Corpus scriptorum historiae byzantinae Theophanes Continuatus, Ioannes Cameniata, Symeon Magister, Georgius Monachus

581쪽

μὸν κοθεσαι, σωτηρίας τε αξιουσθαι τουτους καὶ αυγις τοῖς

δεσιιρις ἐναριθγιεῖσθαι, εἰ ευτελῆ τινὰ καὶ βραχμα καὶ οἷς ουκῶν κρίνοιεν εὐδοκουντα τυν αποστείλαντα, τῆς ιιαχαιρας γενέσθαι. ουκ ολίγος ἐν ἐκ τουτου παλιν τοῖς χειρωθεισιν ὁ κίνδυνος, πολ- λων διακρινοιιενων ἐκ τῶν ἐχυνειον υλζν τινὰ περισπουδαστον. Is

here se peeunias absonditas, nulli obnoxias indagini, affirmassent. quotquot igitur inter caetivos eorum quae abseondissent certo sibi con-aeli erant, ipsi se sinum prodentes dare urgebant, ut qui rem vitae pignus sibi noveranti qui vero nihil talo apud se matara sciebant, sodanani solummodo spe pasciscendo verba dederant, indubio mortem exspectabant illis, quibus haec deessent, decretam. quare super hoc ba

barorum quidam Gestinantur, ut, qui sua praehere vellent, eos in Proprias aedes reducerent; et si haec tanti essent quae avarum oculum merito exsatiare possent, saluto donatos inter vinctos rursus collocarent ἔquodsi vilia quaedam et pusilla, ae quae minus placitura mittenti existerent, eos gladii mucrone conficerent. non leve hinc rursus periculum captivos circumstare, cum inter eos multi essent quibus nulla eiusmodi materia pretiosa suppeteret auique illecebra capiens. protracta haec per totos decem dies noctesquo, eum pecuniarum multitudo continue ex urb exportaretur, et alia necessaria materia, ipsa soricis indumentis emicans, vel quae lino consecta cum textura aranearum contenderet, ut horum cumuli montes ac collea exaequarent, cum alia aliis super gesta subiectiim locum Constiparent. aereae enim aut serreao supellectilia aut ex lana contextarum vescum nulla eis erat ratio, quod horum censu

582쪽

DE EXCIDIO THESSALONICENSI. 569

ἐφροντισαν, περιττον ηρουμενοι κτῆσιν αεπῶν. ει Που, τι τοιουτον παγων ελαθέ τις, τω τῆς θαλασσης δεδωκασιν υδατι, καν τουτω τους διαδραντας τὸν κώδυνον αμ ομενοι, Iνα καὶ αυ-

τοί τι μετεχωσι του κακον, πολυσχιδῆ καὶ διάφορον τὴν τῶν AR-5 αρχόντων ζήηιιίαν ἐπαισθανόμενοι. 59. '--τις μετα τω λοιπου πληθοως των α μαχωτων Dσυλληφθεις ευνουχος του βασιuως καὶ των ἐξοχων εἷς, Ῥοδοφω- λης ΟυΠυ καλοτ ιενος, ος ἐτυχε πρὸ mκρου του κινδυνον την ἐπὶ duoιν σταλείς, και τινων χρειῶν ενεκεν προς τῆ πυλει γενόμενος,10 mθ' ηριων συγκλεισθῆναι καὶ τῶν ρηθέντων ανιαρων suταοροι δς καὶ ἐκοπιζε εαυτου πληθος χρυσίου, ἔπερ ἐχπεν απαγειν ἐπικουρίας τινος του κατὰ Σικελίαν στρατου, στμπλεκομέ

