Corpus scriptorum historiae byzantinae Theophanes Continuatus, Ioannes Cameniata, Symeon Magister, Georgius Monachus

551쪽

homines velut navisa omni rectoro destilata hae illaequo procella esscumferri, miserabile spectaculum, viros mulieres parvulos in se mutuo collabentes, ex se mutuo pendentes, infelicissimum illud snpremiimquct dantes osculum ac consalutantes. sicubi forto in eis pater vetulus ita silii collum mens maeste conquerebatur, separari non sustinens, fled cari imi membra tenens et ante ensem naturali punctus dolore atque uia

secis, sibi ipse luctum digerebat. 'heu me, fili, ' aiebat, 'in quibus nunc versamuri quaenam haec oculis usurpo eamne in rem diligenti cura educaVi, proptereaque magistris tradidi, et ut maiore prudentia inter aequales fulgeres operam sumptusque locavi, ut eum plano prolis felicitatouemulandum me soro exspectabam, tuique gloriatione invidiam provocaturum, necnon aliis vulgo parentibus beatiorem, ut qui tali honestissimo silio praeditus essem, ipsa corporis statura amabili, vultuAquo adspectu amabiliori, magisque adnue forma animae ac decore, tune ob oculos exitiosam hane infortunatissimamque a te separationem videam 3 an ideo miseranda hac canitie huc aetatis provectus sum, ut corpus tuum a barbaris caedi amantissimaquo ac desideratissima membra lictoris gladioeernam immaniter discerpi 3 heu mel quo mo vertam quibus oculis haec eoi pleiam quo te luctu deplangam utinam talem liceat nancisci licuirem, qui me priorem gladio est dat, ne tardiore nece subi

552쪽

ξίνου ἐπὶ σοὶ τας ἀλγ ηὁόνας αισθήσωμαι. ἔνι τουτρο του ειαιφόν Pχαριτας ηιολογήσω, εἴγε τῆς σφαγῆς ἀπὸ του ἐ/ιου κατάρξηται

is καὶ του --διιον μὴ ἐπιλάθ-. γὰρ ἡ μεγάλη στοργή,

πρὸς ἀλλήλους ἐθέμεθα τῆ κοινωνία τῆς φυσεως, διακοnτεταε σημερον, καὶ ξίφος καινοτηιεῖ--άφειαν , καὶ θάνατος ἄωρος τὴν συγγίαν δύστησεν. -κδει τὴν τῆ κοινότητι τῆς οβιοτῆς ἐξαντομεν. -δεὶς ημιν του λοιπου παιδοποιίας λογος. 15ει γε μηδἐ ταυτα, a, - ἡμῶς περιώπηκε νηπια, τοῖς ὀφθαλμοῖς κατείδομεν ἀρκη - τῆ σορω ταῖς ημετέραις χερσὶν ἀπιδο σαν, καὶ μη τοις θηρσὶ τουτοις εἰς δυστυχῆ δουλείαν δατηρήθησαν '' εἶτα τοῖς τέκνοις ἀναμιχθέντες καὶ τον θρῆνον χοροστατήσαντες διαψεσαν εκαρτέρων. ἀδελφὸς ει πάλιν ἀδελ ps 20 συναντησας καὶ φίλος φίλω, ο μἐν τὴν συγγένειαν ο δἐ τνη μακρὰν συνήθειαν ἀπεκλαίετο. καὶ ἁπλῶς τῆ ἀμετρία των κατὰ μέρος

θρήνων κρανγῆς ἀσήμου πάντα πεπλήρωτο, ἄσπερ αν Hς σφαγην P

ttis Merbiores gladio super te emetatua experiar i uno hoe emento to tori gratias agam, si a senili mea cervico ducto caedis initio tuum mox sanguinem cruori meo libaveriti sic namque eoque molimino doloris partem plurimam abstulerit. Et haec quidem late. aliunde vero alius, quacum Vixerat Ro

quam contubernalem habuerat, uxorem ossondens, imo ex pectore altumque trahens suspirium et caput movens vultumque immutans, ad eam accurr8ns eique circumfusus ac stringens, dirum casum Iugubri voc

