장음표시 사용
141쪽
Disput. III. de Desperatione, Praesumptiora.
XII. An huiusmodi Praesumptio sit, ex genere suo,
semper mortalis es Espondeo ut certum, E lIe. P-,quia sic colia ligitur plaue ex illo Ecclesiastici 18. Mia pra
ylinnem eordia eorum . quam mala. Secundo , quia
Voluntas obtinendi gratiam , aut gloriam , aliave dona supernaturalia praeter ordinem diuinae prout rientiae , est illusoria, inutilis , & diuinae Sapien- τλα,& Potentiae contraria:ergo continet ira grauem malitiam , ut nisi ex desectu plenae deliberationis
V AESTIO XIII. An crimen mortale Praesumptionis committeret, qui spera et a Deo comparare tanq-m g - νιβm, quantam habuit Virgo Deipara 'REspondeo ut cerrum , quod sic. Quia vere speraret de Deo bona supernaturalia, praeter ordinem suae Diuinae prouidentiae. Ad ipsum Panaque jectat, ratione finis ad quem Virginem in Matrem
1iaam elegit, ei tantam gratiam conferre , quantam nulla alia creatura debeat comparare. Sic omnes. FagundeE lib. I. Dec.c. 3 i. num. i 9. Ripalda diis. 17. F.n. 9l.Petr. Hurtad. disp. Ii 7. 3.1: Suareae disp. a. secti . . a. Dec. . 4. b. 3.n.7. Palao tract. s. pMa. 6sne, Ac cius resol. 29 Dcitin. 2.
An erimen Prasumptionis admitteret, qui se ut sine poenitentia veniam peccatorum, Orsne meritis gloriam obtinere PREspondeo ut eertum , quod sic. sic Suarcg n. i.
eir. ita scribens r Secundus motu Prasumptionis est,siquis indebito ordine spinet, aut velfe supernatura tis,aut remissionem peccati, sine paenitentia; gloriam si
ne meritu; aat excellentem Sanctitatem, tepide operan
do , oe hac est Lutheranη prasumptio , qua vix potaest committi grauiter sine rasi hars, s isti aperte repudinat, ad quamspectat non solum digna, sed etiam dignὰ sperare de Deo. Sic ille. Hurtia. Fagunde E,& Palaus citati, apud que os alios similes casus reperies.
n si quis velut remissionem peccatorum. aut gloriam impetrandam propriis viribus, o sive auxilio gratia , peccarer mortaluer, o contra Speme
AFfi rinant quidam D D. peccare quidem mortaliter, sed non contra Spem, co quod licci talis affectus sit mortalis, non tamen est actus Spei, cum nullus possit sperare a se ipso, sed ab alio, in quo arduitas Spei consistit: ergo tale peccatum non est
Sed multo verius Respondeo dicendum, quod peccarct mortaliter, & contra Spem. Probatur, quia talis affuctiis , seu velleitas ortum habet ab errore Pelagi, , ut constat : Deinde est contra rationem Spei. Patet, tum quia in dicto casu, Spes est de gloria a Deo danda , licet media sint naturalia, & ex propriis ' viribus : at hoc est peccare contra rari nem sperandae gloriae : ergo contra Spem. Tum etiam, quia ille qui dicto modo vellet remissionem peccatorum , aut gloriam , non peccaret motu, seu affectit, qui est spes sed desiderio gloriae , contrariusdem gloriae allequendae rationem. Ex quibus f litium manet fundamentum Lui sit. Sic nobiscum
S. χ. Ripalda disp. a 7. sedi. s. n. 96. Trullanch. lib. i.
v γε sos XVI. . An peccato graui Praesumptionis delinquat, qui se sanctiorem quam es , exstmar f
AFfirmandum videtur, ex parabola illa Phari
saei apud Lucam I 8.ex cuius contextu constat
illum grauiter peccalle , eo quod senserit se esse iustiorem,quam crat,ergo.
Sed respondeo dicendum, quod ita de se sentiens, vere peccet praesumptionis Peccato ; non tamen semper mortali, sed veniali temper. Haec secunda pars constat, quia illa de se existimatio , est inanis,& vana : ergo venialis semper. Prima vero pars etiam patet, quia illa de se deceptio, & existimatio vana , potest contingere cum cognitione de gratia Dei, & de propria imbecillitate , & cum gratiarum actione de accepta gratia ; & tunc sola est deceptis in opinione de maiori gratiae cumulo , quam acce pii ; re ideo solum venialis. Sic Petr. Hurtad. disp. ii . f. 6. Vbi ad rationem dubitandi recte respondet dicendo , quod si ille Pharisaeus peccauit grauiter, non ideo fuit, quod senserit, se esse iustiorem, quis
erat; sed ex alio capite Mempe aut per crassam igno rantiam , aut erogationem virtutis,aut contemptum aliorum. Sic ille.
An etiam qui suam Spem in creaturis eoi eatranquam in remedio , quod per sesum ad fauiem obtinendam sussiciat, peccet mortaliter contra Spem e R Espondeo ut certum, Peccare mortaliter , quia
mortale est sperare omnino a creatura salutem; cum nullam, nisi cum Dei adiutorio,ita partiri possit. Sic AZor. lib. s. c. 1. . . Sanchea lib. 2. c. 3 1.n. T. Pa in lauS tract.1 .punct. vltimo,n. s. dc omnes alij. Si ta men bene notant, non ob id interdici in hominibus Spem constituere, tanquam in his,qui nos una cum Deo iuuent, atque promoueant ad finem ultimum consequendum.
142쪽
tamin oceasonem perseuerandi in peccato μον , quoddam Prasumptionis gens , perniciosum admodum,. s mst iste. Haec Fagundea , qui & eitat pro se tem peccet mortaliter. Prasmptionis eri- . ARQxium; sed,ut vides,non 'i' , qui Spe venia obtinenda , paeniis, Η'φῆης' nam de peeeatis in visimam Senectutem
AFfirmant absolute Medina in sum. lib. r. c. 4.