νου τοις κατα την Ἀφρικην βαρβαροις ἀεὶ καὶ πολλῆς δεο/ιένου

μέχρι τῆς ἐκβάσεως του πολέμου. - ουν ουτος ἰὰ 20 κατα τὸ προσυπιον του τυρά- . ὁ δε τὴν μορφην ἀλλο σας, ἐμβριθέστερον τε μειλον ἡ πρότερον εἶχε προς αυτὸν χρησάμενος, εινηρωτα. ' που δηρο φησι 'τὸ του βασιλέος χρωσίον, τὰ duo τάλαντα απερ ἐπι Σικελίαν αγειν ἐτύχθης; '' ὁ ει τουτο δς'

avari superfluum ducerent. et si quis Imprudens tale quid attulisset,

In mare iaciebant, hoc quoquo eos multantes qui poriculum evasissent, ut et ipsi multiiugam diversamquo rerum iacturam sentientea vastitatis et mali tantisper participes fierent. 59. Cum reliqua captivorum multitudine captus quoque fuerat quidam imperatoria eunuchus, unus ex primatibus, cui Modophylo nomen erat. is paulo ante periculum in Occidentem missus, cum necessariis quibusdam ex causis in urbem venisset, pari nobis eventu inclusus, malorum quae dicta sunt ipso quoque consors efficitur. nempe vim mR-gnam auri portabat, quam in sumptus et stipendia exercitus Siculi, continuo cum Africanis barbaris manus conserentis eamque ob rem multa ope egentis, se deserro aiebat. hic itaque nocte quae antecessit discrimen cuius nos omnes perieulum fecimus, clam aurum illud atque ex semis suis nonnullos, nescio quomodo, urbe extulerat atquo ad Strymonis ducem miserat, datis literis hoc tenore, ut ad belli usque exitum APecuniam creditam tuto servarol. captus igitur Rhodophylus et ad tyrannum adductus illi coram sistitur. illo adspectu mutato, maiorique quam habebat antea ox indole firmitato ac vehomentia illi congressus, interrogabat: 'ubinamV inquit Vimperatoris aurum, duo scilicet talent',

quae in Siciliam avehere iussus es V at RhodophγIus 'hoc ipsum, in

583쪽

νησιν, οπερ κατεί ist/ιαι, δεδιως, τὴν πολιορκιαν Β πολεως, ἐπείπερ αυτὸς ἐγ-ὐ δευρο τυχων αματ ος εῖχον τοκινδυνου Παροντος υποχωρειν και ιιὸν τὰ παρ' εα-ου δεα παντων εἰς hre βλεποντων ως αν τι χρηστον αυτοῖς καὶ τωτούτεο χρησιμον δυνάμενον Παρασχειν, τουτου δὴ χάριν

. ἐπίδειξιν ποιεῖται, τὸ πλασλια τ- ηνευδους ιιθα και θαν υιον κατὰ τῆς εαυτου προβαλλόιανος σοπηρίας, ραβδοις 'σθω τά τε ἰσχία και κατα τὸν νῶτον sιέρη, ως υν μέλ' Πρωτον τίνι παρισταται καὶ περὶ τίνων διαλεγεται, καὶ φώριάτων ἀλλοτριων ἀμφισβητων τὸν περὶ 'νυχῆς εαντ p περιδε

Praesens essem, tanto vertente periculo haud secedere potoras quae mearum' partium essent conterre, omnium in me conversis

ut qui eis aliquid conducibile ac tempori opportunum praestare sPossem, ob eam utique causam aurum illud secreto urbe exportavi enim de obscuris ac dubita certi aliquid licebat coniectari. portibi hodie captivuε adsto, multarum aliarum pecuniarum tibi aucturus, Si unum me vivum atque a noxa liberum servaveris. Vsuperbus ille eommotus et aegre ferens, omnemque ipsum obsioculis vocequct furorem prodens, imis ex praecordiis intonuit. ''qquidem' inquit V haud ex praesentibus didicit mortis sententiam non posse ab his qui suas pecunias pro redomptione sua non Prrint, hic qui ex gynaecio est, sed velut in scena sese ipsa or mendacii larvam velut prope rom magnam ne admirandam fi suam Proserens salutem, coxas et scapulas sustibus contundatur, ttandem agno8cat mi adsint et de quibus loquatur, et ne de aliel cuniis ambigons vitae sibi periculum arcessat.' ministri igitur trum caedium, ut solum ipsum viderunt longo vocis tractu offusa duersus Coram stantem tulisse sententiam, ovis verbo ocius h