plangebat. ' vale, mulier, meique coniugis obliviscerer iam enim ingens assa amoris Vis, quam inter nos sociali natura vinculo ratam habuimus, hodie discinditur, et gladius eoniunctionem dividit, morsque intempestre aeterno divortio coniugium dirimit. non ultra sociali iugo trahemus vitam. nulla deinceps futura nobis prolia auscipiendae ratio. atque utinam no susceptos unquam circumstantes parvulos oeulis usurpassemus. utinam nostris manibus tumulo traditos hisco feris bestiis ad infelicem servitutem minimo servassemus.' tum se cum filiis immiscentes, ae velut choro luctum sustollentes, divisionem exspectabanti frater vero rursus fratri et amicus amico obviam facti, ille sanguinis necessitudinem denebat, hic longam consuetudinem. et ni summa dicam, immensa turba eorum qui si pili tamentia indulgebant, incondio clamore cuncta repleba

553쪽

IOANNES CAMENIA

τυ αυτων προς τοὐς οικους tanδερεχον, οπουν ' αλλοι πρὸς τοὐς σεβα ιίους οἴκους πυλας τῆς nολεως καταλαβεῖν ἐσπευδον. εανάναι ἐβουλοντο si , ου δεδυνζκτο δἐ in I υσικῆς ἰσχυος τῆ προσδοκια τῶν φοβεράδιείθωντω προς τὸ κακον, ἀλλ' ὁπου περ ι

πολεως, κατα προσωπον ἄρισκον απακτι

γεγονότων, καὶ οἷον ὐραν παλιν δοκων των γματα δυσεπιχείρητον τὸν/ περὶ τουτων ἐξή γὰρ ανατυπιυσις τῶν γεγονοτων ωσανεὶ πριτῆς μνήμης τὸν κώδυνον εἰκονίζουσα καὶ δu σίρ τὰ πραγ ματα, τὴν ορ ab του λωινγ uρρτα τελουριενα τότε l οἱ μώ πρὸ et v vς πλέον δεδιότες πανωλεθρίαν πρὸς

ἶρχιν των ἐκεῖθεν Mustiis τὸν χωρισμὸν 14 γράφειν P 17 ιοσανεὶ Combesaltu, ἐκεῖθεν κολάσωa Ptur, velut si oves ad iugulandam conclusae eo horum namque alii ad domos consulebant, alii venerabiles aedes contendebant, alii ad li ortas muros conscendere in animo habebant, nec taeis naturali virtute malorum exspectatione. RURd malum compararenti sed quovis civitatis lisacie oceurrentem sibi mortem offendebant, ut esset consilium, quo rebus suis tuto prospicere 37. Sed quanam tibi ego ratione subsecuvirorum eruditissimo, aut tantorum malorum bdescribam 3 quod horum primum assumens, se scribam 1 cuius argumento movebo linguam, extendam 8 rerum enim qestarum dirique ea deiicit; ac qui prope oeulis res ipsas quas ditquam earum ardua narratio ait plano aenuo. formatio, ut quae ipsum coram animo gestorum

simulacro exhibeat ac phantasiao vi scilicet Praesentet , orationia impetum re at ac int iusto fiebant per eas angustias alii, animi peroformidantes, aegre mortem ferebant, qui vid

554쪽

ματος ' οἱ-τῆ γῆ προσερείλως τα γονατα, κρο ρους τε δα - κροων ἐκμυζοντες, αξίους παρ εχ ναι τῆς κλήσεως δια τουτοιουτου θανατου τὸν θεὸν ἐλιτάνευον. αλλοι τῆ ρινημη των τημ ένων τομώτερον τον ξιφους τὸ συνειδὸς νυττομενοι τυν αναλω-5θέντα χρονον ἐπὶ ματαίω ανεκαλουντο Wταμελουμενοι. ἴτεροι

μηδἐν τοιουτον ἐνεργῆσαι δυνάμνοι, αλλα τὸν λογισμὸν προδυwrες Cτῆ ἀγωνία, χταντο τρο ιωδεις, δίκην ἀ-χων δένδρων τὴν τομὴν ἀναμενοντες. αλλοι δἐ καθάπερ Οἰστρω τω φοβέο πληττηιενοιακάθεκτοι ταις ορμαις ἐσαν ' ων καὶ πλεῖστοι πρὸς το ἐκτὸς 10 του τείχους ασυλλογίστως ἔ-τους ἀκοντίσαως ἡ τ υ πτυμιατι τηνξ inire συνεπεραναν ἡ τοῖς ἐκεισε στρεφομένοις βαρβάροις ἐαυτως ἐνεχείρισαν. 38. π δἐ των γυναικῶν ειπω πρῶτον, οῖς καὶ αυτὸν τυνειρα συνθρηνεῖν αυταῖς ἐβιάζοντο, τb- τυς ανακλήσεις, τας is οἰμωγάς, των τέκνω τας περιπλοκάς; -δ' εὐσχωονειν εra βου- Dχομεναι νικηθεῖσαι τω πάθει, μει τῆς ἄφεως πιυν ἀνδρέων ἔαυ- τας ωπεκκλίνειν, αλλ' ἀναιδως φερόμεναι, τας κυριας εχουσαι λελυμένας καὶ των πρὸς συστολην α μελησασαι, Θοντο συνεκβοωσαι