F. 2.9.contra Iaseranea, his verbis : Lo secunis σε δε peca por presun Meemos a uno con ta constaneta detpardon de los petatis, perseuera m seu mala via ,ο dilata iamnitoria para ta veise,o para Ia hora det ιamuerte morari. Ita ille. Quem citat,& ex parte sequitur Perr.Huri. . 1 3 .f. 4. Alij censent, praedictum hominem poenitentiam tuerenuo , peccare quidem contra Spem , sed non temper mortaliter. Iti Azor. uast. . eisata, Ubi ita ait: Item Peccat corara Dem, quisisa vita emendax sonem di erendo , ad sinem vita reserit: in hoc enim ιιcet quis lethiae erimen non semper admittas, Imius ramen Iape Glinquinuo , nisi te M occurrat, quo Albi P 'itentia debriamus. Haec Alij tandem, quamvis cum Azorio teneant, ta-em hominem non peccare mortaliter, nisi rempus occurrar, quo praeceptum poenitentiae obliget ; addunt tamen tale peccatum non esse proprie prae-umptionis, & contra Spem ; quia non speratur beatitudo absque poenitentia , & Dei adiutorio. ta Sanchez num. . est. in fine , Bonacina diri. r. 2Lρunct. i. ms. Palio tract. siunct. s. n. 3.1nfine, 1 ruuench. lib. r.e. . b. vltimo, v. s. & Acacius loco
Sed clarius,& distinetius,sic probabilius Responaeo Primo. Qui poenitentiam in ultimam senectutem, aut mortis articulum differt , ex Spe obtinendi m tali articulo remissionem peccatorum,vero peccat mortaliter : Quia talis dilatio vere affert imminens periculum pereundi. Nam sui bene Palaus ait) non est rustum,ut misericordiam inueniat,qui ex illa occasionem sumpsit multiplicandi peccata, ex qua debeat peccato abstinere. Sic semio cum Authoribus
Rc spondeo Secundo, Je peceatum vere est prae- sui rionis,s contra Spem. ia ut bene Petr.Humtad OP verὰ agit contra Spem , qui se aperto periculo pereundi exponit, negligendo media ad beatitudinem obtinendam necellaria,ea differendo in tempus incertum cum culto discrimine. Sic Medina Uurtado Deu eitatis,suareZ v. a. . 3.n. 1.issimci agundea e. O .cit. n. a r.& alij. Respondeo notio p nitentiam non inultimam senectinem , sod solum amplius iusto differesperans se iaci Ic p miten i iv acturum, de ob id se 'mes , aut iterum cadit, tune non committit Getalo mortale p . iam Ps sumptionis,aut contra Spein, tid solum peccatum contra castitatem, V. v. aut con-Pem. Hurt. locoit. S φη& Fayimi , cti ex illo totam i stram do 'nam Din V Nue liis amplectitur verbis
An peccatum Prasumptionis sit semper eoniunctum eum hares '
REspondeo,Non esse semper ; sed aliquando.Potest enim Praesumptio haec cum haeresi , reabsique illa accidere. Est quidem cum haeresi & sic duplex culpa)quando est error intellectus, quo crederet beatitudinem absque poenitentia, & meritis obtinendam, vel solis propriis operibus, absque Dei ratia. Est vero sine haeresi,quando non datur quiem tale iudicium,sed nihilominus ita quis in salutem aeternam tendit voluntate sua,ac si pollet beatitudinem absque operibus propriis , obtinere, aut solis illis absque Dei gratia. Sic ex Valentia a.2.ds.1.quast. 3.punct. a. docet Sancheae lib. 2. Decat. c. 3 3. n. vltimo, & FagundeE ex utroque lib. I.c. 3 I. m. 88. Tmllench. lib. i. cap. . dub.vltimo, num. g. Qui tamen ex Suario dii'. a. sct. 3.n. 3. & Villatobos a. p. tract. a.diae 3. num. 4. adueriit,vix posse huiusmodi peccatum absque haeres inueniri. Legantur
dicti DD. 5DISPUTATIO IV. De Timore filiali ,.seruili.
Espondeo opponi in aliquibus. Primo namque opponitur in eo, quod Spes est boni - magni,ardui, turi: Timor vero,mali futuri , probabiliter impendentis , & quod putamus aegrὸ,ac dissicile posse nos subterfugere. Secundo, in eo , quod Spe animus dilatatur; nam desiderio se
fundit, expandit, ac porrigit: Timore verδ concussus,contrahitur, constringitur, & comprimitur timor ergo opponitur Spei, & ratione rei obiectae,& ratione actuum contrariorum , & effectuum. Sic optime,& omnino Azor. to t. instit. M. l. lib. s.cv. a. quastione r. dc Gaspar Hurtad.di'. a.de Spe,d . r. via probat, timorem physice opponi actui spei.
t E spondeo Primo eum communi Theologorum, Triplicem esse. Primm est Timor filiam , seu filiorum. Se udus seruilis, aut seruorum. Ieritur est mundanus , seu mundanorum hominum : Sic communiter Theologi cum S.Thoma 2.2. uast. 19.
143쪽
M t. 2. Ex quo ad secundum quaesitum , responsum n net:& ut ad primum,eri in ex ipso dicamus.
Respondeo decundo, quod et i r Ilialis est ille.
quo quis timet malum culpae,ne Deum communem
Patrem offendat, instar boni fili j, qui timet Patri penitus displicere, ob amorem filialem , quo ipsum diligit. τιmar sertialis , seu seruorum , est quo quis metu gehennae 1 Deo peccatoribus inflictae, peccatum cultat, ab ipsoque deterretur, instar scruorum, qui metu verborum, ac pinnarum sermidine abhorrent perperam factitare. si ner tandem mundanus, scri mundanorum hominum,cit quo quis, ne subeat ignominiam , dc dedecus ; ne infamiam contrahat, aut ne sustinere cogatur corporis dolores,vel ne bonorum facturaim faciat , virtutis Osticium , more mandanorum hominum praetcrnutut , ac negligit.
nestus 'Mg nt Haeretici nostri temporis,praecipue Lu-
herani, ut resert Bellarmin. lib. 1. de Paenit. Damnantes tanquam hypocrisiura , & actuin illicitum, timcirem peccati propter P nas. Sed de Fide Respondeo dicendum , quod timor struitis,quo quis deserit peccatum, ob poenas a Deo infligendas in inferno,aut in Purgatorio, cst bonus, licitus, de honestus , & utilis ad nostram salutem. Probatur in primis ex Bulla edita a leone X. contra Lucla erum, in quo hunc, dc alios errores damnauit. Deinde ex Concilio Trident. I ssi . cap. 4. Vbi doces , attritionem , qua peccata detestamus, propter x tui in poenae aeternae , esse donum Dei , & fieri ex
impulsu Spiritus sancti.Et si s.c.ean. 8.exprcsse definis metum gehcnuae esse posse a peccato, & vitio liberum i qui eoteli dolorem peccatorum praeterirtorum excitare, dc a futuris committendis auertere,
actus, lio quis ex timore poenae a Deo insigenda non furatur,& s permittat alium actum sbi adiun ctum, quo dicet homo , Si poma non esset, furarer, disertum sub illa conditione amet, per se cum illo coniunctus non est : recte cnim ego postum decernere non surari ex motivo fugiendi poenam,absque eo quod actu decernam, quid sacorem , si motivum illud deficeret, & absque eo quod de hac conditio nati cogitem. Imo si homo attente rem inspiceret;
dc naturam suorum actuum penezraret,non posscte mctu potitie cfficaciter odisic hanc culpam, & sinis habere alium actum quo dicat, si nou esset poena, culpam istam committerem : quia per hunc actum incurrit reatum illius poenae, quam fugit, & eodem modo illam amplectitur , ac commissa illa culpa, quam vitat, ut poenam fugiat. Veruntamen , quia saepe homines ad haec non attendum,& illiterati vix illa percipient, epe cuni actu, quo quis odio habet
culpam, propter vitandam poenam , alius actus adiungi poterit,quo voIuntas dicat : 'am committe rem , si poena non immineret. Hucusque Onicdo. Legatur cum allis , quos ipse citat; Petrus Hurtaded sput. t I uescct. s.f.6 2. 7 I. Suareae disput. i.de θριfris. .num. 6. N.