584쪽

DE EXCIDIO THESSALONICENSI. . 571

τουτον προσέρραξαν, καὶ τοσαυταις βαλλοτσι πληγως ως ἐπὶ πολὐ αντισχεῖν του in λίου τὸ σι ια αλλ' Hς πολλα διαιρεθεν, καὶ τοῖς ὀχετοῖς τ ρ ahιατων τὸν υποκείμενον τοπον πληρῶσαν, ουτως τὴν χην ἐπαφεῖναι, καρτερεῖν ταις δρυαίαις ἐκείναις αλ--κ ἐξιππσωσαν. Aς ουν απείρηκε καὶ δῆλος ην τοῖς ἀμοῖς ἐκάνοις δοροφοροις, μηκδει τας πληγας αφιεῖσι καὶ θανατον, μόλις ποτἐ τῆς κατεχουσης ἐαυτὸν δ' ῆς περιαρας ὁ δυσεντευκτος - ἐστω' φησί ' μετα του χρυσίου ἐκείνου καὶ ουτος εἶς απωλειαπι αλωσιτελἐς γαρ, ῶς εομεν, και ευρεων ἄν 10 διεδείκνυτο. 60. Tola δἐ των ν ων αρχηγοις προσδεαττε σκευάζεσθαι P MI πρυς τὸν απόπλουν, νεωλυσαν κουραν του πλήθους ἀρρενων τε καὶ θηλειῶν πρωτον ταις ναυσιν εἰσενεγκοντας, μῆ κατὰ συγγένειαν ἀλλὰ διακεκριμένως, D' ενοσι καν τούτου τιμωρίαν οὐ i5 τὴν τυχουσαν, τὴν PNταχνη u αλλήλων διαιρεπιν, ὼθ' -τω τὰ χρήματα, καὶ υσα αλλατων συνειλεγμένων φανεῖεν συμφορησαντας αυτάρκη ταις ναυσὶ τῶν ἀγωγίμων ἐμποιῆσαι τὸν

humi allidunt, totqno mactant verberibna ut miseri corpus non diu r stiterit, sed in multa concisum, subiectoque solo sanguinum rivis impleto, tantis scilicet doloribus impar ac cruciatibus, animam efflaverit. iam ergo illo defatigato ac fatiscente, cum nec cruentos tortores rea lateret, ipso iam exstincto et a morte caedere desinebant ἔ Cum vix tandem inexorabilis bellua iram remittens Vesto hie quoquo' inquit 'cum auro illo in perditionem: nam, ut videtur, at etiam fuisset repertum, in rem nostram nihil conduxisset. 60. Tum navarchis convasare imperat, ut se recessui praeparenι omnemque multitudinis masculorum pariter ac seminarum iuniorem pubem prunum in naves inseranti nulla eo anguinitatis ratione, sed separatim, ut hinc quoque, propinquorum ab invicem invita natura divortio, non levis eis poena accresceret; deinde ut pecunias, et quaecunque alia in his quae eollegerant utilia soro viderentur, comportantes, Vecturae onus sufficiens navibus imponerent. ducebatur Itaque iuvet um . universa pubes, hoc solum onerata crimine, quod florenti aetate esset aut quod eleganti ac venusta lacie. licet enim malorum confusio mamis omnes vultu Efficeret, naturalis tamen character elucentem in eo ingenuitatem monstrabat, ac decoris micana ipse radius non paucis ut malis