τους θρηνους και του κινδυνου καταστενάζουσαι. ει που καὶ

re παρθενος ἐν αυταῖς, ἡ τῆς οἰκουρίας προβασα αλλ' ἀσνα- λῶς τηρουμενη τῶ γψιω καὶ σεμνοτητα πασαν δεδιδαγμένη, τὴν

αἰδῶ τῆς ἔψεως περιάρασα, καὶ μηδ' ora γυνὴ τπχάνει τῶ δέει

2 ἀιέως Combel. 16 κινηθεισαι Ppore situri aevi poenarum initium dueerent. alii, fixis terrae senibus

Iarginiue lacrimarum fonte perfusi, digne vocatione recipi istiusmodi mortis periculo deo supplicabant. alii delictorum memoria, omni gladio acutius conscientia vulnerati tempus vano insumptum dolebant, maesti- quo paenitudine revocabant. alii nihil eiusmodi praestare valentes, nimiaque doloris vi excussa ratione atque prodita, tremebundi stabant, Velut prope inanimatae arbores serri ictum exspectantes. alii velut oestro, metu perculat, contineri non poteranir quorum etiam plurimi inconsulta mente extra murum ruentes praeeipites vel casu allisi vitam finiare, vel ipsi se barbaris illie consistentibus tradidere. 38. Mulierum autem quid prius reseram, quae vel ipsum aerem una seeum planctum edere cogebant, compellationes scilicet et eiulatus liberorumque amplexus y hae gravi dolore concitae nec decorum tenere nec irorum se eo pectibus subducere volebant, sed imyudentia actae, solutis crinibus, omniumque oblitae qua ad modestiam ac verecundiam faciunt, flebili clamoro adversusque periculum gemitu, bacchantium mordcursitabania inter eas et virgines, necdum domo prodire solitae, sed quae tuto alligandae servarentur connubio omnemque modestiam essent edoetae, Pulso ab ore pudore, et neque an mulierea essent, sexumquo

555쪽

P 350 νωνουσα του θρηνου καὶ δεινὸν ἀλαλαζε ιονάζουσαι, οσοι τὴν προσπαθειαν του μτες του φίλτρω τῆς αρετῆς απισείσαντο ,. ζῶντες, τῶν ασκητηρί - ἐκβάντες καὶ τοτες τῆς πυλειος τὸν κοινὸν ολεθρον γοερως

δη ιιοι καὶ θαμβος ἐπέρχεται, ἴταν κατὰ και διάφορον ἀρετὴν τῶν Nαζηραίων ἐκε5λοπονουν, ἐτοι την πάν-χον η αλιι δίαν τήν τε ἐκτενῆ προσευχην καὶ τὸ ἀκατάπαε

B τὴν πολιν, πῶς ora ευρον ἐπαθλον ἀρετῆδυνου, συνεληφθ ησαν di μῶλλον καθάπερ πάντες τῆς ιιαχαίρας γεγονότες καὶ τῶ κλi

ῶς φησιν ὁ ψαλμος, τίμιος γέγονεν ἐναντου σοφου τοῖς stilloυς δουλους τιμήσαi

πῆς ἀρετῆς καὶ τὸ τέλος μαρτυρικὸν ἀπεν

mum graviore metu cogitantes, medio foro, diroque eiulatu vagabantur. monachi ipsi aeaetatis nore iunior quo Virtutis amore saeclinemque Excusserant, sibi solis deoque vivenper plateas civitatis dispersi commune excidi magnopere miror ac stupeo, ipse mente repugeneris dictorum Nazaraeoriam virtutem, quarnas modulatis psalmorum vocibus productastem, continuas Preces iugesque lacrimas; qui conciliarunt miserationem 3 quomodo fidem snon obstrinxerunt 3 quomodo non virtutis pieulo liberarentur 3 sed magis velut ovos omnes serro iugulati sunt, parique cum scelera vero horum mortem pretiosam apud dominun15 , arbitror exstitisse, eum hoc quoquo dol, mesos honoraverit, ut cum reliquis virtutibi clarescant, Patientiae munera eis cumulatithonorum praemia largiens e nostrorum vero Bolum horum preces, sed et martyrum intem

ut ex iis quibua iam reconiique exemplo Eum

556쪽

DE EXCIDIO THESSALONICENSI.