An Timor mundanus, ut sie, sit malus e
REGondeo Esse. Quia cerib malum est recedete
a Deo,propter mala,quae ab homine inst. genda timemus : at id facit amor mundanus t ergo ex se est malus. Sic S. Thom. 1.2. quaest. te'. ara. &ex illo omnes Theologi,praecipue AZOr. lib. s.c. a. q. s- Qui bene aduertit, nunc timorem esse malum , Hon quod per se malum sit, metu ignominiae , infamiae, Carceris, aut mortis,vel iacturae bonorum a peccatis abstinere ι illaque vitare; nam hic timor seruorum quoque est,non mundanorum proprius,& iustorum hominum similiter hic timor communis est : Sea quod metu horum malorum quis perperam faciat, in vitio est, & culpa ; quoniam ne in minora mala incidat,maiora committit,& perpetrat : ne in ded cus , de infamiam incurrat, culpam contrahit: ne ignominiam , aut bonorum iacturam sustinere eoagatur, peccatum facit. Sic ille.Et inclites.
lus,ex aliqua circunstantia ,seu nou illi adiuncto e
R Espondeo ut certum, Posse esse malum ex aliquo actu,seu circunstantia sibi adiuncta. Unde si quis a peccato se contineret incru gehennae,alioquin omnino peccaturus , nisi .hoc malum perhortesceret, tunc talis timor sumilis iam esset malus exactu illo conditionato adiuncto, si esset poena gehenna,pecearem. Sic omneS Theologi,inter quos nouissime Oviedo punct. .est. numer. s i. sic explicat r
t An Timor mundanas semper H mortalis.
AFfirmant D.Thom. 2. i. . I9. art. 2. tueorp. est ad .ctari. 3. quem sequuntur stannez art. se dub. I. concl. 3. Aragon notab. 2. Valentia oom. 3.di P. . quast. 2 .punct. 3. & alij Recentiores. Alij contr, docent , timorem mundanum non semper, sed aliquando selum,esse mortale, aliquando veris veniale. Ita tenent aIiqui Recentiores , in tetr quos praecipuus est Lorcadio. M. num. i. ubi his verbis contra Authores primae sciitentiae loquitur: Primum dubium est , virum timor mundanus semper sit peccatum mortale st Reeentiorer definiunt . semperesse. Quod inaduertenter proferunt, neque longa dissu ratione indiget. Cum enim timor mundanus sit, quando propter timorem iactura temporalis transiredisnur aliquod praceptum tegis,manifestum est, hune timorem ess
peecatum mortale , υσι veniale pro frauitate prὰceptu quod violatnr: atque ades , sicut adulterari metu mor
144쪽
tis,peceatnm mortalo sὲ πιηιiri mitu mortis,peceatum intitat. s ; ct nemo instriabitur eum qus mentitur metu mortis,timore mundano assici, nisi comminiscamur aliam νιeiem timoris.Haec Lorca. Sed ego distinctius, concordando utramque sententiam, Respondeo dicendum , quod amor mundanus dupliciter sumi possit, vel rigorosὸ, dc absolute; vel lato modo , aut secundum quid. Si absolute , & expresse aut rigorose illum accipiamus, semperest peccatum mortale. De hoc enim amore
sic accepto , intelligitur illud Ioan. a. qui diligia
mundum , non manet in charitate. Et D. Thomas
Ioe. citato , si vero illum lato modo , de secundum quid, aut quasi analogice accipiamus potest ellevenialis , ut conuincit ratio Lorcae. Sic P. Suarezdi p. i. setit. . n. a.dc latius Petr. Hurt.dst. 3 3Ject. . . s. re 46. Vbi ait, hanc quaestionem tantiun esse
QI IEsTIO VII. An Timor mundanus, qui ad peeeandum inducit, duplex pereatum importet, aliud ratione istius , ad quod inducit, aliud ratione affectus immoderati ad rem istam, quam timet
aut includit affectum circa rem , aut obiectum ex se illicitum : aut circa rem,aut obiectum ex se il-citum , seu indifferens. Si primum , semper inducit duplex peccatum in confessione explicandum; si Vcro secundum, unicum. Illustremus hanc responsi nem exemplis. Sit primum pro prima parte. Qui rimore pellicis ab eo recessurae, seu metuens, ne ab eo discederet, committeret furtum, ut donis illius
amorem prouocaret,duplex certe peccatum committeret ; unum contra iustitiam,cuius timor fuit causa, seu occasio; aliud contra temperantiam, propter assectum,quem timor ille includit. Id en certum fatentur omnes, praecipue oviedo controu. s. punct. 4. n. 9.& Perr.Hur .disp. xl 3.fct. 7. g. 4 .ibi: Illic ense duo peccata est certius certo,est enim duarum legum violatio.
Sit se eundurn,pro secunda .Qui sacrum omitteret, ob timorem non addiscendi facultatem, cui studet, aut ne amittat lucellum aliquod , non admittit nisi unicum peccatum specie in religionem; quia in hoc casu timor mundanus no0 includit affectum circa obiectum ex se illicitum, ut constat. Sic Petr. Huri. . s. dicens esse doctrinam Omnium,legantur dicta a nobis.
An detur praceptum diuinum de Timore sitiali,
REspondeo ut certum: Dari. Quia id esare colligitur ex Sapientiae cap. r. vers 17.s 1 8. Qui
sina timare est,non poterit iusti dri. Atqui iustificatio
omnino est necessaria ad salutem: ergo de timor, sine quo ipsa esse non potest , necessarius erit. Sic D.
μι sperialia, iravi ex mi istorum tenea tur quis aliquando expresse, o formali
rer aliquem actum dictarum rimorum exercere e AFfirmant Bannea 2. a. quaest. χχ. art. 2.in stat. ad i. st a. ubi docet cise specialia praecepta, obligareque praeceptum timoris filialis , quando quis est in periculo peccandi, & solo timore orto ex
amore Dei,ad cauenda peccata ducitur : Praeceptum verδ timoris seruilis tunc obligare , quando necessitas vitandi riccati occurrit, ne ducatur quis ad id vitandum, nisi poenae timore. Fundamentum huius sententiae potest esse, quia saepe quis graui tentatione vexatur, eamque solummodo vincit, eo quod timeat, ne offendat Deum,nόve in poenam inferni incurrat : ergo huiusmodi timoris praeceptum Obligat specialiter in dicto casu. Huic sententiae adhaeret Acacius resol. 293. num. Et satis fauet Filliue trin. 1 2.ς. 8.q. 3.N. I Is,licet q.6 sequenti, oppositum sequatur.
Sed probabilius Respondeo , Non dari speciale
praeceptum timoris, sed eodem praecepto , quo aliae virtutes praecipiuntur , etiam exigi timorem , pecquem homo retrahitur a transgrediendo illarum praecepto. Ratio est, quia nullus ex his timoribus expressὸ,& sormaliter sumptus,est simpliciter necessarius ad iustificationem impij, cum sussiciat si virtualiter insit:ergo nulliun acest speciale praeceptum exercendi hos timores expresse, & formaliter: ergo satis erit, si exerceantur cum opera alias praecipia executioni
Ad fundamentum contrariorum dicendum est, in praeassignato casu obligari quidem vexatum tentatione ad elicendum actum timoris , sed non ex praecepto speciali timoris, sed ex praecepto illius Virtutis aduersus quam tentatur , ut loquendo de praecepto Spei diximus supra. Sic Valentia a. a.