585쪽

ποιον, κατ' ἀξίαν ἐλεεινουρον κρινῶς ὁπλε συι ιιιγής τις καὶ σφοδρος ανΘερτο θργῆνος detoras Oet 1υνης τῆς φυσεως, αλληλους τοὐς αγ χιστεῖς ανακαλουιιένους και τὸν χωρισIιον δυσχεραίνοντας. καὶ γὰρ O iδειν τους τευ πάθει συγκεχυμένους, ανδρας γυναῖκας, sC α εαζοντας παιδας, ὁ/ιου πύκτας δεινὸν αλαλάζοντας καὶ εαυτώ ς διαρρηγνοντας, καὶ μηκδει κατέροιν την ἀθυμίαν των τοσουτων εὐλ ρων ε ινυor τας, ἀλίλα δηλουντας ταῖς Οι ι παις τὴν ἐνδον τῆς καρδιας διάθεσιν, εἴς απασα καταπ4 πραται Των πειρασμων ταῖς φλογωσεσιν. ως γὰρ βιαίως ουτως-αλλγηλων διωρεθέντες sqvρδην ταις ολκάσιν εἰσήχθησαν, ευρείαις τε Ουσαις καὶ ικαναῖς πολλοῖς πλήθεσιν ἐξαρκεῖν, ου κατάστοιχα, -δ' ανς ἄν τις Mnου εν αυτάρκει τοπω του σωματικου ἔγκου τῶν εἰ χθέντων Dωττος D Thν καθεδραν ἐλάιιβανεν, αλλ' ως ετ εν απαξ κατενεχθείς, τουτο

dederentur cansa lalia quodnam vero horum primum reseram quod-tiam autem digno iustaque ratione miserabilius statuam cum immiscuo in entique eiulatu exorto, natura partibus scissa, alius alium consanguineorum assiniumque arcesseret ae separationem indignissimo ferret. vidisses enim eius rei dolore viros confusos, mulieres, florenti aetate, omnes simul pueros dire ululantes ne sese discerpentes, nec tantorum malorum immanitate effusam maestitiam retinero vὼentes, sed gemitibus ac eiulatu internam animi assectionem prodentes, ut qui nimirum elus tantae cladis ardoribus ac flammis toti exustularentur. Cum sic enim violenter a se in vicem suissent divisi, promiscuo ac confuse navigiis impositi sunt, quae admodum patentia plurimis avehendis sufficere poterant, non digesto ordine, nec nt quis dicat tanto loci spatio assignato quantum pro corporis moto sumceret, ut sic congesti atquct Contrusi suum quique situm sedemque obtinerenti sed quomodo quisque semel iniectus fuerat, ita constipabatur iisque artabantur loci angustiis, ni reliquis omnibus diebus ne minimi quidem palmi spatium, ut reclinatus brevem saltem corpori requiem afferret, occupare cuiquam licuerit. 61 omnes porro naves hoc modo onusino erant. nam cum essent quattuor et quinquaginta, ut supra dictum est, adhuc tamen hominum copia redundabat, quae nec ipsa visa indigna quam ad sua inque Syriam hostes transferrenti quare barbari urbis ita iis collectis, quibus nostri mercatoros quandoque utebantur ad convehendum triticum quasque etiam

586쪽

DE EXCIDIO THESSALONICENM. . 573

la portus fretum demerseramus i extractis machina quadam navibus, quod illi per annulos quosdam in rotinaculis ibidem defixos inque rem praestandam atque inventum summo conducentes perfecero, artificio quodam per lanes circumvolutos appensosque quicquid subiectum erat attrahentes. hac ratione, et navibus aliis abunde clitati, omnes immiserunt, ita ut eorum qui in hoc destinati orant nullus dimitteretur. inter quos omnes haud scio an vel unus ex masculis exstiterit qui pilorum lanugino exasperaretur, Vel ex seminis quae pubes esset, cum omnes utriusque sexus essent iuvencula ac calenti aetate, et inter eos potissimum recens nati insantuli; quorum si quis unumquemque reputasset, indoluisset animo, ut eorum cuiusque Insortunia oculis usurparet, ferro non Valens. 62. Verum adversum nos, qui diversis ex causis serrum evasissemus, a tyranno rursus aliud promulgatur decretum, ut scilicet, qui ex nostris essent, lique praecihue qui navigationis incommoda si is reo posse visi essent, inter duees divisi, in unamquamque barbaricarum navium quini intromitterentur. inque sis servarentur, ea scilicet ratione ut di-etae iam commutationis causa Tarsum mitterentur: reliqui vero, Veliit

inhabiles et nulli usui, si abducerentur, quin immo oneri minime pro-scuo suturi, visuin est ut urbi dimitterentur. sed ne id quidem ulla