ε πολιν οἱ βαρβαροι, ευθὸς Πασα ἡλικία και Παν γενος ανθρωπιον ἐπ αυτων ἀν5ρητο. ουδἐ γαρ οἶκτος αυτοις ουδεὶς παλαι προ- D res ννυσι και καθ' ημῶν διφῶσιν απιυλειαν, ἀλλὰ καὶ γερων καὶ ἀκμαιμπ ἐτι καὶ νεανίσκος καὶ πας ὁ προστυχων οῦργον etola ιιαιφόνοις ην, ουδἐ καιριας κατ' αυτων ἀφιεῖσι πληγας, αλλ' ως

ἐκθερι υσα, ως ἐν βραχεια καιρου ἐοπὴ ἄοικον αποδειχθῆναι τὴν

mΠολιν την πρὸ ιιικρου στενοχωρουμένην καὶ τοῖς πληθεσι βριθου - σαν. καθὸ γαρ φθασαντες εἰποιαν, τὸ ρ ἐν του δήμου τὰς ἀκρωρείας κατειλ ηφει κατὰ τυν καλουιανην ἀκροπολιν συνελαθέν, ῆ τὴν

possent omnes divinarem legum contemptores, cum malorem in modum nequitiae indulgent seque vitio mancipant, nullo se ab ira dominica iustaque ultione liberatum iri salutari subsidio. 39. Ut . itaque ingressi per omnia urbis loca dispersi sunt barbari,

omnis aetas omneque hominum genus ab eis confestim trucidatur. nequa enim ulla eis miseratio erat, qui pridem rabio exarsissent nostramque internecionem sitirent: sed et senex et florenti adhuc aetato atque iuvenis, quisquis denique occurrisset, gladio necabatur. nec vero letali statim vulnere feriebant, sed ut diutius doloribus excruciarent, quac circa dorsum coxasque sunt concidentes, tarda eos nece conficiebant. ac ne

Bic quidem exsatiabatur eos obsidens furor, sed quod non saepius mori poterant, immanitatis rabie gravius dolebant. ut enim belluinam illamae indomitam libidinem satiarent, nee mulieribus mali initio neque pueris ipsis pepercerunt, quorum immatura aetas haud raro etiam ferarum oculos ad miserationem cogit; sed cunctis perinde indicta excisio erat, quae velut in prato herbescenis quicquid obvium esset dometeret. hincque adeo tactum est ut brevi temporia momento urbs, quae Paulo unis vix non Fusta habitatoribus erat ac plebe constipata, deserta vilesceret. ut enim superius diximus, populi pars collium cacumina ad nπο-

Polim sic dictam i. e. arcem occupaverat, aut quam sancti Davidis

557쪽

λοιπῆς - ανέχουσι πολεως, εν - καὶ :ἐναρέ ων παντων καὶ τῆς Ουρανίου πολιτείαs B παλιν ταις δυσὶ πυλαις προσερρυη ταῖς πρὸς επόλεως, ψαν ἐχοντων παπων σπουδήν,

τὴν ἀλλ' os&ν πλέον τῶν ἄλλων ἐκτὸς τῶν βαρβαρων ἐφεδρευοντων, καὶ μηδ' ως υπερβῆναι, συνωθισμφ πάζοντες αλλ

σαν' -τω δἐ εχοντας αυτοῖς καταλαβόντες καθ' rin τοῖς ξιφ εσι ν ανηρουν, αλλ' ως ε λλήλων τε ἐχομένους καὶ ἐκτραπῆναι μὴ μνεις αυτοῖς τοις ξίφεσιν επωον, εἴς μετὰ τὴ3του προστυχόκτος την κεπαλην, καὶ τοῖς ὁμσυμποττειν, καὶ μηδἐ μετα θάναπον 1ἐτι παρακρατεισθαι τοις λοιποῖς σώμασιν, λτων, καὶ ἄσπερ του υποστηρφοντος , τῆς ν