145쪽
E Charitate agunt Magister sententiarum in i . dis. i . in α. dist 26. ct in 3.
dist.27. dc cum eo omnes Commentatores. Angelicus Doctor D. Thomas 2. 2. a quaest. 23. ibique eius Discipuli, caeterique Theologi, BanireΣ, Caiet. Aragon, Malij , Suarea tract. . de Charitate per totum. Oviede etiam, tracI. . Arriaga 2.2. a disput. I. Ripalda a disput. 19. Becanus part z. ὰ cap. I 8. Castro Palao tom. 1.tract.6. A gidius disp.2DSanche Z lib. 2. Decalogi,a cap. q. FagundeZ lib. etiam Trullench. lib. I. aeo Petr. Huct adus de Mendo Ea 4 disp. 2 o. Galpata Hurtad. tra II. de Charitate, Filii uc. tracZ.22. a cap. 9. Bonacina disp. 3 quaest. q. AZOr, tib.9.insit.morat. cap. .& alij referendi.
DISPUTATIO PRIMA. De Essentia 6harriatis.
stri expresse esse damnatam a Concilio Trident.
v AsT IO PRIMA. An Charitas, qud nos Deum diligimus , si quid
creatum ρEa Avix Magister in i . dist. t . docens, Charitatem habitualem, non esse aliud, quam ipsum Deum, per appropriationem, Spiritum Sanctum, & ideo . non es e donum creatum nobis inhaerens, quamuis Fides, & Spes habituales,sint creata dona nobis inhaerentia. Hanc scutentiam Magistri approbarunt Gregorius in i .dist . . q. .art. .dc Aure n. ibid. art. l. Sed vi quid certi sumini Respolideo dicendum, quod Charitas sit donum creatum a Deo, in nobis productum, & voluntati superadditum , quo dilectionem Dei supernaturalem efficiat. Sic expresse docet Tridentin .s . s. cap. . do finiens Charitatem cste donum aliquod creatum nobis infusum, per haec verba : Hoc enim fit, dum Charitus Dei disiunditur in cordibus eorum, qui iust cantur, s illis inharet, iniustisi eatione enim infusa aecipia homo tria hae , Fidem,Sρem , ct Charitatem. Et Ideo sic docent omnes
T heologi. Legan tur Baianea a. a. quast. 23 .art. 2. Vbi sententiam Magistri censet temerariam , & errori proximam. Suarea diJur.3 sect. t. erroneam, LOrca Astut. 3. m. 8. improbabilem. AEgidius disput. D. numer. 3. Sacris scripturis, & Conciliis repugnantem. Valentia difflui. 3. quast. r. punct. r. Esse contra Fidem. Ripalda disput. 29 ea. I .num. 1 .& Ouie do controu. i. punct. 3.num. 2s. Arriaga x. t. dij. 3 I. t. Becanus capit. .quastion. r. Petrus Huri a. a. in pu . I 13. f. 3. Vbi ait sementiam Magi-AuοIupliciter sumatur Charitas ρRt spondeo breuiter, quod tripliciter. Primo pretipso Deo , prout est obiectum amoris beneuo lentiae,iuxta illud I.Ioan. . Deus Charitas est,st qui manet in Charitate in Deo manet, ct Deus in eo. Secundo , pro actu dilectionis, vel Dei erga nos, vel nostri erga Deum. Tertio, pro habitu supernaturali ι qui est virtus voluntatem elevans , & inclinans ad amandum Deum amore beneuolentiae supernatura ii, & haec est propria Charitatis acceptio,& de illa praecipue Theologi disputant. Sic Suarez in prooe
mio huius tractat-,dc ex illo non citato, Trullenchlib. t. Decalosti, c. s.dub. I. n. r. & Palaus tra P. 6. cit. disp. I. punct. I. n. I. ubi solum de acceptione chari
tatis, pro actu, vel habitu, loquitur,& alij. V aE S T I o III.
Ruid sit Charitas, sumpta pro habito f
REspondeo ex D. Augustino lib. de Morib. E
Hesia, capit. II. quod est virtus supernaturalis, qua Deum propter ipsum amamus , & digni esticimur illius amore: Sic Οviedo controu. s. Punct. D m. 2. Vci, ut alij cx D.Thoma a. a. quast. 13. Est habitus, seu virtus Theologica dc supernaturalis , Deo infusa , qua Deum propter se ipsum , & suam bonitatem super omnia diligimus, & reliqua omnia
propter Deum. Sic Ttullench diab. l. cit.n. A. Bonac. num. I. ex Valentia, Becario,& aliis.
146쪽
Disp. I. de E entia charitatis.
perfectionem e Charitas vero non solum obscure , sed etiam clare propter omnes rivi perfectiones. sitia raris non solum probat prastantiam Charitatis super omnes virtutra viae, quoad perfectionem moratim , sed etiam
quoad physicam. suoniam perfectio desumpta ex obiecto formali, re modo ineri eco rendendi ad Um ρυ- sica est. Hucusque Ripalda. Sic etiam Caiet. Bie Mεgant Lutheram, asserentes Fiὸem esse perso arr. 6. quidquid alibi r. fort. dixisse,non ita bene, L Ctiorem Charitate dicat Hurtadus J dc alii Thomistae, Suare E etiam. V quid certissimum Respondeo Chartatem diff. 3.de Charitfect. I.π. 3.er η. ubi respondet fun-vii. perfectissimam omnium virtutum in genere dametrio Hurtadi) AEgidius disj M.diab.WGran morum. Constat ex Scripturae locis. D. Pauli x. ad dos tract. i. de Charit. difF. A. Merarius MikDr. 3 8
Corinth. I 3. Narare manent Edes, Spes , ct Charitas, Salas I. a. tom. I. f. s. rast. a.dirip. 2. Iect. s.f. s. Petri hac; maior autem horum est Charitas. Et ad Co- trus Hurtad. dissur. I 3 2. sect. a. oviedo controu. a. xii th. i 3.Super omnia hae Charitarem babesse, quod est punct. 2. a num. 2 . LO Ca disput. 9. Arriaga in I. a. ωης rumperfectionis. Et i. ad Thimoth. i. Enispra Irret concepti est charitas. Et Christiis Dominus Matth. 22. dicit. Hos est primΛm ct maximum mandatum. Ex quibus locis constat, Charitatem esse omnium vi
An Charitas sit Meestentissima Virtutum, in
genere morum stra at Lutherani, asscientes Fiὸem esse perse i ctiorem Charitate.
tutum, tam moralium , quam Theologicarum, maximam, si item in este moris. Quia si excedit omnes Virtutes Theosogales , quae sunt persectiores et ergo omnium virtutum erit excellentissima ac perfectissima. Sic omnes Theologi cum S.Thoma 2.2.q. 23. t. 8. inter quos legantur Ouiedo eontrou. a. inu. 2. A num. H. Suare Z, AEgidius, Petr. Hurtad.& alij sta
si obiecrum materiale primarium δε- candar jum Charitaris p REspondeo breuiter, quod obiectum materiale
primarium Charitatis, est Deus ipse secundum onmes suas persectiones, iuxta nuper dicta ; secunxim citandi Bonac. dc Trullench. Ioα. i. Ripalda darium vero est proximus , quatenus Deo refertur,4 68.39sect. i. eiusque beatitudinem participare potest. Prima pars
mi AE s T r o v. An non solum in esse moris sed etiam in genere pissico, omnes sirtutes, σ praeque Fidem
anteetigat Charitas 'NEgant aliqui DD. docentes, Fidem Iscol
gicam , excellentiorem esse in esse physico Charitate. Quia actus Fidei, & suo modo habitus Pertinet ad nobilior potentiam , & habentempe sectiorem modum operandi, nempe ad intelle um ut habitum est suprae tradi. a. de Fide) qui quidem perfectior est , vim voluntas , ad quam per inet charitas : Ergo actus Fidei, & suo modo habitus, perfectior est in esse physico actu , seu habitu Charitatis. Ita sentiunt Gaspar. Hur ad . disp. 2. de Charitate dij. 3. qui ει citat pro se Caietanum I.