587쪽

τινὸς ἔνεκεν, -δ' ora τω θεω παρειχε, καθως τσες τους βαρβαρους πραmιν αλόγεος φιλονεικουσιν, αλλὰ καὶ τουτο μετα τινος ριεθόδου και μοχθηρας ἐπινοίας, Iν' ἐν μηδενὶ φανε' των πω πραγμένων ἀσυντελης, εὐ-κέρδος εοαπῶ συμπορίσono. docem D βως γὰρ εἰδευς εἴς μετα ιιικρὸν Ισεσθαι μελλει των δια τῆς καταλλαγῆς ἀπολυτρωσις, ἐσοφίσατο 3 ηει τουτους εἰκῆ καὶ ως ετυχεν ἐλευθεριας τυχειν. καὶ σκοπιι τὸ πανουργον - δρα ιατος. ἐπηιιένοις γαρ τισι sura το τὴν πόλιν αλῶναι, τοῖς Onωσδηποτουν διαδρασι, καὶ τους ἰδίους Hχριαλωτους ἀνήμμνοις, συνείπετο ιατ' αυτ υν καί τις ἀνὴρ καλουμενος Συμεών, igρονήσει βεβηκως καὶ δια πειρας εων πολλων πραημάτων, υς υνπρὸς του βασιλέεος σταλεὶς δι' αdτίαν τινὰ χρειωδη πρὸ πικρον τῆ

ἀρχῆς καθ' υμων Ουκ ἐκρινον λωσαι των δεόντων Ουδένα τις γαρ ἐκ θεου μισθὸς πολεμίοις ἀνδράσιν ἐν καιρῶ νίκης τὸν θανατον συγχωρεῖν, ον αυτοὶ μειλον ἐτέκταινον καθ' ημων;

&λλ' ἐπειδὴ ἐπεθει, καθ' se ἐστιν ἐπάναγκες ζωωθῆναι α

τουτους, ειπερ αωιου τυχοι του πέρατος, πιρὶ τουτου καθ' ἔαυτοος vsιεις σκώμασθε. ἐπείγομαι γὰρ Nar του καιρου με καλουροτος πρὸς τὴν ἰδίαν ἀποπλειν πατρίδα. δυνασθε Ουν ἀντιποιη-4 συμπορίσαιτο Ρlenioris animi humanitate edixit, nee deo aliquid exhibituras, uti barbaros sacere nonnulli stulte contendunt, verum id quoque artificio peraeque singulari improboque commento, ne quid non in suas rationes Relucra constituisse videretur. cum enim optimo sciret non diu post captivos per commutationem fore redimendos, hoc quoque excogitaverat, ne hi temere et quasi oblatam sponte libertatem consequerentur. et Considera callidum hominis consilium. venientibus enim nonnullis post urbis exeidium, qui eius utcunque ruinam casumque evaserant, suosque capti Vos redimentibus, una cum eis advenerat vir cui Symeoni nomen erat, adulta prudentia et multarum rerum experientia celebris. ille paulo antonb imperatore negotii cuiusdam necessarii causa missus fuerat, de quo nihil impraesentiarum dicero inter t. his ita suo quotidie consertimque ad navium usquo recessum venientibus, consilium suum advergus iam dictos immitis Leo hisco communicavit. 63 'ego' inquit, ' quo in vos odio a principio excitus eram, statueram nemini captivorum vitae indulgentiam facere. quao enim ex deo merces est, hostibus favente victoria mortem condonare, qui ipsi eam in nos sedulo machinarentur cum tamen utilitas quaedam urgeat, qua necesso sit ut sic vivi serventur, siquidem fortunatum finem res sortiatur, de hoe vobiscum ipsi deliberate. festino enim, poscente iam tempore, ad propria remearo. in