διαδράσης, ἀμπιος ἀλλήλων καὶ περ καὶ

νήσαντα.

lesniam meant. quaa regio reliqua urbe altiore monachorum multimo erat, viri omnes virtute est digni habiti. para vero rursus ad duas Portas, Plagam respiesentes, confluxerant, in hoc unum Tentibus, ut gladii ictum effugerent. sed nihil adiis, eum tam barbari extra portas insiderent, noui transirent, eum alter alterum pulsando compratruerenti quantum enim contigit malum i omni quomodo, qui eo confluxerant omnis illi ruantulum aperire voluissent, conatu frustrati suiducere coeperant, eum consoria hic multitudine a B coire nectique compulerant. Duoa ita constipdissent, non iam viritim ensibus obtruncabant, se Pressos, aliosque aliis haerentea averti non mas elem gladiis eaedebant, adeo ut post ictum euium Inde partea dissilirent et ad simina utrinquo me neque Post mortem humo mandabantur, sed cumhus pari acervo tenebantur, donee omnibus traesente, omnium acilicet eliminata vita, uti mori iungerentur.

558쪽

DE EXCIDIO THESSALONICENSI.

15 πυλῶν ἐκείνων προυφελόιανοι. Ους καὶ ἐχρῆν, τὴν ἀκμὴν του

κακου θεασαμένους, παντὶ τω προσοχοντι παραχωρησαι τὴν

Ποδον ' ourco γὰρ πολλοὶ των αυτόθι λαχόντων, πρὸ του τους βαρβαρους ἐπελθεῖν, τὸν θάνατον υπιξέκλιπαν αν. οἱ ti τοιουτον

41. Hoc ipsnm vero et in porta qnam Lilaeam vocant fieri eontigit. nam barbari, uti diximus, priores reliquis occupaverant portas, quae ad mare ducunt. quae vero ad ortum, nos ipsi ant occluseramus, in iis quoque suspectam habentes machinam, cuius in exterioris muri Portis noxam labemque senseramus. hincquo adeo omni undique prae clusa fugae ineundae spe, populus in plateis solum volutabatur, Inqu mortis casses omni loco incursabat. vix enim pauci, Valdeque, ut par est, numero exigui, in occidentali ora portus sesa e muris proiicientes Periculum EVaserunt. quidam etiam alii e porta quae ad acroeotin arcem scilicet) est, sese clam subducentes, cum necdum calamItas appetiisset , saluti consuluerunt. et hi fuerunt Sclavenorum duces, meditati fugam multo ante, atque portarum illarum claves eam in rem pridem suilarati. quos decebat, mali mola inspecta, cuivis exitum permittere sic namque multi ibi constituti, antequam adventassent barbari, caedem declinassent. hi tamen nihil eiusmodi in animum saltem inducere suSU-nuerunt : sed suis semper rebus prospicientes, attentisquo animi rationibus quomodo hinc quoquo periculum a se depellerent, portis paululum sub'Pertis seque prompte subducentes atque dilapsi, uno quodam ibi re- Theophanea conιin. 3b

559쪽

τὸ ἐνδυτερον τεῖχος ἀνάναι τέως καῖ μη τροθαι , ιυς δε τῶν πολεμίων τυχὸν ἐπιπιάντθέντες καὶ ριόνοι τουτοις κατὰ τῶν ἐπάλξει τινα πρευείαν τουτοις προσαγα 10 Wγρας P I4 B ποέκειρον, κάlleio, qui et rureus egressis illis portM Hander

saluti uisidiati sunt, tunc quoque id dolo eorumaed potius ad mesos Strymonitas auscipiendos

tore exire. 42. Nee multum temporis intercesserat, cula portM Ingruentibus nemo ultra isto vel saluxat, tantum abest ut periculum posset vitare. lire et fratribus, quos duos aetato iuniores atquhabeo tum captivitatis tum reliquarum aerum hora cum aliis civibus, iisque non admodum pialiteram . et ut iam trist ill insidias inmus illis commisa est, nos rem, uti grata endimus omnea et in civitatem incri ibili eeleritat dispersi, prout mali vis ferebat, metus species extalios dicere . visum itaque est patri et nobis, et pervenissent, In turrim juandam in interiori miot non multitudini commisceri, ut sorte, immine disiuneti solique in propugnaculis ipsos alloqui irem , vitaeque nostrae aliquo modo provid