& VaZquium I. i. dio. tr .m s. Quibus non dissentit Luysius Turrian.2.1. disp. r. non 6.ut legi apud Ouiedum dub. 8. Sed probabilius Respondeo dicendum , quod
Charitas non solum in esse moris , hoc est, ubn solum in ratione bonitatis moralis , per quam bene operantes donantur a Deo praemio ; sed etiam inesse physico. antecellit, & excellit omnes virtutes, necnon & Fidem. Sic tenet, & probat Ripaldad OQ. 2'. cissest. i . m. . , priori his rationibus. uia virtutes morales antecellit, ct antecedit obiecto formali, quod est diuinum , complecteus omox perfectiones diuinas , euis earum obiectum formate creatumst. Θ teras vero Aeologicas, Fidem, ct spem, excedit mo io respiciendi obiectum formalι diuinum 2 nam Charitas mouetur adaquare ex sola , ct omni perfectione diuina ; Fides vero ct Des solum inadaquate, quoad actus pracipuo eum necessario consertio motivi creati, nempe reuelationis , ct visionis beara. Dem Chariras amat Deum pure, absque mercedis, ct remunerationis orctu, secus vero Dei. Fides quoad principes actus
patet: Quia in Deo primarie, telucet ipsum λx- male obiectum , quod est bonum diuinum per es.sentiam. Secnnda etiam constat, ex illo I. Ioam. q. Si diligimus inuicem Charitin eius in nobis est. Ratio est. Ouia in proximo inuenitur aliquid Dei, qu tenus scilicet est creatura eius , filius eius adoptiuus , particeps eius beatitudinis , &c. ergo spectat secundanio ad obiectum Charitatis. Sic omnes Theologi cum S. Thoma i. i. q. 2I. art. l. Iegantiat Suarez disp. t. de charit. sct. r. Ripalda diotit. 37. per totam Ouiedo, controu. s. a pandi. i. & alij R. ea
REspondeo breuiter,obiectum formale, seu rati sub qua habitus, aut actus Charitatis, est Deus sub ratione boni, propter se amabilis ; seu bonitas increata , infinita Dei, ut in se, ac ipsi Deo bona Per hoe enim distinguitur Charitas ab spe ; quia
haec respicit Deum, ut bonum nobis,seu bonitatem increatam, ut utilem, & commodam nobis r a Fida quia licaee tendit in Deum Vt Verum,seu veracitatem increuam : Charitas veris in Deum , ut in se , α propter se bonum, aut bonitatem increatam, ut 5 nam ipsi Deo. Sic D. Thom. a. a. quast. 23. art. s. ad 2.s art. 6.in corp. Suare Z loe. cit. sect.2. Ouiedo controu. 4lurict. r. & alij communiter. Et haec sunficialit de quaest.Theologicis.
147쪽
De Praecepto Charitatis Dei. Qv bEsae Io PRIMA. An sic praeceptum de implicite diligendo Deo'Disp. II. De Praecepto charitatis Dei. I
Valentia tom. isp. s. q. I9. punct. I. Azor. rom. . e. 3. 2 4. SuarcZ dιθ. s . de i haris. seM. i. cT 2. Lorca disp. s . inurens oppositae sciatcntiae notam maximi erroris. Thom. banche Z lib. 2 Decal. c. 3 s. π. I. 2.σ 3. Luvsius di9. 97. d. i. σ 2. Ruarii. Almain. Gabr. Medi na,& Ferrara,quos omnes citat, &sequitur Petr. Hurta l. ij. 17 . sea.q. . I a. dicens, hanc lententiam cste certissimam apud Authorcs , tam antiquos, quam recentiores, & non potic tuto negari. Sic etiam Arriaga υbi syra. di f. 36. scies. i.
ESPONDEO , ut quid certistinum apud omnes et Esse. Sic, ut certuda supponit Arriaga 2.2. disp. 36.se t. i . num. 2. his VcrbiS: V. 9. q. T. Bonac.di f. 3.3. q. punct. ct 2. Ausonius' Ad ιerto duplisiter dici posse. Deum a nobu diligi. Pri- in citim. Diana,vel bo Pracepimn,n. 9. Machado lib. 2. mo Ψmplicite, quatenus nolumus vitam feccatum mor- part.2. fract. 6. Jccum. 2.n. I. xiae committeνe,quo eius amisitia dissoluatur: implicite N cc fundamenta oppositae sentciuiae sunt alicuiusculis alterum amat, qui non utrit istum grauiter Qende. momenti. Ad primum cnim dicendum , vel quod re, Nec amicitiam cum eo initam dissoluere. Hunc ιω- praeceptum dilectionis Dei contineatur in primoplicisum amorem Dei esse sub obligatione. est certo cer- Decalogi praeori to,ut v Qt P .Hurtad. disp. 27 .eita - δι- : at talis obligatio immediare Proue ut ab eis pra- tu,sem 3. de Fagundee loe.cit. ves dato quod ibi nonceptis, qua prohibent,vg.Occidere alium sine iusto titu- contineatur, contineatur in primis principiis, de litto, fornicari, furari, oec. ct in hoc sensi fracγιum il- veluti praeambulum, ac b. uis colendi Dcum ; neque iud obligatsemper , ct pro semper UemPer enim teneor cnim honorem Deo digne desci re possiamus, quin Deum non obfendere. In praesenti ergo non es nobis ac illum pi ius agnoscamus , & diligamus. Sic curii S. eo amore sermo. Alio modo Deum .ranare PossΜram 8roprio, er vero amore , quo erga eiuι ι sui ais bonitatem a nobi , siue per Edem , sime per lumen naturale cognι- ram bene scimur, eumque affectu beneuoleuita stro e quimur : ct de hac solo amore in praesenti nobis est sermo, an sit sub pracepto. Haec omnia Arriaga. Et be-NC. Sit ergo nobis
ter D D.& constat ex habitis sit pra traci. i. Ad secundum dicendam,quod qui obseritat prae cepta, vcre diligat Deum,non tamen potiriuo, proprio,ac vero formali actu dilcctionis, de quo sui diximus) cst praeceptum: sed solum amore implicito, de virtuali, ac interprctativo, quatenus interprctari potest, Deum diligere, qui eius voluntatcm sciuando praecupla excquitur.
