 29n etiamfactum ac genitum solo nomine distrepabiis. Pr. Certe. Soc. Praeessit quidem atque ducit natura siemper quod F ciens es: quodver actum es=ab eogenisumque, ipsum sequitur. Adseramus solum anteis Cedentia&proxime sequentia, ut pateat vis illationis Gundtingit. In anιecedentibus locumtus est Plato de insinito, termino, & quod ex hisce duobus constat. Dein Socratem ita inducit loquentem et Caterum, inquit, quid prater hae ιria quartum genus μι, disiu-riendum restat. Communis autem isa disie-ptatio est. F de enim, an non mesarium tibi videtur, quodcunque gignitur , per aliquam causam gigni. Pro. Mihi plane. quomodo enim absque ea fiereι ' Tum sequuntur ver. ha citata, quibus adductis ita Socrates pergit: non ergo idem , sed aliud es eausa , s quod ad generationem causa servit. Pro. m se prohibet ' Soc. An non genita ipsa, sex quibus gignuntur omnia tria nobis genera