560쪽

DE EXCIDIO THESSALOM NSL 547

καὶ φθ' ἀας παραδυζοποιου δυνάμεως, λέξων ερκομαι. 43. AHλθηαν ἐν τω σπουδῆ θέοντες κατα τινα προβολον ἀντικω του ἐκει σεβαηείου σηκου του πραποκλητου την s αποστολων 'Ἀνδρίου. πέντε ἐμεν οἱ πάντες ο ι , ὁ πατηρ ὁ Ρ 353ἐμὸς καγω σὴν τοις ρηθεισι δυσιν ἀδελφοῖς και τις ἔτερος μετέχων καὶ αυτὸς τῆς ἡμ- αχροστKας, κληρικοι πάντες καὶ-των αναγνο πιῶν διαπρέποντες τάγματι. μικρὸν ουν αυτόθι καθησυχά σαντες, και καθ' εαυτοὐς λογιζοριενοι τὸ ἐφεστὸς τῆς μαχαίρας 1ο-ος, ηπόμεθα τῶν γοων, Dαστος τῆς τε οἰκείας ψυχῆς καὶ τῆς ἀλληλωρ καταστενάζοντες διαιρέσεως. καὶ πρωτος ἐξῆρχε θρηνων ὁ πατήρ, ηδη προβεβηκως ων καὶ πολλὴν περὶ τὸ λεγειν ἐπιστημ ρον ἐξησκημένος, 'φευ μοι' urcori ω τέκνα πολυπαθῆ, ἐν τίσιν Ουν πιριελήφειν , καὶ τίνι ταυτα ἀπέκειτο τῆ δυστηνω ιιου BIs ταυτη καὶ ταλαιπωρω ζανῆ, D' ους κατὰ διαφόρους ἀπέτεκον χρονοος καὶ τῆ γενέσει παρέθηκα, τφ' ἔν ἰδιο τελευτὴν υπερχομένους, καὶ - ἔπερ τοις ατ οτσίν ἐστι συγκεχ γε ζ ώνον, πολην ἄγω ἄξιον του πάθους ὀδυρασθαι. συνεκάλεσα γὰρ ἄν πρὸς τὸ κοινὸν τουτο καὶ ἀπαρηγόρντον πάθος καὶ αυτὰ τὰ ἄχνοαειτῶν κτισμάτων κοινωνῆσαί μοι του πάθους καὶ τὴν συμφοραν συμμερίσασθω. -δἐ γὰρ οἱ πάντες τῶν ὁμοπατρίδων ἄλλως I διασωζασθαι A 8 H δὲ Ρ 12 θρηνων ΑΡ λόγιον Ρ14 OOH τῶν Combes. τινιJ τι 2 18 ἄγων A 21 ὀμο-

πατριδων MI vadentia laetum esti quonam vero id pacto et quam inaudita stupenaque virtute, dicero nunc aggredior. 43. Murum celeriter accurrentes conscendimus, ac propu aculum quoddam venerandis inter apostolos primum vocati Andreao aedibus ad-Versum. Omnes quinque simul eramus, pater meus et ego eum duobus

fratribus quos dicebam atque alius quidam, ipso quoque nobis as initate Coniunctus, clerici omnes et lectorum ordine insigniti. ut ibi paululum eonticuimus, ipsi nobiscum imminentem reputantes gladii exitum, lamenta occeptavimus, singulis tum suae cuiusque animae tum mutuam inter se divisionem deplorantibus. ante vero omnes pater, longo iam provecta aetate et dieendi artibus plurimum exercitatus, sic primum planctum auspicatur, 'vas mihi ' dicens, Vfilii multis aerumnis malisquε obnoxii, in quibus nunc circumvolvor, et cui haec, infelici atquo amictae huic vitae meae, reposita eranti ut quos diversis temporibus genueram liberosque Ausceperam, eorum uno momento mortem conspicerem, nec, quod infidelibus conceditur, tantum mihi superesset temporis, quotanino calamitati paria ingemiseerem. convocassem enim ad communem hune et inconsolabilem luctum ipsa etiam inanimata, ut una mecum dο-

Ιοria atque infortunii partem assumerent. neque enim ulli alii civium

라틴어 텍스트