An etiam sit speciale pracept tim de diligendo Deo, amore propσιο, 9 vcropo uos Qv AE S Τ i o III. NEgandum videtur. Primo , quia in Decalogo
non continetur tale praeceptum. Secundo , quia δεώ n. Iq. dicitur : cui habet mandata mea, ct se at ,iste es qui diligit me. Ergo obseruantia mandatorum est dilectionis praeceptum : ergo solum datur
An huiusmodi amoris praeceptum, obliget ad amandum Deum super omnia, non solum appretiatiue,sed etiam intensiae ZR Espondeo ut quid certum , solum obligare ad
amandum Deum super omnia appretati uc, non Praeceptum de diligendo Deo implicite, iuxta q. an- vero intensiliu i quidquid aliqui dixerint, υι infra.)yc edeuri dicta. Propter haec ita tenet Gasp. Hurtad. Pro huius rcsponsionis intelligentia supponendum dio. 4. Γf. i. qui citat pro se Maldonatum in Isaith. cst,quod duplicitcr possit amari Deus super omnia. λλ ver 9. Ian senium in comord. Euangel. c. Sa. dc Primo, appretiative. Secundo,intensi uc. Tunc amore Ioan . Sanctum in sele t. dij. i. n. 1 i. & penes illum
Sed ctiam ut ferὸ certum Respondeo , Esse,&dari s pcciale praeceptum de diligendo DcO , amo- rc Vcro, dc proprio , vltra generale , quae de omni-apprctiativo amamus Deum , quando eum ci ibus aliis rebus praeserinuis ; S: ita illius amore aflicti sumus , ut parati simus pati potiuS Omnia mala, tres omnes perdere,quam ipsum Deum perdere,& offenderc.Tunc vero intensivo amorc Deum super omnia amamus,quando seruentiori,intensiori,& veli mentiori actu,qiram omnia alia diligimus. Hoc ergobus oraeceptis ὸari nuper diximus. Pram. : quia id stipposto dicimus , quod praeceptum de diligcndo haud obscure colligitur ex sacra Scriptura , Deme- Deo super Omnia, de amore appretiativo, dc uian deron. 6 . D. lges DominumDeum tuum ex toto corde tuo, amore intcnsilio intelligatur. O ex tota anima tua, . Et Paul. i . ad Timoth. i. Finis Probatur prima pars rcsponsionis. Nam de illo autem pracepti est Charitas de corde Puro. Et Marila. a. a. amore intelligitur praeceptatio,qiiod de se efficax cst I9,c est yrιmum, maximum mandat tim. Ergo datur ad omnia praecepta seruanda sed hic cst amor appre- praeceptum de diicistione, & amore Dei, d. stinistum tiaiiuus, quia habens illum praescri Deum omnibus omnino ab aliis. ' aliis rebus: ergo de hoc amore praeceptu intelligitur. Seeundo probatur. Quia, si de Fide, & Spe datur Confirmatur haec pars,fimulque probatur secun speeialc praeceptuin,Vt habitum cst supra: a fortio- da,quia nullum datur praeceptum duintcnsuo amori debet dari de Charitate , quae nos Deo perstistius vivit. Sic tenes communis Thcologorum sentcntia
re : ergo solum de appretiativo extat. Anteccdens probatur. Tum quia non datur dc amore ita in- tunso, quin nulla ratione intensior uile possit: usi asart. 1 o. D. 5 nau.ira .dut. 7-μrt. λ. q. I. Scot.2s. 274 o:xir S hoc praeceptu cxcqucntcs,unarcnt Deum ita R. P. Leand. in Decalogum. G ivt aie
148쪽
intense ac Christus Dominus amauit. Neque datur de amore ita intense , qui expleat totam esticaciam auxilij; alias habens auxilium ad amandum Deum amore iotenso ut octo , si illum amaret ut quatuor, non diceretur praecepto Charitatis satisfacere. Neque denique datur de amore, qui in intensione praecedat omnes altos creatos amores talias dolens filius, qui de patris morte & condemnatione doleret aeque intensu, ac de suis peccatis,non amaret Deum super omnia. Imo si de facto intensius patrem,aut matrem amaret plusquam Deum, vero peccaret, iuxta illud Matth. Io. Eui amat Patrem, aut matrem quam
me, non ebi me di us/ Quae omnia sunt absurda:ergo manifestum est , non de intensione , sed de aestimatione praeceptum dilectionis esse intelligendum. Sic
An sit peccatum patrem, aut matrem, aut aliam creaturam, interiori amore , quam Deum,
quod affirment, intensiori, & feritentiori amore, a nobis debere ex praecepto, Deum diligi : ergo, hoc praesupposito, peccabit corte , contra praeceptum de diligendo Deo, qui Patrem , aut matrem , aut amicum , aut aliam quamlibet creaturam, intensori &feruentiori amore, qu&m Dcum diligeret. Sed ut certum Respondeo , Non esto peccatum dictas personas intensiori , & feruentiori amore sensibili , quam Deum diligere: quia certum est, ut constat ex habitis nuper, non elle nobis datum praeceptum , ut Deum intensius , quam caetera omnia diligamus: quoniam praecepto Charitatis in Deum satisfacimus , qualicumque, etiam minima amoris intensione; dummodo Dei amorem, vel tenuissimum,etiam caeteris praeseramus et hoc ergo supposito,ut certo, certo constat, polle quem Patrem, aut matrem,&αmagis intensile, quam Deum , diligere licite , S absque peccato; dummodo Deum appretiatiue super omnia diligat. Nec haec adinvicem contrariantur. Stat namque bene a quopiam magis intensiue amicum diligi,quam parentem,& tamen si de ur ei optio , magis eliget in urgenti necessitate amicum perire,quam parentem,& si utriquosuccurrere non possit, parenti potius quis amico succurreret. Simili ergo modo poterit quis licite aliquando magis sensibiliter, intensiucque parentem amare, quam Deum , non tamen magis appretiariuE ; quia ex V praecepti dilectionis Dei,tenetur ita esto paratus , ut in occasione oblata velit potius patrem onfendere , si opus sit, quim Deum : ac proinde licctamor ille parentis maior fit intensiuc , qu m amor Dci , iste tamen maior est appretiat iuc. Sic omnes aueliores citati supra que t. 3. praecipuc AZOr.Nauar. Fagunde et, Palaus, Suarcet, Becanus cre. 1'.qus. I.
peccet mortaliter contra hoc pracept m, qai
deliberatὸ desiderat perpetuo in hac vita degere t
Atarmant absolutE Sanchez lib. a. Decalogi.