588쪽

ἐμου προφέρειν, in αν τὴν οφειλην ἐκπληρωφυ. μονον τυλωσε καν Ουτοί τινος σωτηρίας, Iνα συλλίζαντες ταφῆ δῶσι των αποι- ιιένων τὰ σωυατα, α δια πάσης τῆς πολεως κεί/4ενα καὶ αυτὸν 20 τὸν αερα πρὸς θρῆνον ἐφέλκεται.' ταωτα -ουσας O κακογηθης ἐκεινος, εγγρας ον τε πείσας τὸν αυτὸν Συ/ιεῶν καὶ ἐνωμοτον DΠαρασχροῖν τὸν περὶ των συνθηκῶν τουτων λογον, απολυθῆναι vosne valetis recipere, eum hi sint nmnero dueentii fidet Iussione seripto

Consis inta, nos pro eis commutationis tempore totidem ex nostris Agarenos scilicet recepturos, suasurosque Romanorum sceptra moderanti ut

nullam eius rei causa ambiguitatem asserat, sed his quae pacta a vobis erunt Maensum praebeat' an fidem daro formidatis, quasi non in vestrosita arbitrio pollicitatio sit, ne velut incertum habeatis, sitne illo ratam habiturus necne' remque nihili grando adeo malum ducatia, tantum scilicet popularibus vestris, minori vestra in illos alacritato ac Pietate, ocurantes interitum' ergo dicite utrum probetis; quo unam in partem ita sententia. hosce vel vita superstitea servemus vel victorum iura contrucidemus.' tunc dictua Symeon, ut qui aliis diPitate praestaret, ad eum infiti 'unus ego hane in me sponsionem recipio, ut qui elementissimi imperatoris in omnibus humanitatem explorato compertam habeam , soro nimirum ut citra omnem disceptationem iurgiumque tanto numero vinctos Agarenos contribuat, quanto sunt quos hie an spoliis habetis eaptivos; quos ego ipse Tarsum adducam, ut in me rursus fidei iussio dissolvatur, nihilque in me proferra possis, postquam debitum exsolvero. tantum hi saluto aliqua potiantur, ut defunctorum cadaveruColligentes sepulturae tradant, ipsa tota urbe proieeta ipsumciuis nerem diro rei conspectu ad luctum trahentia.' his nequissimus ille auditis, suasoque S ineona ut pacta illa scripto consignata iureiurando firma-

589쪽

πάντας Dilνους τους ημῶν περατευσαντας ἄνδρας; ἐπατρε μεν.

ἐκείνους καταπρησθῆναι ἡ τοιουτον τι κἄν ακοῆ nαραδεξασθαι. P 370 μηπω γὰρ των βαρβαρων δια μέσου τῆς πολεως τὴν φλόγα διασπειρύ' ὐν, αλλ' ἐτι τὰς πλησιαζουσας τῆ θαλασσγὶ πυρπολου- των οἰκίας, μονον οτι πρὸς τὸ καταβαλλειν τας υπἐρ τῆς πολεως τιμας οἱ παροντες πρὸς αλληλους ἐκυρωσαν, και πάλιν πευσταγιιαπανταχου διεπέμπετο παύεσθαι τῆς οἰκείας συνεργίας τὸ Πυρ, ιυς εἰς χρηστὸν αοτθ πέρας καὶ ταυτης προελθουσης τῆς ἐπινοίας. οι γὰρ υνδρες ἐκεινοι συν τe ρηθέντι Συμεων, ιιὴ εχοντες αλλο - Θέν ποθεν καταβάλλεσθαι τὴν περι τουτουὶ ποσοτητα, τὰ δυουπέσχοντο του χρυσίου τάλαντα απερ ἐν ὁ θανὼν ἐκ των ροπάλων B εονοαος πρὸς τὸν Στρουμόνα ἐξαποστειλας ' a καὶ θαττον ἀγαγοντες διά τινων ταχυδρό/ιων ὁθεν ἐκρυπτοντο , καὶ τοῖς βαρβάροις