c.' s.N.υltimo, hiS Verbis e Id demum obseruan dum est, Lethale esse desiderare deliberate, perpetuo iubae vita duere. Quia delicia huius seculi praponuntur vitae terna, ct fruitioni Dei. Vacat tamen culpa longam vitam desiderare. Sic ille , citans pro hac parte
num apud hunc, .de confess. q. . Barthol .deLedesenae in sum ae memor. ubi de Confess . post dub. ia. in interrogationaeirca primum ρrapt. pag. ro. dc ROdrig. tom. Ium. in 3 .edit. e. ri. sine. Quibus addi possunt BOnac. OP. I.q. .punct.1 .in fine, dc Fagundez lib. r. Decat. V. 27.n. i i. ubi id absolute,& sine ulla distinctione docet,oblitus quain antea n. s. dedeTac ,&bene,ut infra. Sed clarius Respondeo dicendum,quod Verc p cet mortaliter contra hoc praeceptum,casu quo quis
vclici perpetuo in hac vita degere , praeponendo vitam huius saeculi bonis quae sibi Deus in aeternum praeparauit: secus si alio fine,ut bene FagundeΣ,
limitando sententiam contrariorum . I.c. 27. non
3 7. ut legi apud Machad. n. 1 .sarsu, Aliqui volunt, his verbis dicit,& probat uod Oerum quidem est, placitum illorum si qui desideraret in hac vita Pom
non nisi sceleratissmus facere potest. At vero , si quis
vesteι in perpetuum hane vitam conseruare,ne hoc bono priuetur, non apparet cur peccatum mortale sit, principuὸsiid fecisset, quia nescit, an saluand/usit. Si enim
ex eo praeire quod vellet vitam perpetuo conseru re, censeretur pra8 onere simpliciter huius faculi voluptates , delici Sterna vita: etiam qia longam viram desideraret, pro isto tempore praferret visioni, ct fruiationi Dei, vita huius apparentia bona,ae proinde etiam peccaret , quod prassim authores negant: quia summa etiam peruersiuas est, πιι pro exigui temporis mora diuinam Dei fruitionem terrectri voluptati praeponere. Sic ille. Et ex illo Machado lib. a. para. a. traR. 6. docum. .num. 7. sine, Palaus de charit. tradi. 6.distia r. l
Qv AEST IO VI. An sit mortale, Deum diligere , ob mercedem vita AE terna, tanquam Mnem ultimum, es
REspondeo tanquam certum: Este mortale. Quia mortale est diligere aliquid creatum , tanquam finem Vltimum Z patet, quia tunc Deus , quem omnes tenemur diligere propter se , tanquam ultimiam omnium rerum finem , non diligeretur super Ommi appretiatiue : ergo. Sic omnes Doctores , praeciPUE
149쪽
Disp. I I. De Pracepto charitatis Del
fastensii luitum diligere Deum, ob meree-
dem vita aterna ; tanquam finem minus
RE spondeo etiam tanquam certum : hoc moti, Esse licitum Quia licitum est nobis dilectionem Dei,& omnia opera nostra bona in aeterna: laatitudinis mercedem reserre,tanquatri in fine minus principalem, iuxta illud Palm.i ig. Delinaui cor meum ad facundis iustimationes tuas in aternum, prepter retri butionem,& desinitur .in Trid. sieg. 6. u. 3I. Non tamen, ut diximus,tanquam in finem ultimum,& principalem Tunc autem ait Sanchezin ea merces est finis minus principalisν quanso cst causi mouens , ut citius,expeditius,&.seruenxiusDeum diligamus,alioquin tamen dilecturhetiamsi non ita prompte,& ex-
ptu. Ratio cst, quia peruersitas finis , qui mortalis non sit, excedit culpam venialem : atqui a Neutio bonorum temporalium non est ex se mortalis , imo nec veniatis,cum de se licita sit : ergo,&c. Sic Bannes,& ex illo Sanchez,FagundeE,& Trullenc loe.cit.
An huiusmodi dilectionis prae tum obliget ail amorem supernaruralem, se naturniem ρ
AFfirmant communiter Doctores, quatenuς d a
cent, huiusinodi prarceptiun obligare per se ad
amorem supernaturalem , in aliquibus autem casibus, amore naturali csse cCntentum. Ita Sanche Elib. 2.c. 3 3 m. q.ex Nauarro insumae. I .v. t Ο.vers. Aduo secundo,Bannesio 2.2.q .an. l. Petro Ledcta a peditδ. At tunc est finis priMipalis, quando nisi ea tonca. sum. tr. 3 e. s. concl. r. & valentia 2.2. disp. .
praemi, spes adesset, Deum non diligeremus. Hic enim amor est mercenarius , instar obsequij praestitia famulo mercede conducto , qui seclusa mercedecidnullatenus praestaret. Quare amor hic a Sanctis Pa tribus reprehenditur, & specissiliterin D.Chrysostomo lib.de compunctione cordis, in fine, 'bi in hoc is
q. I F. Punct. I. Ita etiam Perr. Hurradus Asy. I74. sedi. g. r6. dc Trulleiach lib. I. c. s.dub. 3. v. 8.ubi ita ait: Non prerer amorem Dei supernaturalem, quem vocat D. Paulux i. ad Υmoth. E. ex cliaritate non ficta; idest, quatenus per dem supernaturalem cognoscitur vesinis seupernat Arriis, s omnium bonorumsupernatur damnat eos, qui Deo ob mercedem ieruilini. Hae e lium Author , dari alium naturalem inferiorem, ct im-Sanchm lib. 2.e. 3-.AZOr.t mo . . . Hy.Α q. s. Valentia 2.2.d . annos sequutus D. Thomam 2.2. . 27 .art.a. lub.6nteo Icit. Ledei a 2. tom.fra t. .c. .concl. .pagulideZ lib. r.e. 37. numis.
perfectum, quo Deum absolute amamns,ut m eatopem no strum,s gubernatorem prouidentem nobis de necessariis ad fatuum,noi eripientem a malis, conferentemque nobis mAlta beneficia. Ad hunc autem amorem nos teneri, dictae nMuralis ratio,s tunc quidem obligat, ut aduertit Reginald. tonLi.. lib. Io. cap. 2.14. 29. cum ex illiuSomisona adest pιriculum peccandi mort liter , ut cum Praceptum diuinum, vel humannm obligans sub mortali,
porales obtinendas, tanquum adflnem, diri- -ογε supernaturali diligentes,quia hie amstr priVc sta gere,inordinare e lior,ta eo nati ratis includitur. Huc usque Trullenchi Q Negat ramen Palatis tras. 6.de Charit. dipur. I. .Espondeo, Non elle licitum, dilectionen, Dei, punct. 3. n. a. docens, praeceptum huiusinodi de dili- 2c alia pia opera,in res temporales assequendas gendo Deo,non obligare nos directe ad amorem su- rigere, & ordinare,tanquam in finem. Qii a contra pernaturalem, neque ad amorem naturalem ; sed so- ν' Fa nem finis est,ut hic milius nus it ouam me- Iunxyt amemus Deum siper omnia, ob eius infini dia,quae ad illum assequendum diriguntur ; sic est talix bonitatem,quantum cum Dei gratia possiunusιDrdiniς peruersitas. At possimi ordinata ad res temta Ex hac oblig tionis satisfactione cinquit oritur,ut illum ames Lupernaturali amore, si habitum super-Porales alliquendas , tanquam in motivum quoddam, &qiiasi dispositionem ad bona Diritualiri Et sic habet usus Ecclesiae offerentis pasum Mitta, &oraritanes,& alia pia opera spiritualia ad salutem mi prialem, pacem, pluuiam,& alia bona temporalia a Deo impetranda; quatenus haec conducunt, & sint dii positiones ad gratiam , & rus spiritualus conse quendas.Nec est necellarium actu reserre ea temporalia sic a Deo petita, ad bona spiritualia ; sed sitis est virtute.Sic Sanchez liba.c. M .n. 3 .s. Non tamen est lieitum,Valentia 2.2.6θ. 3. q. punct. i. B.mnes
An irasit illicitum bona spiritualia ordinare, o
dirigere ad asseclitionem temoralium , tan
quam μου finem, quod β mortale de se e
REspondeo,de se non esse mortale, sed solum ve-
niale peccatum, seclusa temeritate, & contem
naturalem habeas,vel auxilio Dei extrinseco super itigurali praeueniens : si autem illis careas , amabis D eum naturali amoreι - Et ratio est mantiasta,quia in tua potestate situm non est, Deum amore superna turali potius quam naturali,prosequi:quia cum hari: differentia non tam ex obiecto formali , quam ex principio influente in actum procedar,& haec principia non cognoscas,neque tuae voluntati in operatione subdantur,ut possit uti pro libito principio naturaIi,superinaturali excluso : essicitur Ane,sufernaturalem amorem directe piaecipi non posse , sed solum indirecte , quatenus praecipitur tibi, ut ames Deum,quantum cum gratia possis ; alias cognosceres esse in gratia, sicuti cognoscis praecepto amandi Deum te talislacis.Haec Palatis. Cuius doctrinam esse probabilem aperte fatetur Trullench.l.c.eir. in substantia amplectitur Rodericus de Arriaga a. adio. 36ses1. 324.e ex secundo. Ego Respondςo dicendum, utramque sententiam
esse in praxi sitis probabilem, polliaque quamlibet secure sequi, absque inconuenienti vi tot igitur his quaellionibus praemissis, de tempore, quo hoc obli- stat praeceptolia,qua sttoties instruamus. Sit ergo
150쪽
Ian ius, Ioan . Sanctus, Vazqueet, & Molinas qui ut vidimus sup. q. a. nullam obligationem speculem eliciendi actum amoris supernaturalis agno scunt. Nesabunt & alij, qui id dixere loquendo de obligatione & praecepto eliciendi actiun Fidei The
logicae, de quo tr. a.de Fide,dio. a. q. 3 8. Et nouissivi id negat Remigius in sium.tr.a. c. I .de primo praceγιο Decalogi, g. 7. his verbis: ει praecepto ae la Caridadio de amar a Dios obliga a arbitrio dι varon prurinte. Astunos hiaua νnsolost istermiuado tiempo,de modoque et que en uatquier risuo desu vida, hutii ι hetho vn acto de amor vi Dior, Iuuan, qua ha cumplido coneste precepto: conque se libran las Heles de mucho eferupulos, Aesueti causar Ia opinion de aliunos Aut ho- res que dUenisn De tuego que is nil o stega a tener o de raeon, esta obligado a hazer υn acto de amow de Dios. Ita ille, qui de citat pro se Ioannena Sanci unai seliat. disp. isc lege,non dist. I. num. O. Sed certEIoannes Sanctus Ioc.cit. absolute docet, nullum dari speciale praeceptum de diligendo Deo , ut nuper vidimus : non ergo adimplstionem eius arbitrio pru-dcntis viri relinquit.Tenuerimo tamen hanc sententiam quidam, quos tacitE resert Sotus lib. I .de nat. st
Sed supposita ex supra dictis in existentia huius
praecepti, ut mihi certum , Respondeo: per se obligare pro aliquo determinato tempore, sicuti pro illo obligat praeceptum Fidei, Ut constat ex dictis tr. a. disp. 1.q.s8. Quia eade est utriusque praecepti ratio.
Sic communiter DD. ut testatur Laynian lib. 1.tract. 3. c. Σ.π. 6.) non 2. Vt leges apud Machadum this vcrbis r Dies secundo. Praceptum a malinum de Deo super omnia diligento , eertis tantum temporibus obligas. Sic ille. Et ex illo Machado lib. 1.ριαι. 2. trin. s. docum. 2. n. s. ita scribenSοῦ ει Pracepto a malivo,qMeeonsiste 'en amιir a Dior sobre rodas lar cosar, obliga s Pn todos los Doctores ensitan en ciereos tismos. Pero quales fean estos, I en qualer ocasioner obligue ρο usuerxa , es gravemente dudoso , I controuerιido entre Hlos. Ita ille,& communis.
actum amoris , τοιies quoties obligat quοὐ cunque aliud prae tum p AF firmarunt nonnulli DD.eo quod nullum praeceptum possit perfecte adimpleri, nisi intercedat Cliaritas. Et ita dixere,quod si obligat .g. prae ceptum eicemosynae,obligat etiam praeceptum Cha ritatis , ut imperet eleemosynam: unde si quis det eleemosinam sine tali amore,transgredictur quidem praeceptum Charitatis , non eleemosynae. Ita Ca
sed ut quid certum Respondeo,tunc non obliga re ullo modo. Quia, ut constat, minime est necessa- Tnis actus amoris ad obseruandum aliud praeceptum.
Sic docent omnes Τheologi apud Suarium disp. s. de choris. βLE. 3.α- ubi oppositum non habere probabilitat aliquam, expresse fatetur.
an Praeceptam dilectio uis Dei obliget tantum semel in mira Z . AFfici tiuam senten tiam amplccti absolute
Sanctum, in selectis disp. im. ai. dicunt Palaus
rest. Ios .iis verbis:Non desinam hic adnotare Ioannem Sanctum infriems in p. t. num. 1 1. docere,quod qui semeIdn vita huic praecepto satisfecerit, non teneatur amplius illo. Pro qua sententia facit Vas-
pus obligationis huius praecepti assignat solum pro fine. Ista Diana. Necnon Machado docum. 2. n. 9.Sed certe Sanctus id absolute non docer,nec potest, cum ipse ut supra vidimusὶ millum lyceiale praecertum de dilectione cognoscat: solum ergo dicitud esse tenendum casu , quo speciale. esset praeceptum de dilectione Dei. Legatur loe.cit. ibi: Imo licet speciale praeceptum esset dilectionis Dei, . .
Sed longe multo Irobabilius istipposita existentia praecepti dilectionis Dei in Respondeo dicendum,
quod non semel tantum obliget in vita. Quia maxume s ait Palatis dc rogat amicitia diuinae , ut semel tantum in vita ad sui amoris exercitium obliget. Sientiri alia praecepta non vilico actu contenta sunt, sed plures expostulant, I hoc praeceptu, nniu dignissimum, unico actu contentum erit. Sic ille, sequutus Thomam Sanchium,Valentiam, SI Sc AEgidium. Et
tenent certe omnes communiter,ut infra videbimus.
An Praeceptum dile nis Dei obliset perse, rim ac luis usum perfecta rationis habeat'
sd T. de verit. q. 28. art. 3. ad 4. ubi docet, quod in primo instanti ustis rationis iciaeciir bomo deliber re de ipso, ac proinde tenetur se ad Deum conuertere, & omnia sua in eum , tanquam in ultimum finem , dirigere, & ordinare : quia consentancum est creaturae rationali, ut sitiun creatorem recognosi amet: ad id enim speciali Dei auxilio adiuuatar. Ita eum S. Doctore tenent Caiet. r. r. Ioc. it.
toissum. in a.edit. e. I 1.n. 3. Victoria, Sylvest.& alij apud Sanchium & Fagundea, qui & citant Tot tum in sum. lib. .e.'. n.'. Sed certe Toletus loc.eis. num. mihi . . id absoluto non assirmat; sed tantum dicit,esse probabile,& in Iraxi securius : his verbis, quamvis hoc probabile ut , & non ab omnibus receptum, securius est ita facere. Ita Toletus. Tenent
rum opinionem 'ut probabilem admittit Diana, licecur probabiliorcin oppositam teneat, ubi infra. Alii e contra absolute negant praedictum dilectionis Dei praeceptum per se obligare puerum, statim ac usum pericctae rationis est assequutus. Quia cxistimant, minime dari praeceptum conuertendi se ad Deum pro illo tempore ; & consequenter nec praeccptum diligendi Deum tunc obligare. Ratiocorum cst , quia nec rationi, nec suauitati legis diuinae videtur consenum, ut praeceptum tam arctuiri
obliget sub mortali culpa, in tam tenera aetate, ad statim implendum : eo vel maxime, quod uniuersi pueri inuincibili ignorantia illius praecepti laborent. Secundo , quia nullns profecto est, qui cognoscat primum