ret, omnes illos qui in nobis iustum numerum excedebant dimitti mandavit. 64. Cum hoc quoque in rem suam rite permisset ac sibi fraudem tuto statuisset, non minori aliam calliditate instruxit. iubet enim omnem civitatem incendi, ut hoc quoque non vulgari sibi lucro cederet. nec immerito: sciebat enim eos qui captivos redimebant id nunquam omnino permissuros; ita nimirum ut illi ipsi nummis intendi mallent, quam ut vel solo auditu eiusmodi aliquid acciperent. nondum enim per mediam civitatem illata barbaris flamma atque dispersa, sed eum adhuc aedes

mari vicinas comburerent, mox qui aderant cives pro civitate pretium numerare immobili inter so consilio statuunt. hincque adeo rursus iussa ubique sparguntur, ignem ab aedibus submovendum esse, cum haec quoque machina illi prospero cessisset. qui enim cum laudato Symeone viri comitabantur, quod aliundo non suppetebat unde summam numerarent , duo auri talenta daturos spopondere, quae eunuchus sustibus ma-etatus Strymonem dimiserat; quibus etiam inde ubi recondita erant per veloces cursores cito advectis atque barbaris numeratis, per eum modum civitatem ab incendio illaesam servaverunt.

65. His quoque ad optatos fines perductis, cum nihil superaret quod viri iusatiabilibus oculis auri extorquendi ratio non fuisset, nec

590쪽

di ἀγαγεῖν πρὸς et ιιῶς ἰβουλήθησαν, ἀλλ' ἰσαν αλλος ἀλλαχῆ του

χon to πλa θει καὶ ταῖς νις ασι της ἐξ ιέων βαλλόμενοι διαιρέσεως. ομως ἐκαρτεροτμεν ώς ἐν δωοῖς και τὰ / ἐξ αλληλων κατατομην, εἰ καὶ Oτι παντὸς ἀνιαρου πειραν τα καθ' h/ιας ωπιρέβαλλεν.

diutius illic ei morandum soret, sed do na rigationis potius eventibus, Ier id tempus navigantes appetere solitis, anxie cogitandum, tunc sci-cet, cum sol medium circiter eaeli axem teneret, decimo excidii diei. Portu ena igantes atque ad Romanam portam devecti reliqnum dioi ibi

peregimus. eramus nos quinque, quemadmodum capti fueramus, In quadam Aegyptiacae classis ductoris naVo. quem et pater meus Per unum interpretum, quippo cum lingua nostra loqui nesciret, rogaverat ut missis stipatoribus omnes nobis affinitato coniunctos atquo propinquos, ubicunque dispersi essent, adduceret; quod et prope factum esset, nisi hic quoque malorum nostrorum multitudo obstitisset, eosque qui missi suerant ad investigandum segniores reddidisset. nam matrem meam et ex aliis fratribus unum, qui initio nobiscum capti non fuerant, necnon et fratris uxorem, cito, unde erant, ad nos deduxerunt: meam Vero uXorem eum tribus insantibus, et ultimo loco post nos omnes natam sororem eum amnium turba reliqua nec invenire voluerunt, nee forte inventos, ut adducerent, in animum induxorunt: sed erant alius alibi communi vulgo convoluti, nostraequa divisionis nimbis onerati. sustinebamus tamen, ut in malis iisquo diro accepti, hoc quoquo, quod eramus alii ab aliis dissecti, etsi res nostrae genus omne angoris molestiaeque exce

derent.

Theophanea eontis. 37

라틴어 텍스트